Piąte Dominium

Drugi tom "Kodeksu Deepgate". Główni bohaterowie części pierwszej - Dill, Rachel i Carnival - grają tym razem drugie skrzypce, a na pierwszy plan wysuwa się walka bogów o panowanie nad światem. Dzieje się dużo, ale jest też bardzo chaotycznie. Mam wrażenie, że dwie pierwsze części nie zostały ze sobą dobrze spięte. Przeciętna rzecz.

Powieść fantasy, nominowana do międzynarodowej nagrody Nebula w 1998 roku, widnieje również na liście kanonu fantasy A. Sapkowskiego. Opowieść rozkręca się wolno, przez ponad 100 stron nie mogłem się połapać w wątkach (ale czytałem z małymi przerwami, co mogło mieć wpływ na odbiór całości), ale później już było coraz lepiej. Akcja dzieje się w wyimaginowanym świecie w otoczeniu XIX-wiecznym, gdyż poza magią i czarnoksiężnikami, mamy już do czynienia z pistoletami i pociągami. Intryga jest zawiła (w dobrym tego słowa znaczeniu), z wieloma zwrotami akcji, która prowadzi do nieuniknionego, tytułowego końca. Dopiero przy ocenie powieści na LC, okazało się, że to drugi tom cyklu... Ale czytając opis pierwszego tomu, nie było tam nic co by choć odrobinę nawiązywało do zdarzeń w "Śmierci nekromanty".

Wydanie bez kilku stron pod koniec, co jednak trochę wytrąciło mnie z równowagi. Powiem tak - mniej gore, niż niektóre książki Vandermeera, przy jednoczesnym zachowaniu zerowego szacunku dla logiki i możliwości fizycznych naszego świata. Dzieją się rzeczy, dziwne rzeczy, zaakceptuj albo giń. Akceptuję, klimat i wyobraźnia to największe atuty tej książki. Fabularnie though... Sama nie wiem. Trochę wciąga, trochę trudno powiedzieć.

To moja pierwsza styczność z tym autorem. Oglądałem filmową serię Hellraiser i po części wiedziałem czego się spodziewać, choć mimo tego i znajomości opisu, zostałem zaskoczony bo troszkę inczaej sobie wyobrażałem historię. Także to duży plus. Historia mega intrygująca, dobrze napisani bohaterowie, jest krwawo, dziwnie, barwne opisy, nie odczuwa się dużych gabarytów książki. Zakończenie troszkę może szybkie ale z drugiej strony bardzo dobre.

Świetny zbiór nieoczywistej fantastyki w duchu new weird czy wręcz weird fiction. Jednak nie znajdziemy tutaj Lovecrafta i macek, a raczej intertekstualne gry w stylu Borgesa, którego autor przywołuje zresztą. Niektóre z tych historii nie mają wiele wspólnego z literaturą gatunkową, wychodzą poza oczekiwania fantastyki, "Łącznik" kojarzył mi się z "Rurami" Kereta. Wracając do zbioru, wyjątkowo gęsta rzecz - a jestem osobą, która ma ogromny problem z długimi formami tego autora. Te krótkie opowiadania są świetne, choć na pewno bywają znacznie bardziej wymagające od typowego urban fantasy. Dodatkowo, autor nie ukrywa swoich poglądów politycznych - i dobrze.

