Plastusiowo

" Kto czyta książki, żyje podwójnie " Umberto Eco Co tu dużo pisać ? Bajki autora to klasyka polskiej literatury dziecięcej. Nie czytanie ich dzieciom, moim zdaniem, może niezbyt dobrze świadczyć o rodzicach. To co współczesna literatura dziecięca proponuje dzieciom woła o pomstę do nieba. Grafomania popychana lewackimi wstawkami. Wiem, bo znajomi mają dzieci, inni wnuki, czasami przeglądam te książeczki, a już najgorzej jest jak mam im je czytać. Brrrrr. Zawsze, wszystkim moim znajomym dzieciom, zamiast zabawek czy słodyczy, kupuję bajki, ale te klasyczne. Na te współczesne nie mogę patrzeć. Nie wiem czy zachęcają, czy bardziej odstraszają do czytania. Truizmem będzie napisanie, że jeśli dziecko nie nauczy się miłości do książek, to potem trudno wymagać, żeby je czytało. O korzyściach i negatywnych skutkach, nie chce mi się pisać. Rodzice ZADBAJCIE O SWOJE DZIECI !!!

Uwielbiam bajki dla dzieci minionej epoki, to taka sentymentalna podróż do dzieciństwa. To nic, że klimat i realia opowieści nie pasują do obecnej rzeczywistości. Ta książeczka to takie ujmujące i ciepłe poznawanie świata. Trochę przypominała mi przygody Plastusia, Balbinki i Czarnego Noska, pozytywna edukacja. Oczywiście wiele elementów i motywów będzie przez dzisiejsze dzieci niezrozumiałych, takie jak pisanie stalówką i atramentem, spanie na piecu czy zawsze śnieżna i mroźna zima. Główna bohaterka Renia to dziewczynka, której wrażliwość nie pozwala przejść obojętnie nad różnymi zwierzątkami w potrzebie, a że książeczki tamtych czasów nie pozwalały doszukiwać się złych intencji w drugim człowieku, niech świadczy fakt, że w jednej historyjce mężczyzna zachęca dziewczynkę do pójścia z nim do ciemnej komórki, żeby obejrzeć małe pieski. Dzisiaj taki motyw by już nie przeszedł.

Jedna z ulubionych książek dzieciństwa, głównie dzięki pięknym ilustracjom całej serii, tutaj: Bożeny Truchanowskiej. Poza tym miałam zbiór baśni braci Grimm, o których dotąd myślałam, że to oni spisali najstarszą wersję Kopciuszka. Tymczasem wcześniejszy był Charles Perrault. A sama baśń wydaje się nie mieć miejsca ani poczatku, w każdym razie wersja chińska z VIII wieku wcale nie jest najstarsza. Chinski Kopciuszek zatytułowany jest YE XIAN bądź Yeh Hsien i też pięknie ilustrowany dostępny jest na Amazonie. Bohaterka jest sierotą żyjąca w domu macochy i jej córki. Przyjaznym zwierzęciem jest ryba, a później nawet jej duch. Motyw balu, przyjęcia i czarującego małego bucika jest bardzo podobny. W rosyjskiej baśni o mądrej Wasilisie zamiast ślicznej wróżki (z niektórych wersji) mamy groźną Babę Jagę, u której pracuje bohaterka i to jest główny trzon baśni. Królewicz czyli carewicz pojawia się gdzieś na końcu i właściwie tylko jest wzmianką. Co daje mi do myślenia. Bo tak jakby wychodzi, że jedna z najpopularniejszych do dziś baśni (wielka liczba np. adaptacji filmowych dla nastolatków) opisuje proces intrygowania, zaciekawiania mężczyzny, żeby przez małżeństwo uciec z domu? Na szczęście psychoanalitycy się nie zgodzą (tak przypuszczam) i dalej będziemy cieszyć się Kopciuszkiem 😉

