Poeci wyklęci. Antologia poezji światowej, od Villona do Morrisona

Name: Poeci wyklęci. Antologia poezji światowej, od Villona do Morrisona
Rating: 7,9 (31 reviews)
Author: praca zbiorowa
ISBN: 83-86086-60-2

Okładka książki Poeci wyklęci. Antologia poezji światowej, od Villona do Morrisona

praca zbiorowa

7,9 / 10

31 ocen

2 opinii

Wydawnictwo: poezja

328 str.

Kategoria:: poezja
Format:: papier
Data wydania:: 2001-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2001-01-01
Liczba stron:: 328
Czas czytania: 5 godz. 28 min.
Język:: polski
ISBN:: 83-86086-60-2

Zbiór mrocznej poezji pióra najwybitniejszych światowych poetów. W antologii znalazła się również poezja Cypriana Kamila Norwida.

Nasz polski tragiczny i sponiewierany przez swoich współczesnych poeta to jedna z najjaśniejszych gwiazd.

Średnia ocen

7,9 / 10

2 opinii 31 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Poeci wyklęci. Antologia poezji światowej, od Villona do Morrisona w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Poeci wyklęci. Antologia poezji światowej, od Villona do Morrisona

Średnia ocen

7,9 / 10

31 ocen

Twoja ocena

0 / 10

4 ocen

5 ocen

10 ocen

9 ocen

2 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

882

254

Qbajot

16.09.2019

7 / 10

Na półkach: , , ,

Przeczytanie tej niewielkiej książeczki, mieszczącej się w dłoni, bądź kieszeni marynarki, zajęło mi naprawdę spory szmat czasu. Nie z powodu jej objętości, bądź poziomu trudności tekstów, lecz ze świadomego wyboru czasu i miejsc jej lektury. Towarzyszyła mi w komunikacji miejskiej, poczekalniach, nudnych zajęciach, czy przymusowych postojach. Pozwalała na zdystansowanie się do otaczającej rzeczywistości i spojrzenie na świat z bardziej refleksjnej perspektywy. Z punktu widzenia tematów poruszanych przez poetów przekletych, problemy dnia codziennego zaczęły wydawać się proste i przezwyciężalne. Poza tym, kontakt z piękną polszczyzną był też sposobem na ukojenie skołatanych nerwów. Cenię bardzo dobór autorów dob tej antologii, pozwalający na zapoznanie się z poezją innych narodów, którą nie uświadczymy w naszym procesie edukacji i krótkie notki o twórcach pozwalające na poznanie kontekstu ich twórczości.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

132 użytkowników ma tytuł Poeci wyklęci. Antologia poezji światowej, od Villona do Morrisona na półkach głównych

Chcę przeczytać 76
Przeczytane 56

39 użytkowników ma tytuł Poeci wyklęci. Antologia poezji światowej, od Villona do Morrisona na półkach dodatkowych

Posiadam 23
Poezja 6
Ulubione 3
2013 2
Chcę w prezencie 2
Antologie 1
Pragnienie posiadania. 1
Książki/lipiec/2019r. 1

Inne książki autora

Więcej

0,0

Opowieści niesamowite według Mirona Białoszewskiego praca zbiorowa

0,0

Dawaj, Donald, dawaj! praca zbiorowa

0,0

Star Wars: Mandalorianin. Tom 6 praca zbiorowa

0,0

Wujek Sknerus. Odwieczni wrogowie. „Działanie działa” oraz inne historie. praca zbiorowa

0,0

Gra o wszystko praca zbiorowa

0,0

Agatha Christie. Poirot. Świat zagadek praca zbiorowa

0,0

Polska na weekend. 250 niebanalnych mikrowypraw praca zbiorowa

więcej

praca zbiorowa

Książki, które powstały w wyniku prac zbiorowych lub trudno jest przypisać im konkretnych autorów.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

List do nieznanego poety

Rafał Wojaczek

Za Wojaczka planowałam się zabrać już od dobrych paru miesięcy. Gruby zbiór jego wierszy leżał na mojej półce, wypożyczony z biblioteki, aż musiałam go zwrócić, bo skończył się termin (po parokrotnym jego przedłużaniu). Kolejnym razem udało mi się znaleźć tylko tę pozycję, ale nie żałuję, ponieważ ogromnie cieszę się, iż mogłam zapoznać się z twórczością tego poety. Choć od pierwszych stron mogło się wydawać, iż będzie poważnie i patetycznie, aż do znudzenia - nic bardziej mylnego. Wojaczek tak pięknie i barwnie (tak, barwnie) opisuje świat i własne emocje, jak i emocje innych ludzi, że chętnie bym się mu pokłoniła, gdyby żył i mogłabym go spotkać. Jestem naprawdę pełna podziwu, jak mocno to mnie dotknęło, choć sama nie doświadczyłam większości rzeczy, które są tam opisane i nigdy coś takiego do mnie nie przemawiało. Chylę czoła, Panie Wojaczku.