Pełna rozmachu fabularnego i nieokiełznanej wyobraźni mieszanka dark fantasy i horroru, prezentacja możliwości twórczych i talentu Clive Barkera, ale jednocześnie ujawnienie słabości tkwiących w jego prozie; zapowiedź niebezpieczeństw i mielizn, które ujawnią się w niej w kolejnych latach. + Dwaj czarodzieje toczą przez dekady nieustające zmagania do dostęp do Quiddity, Morza Snów, nadwymiaru ukrytego za granicą ziemskiej rzeczywistości (Kosmosu). Po jednej z toczonych w przestrzeni bitew, złączeni w morderczym uścisku spadają i, otoczeni gwałtowną burzą, wbijają się w ziemię w pobliżu kalifornijskiego miasteczka Palomo Grove. Na miejscu ich upadku w ciągu nocy powstaje chłodne, czyste jezioro. Dzień później w jeziorze kąpie się czwórka młodzych dziewcząt. Opętane przez schowane w jeziorze duchy magów, dziewczęta gwałtownie usiłują zajść w ciążę. Jedna z nich, bezpłodna popada w obłęd, druga po urodzeniu dziecka morduje je i popełnia samobójstwo, trzecia po urodzeniu syna wyprowadza się do Chicago, czwarta, ta, która pozostała w Palomo Grove rodzi piękne bliźnięta, chłopca i dziewczynkę. Mija osiemnaście lat. Do Grove powraca z Chicago syn trzeciej dziewczyny, Howie Katz. W mieście poznaje bliźniaczkę, Jo-Beth; obydwoje zakochują się w sobie do szaleństwa od pierwszego wejrzenia. Ich uczucie wybucha nie tylko metaforycznie, doprowadza bowiem, dosłownie do wstrząsu tektonicznego uwalniającego z podziemi obu magów. „Zły” czarodziej, Jaffe (dżaff) zamierza otworzyć w rzeczywistości przejście do Quiddity, dobry chce uchronić krainę snu przed zbrukaniem, obaj zatem zaczynają gromadzić siły do dalszej walki. Dżaff potrafi przemienić ludzkie strachy w armię odrażających, obrzydliwych potworów zwanych terata, ten „dobry” - Fletcher dla przeciwstawienia się mocy dżaffa wykorzystuje ludzkie marzenia - hallucigenia. Ale gorzka prawda jest taka, że otępiali codziennością przedstawiciele klasy średniej z Palomo Grove bardzo rzadko o czymś marzą, natomiast każdy z nich skrywa w głębi duszy paskudne, mroczne lęki. W tym starciu Fletcher wydaje się bez szans, by zatem ożywić wyobraźnię growian, poświęca się w rytuale magicznego samospalenia. W rozpadlinie, która uwolniła obu magów, zginął znany komik telewizyjny zamieszkujący Grove. Dziennikarz tabloidu, który wraz ze swą przyjaciółką przybył do Palomo Grove, by napisać reportaż o życiu celebryty wkręca się na przyjęcie pożegnalne, które w jego posiadłości wydaje piękna wdowa. Nikt nie wie, że na przyjęciu pojawi się również dżaff z armią swych terata… + „Wielkie Sekretne Widowisko” to powieść graniczna. Zamyka ona wczesny, „angielski” okres jego twórczości, symbolizowany przez Księgi Krwi, Hellraisera czy Cabala, otwiera zaś czas rozbudowanych, opasłych powieści modern fantasy, próbujących zaadaptować drapieżną, nieokiełznaną fantazję Clive Barkera do standardów amerykańskiego rynku wydawniczego. Zacznijmy od wyjaśnienia dwu pojęć. „Plotter” (od „plot”- fabuły) to autor, który siadając do powieści ma ułożony jej konkretny plan, wszystkie wydarzenia są poukładane, i pozostaje mu tylko przelać wszystko na papier. Przeciwieństwem plottera jest „pantster” (od „pants”, spodni, które „wysiaduje” podczas pisania), autor siadający do pisania książki tylko z ogólną jej wizją w głowie, autor, który nie wie, dokąd go opowieść zaprowadzi. Pisząc „Wielkie Sekretne Widowisko” Barker prawdopodobnie oddał się właśnie sztuce improwizacji i swą powieść po prostu „wysiedział”. Jako punkt wyjścia obrał on historię Romea i Julii, opowieść o miłości dwojga bohaterów ze zwaśnionych stron fantastycznego konfliktu, ale w trakcie pisania okazało się nagle, że ci bohaterowie są zupełnie nieciekawi, ,i ta, w zamyśle, Wielka Amerykańska Love Story, nie ma w sobie pary i energi, a na dodatek ze strony na stronę tracić zaczął na atrakcyjności wątek demonicznego dżaffa. I nagle powieść została przejęta przez innych bohaterów, pojawiły się inne wątki, inne przestrzenie fabularne, inni villaini a wraz z nimi apokaliptyczne zagrożenia i Kosmiczny Horror (Iad Uroboros - a co!). Podejrzewam, ze z zaskoczeniem dla samego Barkera. Barker generalnie lepiej wypada w krótkich formach, gdzie główną rolę odgrywa jego niezwykła wyobraźnia, umiejętność kreowania szokujących obrazów i efektów, mogąca z całą mocą uderzyć w czytelnika. Do pisania dużych powieści obok wyobraźni konieczne są jednak również dyscyplina i techniczna sprawność narracji, a z tym Barker miewa czasami problemy. Ale „Wielkie, Sekretne Widowisko” - rozbudowane dark fantasy, z okazjonalnymi jump scare’ami i scenami rodem z ejtisowych horrorów z ery VHS potrafi, mimo pewnych mielizn i słabości fabularnych, mimo pretensjonalnych fragmentów ocierających się wręcz o grafomanię, na koniec uwieść czytelnika rozmachem i tym charakterystycznym barkerowskim drivem. Co ciekawe i potwierdzające teorię „pantsingu” Barker na właściwe koleiny trafia dopiero w trakcie opowieści. Na początku trochę irytują chaotyczne koncepty i taka, jakby „nieuporządkowana” wyobraźnia autora. Do tego dochodzi dość czerstwym stylem i kiepsko wykreowane postaci bohaterów. To ostatnie jest chyba jednak efektem świadomego założenia Barkera twórczego - Barkera nie interesuje człowiek jako osobowość, charakter, jego interesuje człowiek wyłącznie jako ciało. Być może Barker, pisząc Wielką Amerykańską Powieść Fantasy zamierzał rzucić wyzwanie Stephenowi Kingowi, ale, o ile potęgą wyobraźni dystansuje on mistrza z Maine, o tyle w opisie magii codzienności, w tym wciągającym czytelnika bajaniu, w snuciu opowieści jako takiej nie ma z Kingiem żadnych szans. Tam, gdzie King poleciałby na szeroko rozpostartych skrzydłach swego talentu, tam Barker wpada w poślizg i buksuje, ratując się tylko tylko co jakiś czas obrzydlistwami w rodzaju (tworzonych z kału i spermy) liksów. No ale nie w samym stylu rzecz. Liczy się jednak na koniec moc kreacji, intensywność fantazji. W tej z kolei Barker Kinga nokautuje. Warto dla porównania przywołać tu kingowską „Historię Lisey”, powieść niektórymi rozwiązaniami fabularnymi zdumiewająco podobną do „Widowiska”. O ile u Kinga jest rozlewna opowieść obyczajowa z genialnymi postaciami głównych bohaterów, tam u Barkera jest pulsujący energią i plot twistami kolorowy videoclip. Ostatni dobry Barker, i jednocześnie zapowiedź gorszych czasów. Parę lat później Barker napisał okropeczną, nudną jak flaki z olejem, niemożebnie rozdętą kontynuację „Widowiska” - „Everville”. Zapowiedział nawet część trzecią (całość miała się nazywać „Trylogia Sztuki”) ale litościwie porzucił ten pomysł. Niemniej „Widowisko” naprawdę warto. To - minor, ale jednak - classic, fantastycznej grozy.

