Podróżniczka

To jest drugi tom przetłumaczony na język polski. Nie jest to jednak zakończenie historii Lee. Po ucieczce z domu, Lee dotarła do Kalifornii, razem ze swoimi przyjaciółmi. Jednak to nie jest koniec jej perypetii... To jest skrócona fabuła. Pomysł na to, że jest osoba wynajdująca złoto (nie oszukujmy się, bo każdy chciałby mieć taką umiejętność) jest naprawdę mocnym punktem historii. Tak samo jak jej zakończenie. Jednak we współczesnych czasach nie powinno nas to dziwić. Jeśli poszukujecie historii o silnej i niezależnej bohaterce to powinniście sięgnąć po tę książkę. Jedyne co mogę wam zdradzić - to nie jest tak, że Lee jest zamknięta na mężczyzn - jednak pokazuje, że sama chce decydować o swoim losie. W tomie drugim mamy rozwiązanie wątków z pierwszego tomu. Jaka szkoda, że nie mamy przetłumaczonego trzeciego tomu. Chętnie poznałabym dalsze losy Lee.

Wszystko zaczyna się od Bacha .. Tak! Młoda i zdolna Etta zaczyna grać debiutancki koncert na skrzypcach, aż nagle zaczyna panicznie boleć ją głowa, słyszy niepokojące dźwięki, których wcześniej nie słyszała i dziwnym trafem przenosi się do XVIII wieku! Nastolatka jest w ciężkim szoku, ponieważ wraz z nowo poznaną dziewczyną znalazły się na statku pirackim, który miał za zadanie oswobodzić je z rąk innych korsarzy. Tak oto Etta spotyka swojego wybawiciela - Nicholasa, od tego momentu jej życie zależy od niego. Nastolatka będzie musiała połączyć z nim siły do walki z ich wspólnym wrogiem, nie będzie to jednak łatwe, ponieważ nie tylko ona posiada sekret, za który pozostaje nadal żywa. Książkę czytało się nadzwyczaj przyjemnie, wciągająca fabuła o losie młodej kobiety, która poznaje rodzinny sekret skrywany przez jej matkę od bardzo dawna. Wyrusza w nieznane, nie wiedząc co czeka ją na końcu drogi. Podróże w czasie i romans unoszący się w powietrzu, a do tego nutka dreszczyku to moje ulubione elementy w tej książce.

Kto mi powie co się stało, że w Polsce wydano tylko pierwszy tom tejże powieści? Dlaczego ?! Chcę wiedzieć co dalej !!! Totalnie YA, chociaż ja się bawiłam przednio. Mamy tu karty tarota, czary-mary, psychiatryk, przystojnego młokosa i apokalipsę ! Dobre składniki do tego, żeby usmażyć ekstra serię - która istnieje ponoć w 6 tomach... Przykre, że nie dowiem się co dalej (nie czytam książek po ang ), bo widzę mega potencjał - wciągnęło mnie bez reszty ! Może któreś wydawnictwo pokusi się o pociągnięcie sprawy dalej i dostaniemy resztę tej historii w równie pięknym wydaniu co pierwszy tom... Mam taką nadzieję... Polecam

Pierwszy tom cyklu. Nigdy nie miałam styczności z tą autorką. Potrzebowałam lekkiej książki, odskoczni od melancholijnych i smutnych książek. "Złotowidząca" jest historią Lee, która ma dar jasnowidzenia, dzięki któremu jej rodzina dorobiła się sporych pieniędzy. Lee ma dom i kochającą rodzinę, ale to wszystko traci kiedy jej rodzice zostają zamordowani. Lee, zdaje sobie sprawę, że za ich morderstwem stoi jej wuj, który nie spocznie dopóki jej nie znajdzie. Jest to książka fantastyczna, młodzieżowa, którą można przeczytać, jeśli ma się zastój czytelniczy.