comboometga

oceniła na 9 7 lat temu

Wiersze

Andrzej Bursa

Tragedią jest fakt, że Andrzej Bursa zmarł tak młodo. Gdyby żył dłużej ustanowiłby swoją pozycję w kanonie polskich poetów, a tym tomem pokazuje, że na nią zasłużył. Wiersze Bursy zrobiły na mnie wrażenie już w liceum, głównie przez swoją nieortodoksyjność (Sobota, Pantofelek), jednak w liceum nie pokazali mi jakim różnorodnym jest on poetą. Mamy tu wiersze zupełnie konwencjonalne, choć bardzo dobre (Pożegnanie z psem). Mamy też poematy (Luiza), wiersze-żarty (Modlitwa dziękczynna z wymówką) czy zabawy z formą (Funkcja poezji). Obok wierszy dla dzieci (Z kociego jestem rodu) mamy utwory przesiąknięte wręcz mrokiem (Liryka Rudolfa Hoessa, Miłość). Geniusz polskiej poezji, o którym nie mówi się wystarczająco głośno.

Jan

ocenił na 9 10 miesięcy temu

Legendarni i tragiczni. Eseje o polskich poetach przeklętych. Tom 1

Jan Marx Edward Stachura Halina Poświatowska Rafał Wojaczek Stanisław Grochowiak Andrzej Bursa Kazimierz Ratoń

na "Legendarnych i tragicznych" trafiłam podczas przygotowywania prezentacji maturalnej, dotyczącej twórczości Edwarda Stachury. książka Marxa jest niezwykle pomocna i ciekawa dla każdego miłośnika literatury i poezji. ;) zawiera wiele informacji nt. życia autorów, ich twórczości, powiązań z innymi artystami; a także fragmenty utworów. nie jest napisana 'encyklopedycznie', potrafi zaciekawić. dla mnie najbardziej interesujące były rozdziały o Stachurze, Wojaczku i Poświatowskiej, gdyż ich twórczość znałam i ceniłam wcześniej, ale dzięki Marxowi miałam okazję poznać inne ciekawe nazwiska. :) polecam - to świetne źródło wiedzy o polskich poetach przeklętych.

yootsuu

ocenił na 7 13 lat temu

But w butonierce i inne wiersze

Bruno Jasieński

Moje zainteresowanie się autorem jest jednym z odprysków fascynacji Jackiem Kaczmarskim, który tak w skrócie przedstawił jego życiorys w piosence mu poświęconej: "Bruno Jasieński - niemieckie imię, nazwisko polskiej szlachty, Bywał w Rzymie, paryskie miał kontakty. W Moskwie sądzony za szpiegostwo, skazany i zesłany. Zaginął gdzieś po drodze. Odtąd los jego jest nieznany." "But w butonierce i inne wiersze" to poezja niełatwa, w wielu miejscach ideologicznie wątpliwe w wielu miejscach pusta semantycznie. Natomiast jako pierwszy zaintrygował mnie przed laty wiersz "Żygające posągi" (sic!), a potem było, przerabiane w latach szkolnych "Mięso kobiet", a to wystarczyło żeby zainteresować mnie tą specyficzną postacią, który przeszedł drogę od futuryzmu do komunizmu, tego, który szedł "młody i genialny", a później dał się uwieść "czerwienią cumulusów sztandarów" w "stolicy krasnolicych Azjatów". Warto dodać, że publikacja wydawnictwa Iskry z 2006 roku wykonała tu znakomitą pracę u podstaw dzięki drobiazgowemu posłowiu autorstwa Krzysztofa Jaworskiego, przybliżającą historię Jasieńskiego w możliwie najbardziej bezstronny sposób.

Tomasz Wojewoda

oceniła na 7 9 lat temu

Właśnie kocham... Indeed I Love...

Halina Poświatowska

Uwielbiam to wydanie wierszy Poświatowskiej! Dostałam ten zbiór w prezencie od taty kilka lat temu i nie oddam za żadne skarby świata :) Z jednej strony mamy wiersz w oryginale, na kartce obok znajdziemy jego przekład na język angielski. W takim wydaniu poezja Poświatowskiej nabiera zupełnie nowego wymiaru.