Pierwsza część cyklu fantasy autorstwa Alana Campbella. Deepgate to miasto zawieszone nad przepaścią, które od setek pokoleń jest nierozerwalnie związane z bogami i aniołami. Jednym składają ofiary, z innymi próbują walczyć, jeszcze innych wykorzystują do własnych celów. Trójka bohaterów - Dill, Rachel oraz Carnival - nieoczekiwanie łączy siły we wspólnym celu. Niezłe rozpoczęcie, jestem ciekaw co będzie dalej.

Książkę znalazłam na crossbookingu i pomyślałam, że pewnie będzie głupia, najwyżej odłożę... Książka okazała się bardzo fajna (to chyba najlepsze określenie). Zbiór opowiadań z Zaświatu, z nawiązaniem do rzeczywistości. Czyta się super. Jak ktoś znajdzie, to polecam. Oceniłam na 7, ale +1 za miłe zaskoczenie.

Kupiłam za grosze ze względu na okładkę, która (umówmy się) jest horrendalna 😅 Jednak sama książka okazała się wcale nie taka zła. Całkiem przyjemna, stabilna fabuła, główna bohaterka nie denerwuje i jest ogarnięta (co jest sporym plusem), jednak oprócz phouki żadna z postaci nie przyciągnęła mojej uwagi na dłużej. Na minus – faktycznie fantastyki jest tu dosyć mało, tym bardziej, że akcja dzieje się głównie w ludzkim świecie. Za to dużo jest nawiązań do muzyki, która była popularna w czasie pisania tej książki (chyba 40 lat temu?) więc jeśli ktoś młodszy (jak ja) lub mniej obeznany z muzyką rockową lat 80/90 (jak ja xD) będzie ją czytał, możliwe że nie będzie w stanie wyobrazić sobie klimatu zespołu należącego do głównej bohaterki jak i tego co śpiewają. Jest to jednak obosieczna broń, bo jeśli ktoś lubuje się w takiej muzyce, najpewniej oprócz wyobrażania sobie fabuły będzie mógł również w tej fabule się zasłyszeć.