"Mamy trzy wymiary, które widzimy i jeden, który czujemy: czas. Ale w rzeczywistości jest ich więcej. Zwinięte tak ciasno, że swobodnie mieszczą się wewnątrz jednego wahnięcia najsłabszej wibracji Wszechświata, istnieją inne wymiary, które przenikają się z naszymi własnymi, jak ruchome, splatające się nici." Poszukiwacze - szlachetni naprawiacze świata - mogą podróżować pomiędzy tymi wymiarami, by czynić dobro i tępić zło. "Tyrani i złoczyńcy, strzeżcie się." Prawidłowego wypełniania tych powinności pilnują trzej Sędziowie. Ale nie wszystko układa się tak, jak powinno... I o tym jest trylogia "Poszukiwaczka" Arwen Elys Dayton, na którą składaja się tomy o tytułach: 1. "Poszukiwaczka" (480 stron), 2. "Podróżniczka" (432 strony), 3. "Rozrywacz" (400 stron). Moja córka połknęła wszystkie trzy tomy niemalże w okamgnieniu ;-) Ja przez pierwszy przedzierałam się powoli - zaciekawiona fabułą, ale zmęczona stopniem skomplikowania tego spektrum ;-) Na szczęście przez tomy drugi i trzeci śmignęłam szybko. Za najlepszy uważam tom środkowy, chociaż to w trzecim wszystko się wiąże i wyjaśnia ;-) Tom pierwszy próbuje nas wciągnąć do świata wymyślonego przez autorkę. To bardzo zagmatwany świat, a wiele spraw pozostanie niewyjaśnionych. Troje nastolatków kończy wieloletnie szkolenie na Poszukiwaczy. Są tuż przed zaprzysiężeniem, co bardzo ich ekscytuje. Dziewczyna Quin, jej ukochany John i kuzyn Shinobu. Ich szkoleniu przyglądają się Sędziowie Młoda i Średni. Najstarszy Sędzia najczęściej przebywa Tam - w Bezprzestrzeni pomiędzy wymiarami. Szkolenie Poszukiwaczy dotyczy głównie ich umiejętności walki i obrony (i bardzo dużo tu jest opisów ich treningów). Zaprzysiężony Poszukiwacz może posługiwać się starożytnym athamenem, by przemieszczać się pomiędzy wymiarami. "Athamen stworzono po to, aby pozwalał wielkiemu umysłowi, potężnemu umysłowi, na przekraczanie granic ludzkiego życia (...). Dlaczego taki umysł miałyby być przykuty do jednego miejsca? Jeśli mógłby swobodnie się poruszać, swobodnie działać, wyobraź sobie, czego mógłby dokonać. Poszukiwacz, posługujący się athamenem, może pojawić się gdziekolwiek: wewnątrz pilnie strzeżonej twierdzy, w prywatnej komnacie króla, na słynnym uniwersytecie na drugim końcu świata. W ten sposób może... pomagać losowi. Może poszukiwać najlepszej drogi dla ludzkości, czyż nie? Było moim głębokim przekonaniem, że wielkie umysły wyposażone w odpowiednie narzędzia mogłyby zmieniać historię." Treningi są bardzo prawdziwe, można zostać rannym, można stracić życie... Postrach budzi rozrywacz - broń na zawsze plącząca umysł ofiary. Przyszli Poszukiwacze uczą się unikać strzału rozrywacza. John jednak nie zostaje dopuszczony do zaprzysiężenia. A Quinn i Shinobu po zaprzysiężeniu spada zasłona z oczu: Poszukiwacze wykorzystywani są do niecnych celów. Od kiedy tak się dzieje? Czy tak było zawsze? Czy Quin i Shinobu nadal chcą być Poszukiwaczami? Na przestrzeni wieków wielu Poszukiwaczy zginęło. Jak? Dlaczego? Kto jeszcze został? Bardzo dużo wyjaśnia się w tomie drugim. Lepiej poznajemy głównych bohaterów oraz Młodą Sędzię. Dowiadujemy się sporo o przeszłości matki Johna i o uczynkach Średniego Sędziego. Na scenę wkraczają Obserwatorzy - chłopcy szkoleni przez Średniego Sędziego. Pojawiają się tajemnicze fokale - hełmy pomagające uporządkować myśli, ale... uzależniające. Czy John nadal chce zostać Poszukiwaczem? Czy Quin i John nadal się kochają? Trzeci tom wiele spraw komplikuje, ale też wiele wyjaśnia i prawie wszystkie doprowadza do finału. A postaci są coraz wyrazistsze! Kto z bohaterów przetrwa do końca? Kto z kim będzie wspólpracował? Skąd się "wzięli" Poszukiwacze? Kim są Sędziowie? Kto się zmieni? Autorka co chwila przeskakuje od jednego bohatera do drugiego. Raz koncentruje się na Quin, potem na Shinobu, Johnie, Młodej Sędzi lub jednym z obserwatorów. Bywa, że cofa się do młodych lat matki Johna, co rzuca światło na pobudki jej syna oraz późniejsze wydarzenia. Bardzo to wszystko skomplikowane: ten świat, zależności między bohaterami, te uczucia, pragnienia, zmiany planów ;-) Dużo walk, dużo emocji, dużo wymiarów ;-) https://bajdocja.blogspot.com/2020/10/poszukiwaczka-trylogia.html