Lektura z podstawówki. Tytuł oryginalny "Męska rozmowa". Na tle przerabianych w szkole wytworów "literatury radzieckiej" w rodzaju "Timura i jego drużyny" dzieło całkiem udane. Kola po naszemu nazywał by się Mikołajek. Zastanawia mnie czy pies był wściekły. To, że ugryzł nie jest dowodem, w okolicy musiała by zapanować epizootia (zwierzęca epidemia) wścieklizny, choć z drugiej strony w tych sprawach lepiej na zimne dmuchać. Najlepsza scena to zapewne ta gdy czterech facetów gra w karty. Dzielnicowy Titow wyjaśnił co zaszło i wówczas wąsacz, który widocznie robił za przywódcę, rzekł "Chłopcy! Odkładamy karty i idziemy szukać". A tamci wstali i ruszyli za nim. Mikołajka rozbawiło, że każdy z tych "chłopców" był znacznie starszy od jego ojca. Mnie również. pomaranczowykotczyta.blogspot.com/2012/09/wakacyjna-przygoda-irina-guro.html

Absolutnie fenomenalna. O ile Pamiętnik Plastusia był dla mnie w porządku, tak w przygodach się zakochałam! Piękny ukłon w stronę prawdziwej, polskiej wsi. cudowne, klimatyczne opisy przetykane przygodami Plastusia. Od razu przypomniały mi się najlepsze chwile z mojego dzieciństwa. Z pewnością planuję czytać to swojemu synowi gdy podrośnie.

Krótka bajeczka z morałem dla małych czytelników. Mały, uparty koziołek nie posłuchał mamy i wyruszył na wycieczkę nie zwracając uwagi na zbliżającą się burzę. I spotkałby go smutny koniec w paszczach głodnych wilków, gdyby nie pomoc wiernych przyjaciół. Oprócz nauczki -dostał też i lanie od mamy kozy ( taki model wychowawczy kiedyś panował wśród kóz). Mam sentyment do tej bajki. To była moja pierwsza szkolna lektura. Czytaliśmy ja chyba w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Wracam do tej książeczki (mam wydanie z 1983r.) z nostalgią. Wspominam naszą niezastąpioną wychowawczynię - Panią Małgosię B.-J..

Któż nie zna książeczki "Kto ty jesteś?" Władysława Bełzy, klasycznej polskiej literatury dziecięcej? Wiersze są uzupełnione barwnymi ilustracjami Marcina Piwowarskiego. Książeczka zawiera "Katechizm polskiego dziecka" oraz "Abecadło chleba" i wiersz "Do dzieci". Ta patriotyczna czytanka - poprzez proste wierszyki - dotyka naszej tożsamości narodowej. Może sprowokować dzieci do zadania opiekunom wielu ciekawych pytań.

Kolejna lektura i kolejna opinia: "Jak pierwszy raz czytałem rozdział o Stachurce to się śmiałem z tego imienia. Kolejne zabawne imię to Pankracek, które jego koledzy skrócili na Kracek. Pankracek był przemądrzały i zarozumiały (trochę), Wacek dbał o swoje zabawki, pisząc przyciskał mocno ołówek (tak jak to robię ja) a Jacek w kłótni powiedział do Wacka, że jego pies jest starą małpą. Ogólnie Jacek był fajnym kolegą. Pankracek chciał pogodzić kolegów, dając im śrubki, ale oni nie chcieli. Pogodzili się w bitwie na śnieżki." J.R.

Przyznaję szczerze, że nie znałam tej lektury, a szkoda. Dzięki temu, że syn będzie omawiał ją po feriach miałam okazję przeczytać ją razem z nim. Jak już wspomniałam jest to lektura szkolna, tym razem dla klasy 1 Szkoły Podstawowej. Myślę, że to idealna książka dla dzieci w tym wieku. Ma 40 stron, z czego na kilku są obrazki. Tekst to rymowanka, więc czyta się ją rytmicznie i sprawnie, co tylko zachęca młodych czytelników. W fajny sposób przedstawione zostały zagadnienia dotyczące kosmosu - planet, gwiazd, Słońca, Księżyca. Polecam serdecznie wraz z moim synem! 😉

"Dzieci z Leszczynowej Górki" Marii Kownackiej to taki polski odpowiednik "Dzieci z Bullerbyn". Na powieść składają się przygody Antka, Ewy i Tomka, wplecione w kalendarz pór roku i zmian zachodzących w przyrodzie. Dzieci zamieszkują Gajówkę, bawią się w lesie, zbierają szyszki i jagody a przede wszystkim uczą się jak dbać o przyrodę. Zabawna i mądra książeczka dla dzieci.