Chain

ocenił na 10 10 lat temu

Poezje wybrane

Arthur Rimbaud

Stanisław Barańczak napisał gdzieś, że Rimbaud był ostatnim wielkim poetą, który utożsamiał pisanie z wyswobadzaniem się z dławiącej monotonii realności, rozrywaniem jej seriami iluminacji, rozbłysków Nieoczekiwanego. Może dlatego, że osiągnął szczyty poezji innym już niedostępne. Otworzył puszkę Pandory, z której wytrysnęły wizje, którym dana jest nieśmiertelność. Kim był Jean Arthur Rimbaud, legendarny „mistyk w stanie dzikim”, jak nazwał go Paul Claudel? Buntownik przeciw wszelkim konwencjom swej epoki. Gardzący społecznym porządkiem skandalista, szokujący otoczenie ekscentrycznym zachowaniem, błąkający się ulicami Paryża włóczęga. Szaleniec bez domu i przystani. Pijany pielgrzym w zakłamanej rzeczywistości. Kiedy po raz pierwszy czytałem „Statek pijany” miałem 15 lat i rzeczywiście upiłem się kaskadą halucynacji, które wyzwalał ten utwór stanowiący dla mnie do dziś najwyższe osiągnięcie poetyckie wszech czasów. Poezję Rimbauda ożywiają intensywne, wymowne obrazy, wybujała metaforyka, eksperymenty ze składnią i leksyką, przełamywanie barier ówczesnej tradycji i retoryki. Od buntowniczych wierszy po prozatorskie poematy, ulegający nagłym inspiracjom i olśnieniom, trawiony wewnętrznym ogniem orgiastycznej wyobraźni przeszedł Arthur Rimbaud niepokorną ścieżkę poety przeklętego, by ostatecznie zmierzyć się z życiową klęską, która sprawiła, że wybrał ryzykowny los handlarza bronią. Lektura tych wierszy inspirowała mój własny, toute proportion gardee okres rimbaudowski i była zapowiedzią podobnej klęski w późniejszych latach. Nie da się jednak wyrugować z głębi umysłu młodzieńczych fascynacji utworami takimi jak Dzieciństwo, Ręce Joanny Marii, Siedmioletni poeci. Te pozostaną na zawsze jako poetycka podszewka duszy, której nie samą poezją przyszło żyć. Choć chciałoby się, że z całości ostała się tylko ona.

romeo

ocenił na 10 3 lata temu

Poezje wybrane

Pablo Neruda

„Wrócę” „Kiedyś, wędrowcze, mężczyzno, kobieto, później, kiedy już żyć nie będę, tu szukajcie, szukajcie mnie między kamieniem a oceanem, w świecie wzburzonym piany. Tu szukajcie, szukajcie mnie, bo tu wrócę, nie mówiąc ni słowa, bez głosu, bez ust, czysty tu wrócę, żeby istnieć w ruchu wody, w jej sercu dzikim, tu zostanę zagubiony i znaleziony, tu może będę trwał kamieniem i milczeniem.”(s.339.) Pablo Neruda, Poezje wybrane, Posłowie, wybór, przekład: Jan Zych, Wyd. Literackie, Kraków 1980 r. (wydanie dwujęzyczne), Po wydaniu drugiego tomiku poezji „Veinte poemas de amor y una cancion desesperada” stał się jednym z najpoczytniejszych poetów Ameryki (w 1961r. tomik osiągnął milion egzemplarzy nakładu). Jan Zych, w wyjątkowym Posłowiu, tłumacz poezji Nerudy (znający na wskroś materię życia i śmierci, a przede wszystkim liryki chilijskiego poety), napisze, że jednym tchem wymienia się trzy nazwiska: peruwiańskiego poety Cesara Vallejo i dwóch Chilijczyków: Vincentego Huidobro i Pabla Nerudy. Dodaje się czasami J. L. Borgesa i O. Paza. Pablo Neruda: wielokrotnie nagradzany, m. in.: w Warszawie Międzynarodową Nagrodą Pokoju za poemat „Niech się zbudzi drwal” (1950), doktoratem honoris causa Uniwersytetu w Oxfordzie (1965) czy literacką Nagrodą Nobla (1971). Zdaniem jednak tłumacza: „najpiękniejszym hołdem, jaki złożono poezji Palba Nerudy, jest ponad dwustustronicowy tom wierszy i wspomnień, który ukazał się w Hiszpanii w dwa lata po śmierci poety”. Co zawiera? Utwory: 76. poetów piszących po hiszpańsku, 35. tworzących w języku katalońskim, 10. w języku galicyjskim i 2. w baskijskim. Neruda- poeta, dyplomata- konsul na Jawie, w Batawii, w Singapurze, w Buenos Aires, w Barcelonie i Madrycie (lata 30-te). W 1940 r. konsul generalny w Meksyku... Interesujący życiorys, pełen niecodziennych zdarzeń, bogata twórczość, wymykająca się wszelkim schematom, wymaga przypomnienia i ponownej lektury. Poezja najwyższych lotów. Upływ czasu nie zatarł znaczenia ani urody słowa: 15 „Lubię cię, kiedy milczysz, bo jesteś jak nieobecna i słyszysz mnie z daleka, a mój głos cię nie dotyka. Zdaje się, jakby twoje oczy odfrunęły od ciebie, i zdaje się, jakby pocałunek usta ci zamknął”. (s. 33.) (...) Pogrzeb poety był wielką manifestacją. Jak napisze J. Zych: „Żołnierze z gotowymi do strzału pistoletami otoczyli dom poety, drogę, którą przechodził kondukt żałobny i Cmentarz Główny, na którym pochowano Nerudę w pożyczonym grobie, a na nim złożono pierwsze goździki najsmutniejszej chilijskiej wiosny”. ( s.612.) 10/10