"Przekleństwo Soni" to kolejna z książek, która latami stała u mnie na półce i czekała na swoją kolej. Ta nie nadchodziła, bo jej ogólna opinia mnie zniechęcała. Kolejny raz nauczyłam się, że niesłusznie bazuję na tym, co sądzą inni i powinnam dać szansę nawet "gorszym książkom", bo mogę się miło zaskoczyć. Czy zatem uważam, że Sonia jest bez wad i nie widzę tego, co dostrzegli w niej inni? W żadnym wypadku. Książka ta jest zwyczajnie skierowana do niewymagającego czytelnika, który lubi wątki romantyczne na głównym planie i resztę wydarzeń w tle. W skrócie - nie ma znaczenia, że fabuła gdzieś znika, jeśli przeżycia bohaterów przyspieszają bicie naszego serca. "Przekleństwo Soni" zbudowane jest niejako na trójkącie miłosnym między główną bohaterką a dwojgiem książąt. I chociaż brzmi to stereotypowo, mnie się podobało. Valko potrafił namieszać Soni w głowie, nie miał czysto jasnego lub ciemnego oblicza. Anton również raz zachwycał, a raz zawodził. Wokół panuje karuzela emocji, uzupełniona przeżyciami innych bohaterów i walką o lepsze jutro dla kraju, w którym przyszło im istnieć. Podobały mi się informacje, które dostawaliśmy na temat miejsca akcji i nie uważam, żeby przerost wątku romantycznego sprawił, że książka była nudna. Nadal coś się działo, nadal mieliśmy wiele fajnych scen i wiele rozterek, przez które przyjemnie się przechodziło. Moją sympatię w szczególności zdobyła Pia, którą pokochałam już na wejściu. Cudowny, uroczy promyk słońca, to dzięki niej Sonia nie była wiecznie pogrążoną w smutku dziewczyną. Obie dobrze się uzupełniały i wnosiły - potrzebny - powiew świeżości do pełnego napięcia pokoju. Od pierwszej strony, aż do ostatniej byłam uwięziona w dobrej lekturze i nie żałuję żadnej minuty przy niej spędzonej. Zdaję sobie sprawę z tego, że rozterki Soni chwilami były płytkie, że zbyt często myślami przeskakiwała między jednym męskim bohaterem a drugim. A mimo to, bycie auroczułą sprawiło, że zdobyła moje zainteresowanie i była ciekawym obiektem obserwacji. Z wielką chęcią sięgnę po kolejny tom i zobaczę, jak potoczą się dalsze losy Soni, Valka czy Antona.