Szukałam książki na prezent urodzinowy dla czterolatki. Byłam zachwycona, gdy znalazłam książkę mojego dzieciństwa i ukochaną lekturę moich synów :"O wróbelku Elemelku'. Książeczka została starannie wydana, a ilustracje zostały niezmienione. Cieszę się, że następne pokolenie może zaprzyjaźnić się z uroczym ptaszkiem. Książka, która łączy pokolenia.

Doceniam, lubię, gdy mój syn osłuchuje się z archaizmami, a ten wiersz jest już nimi przepełniony, mój trzylatek uważnie słuchał, bo jest na etapie uwielbiania straży pożarnej, poza tym wiersz jest bardzo logiczny dla malucha, jest okazją do wielu rozmów. ;)

Spoglądając na tę książkę zadałem sobie pewne pytanie. Jak można nie lubić przygód wróbelka Elemelka i jego samego? Ja nie wyobrażam sobie dzieciństwa bez tego sympatycznego i ruchliwego skrzydlatego bohatera. Nie mieści mi się w głowie też, że można by go nie polubić i z zaciekawieniem nie poznawać jego wesołych psot i ciekawych przygód. Książka rewelacyjna dla młodych czytelników oraz dla opiekunów dzieci, którzy chcą poczytać coś interesującego swoim pociechom. Książka jest kolorowo ilustrowana. Bardzo dobre ilustracje są autorstwa Zdzisława Witwickiego. W tejże książce znajdziemy aż dwanaście krótkich przygód Elemelka. W kolejności są to: "Jak wróbelek Elemelek zamieszania zrobił wiele", "Elemelek z wrogiem toczy boje srogie", "Elemelek i precelek", "Jak wróbelek, niebożę, siadł na wentylatorze", "O kwoczce w koszyku i smoczym języku", "Jak to nikt przy egzaminie byle czym się nie wywinie", "Elemelek w naszyjniku: trochę strachu, dużo krzyku", "Jak nieduży tranzystorek Elemelka ostrzegł w porę", "Elemelek mąkę miele", "Czy łatwo być bramkarzem, to zaraz się okaże", "Jak wróbelek, niezbyt długo, może czasem być papugą", "Ptaszek, z torby wypuszczony, śle życzenia w różne strony". Już same tytuły zachęcają do lektury. A same przygody warte przeczytania? Oczywiście, że warte! Są znakomicie napisane i można je czytać wielokrotnie. Jedna z książek o doniosłych zasługach dla mojego czytelniczego rozwoju w dzieciństwie. Polecam bez wątpienia. Super książka autorstwa Hanny Łochockiej.

Pełne humoru i językowej zabawy wiersze, które od pokoleń bawią dzieci i dorosłych. „Lokomotywa”, „Rzepka” i „Ptasie radio” to klasyki literatury dziecięcej – lekkie, rytmiczne, pełne dźwięków i absurdalnych sytuacji. Tuwim mistrzowsko łączy zabawę słowem z inteligentnym morałem. Wspaniała poezja

" Kto czyta książki, żyje podwójnie " Umberto Eco To jedna z pierwszych moich książeczek z dzieciństwa. Byłem niejadkiem, żebym jadł koniecznością było czytanie mi bajek. Naturalnie wszystkie znałem na pamięć, tak że opuszczanie tekstu nie wchodziło w rachubę. Głośno protestowałem. Do teraz wszystkim moim znajomym dzieciom, zamiast zabawek czy słodyczy, kupuję bajki, ale te klasyczne, to polskie dziedzictwo literatury dziecięcej. Na te współczesne nie mogę patrzeć. Nie wiem czy zachęcają, czy bardziej odstraszają do czytania. Truizmem będzie napisanie, że jeśli dziecka nie nauczy się miłości do książek, to potem trudno wymagać, żeby je czytało. O korzyściach i negatywnych skutkach, nie chce mi się pisać. KUP BAJKI, ZRÓB DZIECKU PRZYJEMNOŚĆ !!!