Aż trochę wstyd przyznawać, ale z tego tomu liczącego prawie 600 stron faktycznie przeczytałam tylko 11. Trudno jednak nie zaliczyć książki do przeczytanych, skoro wszystkie pozostałe utwory widzę po raz kolejny, tylko w innym wydaniu. Po książkę sięgnęłam tylko dla opowiadania „W grobowcu” i koniec końców jestem z lektury naprawdę zadowolona – był to świetny, przerażający utwór. Sam zbiór skupia się tym razem na grozie i zebrane są w nim chyba te najbardziej makabryczne i wzbudzające najsilniejsze uczucie strachu opowiadania. Są to też utwory najbardziej znane, więc i oceniane jako najlepsze, jeżeli więc ktoś ma ochotę na próbkę lektury Lovecrafta, to jest dobry tom do rozpoczęcia przygody z autorem. Polecam :)

Hmm - czy to jest space opera?. No nie bardzo. Space opera dla mnie to wielka przestrzeń, dziesiątki bohaterów ( również zbiorowych ), przełomowe wydarzenia w świecie przedstawionym. Tu tego nie mamy. Ale zgrabnie poskładany tekst jako swego rodzaju mix sci-fi i cyberpunka ( no i wtręt typu wiedźminka w kosmosie - no to akurat nie bardzo mi podeszło ). Pomysł na historię jest - i zrealizowany całkiem nieźle, z tą częścią science - no to jest tak sobie powiedziałbym ( jak mawia mistrz Yoda). Marudząc - na koniec - nie jest tak źle, można czytać.

Recenzja książki Łukasz Śmigiel: Decathexis W roku 1888, w świecie Kirkegaardu, religią panującą jest Śmierć, której podporządkowano każdy aspekt ludzkiego życia. Właśnie w takich realiach o sens istnienia walczą główni bohaterowie – młody tanatolog Jon Pendergast, człowiek o błyskotliwym umyśle i nieprzeciętnej wiedzy na temat zmarłych, oraz jego dobry przyjaciel, pierwszy szermierz królowej – Tancerz Śmierci, Danse Macabre. Bohaterowie starają się rozwiązać zagadkę zmarłych, którzy w niewyjaśniony sposób znikają z cmentarzy. Wiele wskazuje na to, że za mroczną tajemnicą stoi tajemniczy Kościół Morii i jego najwyższy kapłan Abaddon La Roche. -------------------------------------------------------- Decathexis to książka ciekawa. Klimatem przypomina mi wiele produkcji takich jak chociażby "Za kamień i za ciemność" autorstwa @piotr.t.dudek_pisarz @soniakorta, które czytałem jakiś czas temu. Bardzo polubiłem kilka postaci z tej książki i świetnie spędzało mi się z nimi czas. Książka ma masę ciekawych momentów, akcji, trochę tych zabawnych i zaskakujących. W książce tej można powiedzieć pojawiają się zombie co na plus. Miejsce akcji bardzo kojarzyło mi się z Londynem z czasów Kuby rozpruwacza. Naprawdę świetna historia, przez którą płynie się jak z prądem rzeki dzięki ciekawym opisom. Ogólnie strasznie szybko się to czytało i naprawdę na plus oceniam styli pisania autora. Czy polecam ? Bardzo. Przede wszystkim ciekawy jest sam tytuł i jego znaczenie. Moja ocena 5/5 ⭐⭐⭐⭐⭐ #bookstagrampl #książki #books #book #książka #czytambolubie #książkoholik #maniakksiążkowy #recenzjaksiążki #książkiżyciem #książkomania #dobraksiążka

To jedna z najdziwniejszych książek jakie czytałam, ma w sobie coś niepokojącego. Wahałam się czy zostawić ocenę 0 czy dać 10, ale niech już będzie. Dodatkowo jestem absolutnym psychofanem gry Planescape Torment i wieloświata, nie potrafię być obiektywna.