Mój stosunek do tej książki był bardzo zmienny. + Nazwisko autorki, którą znam z sagi Siedmiu Królestw sprawiło, że kupiłam tę książkę, nawet nie czytając opisu fabuły. + Już po paru stronach byłam wyjątkowo podekscytowana, ponieważ okazało się, że to sequel tamtej serii, - po czym nie później niż na 25 stronie zabito jednego z jej głównych bohaterów (mojego ulubionego) w sposób, który po prostu nie miał racji bytu. Nie z tym konkretnym bohaterem. - Jakby tego było mało, główny bohater tej serii jest synem tego zmarłego, widzi śmierć ojca i po niej postanawia porzucić matkę (również bohaterkę poprzedniej serii), skazując ją na myślenie, że straciła nie tylko męża, ale również syna, gdy niecały rok wcześniej pożegnała także córkę. W tym momencie byłam pewna, że nie uda mi się polubić głównego bohatera tej serii, + a jednak się udało. + I to do tego stopnia, że naprawdę jestem ciekawa jego dalszych losów. - Nie zmienia to jednak faktu, że pierwsze 100 stron czytało się naprawdę ciężko i to nie tylko przez nielubianego bohatera. Brakowało im akcji, a częste przeskoki czasowe nie pozwalały zobaczyć rozwoju bohaterów, przez który ciężko było się z nimi zżyć. + Później akcja przyspieszyła, pojawili się bohaterowie poboczni (ciekawsi nawet od głównych) i czytało się coraz szybciej. Wciągało. + W momencie, gdy myślałam, że seria ma szansę wskoczyć na listę moich ulubionych (jak Siedem Królestw), - zaczął się romans. Był tak niewiarygodnie szybki, że aż ciężko mi było uwierzyć, że to napisała ta sama autorka. Tam był chyba największy slow burn, jaki kiedykolwiek widziałam, a tu po dosłownie jednej rozmowie bohaterowie kochali się miłością aż po grób. Teksty były tak ckliwe, że nie dało się tego wytrzymać. + Na szczęście tego romansu było na tyle mało, by ostatnie rozdziały zaciekawiły inną akcją i wpłynęły na ostateczny pozytywny odbiór książki. Czy polecam? Polecam najpierw przeczytać sagę Siedmiu Królestw, ponieważ zapamiętałam ją jako lepszą. Czytałam ją z 10 lat temu, ale wywarła na mnie takie wrażenie, że po 10 latach zdenerwowało mnie zabicie jednego z głównych bohaterów, a z wątków pobocznych pamiętałam wystarczająco wiele, by z uśmiechem na twarzy wyłapywać tutejsze smaczki. Tam postacie były mądrzejsze, a świat (choć to niby ten sam) zdawał się większy i do tego lepiej wyjaśniony. Tu jest gorzej, ale znając autorkę, to dopiero zaczęła się rozkręcać i dlatego myślę, że na tę serię również warto zwrócić uwagę.