Książkę Janiny Broniewskiej czytałem niedawno i wpadła mi kolejna skierowana do dzieci pozycja, która zapowiadała się dobrze. Sam byłem ciekawy co tym razem dostanę i miałem nadzieje na coś miłego, przygodowego i wciągającego. Książka Filip i jego załoga na kółkach jest opowieścią o wojennych perypetiach konia ciągnącego wóz z kuchnią dla żołnierzy prowadzoną przez Woźnicę i Kucharza. Po drodze przeżywają wiele przygód i spotykają małego zagubionego chłopca. Autorka skupiła się nie na samej walce wojsk i potyczkach z przeciwnikiem. Fabuła dotyczy dwójki bohaterów karmiących żołnierzy, którym po drodze z dala od walk mają za zadanie dostarczyć jedzenie. Koń imieniem Filip jest postacią, która nie bojąca się niczego, ale czasami mająca swoje zdanie wyrusza w podróż. W krótkiej historii dostajemy obraz wojenny, ale zarysowany delikatnie i skupiający się na kuchennych momentach, czasami wyłania się z tego pobitewne sceny lekko tylko opisane i widok spotykanych ludzi. Dobrym pomysłem było wprowadzenie młodocianego bohatera ukrywającego się przed niemieckim wrogiem, który bierze udział w podróży w poszukiwaniu rodziny. Wszystko sprawia, że opowieść z czasów drugiej wojny światowej skierowana do młodego czytelnika czyta się szybko. Same przygody po drodze wypadają ciekawie i potrafiły wciągnąć. Zarysowanie poszczególnych sylwetek postaci jest dobrze przedstawione i można ich polubić. Na pewno Woźnica, Kucharz, chłopak i sam koń są główniejszymi bohaterami jakich tutaj spotkałem. Na dalszym planie pojawiają się inne osoby mające tym razem do odegrania rolę w fabule w mniejszym lub większym stopniu. Autorka potrafiła wykreować ciekawych i dobrze nakreślonych postaci jakich spotykamy na kartach krótkiej powieści. Relacje pomiędzy nimi są ukazane lekko, potraktowane z dozą humoru i troszkę poważne. Dialogi sprawnie napisane i nie przeszkadzające, ale mające w sobie lekkość przez cały czas. Zakończenie książki jest dobre i pasujące do krótkiej opowieści jaką dostajemy. Finał może mnie nie zaskoczył za mocno, ale właśnie skupiając się na obrazie wojennym, przygodach bohaterów, poszukiwaniu rodzinny przez chłopca i jego perypetie fabuła potrafi wciągnąć. Mający w sobie pozytywne przesłanie dla wszystkich dotyczące, że po uwolnieniu będzie żyło się lepiej niż pod zaborem wojsk niemieckich. Książka Filip i jego załoga na kółkach jest moim drugim spotkaniem z autorką, której pierwsza powieść spodobała mi się bardzo. Również skierowana była do młodego czytelnika, lecz nawet mimo tego dobrze się przy niej bawiłem. Sięgając po kolejną pozycję z jej dorobku miałem nadzieje też na przyjemną i lekko podaną opowieść. Okazuje się, że autorka sięga po motywy drugiej wojny światowej ukazując losy bohaterów gdzieś na tyłach wojsk skupiając się na pokazaniu obrazu po bitwach i odzyskiwania niepodległości okupioną ciężką przeprawą w potyczkach. Jednak nie brakuje naleciałości po czasach w jakich powstawała i jest zarazem wadą książki. Wojska rosyjskie są ukazane jako wyzwoliciele naszego kraju wraz wspólnie z polskimi napisanej w propagandowy sposób. Pomimo wszystko dostajemy przyjemną, lekką opowieść z happy endem na końcu o szansie na życie po odzyskaniu wolności w dużo lepszych czasach. Filip i jego załoga na kółkach jest skierowaną do młodego czytelnika pozycją jaką czyta się szybko i przyjemnie. Mającą szybko poprowadzoną akcję i wydarzenia wciągające od samego początku. Nie przynudza i nie sposób nudzić się przy niej. Kolejna książka autorki za mną i po pierwszej Filip i jego załoga na kółkach jest tylko dobrą pozycją z ciekawą fabułą do przeczytania. Może kiedyś jeszcze będę miał okazje do sięgnięcia po książki autorki, lecz nie będę na siłę szukać.