zoe

ocenił na 10 7 miesięcy temu

Utwory wybrane

Krzysztof Kamil Baczyński

W jaki sposób można ocenić poezję, która z natury jest pełna wrażliwości i wymaga specyficznego podejścia do odbioru i specyficznego, wrażliwego odbiorcy? Opiszę ją zatem swoimi słowami tak, jak opisuję wszystkie zbiory wierszy: "Poezja, to czyjeś wyznanie i chociaż czasem trudno ją zrozumieć, trzeba ją czytać, a przynajmniej mieć na półce, jak obrazy wiszące na ścianie." Wiersze Baczyńskiego są czasem trudne lecz wyprzedają epokę, w której tworzył. Powinny znaleźć się na półce w każdym domu. I jeszcze jedno: czytając wiersze należy je odbierać na własny sposób, własnym sercem, duszą, rozumem... Nie starać się zrozumieć, co autor miał na myśli, tak, jak nas kiedyś tego uczono.

GenR Rataj

ocenił na 8 4 lata temu

Po stronie nadziei

Krzysztof Kamil Baczyński

Jeśli miałabym podać ulubionego poetę, to wskazałabym chyba Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Rzadko czytam wiersze, jeśli nie są one zamieszczone w powieściach, ale lubię wracać do paru wybranych wierszy Baczyńskiego. Do zapoznania się z twórczością tego poety skłonił mnie film Kordiana Piwowarskiego ,,Baczyński”, który jest moim ulubionym polskim filmem. Krzysztof Kamil Baczyński miał niezwykły talent poetycki. Jego wiersze są technicznie piękne i doskonale napisane, ale przede wszystkim urzekają realizmem i autentyzmem. Tak naprawdę można je czytać jako swoistą biografię poety, bo opisuje w nich zarówno czasy przed wybuchem wojny, przeżycia żołnierza(,,Z głową na karabinie”, ,,Pokolenie”) i wielką miłość do żony Barbary(,,Biała magia”, ,,Pragnienie”). Groza i koszmar wojny zostały tu skontrastowane z energią młodości i pięknem pierwszej miłości, także tej fizycznej. Odbieram te wiersze jako bardzo osobiste i mające też cechy profetyczne – bo podczas czytania często mam wrażenie, że Baczyński od początku wiedział, że zginie i niejako ,,wyprorokował” to w swojej poezji. Podczas czytania odczuwam żal z powodu tego utraconego pokolenia Kolumbów, które oddało życie i młodość walce o niepodległość ojczyźnie. Baczyński składa hołd swojemu pokoleniu, a zarazem nie czuć tu żadnej sztucznej gloryfikacji. Jest po prostu samo życie, smutne i okrutne, ale niepozbawione też nadziei i starań, by czerpać jak najwięcej dobrych chwil. Moim ulubionym wierszem z tego tomiku jest chyba ,,Wybór” – poetycka opowieść o młodym kochającym się małżeństwie. Gdy Maria oczekuje narodzin dziecka, Jan walczy w AK i ginie. Mężczyzna zostaje zawieszony między życiem a śmiercią i musi zdecydować, czy pozwoli zabrać się do innego świata, gdy jego najbliżsi nadal będą znosić grozę wojny. To poruszający, wywołujący wiele refleksji wiersz, który na długo pozostał w mojej pamięci. Również ma niejako ,,proroczy” wymiar, gdyż miesiąc po Baczyńskim zginęła jego żona Basia(była w ciąży). Duże wrażenie zrobiły też na mnie ,,Pokolenie” o trudnym losie Kolumbów, ,,Dwie miłości” w którym miłość do kobiety zostaje skontrastowana z miłością ojczyzny, erotyk ,,Ciemna miłość”, gloryfikujący cierpienie psalm ,,O krzyżu” czy patriotyczny wiersz ,,Polacy”. Uwielbiam te wiersze, mam do nich sentyment i na pewno do wielu z nich wciąż będę wracać. Polecam poznać je w tym tomiku, bo oprócz twórczości Baczyńskiego zawiera on też ciekawe posłowie, które pozwala lepiej zrozumieć tego poetę. ,, Ale wiedz: kto zaufał, gdziekolwiek niesie lot, miłością pooddziela od miłowanych zło”.”