"Mroczny Tron" to kolejna porcja wciągającej, pełnej napięcia opowieści o trzech niezwykłych siostrach. Ceremonia Przyspieszenia dobiegła końca, otwierając drzwi do decydującego etapu walki o tron Fennbirnu. To, czego każda z sióstr się obawia, nie jest jednak utratą życia w siostrzanej rywalizacji. "Mroczny Tron" to druga część trzymającej w napięciu serii o trzech niezwykłych siostrach, z których tylko jedna może zostać Królową. Kendare Blake kontynuuje historię Katherine, Arsinoe i Mirabelli, przenosząc czytelnika w świat pełen magii, intryg i niebezpieczeństw. Książka rozpoczyna się po zakończeniu ceremonii Przyspieszenia, wydarzenia kluczowego dla losów bohaterek. Każda z sióstr musi teraz zmierzyć się z własnymi lękami i odkryciami, które rzucają nowe światło na ich moce i przeznaczenie. To moment, w którym autorka buduje na podwalinach pierwszej części, poszerzając świat, wprowadzając nowych bohaterów i rozwijając wątki zaskakującymi zwrotami akcji. Książka jest pełna zaskakujących zwrotów akcji, które trzymają czytelnika w napięciu. Wątek Katherine jest szczególnie intrygujący, pełen nieprzewidywalnych momentów, które skłaniają do zastanowienia się nad tym, co przyniesie przyszłość. Autorka umiejętnie buduje tło dla głównych bohaterek. Blake wyraźnie pokazuje, że świat Fennbirnu nie jest czarno-biały, a bohaterowie zmagają się z moralnymi dylematami, co sprawia, że czytelnik z łatwością angażuje się emocjonalnie w losy głównych postaci. Można zauważyć, że tempo akcji w tej części jest nieco wolniejsze niż w pierwszej, ja uważam, że pozwala to lepiej poznać bohaterów i ich motywacje. Kendare Blake w tym tomie pokazuje, że ma pełną kontrolę nad światem, który stworzyła, co sprawia, że czytelnik chętnie przemierza razem z bohaterami wyspę Fennbirnu. Warto również zwrócić uwagę na rozwój wątku Jules, która odgrywa coraz ważniejszą rolę w fabule. Jej moc staje się kluczowym elementem w narracji, dodając nowy wymiar zagrożenia i nadziei dla sióstr. Kendare Blake umiejętnie balansuje pomiędzy różnymi wątkami, pozwalając czytelnikowi stopniowo odkrywać kolejne tajemnice tej magicznej wyspy. Co więcej, w tej części serii autorce udaje się uzupełnić pewne luki, pozostawione po poprzednich wydarzeniach, jednocześnie pozostawiając wiele tajemnic do odkrycia w przyszłych tomach. Dodatkowo, większa ilość podróży i odkryć sprawia, że świat staje się bardziej realny i fascynujący. W "Mrocznym Tronie" autorka udowadnia, że potrafi zaskakiwać. Zwroty akcji są nieprzewidywalne, momentami szokujące, co utrzymuje czytelnika w stałym napięciu. Z pewnością spełnią oczekiwania fanów serii. Choć nie jest bez wad, takich jak momenty, gdy zachowanie bohaterów może wydawać się nielogiczne, ogólny klimat i rozwój postaci są tego warte. Po przeczytaniu tej części nie możesz się doczekać, co przyniosą kolejne tomy, a to najlepszy dowód na to, że warto poświęcić czas na tę opowieść. Szkoda tylko, że dalsze tomy nie zostały przetłumaczone na język polski... Ważnym elementem tej książki jest także światopoglądowy kontrast pomiędzy królowymi. Każda z sióstr ma swoje własne cele i wartości, co prowadzi do zderzenia różnych perspektyw na władzę i odpowiedzialność. To nie tylko walka o tron, ale także o to, kim naprawdę są i jakie są ich prawdziwe cele. Jednym z elementów, który zasługuje na uwagę, jest również sposób, w jaki autorka rozwinęła świat Fennbirnu. W książce pojawiają się nowe lokacje, tajemnicze zakątki wyspy, co sprawia, że cały świat staje się bardziej realistyczny i fascynujący. Dodatkowo, większa ilość podróży i odkryć sprawia, że czytelnik ma okazję poznać różnorodność krajobrazów i kultur na wyspie. Nie można też zapomnieć o atmosferze napięcia, która unosi się na kartach tej książki. Czytelnik nie może być pewny, komu może zaufać, a kto skrywa własne motywacje. To właśnie ta niepewność i zaskakujące zwroty akcji sprawiają, że "Mroczny Tron" trzymają w napięciu do ostatniej strony. Mimo pewnych wad, takich jak momenty, gdy zachowanie bohaterów może wydawać się nie do końca spójne, ogólny obraz tej książki jest bardzo pozytywny. "Mroczny Tron" to opowieść o magii, intrygach i sile siostrzeństwa, która wciąga od pierwszej strony i nie pozwala oderwać się aż do samego końca. To lektura, która z pewnością spełni oczekiwania fanów fantasy, oferując zarówno emocjonującą akcję, jak i głębokie, rozbudowane postaci.

Trylogia książek autorstwa Justyny Drzewickiej pt.” Niepowszedni”. Dzieci obdarzone tak niespotykanym darem nazywano Niepowszednimi. Rodzili się bardzo rzadko, więc stanowili cenny łup dla handlarzy ludźmi. Nila i jej młodsza siostra Alla obdarzone są niezwykłymi mocami: Nila posiada zdolność leczenia wszelkich chorób, Alla natomiast potrafi zapanować nad każdym zwierzęciem, a ponadto jest Gwarkiem – wystarczy, aby usłyszała jedno zdanie w obcym języku, a już potrafi płynnie się nim posługiwać. Podczas konnej przejażdżki Nila i jej siostra zostały schwytane przez Okrutnych Złotników , bezwzględnych łowców Niepowszednich . Łowcy zamierzają dowieść dzieci na Targ Niewolników w Łoterskim Krańcu i tam je sprzedać . Razem z Samborem – Unikiem posiadającym wybitną zdolność walki, Źrenicznikiem Dalko, dostrzegającym najmniejszy szczegół z dużej odległości oraz Wodniczką, wytrzymującą pod wodą przez wiele minut, próbują wyrwać się z łap handlarzy zanim dotrą do miejsca, w którym prawdopodobnie czeka ich śmierć. Dzieci trafiają w wir przygód . Podróżują , uciekają , poznają nowych ludzi i nowe miejsca . Bohaterowie , już tracą wiarę . Wiedzą ,że jeśli chcą przetrwać muszą działać razem . Niebezpieczeństwo, przygody , magia , przyjaźń i miłość a to tylko nieliczne niebezpieczeństwa.