Czytałem pieskowi. "Ja wiem, jak rozmawiać trzeba z psem". Razem z J. Tuwimem, a tak jeszcze to Lisa Witalisa. "Lecz wystarczy pieskowi dać mleczko, i już nie ma smuteczków nad rzeczką". Mój piesek czytał ze mną 10 lat starszym te teksty i z rodzeństwem, pił mleczko i dożył prawie 20 lat. Dbałem o wszystkich jak mogłem.

Julia Duszyńska - polska pisarka, autorka książek dla dzieci. Pisała książki, które wzruszały, uczyły i bawiły. Była również współautorką podręczników, między innymi „Elementarza dla I klasy”, wydanego w 1938 roku. Przez cztery lata (1935-1939) pracowała w zespole redakcyjnym pisemka dla dzieci „Słonko”. Największe uznanie zdobyły jej książki: „Słoń Duda. Opowiadania wierszem dla dzieci”, „Szarusia”, „Baśń o Szymku, Tymku i żywej wodzie”. "Cudaczek - Wyśmiewaczek" to książka dla dzieci, wydana przez wydawnictwo Siedmioróg w 2013 roku. Książka liczy sobie 80 stron. "Cudaczek - Wyśmiewaczek" to wesoła opowieść o skrzacie, który... żyje śmiechem. Cudaczek, "licho malusie i cieniutkie jak igła", mieszka w warkoczykach panny Obrażalskiej, w kołnierzykach Beksy i Pana Byle Jak. Bez trudu nakłania dzieci do niegrzecznych zachowań. Czy dzieciom uda się pozbyć nieznośnego skrzata? „Cudaczek - Wyśmiewaczek” to klasyczna książka dla dzieci, która od lat bawi i uczy kolejne pokolenia czytelników. Autorka w lekki i humorystyczny sposób opowiada historię psotnego stworka – Cudaczka, który żywi się ludzkimi wadami, zwłaszcza złością, kłótliwością i nieuprzejmością. Gdy tylko ktoś się denerwuje, wyśmiewa innych lub zachowuje się niegrzecznie, Cudaczek natychmiast się pojawia i czerpie z tego radość. Fabuła książki jest prosta i zrozumiała dla młodszych czytelników, a jednocześnie niesie ważne przesłanie wychowawcze. Autorka pokazuje, że złe zachowanie nie pozostaje bez konsekwencji, a nad swoimi emocjami warto pracować. Książka uczy dzieci, że spokój, życzliwość i kultura osobista pomagają „przegonić” Cudaczka i sprawiają, że świat staje się przyjemniejszy dla wszystkich. Dużym atutem „Cudaczka - Wyśmiewaczka” jest barwny język i humor, który sprawia, że nauka dobrych manier nie jest nudna ani moralizatorska. Książka doskonale nadaje się do samodzielnego czytania przez dzieci, jak i do wspólnej lektury z rodzicami lub nauczycielami. To wartościowa i ponadczasowa pozycja, która w przystępny sposób uczy empatii, opanowania i szacunku wobec innych. Skierowana do najmłodszych dzieci, sugerowana jako lektura w pierwszej klasie. WYZWANIE CZYTELNICZE - STYCZEŃ 2026 - PRZECZYTAM KSIĄŻKĘ Z IMIENIEM W TYTULE.