FannyBrawne

ocenił na 10 8 lat temu

Od Staffa do Wojaczka. Poezja polska 1939-1985

praca zbiorowa Bohdan Drozdowski Bohdan Urbankowski

Znasz poetę Bohdana Drozdowskiego ??? Pewnie, NIE. Skutecznie został wygumkowany przez " Salon " ze świadomości Polaków. Debiutował na łamach " Życia Literackiego ", w 1955r w " Premierze pięciu poetów " z Z. Herbertem, M. Białoszewskim, S. Czyżem i J. Harasymowiczem. Patronat objęła nikomu nieznana komunistyczna poetka W. Szymborska, kierująca działem poezji w krakowskim tygodniku. Próbka Jego poezji. " O szesnastoletniej ukarminowanej " Wczoraj na rogu Piotrowskiej i Tuwima szesnastoletnia ukarminowana na fioletowo pociągnęła mnie za rękaw pójdę z tobą Oczy jak niezapominajki usta jeszcze świeże jak nierozkwitła georginia i mówi pójdę z tobą Wziąłem ją poszliśmy zarabia na poczcie 400 złotych emerytura ojca 120 nylony kosztują 200 jak żyć ? Więc powiedziała pójdę z tobą Płakała, bom nie chciał Powiedziałem, że mam żonę i syna oboje tęsknią za mną dwa razy w miesiącu żona czeka na pieniądze nie nosi nylonów Powiedziałem budujemy ciężki przemysł budujemy okręty na eksport samoloty odrzutowe kosztują tyle co miliard par nylonów miliard pomadek do ust fioletowych i innych dlatego zarabiamy mało Pokiwała głową i wróciła na róg Piotrowskiej i Tuwima czekać aż wybudujemy ciężki przemysł zaopatrzymy wojsko Szesnastoletnia ukarminowana na fioletowo. A, teraz zgadnij za co ten utwór był krytykowany ??? A jakże, za to, że poeta zapomniał napisać o tym, że młodocianą prostytutkę " spotkał na ulicy nowej, odbudowanej Łodzi, a nie w czasach sanacji ". Śmiać się, czy płakać ? Sam/a decyduj !!! Książkę POLECAM !!!

ando

ocenił na 8 6 miesięcy temu

Wiersze zebrane

Stanisław Barańczak

„Hemofilia” Czesławowi Miłoszowi „Szpital w Okresie Błędów sklecony z pustaków w ramach akcji „dogonić i przegonić Zachód”, był pustakiem- gigantem, który padł na plecy powalony ceglicą (rodzaj apopleksji) i czekał teraz na ostatnie namaszczenie cementem chmur- by inną ostatnią rzecz, tchnienie, wydały nozdrza jego samogłosek (pustak ma tę parę otworów zawsze) albo USTA ziejące jeszcze bardziej symetrycznie w słowie PUSTAK. W tych szkolnych latach miałem jedno w głowie: nie chemię, ani Boże broń, trygonometrię, nauki, jak twierdziłem zbędne mi kompletnie, lecz słowa, ich kontury, konszachty, koneksje - chyba że, oczywiście, myślałem o seksie, (…)". s. 491. Stanisław Barańczak, „Wiersze zebrane”, Wyd. A.5, Kraków 2007. W zbiorze, jak napisze wydawca R. Krynicki, znajdziemy wszystkie wiersze poety zawarte w książkach poetyckich, od „Korekty twarzy” przez „Jednym tchem”, „Atlantydę” do „Podróży zimowej” i „Chirurgicznej precyzji”. Z nowych wierszy zamieszczono „Hemofilię” (fragm. powyżej), wiersz dedykowany Czesławowi Miłoszowi. W Aneksie zaś „Parę przypuszczeń na temat poezji współczesnej” i tekst „Tablica Macando”. Czytelnik ma się nad czym pochylić, ponad 500 stron wyjątkowej poezji, niełatwej, wymagającej, poezji zmuszającej do spojrzenia na siebie, drugiego człowieka i świat z bliższej i dalszej perspektywy. Perspektywy poety, którego zdjęcie widnieje na okładce w towarzystwie uczepionych u ramion gołębi (zdjęcie wykonała, jak przeczytamy na okładce, Anna J. Barańczak). Wielość skrzydeł (widocznych i symbolicznych) - to dla poety- skala poetyckiego kunsztu. Jak przeczytamy w „Paru przypuszczeniach na temat poezji współczesnej”: „poezja tym różni się od innych sposobów użycia słowa, że w tych samych rozmiarach tekstu potrafi zmieścić więcej znaczeń. (...)Wiersz, strofa, linijka jest kompresorem, który sprasowuje treść,wycieka woda, zostaje wielowarstwowa cegiełka sensu”. (s. 508,) Myśl na miarę poety, a samochodowe skojarzenia na miarę męskiej pasji. Poezja Barańczaka zostaje i zmusza, zostaje i towarzyszy, zostaje i ... Poezja Barańczaka- klasa sama w sobie. Skala Nobla. 10/10