Jest to jedna z moich ulubionych książek, więc po przeczytaniu jej chyba po raz trzeci postanowiłam w końcu ją ocenić :) Według mnie autorka wspaniale przedstawia akcję z perspektywy trzech głównych postaci, głównej bohaterki oraz księcia i zabójcy i przez bardzo dużą część książki tylko się domyślamy kto jest kim; pamiętam, ze za pierwszym razem po prostu pochłonęłam tą książkę aby się w końcu dowiedzieć kto ma dobre, a kto złe zamiary...Cała masa przygód, ciekawy wątek romantyczny i interesująca główna bohaterka, która odkrywa w sobie dar, a jaki? O tym musicie przekonać się sami czytając tą książkę :) Gorąco polecam dla czytelników w każdym wieku!

Kupiłam książkę zaraz po premierze i tak do teraz leżała na moim stosie wstydu. Chwilę przed przeczytaniem dowiedziałam się, że wydawnictwo postanowiło wydać tylko pierwszą część (nienawidzę takiego zachowania). Jeżeli chodzi o samą książkę: pomysł na fabułę bardzo ciekawy, motyw burz to zupełnie coś nowego. Natomiast średnio porwała mnie ta historia. Możliwe, że zdawkowe informacje wynikają z tego, iż autorka więcej wyjaśnia w kolejnych częściach, ale niestety tego się już nie dowiem. Chwilami bardziej ciekawiły mnie rozdziały o Novaya, niż o głównej bohaterce. Myślę, że po prostu ta historia blednie na tle dzisiejszych książek. Mimo wszystko, warto sprawdzić samemu.

Uwielbiam tą serie. Rozpisanie postaci, opis gry na instrumentach i akcja, która może i mozolna, ale wciagała niemiłosiernie!! Pomysł na fabułe cudny, wykonanie też nie najgorsze. Etta i Nicholas to para bohaterów, która swoją dynamiką skradła mi serce. Dialogi między postaciami to cudo. Dużym plusem jest wielowarstwowość postaci!!

Przeczytana! Książka wylosowana w ramach projektu słoik i jest dość wymagająca lektura. Od samego początku miałam wrażenie chaosu, narracja jest nieintuicyjna, a styl prowadzenia historii sprawiał, że momentami czytałam kolejne strony bez pełnego zrozumienia, co właściwie się dzieje. Dopiero pod koniec książka zaczęła „klikać”, a fabuła wciągnęła mnie na dobre. Sam zamysł historii jest naprawdę ciekawy i ma potencjał, jednak został nieco przytłoczony nadmiarem bohaterów oraz długimi opisami, które w moim odczuciu niewiele wnoszą do całości. Część postaci pojawia się na chwilę, przez co trudno się do nich przywiązać lub zrozumieć ich rolę w historii. Zakończenie zdecydowanie robi wrażenie! Zostawia czytelnika w lekkim szoku i sprawia, że cała wcześniejsza dezorientacja zaczyna mieć sens. Podsumowując: ciekawa koncepcja i mocne zakończenie, ale nierówne tempo, chaos narracyjny i zbyt duża liczba bohaterów sprawiają, że książka nie należy do najłatwiejszych w odbiorze. Dla cierpliwych czytelników — może się jednak okazać satysfakcjonującym doświadczeniem.

Pod względem akcji działo się więcej niż w pierwszym tomie co jest plusem. Niestety, mamy tu fabułę prowadzoną chyba z pięciu perspektyw, więc bardzo mi przeszkadzało, kiedy punkty widzenia zmieniały się co chwilę, przez co wszystko było takie chaotyczne. Nadal wielu rzeczy, w świecie wymyślonym przez autorkę, nie rozumiem. Prawdopodobnie po kontynuacje nie sięgnę, bo chociaż książka jest poprawna to nie interesuje mnie na tyle, aby wgłębiać się w świat, który mnie nie do końca ciekawi i momentami ciężko mi się czytało.