Przyznam, że długo się męczyłam z tą książką. Byłam oczarowana wyobraźnią autora,ale niestety ciągnące się opisy obniżyły ocenę . Oczywiście dzięki nim można bardziej się wczuć w atmosferę,ale ja jestem przyzwyczajona do szybszej akcji i w trakcie przydługich opisów najnormalniej traciłam wątek . Jednak muszę przyznać ,że fabuły opowiadań wciągające i nie mogłam odłożyć książki na bok

Książka warta przeczytania, inteligentna, czasem aż za bardzo, niekiedy nie wiadomo o co kaman, może to wina tłumaczenia. Każdy kto lubi thrillery będzie usatysfakcjonowany, choć nie ma tutaj mordercy, jest za to szalony czarodziej, który gra w dziwną grę z nastolatkami.

Przeczytane, jak zwykle, w oryginale. Kiedyś to książki były - wzdycham, bo jakkolwiek mam uwagi, to "Fevre Dream" wciągnęło mnie jak żadna z niedawno czytanych nowości. Po pierwsze, kunszt literacki się nie umywa. Władza GRR Martian nad słowem przypomina władzę mistrza wampirów nad swoimi podwładnymi. Jest to jego starsza pozycja, sprzed "Gry o Tron," a mimot to pozostawia współczesnych pisarzy daleko w tyle. Z samego tego faktu polecam lekturę. Po prostu czyta się dobrze. Do tego dochodzą niesamowicie dobrze zarysowane postacie (uwielbiałam Joshuę, ale lubiłam też naszego gburowatego kapitana), ciekawe tło historyczne - i na ile wiem, wiernie oddane - a także wartka fabuła... przez pierwsze 70%. A potem? No tutaj pojawiają się moje uwagi, że jednak parę zwrotów fabularnych było dla mnie zbyt wywrotowych. Nie chcę wchodzić w spoilery - ale myślę, że jak ktoś do tego miejsca dojdzie, to łatwo się zorientuje, że to o nie chodziło. Ponadto, epilog. Finalna potyczka trzymała w napięciu i rozegrana została znakomicie, ale zabrakło mi tego momentu wypuszczenia długo wstrzymywanego oddechu. Książka... W zasadzie kończy się zaraz po finale. Dwie strony epilogu i tyle, a ja chciałam jednak mieć lepszy wgląd w to, co bohaterowie robili przez kolejne lata. No i dla mnie książki o wampirach, jeśli są faktycznie dobre, są jednak trochę dołujące. Bo wampiry są wieczne młode a ja nie ;) Ale tak no, tyle. Ogółem, polecam - szczególnie jeśli ktoś poszukuje czegoś z wampirami przypominającymi nieco "Wywiad z Wampirem" - ale jednak inaczej.

Drakula bardzo mi się podobał, nawet pomimo tego, że jest to wersja skrócona - jak dowiedziałam się z opinii innych użytkowników. Teraz muszę tylko przeczytać Drakulę w pełnej wersji by móc wyrobić sobie na jej temat opinię. Natomiast drugie opowiadanie było bardzo wciągające - przeczytałam je za jednym razem.

Rober nie był naukowcem, jak podaje opis, film również nie odzwierciedla książki, jest bardziej wariacją treści, można by rzec inspiracją. Czyta się dobrze, rozterki, chyba "jedynego" , nieszczęśliwca, który pozostał na świecie po apokalipsie epidemii wampiryzmu. Jego wyboista droga samotnego życia w nowym świecie.

Po przeczytaniu tej książki mam bardzo mieszane uczucia. Jest to literatura znacznie różna od "Gry o tron" i mimo iż język i styl pasują do jednego autora, to ciężko mi przypisać go do obu tych pozycji. Fanką "Gry" jestem niezaprzeczalnie, tutaj natomiast nie byłabym już tak bezkrytyczna. Książka jest ciekawa i porywająco skonstruowana, ale brakuje jej tego elementu "WOW!". Jakby po drodze coś ciągle umykało. Niemniej autor trzyma klasę, więc przeczytać książkę warto.

Książka jest pełna sarkastycznego dowcipu, podanego tak bardzo mimochodem, że to aż niewiarygodne. Bezlitośnie pokazuje motywacje ludzkich poczynań, czasem lepsze, czasem gorsze. Pierwszorzędna urban fantasy a właściwie mieszanka fantastyki i steampunku. Kolejne tomy na pewno przeczytam!