zoe

ocenił na 10 1 rok temu

Jestem Julią

Halina Poświatowska

Nie czytam poezji, ale chcąc sprostać WyzwaniuLC na marzec 2023 podjęłam próbę. I akurat wybrałam ten tomik. Pomimo świadomości, że nie wszystko rozumiem, nie odbieram w pełni piękna wierszy (bo kiepskie u mnie doświadczenie), tomik ten mnie urzekł. I z przyjemnością powtórzę takie doświadczenie częściej.

Jeany

ocenił na 8 3 lata temu

Nalej mi wina!

Julian Tuwim

Większości czytelników Julian Tuwim nierozłącznie kojarzy się z wierszami dla najmłodszych. Któż z nas choć raz w życiu nie czytał jego słynnej ,,Lokomotywy” czy ,,Ptasiego radia”? Jednak Tuwim jest również autorem innych humorystycznych tekstów, na które warto zwrócić uwagę. Niektóre z nich zostały zebrane w tomiku ,,Nalej mi wina”. Autor w bardzo umiejętny sposób, używając barwnego języka, przedstawia wszystko to co nierozłącznie wiąże się z piciem mocniejszych trunków. Mamy więc (w postaci wierszy) rozmowę wstawionego męża z żoną, rozmyślania poety w Nowy Rok, toasty, rady dla pijaków lub felietony na temat historii picia i zabawy. Dzięki takiej różnorodności tekstów nie nudzimy się ani trochę. Tuwim (co mogłoby się początkowo wydawać) w swoich tekstach nie chwali pijaństwa, lecz opisuje sztukę dobrego picia i… wszystkie wiążące się z nią konsekwencje. Zarówno te pozytywne jak i negatywne. Dowcip Tuwima jest klasą samą dla siebie – do ostatka wykorzystując możliwości jakie stwarza język polski. Tworzy neologizmy, bawi się słowami, używa kolokwializmów. Czytelnik niejeden raz będzie musiał uruchomi swoje szare komórki, aby zrozumieć pełen sens tego co chciał przekazać poeta. Nie uświadczymy tutaj ani grama prostackiego humoru. Tak jak napisałem wcześniej: według Tuwima picie jest rodzajem sztuki i żadną miarą nie godzi się on aby było opisywane po chamsku! Czytając książkę, niejednokrotnie możemy dobrze się uśmiać, ale też zobaczyć co śmieszyło naszych przodków. Treści prezentowane przez autora są uniwersalne i po uważnej lekturze każdy będzie mógł zauważyć wiele analogii do współczesności. Choć tematy żartów pozostały takie same, to niestety zmienił się używany przez nas język, który obecnie uległ daleko idącej wulgaryzacji. Obcowanie z takim inteligentnym i przemyślanym dowcipem, jaki prezentuje tomik ,,Nalej mi wina”, zmusza do refleksji: czy aby dobrze się uśmiać, naprawdę niezbędnie potrzebujemy przekleństw? Odpowiedź nasuwa się sama. Wielu współczesnych kabareciarzy mogłoby uczyć się sztuki dobrego żartu właśnie od Tuwima. Czytaj więcej: https://histmag.org/Julian-Tuwim-Nalej-mi-wina-recenzja-10726

Kamil Kartasiński

ocenił na 7 6 lat temu

Tunel

Jacek Kaczmarski

Zbiór wierszy Jacka z ostatnich miesięcy jego życia jest nierówny. Są bowiem wiersze absolutnie przeciętne, w których jakoś brak jego polotu, nie czuć tego co w jego poezji najlepsze, ale są też utwory zupełnie fenomenalne, przez które przebija charakterystyczny dla niego błysk geniuszu ("Starość Tezeusza", "Oddział chorych...", "Axolotl", "Żółw w katedrze", "Nokturn erotyczny", "Kobieta trzymająca wagę", "Spleen Kubusia Puchatka", "Wpatrzony", "Petroniusz bredzi", "Wytworna wenecka kurtyzana chwali...", "Stary poeta drzemie", "Dance Macabre"). Niestety tych doskonałych wierszy jest wyraźnie mniej. Nie wiem czy performatywność poezji Jacka nie odbiera tym, zdawać by się mogło, przeciętniejszym wierszom walorów - może gdyby wyśpiewał je swoim pięknym, mocnym głosem od razu wypadłyby lepiej :) Niemniej, wiersze zebrane w "Tunelu" pozostaną już niestety na zawsze nieme i nieożywione jego muzyką. To wielka strata. Ponadto nad większością z tych wierszy wisi wyczuwalna aura końca. Jest to więc poezja pisana w zdecydowanej i wyraźnej świadomości przemijania co czyni obcowanie z nią niezwykłym - zwłaszcza poprzez to jak poeta tak świetny jak Jacek umiał przetworzyć swoje doświadczenie fizycznego wręcz umierania i je zuniwersalizować. Reasumując - jest to pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika twórczości Kaczmarskiego. Jest jednak warta sięgnięcia również dla pasjonatów po prostu dobrej poezji - bo takową można tu zdecydowanie znaleźć. Nie w takich proporcjach jak we wcześniejszych dokonaniach Jacka, ale dalej ten wspomniany przeze mnie wyżej błysk geniuszu jest tu widoczny i obecny, a jest on jedyny w swoim rodzaju - z resztą jak cały Jacek.