W tej książce przedstawiono tajną organizację Checquy, której celem jest nadzorowanie wszelkiej nadnaturalnej aktywności w Wielkiej Brytanii. Członkowie tej organizacji, oznaczeni rangami jak figury szachowe (Pionki, Wieże, Biskupi, Król i Królowa), również posiadają nadnaturalne zdolności. Choć niektóre z tych mocy mogą wydawać się mało użyteczne (np. połączenie z pogodą w Islandii), to nasza główna bohaterka Myfanwy potrafi kontrolować ludzkie organizmy poprzez dotyk – na przykład powodując sen lub zatrzymując serce. Zarówno fabuła, jak i świat są świetnie skonstruowane. Szczególnie podoba mi się motyw tajemniczej organizacji, która musi działać w obronie Wielkiej Brytanii, aby zapobiec inwazji na skalę krajową lub nawet globalną. Jeśli chodzi o samą książkę, trudno określić, do jakiej grupy jest skierowana. Czasami pojawia się wulgarny język, ale nie jest to przesadzone. Choć nie jest szczególnie brutalna, zawiera kilka bardziej makabrycznych scen. Mimo że opowiada o ratowaniu kraju i ogromnym zagrożeniu to ma fajny humor. Myślę, że jest to dziwne i nietypowe połączenie i pewnie dlatego mi się to spodobało. Ale teraz porozmawiajmy o minusach – a konkretnie o dwóch dużych. Książka ma fatalne tłumaczenie i mnóstwo literówek. Nie wiem, czy zauważyliście, ale gdy opisałem figury szachowe, napisałem "Biskupi" zamiast "Gońców". W angielskim nazywamy ich "Bishop", ale nie oznacza to, że trzeba to tłumaczyć dosłownie! Druga rzecz, która według mnie jest minusem, to listy pojawiające się po każdym rozdziale, mające wprowadzać nas w historię głównej bohaterki. Problem w tym, że często są one zbyt długie i nie mają formy listu – wyglądają raczej jak fragment książki nazwany listem. Spowalniało to tempo książki, co w pewnym momencie stało się dla mnie nużące. Podsumowując: Pomijając to, jak Papierowy Księżyc zepsuł to wydanie, książkę czytało się naprawdę dobrze. Bardzo dobrze mi się to czytało i być może w przyszłości sięgnę po kolejne tomy (już w języku angielskim, ponieważ Papierowy Księżyc, odpuścił wydanie kolejnych tomów – a szkoda). Polecam. Ocena: ★★★★★★★☆☆☆

Fascynująca książka która wprawia czytelnika w dezorientację. Świetnie wykreowany świat przenosi nad na pole szachowe gdzie niewłaściwy ruch może prowadzić do śmierci lub...no właśnie? Komu można zaufać a kogo wystrzegać? Czy to wszystko jest halucynacja iluzja czy snem?

Wszystko miało się dobrze skończyć, rodzina Caine została połączona, przyjaciel odzyskał swoje ciało, a miłość rozkwitła w duszach dwóch osób. Niestety to nie miał być koniec, a zaledwie początek. Organizacja Triad nadal działa na niekorzyść wszystkich ludzi i innych wymiarów, na domiar złego, Paul został rozszczepiony na cztery kawałki i porozrzucany po czterech równych wymiarach. Zrozpaczona Marguerite ponownie musi zmierzyć się z realiami jakie spotka w innych światach, do tego zadania dołącza jednak Theo i z jego pomocą próbuje poskładać ukochanego w całość. Podróże są dla niej czymś normalnym, jednakże pozostawia piętno we wszystkich jej wersjach. Czy Marguerite odnajdzie Paula? Czy pokona Triad? Czy zdoła znieść niebezpieczeństwa jakie czyhają na nią w innych wymiarach? Książka, tak samo jak pierwszy tom trzymał czytelnika w napięciu i otwierał przed nim światy, których nie sposób byłoby mu wyobrazić. Podczas czytania: ,,Tysiąc odłamków Ciebie" myślałam, że w różnych wymiarach są osoby takie jak ja i różnią się bardzo niewiele ode mnie, jednak czytając tą książkę zauważyłam, że to środowisko, w którym żyjemy kreuje nas i każe nam postępować w imię ich zasad. Pokazuje nam jak byśmy się zachowali, gdybyśmy stracili kochaną osobę, bądź gdybyśmy zupełnie się poddali. Autorka bardzo pięknie opisała te mechanizmy, wyjaśniając co niektóre zachowania. To od nas zależy jakimi ludźmi się staniemy. Nie mogę się doczekać tomu trzeciego.