Dejw

ocenił na 8 8 lat temu

Poezje wybrane. Selected Poems

Tadeusz Różewicz

Czytałam długo. Co rusz wypadałam z wprawy, rozpraszana przez inne lektury, tak więc tom wybrany dla celów porównawczych z Herbertem, zaczął w międzyczasie żyć swoim życiem osobnym. Książka w połowie składa się z tłumaczeń wierszy poety na język angielski – na początku czytałam obydwa teksty, zaprzestałam tej techniki po jednym czy drugim rozczarowującym doświadczeniu (poezja Różewicza wydaje się łatwa przez swoją precyzyjność, a jednak zdarza się tłumaczom potknąć lub podjąć decyzję, która zmienia wydźwięk słowa). Nieoczywiste, ale prawdziwe: najbardziej podoba mi się dłuższa opowieść „Francis Bacon czyli Diego Velázquez na fotelu dentystycznym”.

mysz

ocenił na 6 9 miesięcy temu

Wiersze

Marcin Świetlicki

„Po zdjęciu czarnych okularów, ten świat przerażający jest tym bardziej…” Ile lat minęło od czasu, kiedy po raz pierwszy przeczytałem (i usłyszałem) tekst „Pod wulkanem” ? Nie jestem w stanie sobie przypomnieć, ale zapewne ponad 20 lat. Dojrzewałem powoli do wierszy Pana Marcina, może też dlatego, że niełatwo było mi zdobyć jedne z pierwszych tomików, nawet takie jak „Zimne kraje 2” czy „37 wierszy o wódce i papierosach”. Z pewnością do popularyzacji jego twórczości przyczyniły się płyty zespołu Świetliki. Wiersze nabrały blasku, stały się bardziej zrozumiałe i przejrzyste. Czasem sprawiała to sceniczna interpretacja; do dziś pamiętam występ grupy w trakcie promocji płyty „Las putas melancolicas” bodaj w 2006 roku, gdy wokalista melorecytując „nad horyzontem błyska się i słychać szczęk żelaza” dodawał do tekstu „Filandii” ciche, nieobecne słowa – Sierpień 1939. I zaczynasz rozumieć o czym jest ten wiersz Owszem, można analizować wiersze od strony językowej, zastanawiać w czym tkwi moc użytych słów. Badać, czy wiersze Świetlickiego mają charakter religijny czy stanowią raczej przykład celnej adaptacji języka codzienności – jak swego czasu uczynił choćby Pan Jacek Gutorow. Ale znacznie lepiej poczytać. Choćby to: „To całe nasze życie wynoszone na strych lub do piwnicy. Tym wszystkim naprawdę rządzi ten prawowity właściciel: grzyb, robak...” Ten zbiór stanowi bardzo ważne podsumowanie zasadniczego etapu twórczości Mistrza, co ważne - łącznie z opublikowaniem tekstów rozproszonych. Od czasu wydania tego „opus magnum” minęło już wprawdzie dziewięć lat, toteż z oczywistych przyczyn nie zawiera czterech ostatnich tomików. Mimo to nadal stanowi atrakcyjną pozycję dla zaczynających poznawanie twórczości Pana Marcina, wielbicieli talentu nie trzeba przekonywać. Za całokształt – niezwykle mocne 9/10.

Kedar

ocenił na 9 5 lat temu

Kwiaty zła

Charles Baudelaire

"[...]wszystko co uszczęśliwia zwykłych śmiertelników, przyprawia o wymioty" - a ja mam refluks i reakcję alergiczną na wszechświat,dlatego kupiłem tę książkę. ****************************************************** "Człowiek powstaje jako proch, a odchodzi jako fetor". "Nie ma innego życia; samo życie jest tylko wizją i marzeniem, bo nie ma nic oprócz kosmosu i ciebie. Gdyby istniał wszechmogący Bóg, uczyniłby wszystko dobrem, a nic złem". "Nie ma Boga, wszechświata ani rodzaju ludzkiego… Jesteś tylko myślą – błąkającą się, nikomu niepotrzebną i wyobcowaną świadomością, która snuje się po pustej wieczności". "Mała hałaśliwa garstka – jak zwykle – będzie krzyczeć na rzecz wojny. Duchowieństwo będzie ostrożnie sprzeciwiać się najpierw; wielka otępiała masa narodu będzie przecierać zaspane oczy i starać się zrozumieć, dlaczego ma wybuchnąć wojna, i powie rozsądnie i z oburzeniem: „To, niesprawiedliwe i niegodziwe; nie powinno być wojny”. Grupka zaś zacznie krzyczeć jeszcze głośniej. Kilku porządnych ludzi po obu stronach wysunie argumenty przeciw wojnie, będzie walczyć słowem i piórem. Z początku ludzie będą ich słuchać i przyklaskiwać im, lecz to nie potrwa długo. Przeciwnicy przekrzyczą ich i antywojenne audytorium wtedy zmniejszy się i straci popularność. Niedługo ujrzycie dziwną rzecz: mówcy zostaną ukamienowani na trybunach, a wolność słowa zostanie stłumiona przez hordy rozwścieczonych ludzi, którzy w głębi serca będą wciąż zgodni, jak przedtem, z tymi ukamienowanymi mówcami, lecz nie odważą się przyznać do tego. I oto cały naród – duchowieństwo i wszyscy – podejmą hasło wojny – i będą krzyczeć aż do zachrypnięcia i rzucą się gromadnie na każdego uczciwego człowieka, który odważy się otworzyć usta; i nagle ci ludzie zamilkną. Następnie mężowie stanu wymyślą takie kłamstwa, zrzucając winę na napadnięty kraj, i wszyscy ludzie będą zadowoleni z tych kłamstw uspokajających ich sumienia, będą je pilnie studiować i odmówią zbadania odpierających je zarzutów. Tak więc wszyscy powoli przekonają siebie, że wojna jest sprawiedliwa i będą dziękować Bogu za spokojny sen po tym groteskowym samooszukiwaniu się." (drugie imię Śmierci to Wszechobecność).

Bawimordka

oceniła na 10 10 miesięcy temu

Poezje wybrane

T.S. Eliot

Mimo że ostatnimi czasy czytuje sporo poezji, prawie w całości jest to liryka polska. T. S. Eliot to dopiero trzeci zagraniczny autor tej natchnionej formy. Jego poezje wybrane zawierają przekrój skromnej ilościowo ale jakże ważnej, przełomowej twórczości. Utwory nie są proste w odbiorze, zaleca się powolną ich lekturę, jednakże czytanie Miłosza okazywało się zadaniem jeszcze trudniejszym. XX-wieczny wieszcz Stanów Zjednoczonych podejmuje gros przeróżnych tematów, dogłębnie je analizują wyciąga pesymistyczne wnioski, nie tylko co do natury człowieka ale też samego świata. Częściej układał poematy niż wiersze, te drugie także są długie. Składają się z długich wersów, pełnych sensów i znaczeń w miarę zrozumiałych lecz czasem umykających, trudnych do wychwycenia. Część ze stwierdzeń jakie można wyczytać między linijkami określiłbym jako kontrowersyjną, jednakże i w nich autor ma sporo racji. Lektura niesie mimo to wiele satysfakcji, moc refleksji, zmusza do głębszego patrzenia na codzienne doświadczenia. Temu wyjątkowemu zbiorowi stawiam 9/10.

Arek

ocenił na 9 6 miesięcy temu

Liryki najpiękniejsze

Konstanty Ildefons Gałczyński

Książka bardzo ładnie wydana, idealna na prezent. Nie wszystkie wiersze mi się podobały, ale znalazłam kilka perełek, do których będę często wracać. Z tych wierszy, których wcześniej nie znałam zachwycił mnie "List jeńca": Kochanie, moje kochanie, dobranoc, już jesteś senna - i widzę twój sen na ścianie, i noc jest taka wiosenna! Jedyna moja na świecie, jakże wysławię twe imię? Ty jesteś mi wodą w lecie i rękawicami w zimie. Tyś szczęście moje wiosenne, zimowe, latowe, jesienne - lecz powiedz mi na dobranoc, wyszeptaj przez usta senne: za cóż to taka zapłata, ten raj przy Tobie tak błogi?... Tyś jesteś światłem świata i pieśnią mojej drogi.

Justyna

oceniła na 6 6 lat temu

Cytaty z książki Poeci wyklęci. Antologia poezji światowej, od Villona do Morrisona

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Poeci wyklęci. Antologia poezji światowej, od Villona do Morrisona