„Na krawędzi wszystkiego” Jeffa Gilesa to wciągająca mieszanka fantasy, thrillera i romansu. Opowieść o Zoe, dziewczynie próbującej poradzić sobie po rodzinnej tragedii, splata się z losem X—a tajemniczego łowcy dusz z mrocznego świata Lowlands. Giles buduje intrygujący, pełen napięcia świat, w którym granica między dobrem a złem jest cienka jak ostrze noża. Styl lekki, ale emocjonalnie intensywny, sprawia, że książka pochłania od pierwszych stron. To historia o miłości, odkupieniu i walce o własne miejsce w świecie—dla fanów niebanalnej fantastyki młodzieżowej.

Wszystko zaczyna się od pierwszego skoku Marguerite do równoległego wymiaru, w którym jej inna ,,ja" żyje własnym życiem, a wszystko dzięki pewnemu urządzeniu o nazwie Firebird. Wynaleźli go rodzice Marguerite, miał on za zadanie dowieść, że poza naszą rzeczywistością są również inne, odmienne rzeczywistości zmienione poprzez nasze czyny w przeszłości. Matka dziewczyny uważała, iż było ich tysiące, a nawet jeszcze więcej! Ale wracając... nie przypadkowo Marguerite postanawia użyć Firebirda, jej celem było znalezienie sprawcy pewnego straszliwego wypadku, przez co wraz z przyjacielem Theo podróżuje poprzez rozmaite wymiary, poznaje swoje własne inne wcielenia i doświadcza wielu uniesień jak i rozczarowań. Książka zapewnia nam spory rollercoaster z przenoszeniem czasu wydarzeń, można doświadczyć dziwnego uczucia, jednak jest tak tylko z początku, później rozdział po rozdziale czytasz bez opamiętania i skupiasz się na dobrej fabule i postaciach. Jeśli o nich mowa, w każdym z wymiarów mamy własne ,,ja", lekko inne, zmienione przez jej własną przeszłość, a jednak to ta sama osoba. Czytając tą książkę zastanawiałam się czy w innym wymiarze ta sama Organizacjaczyta byłaby nadal ksiażkarą, czy może zainteresowało by ją inne luksusowe dobro :D Jak uważacie? Jeśli lubisz zagadki, romans oraz Sci-fi to ta książka jest dla Ciebie.

W życiu nie ma przypadków, są sytuacje, które pojawiają się przed nami, co jakiś czas. Są obietnice, które sprawiają, że czasem wbrew swojej woli postępujemy tak, a nie inaczej, są zdarzenia, które dzieją się, czy tego chcemy, czy nie i są ludzie, którzy nagle, w najmniej spodziewanym momencie pojawiają się na naszej drodze. I jest Jane, która choć niczego nie planowała została postawiona przed faktem dokonanym dzięki obietnicy złożonej cioci Magnolii i pojawieniu się na jej drodze Kiran Thrash, bajecznie bogatej córki Octaviana Thrasha IV. Wspólnym mianownikiem obu zaistniałych czynników był dom tego ostatniego, do którego jego córka zaprosiła Jane na wiosenną galę. Od tego momentu nic i nigdy nie było już takie samo. W całej literackiej galaktyce trudno szukać określonego wzorca, czy może punktu odniesienia dla tego, co stworzyła i czym się podzieliła z odbiorcą autorka. Zaczynając od szczególnego pod każdym względem spisu treści po kolejne rozdziały, z których każdy stanowi jakby odrębną całość, a jednak są elementami większej materii. Parasolki, zaskakująca i jakże oryginalna pasja Jane i tylko one wędrują z Jane do przedziwnego i pełnego zagadek „Tu Reviens“. (...) W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek