Planeta do kontaktu

Ta książka to nic innego jak stare, dobre sc-fi. Do prawie samego końca autor zmusza do ciągłego zastanawiania sie, co aię tu właściwie dzieje. Całe akcja poprowadzona niezwykle zgrabnie (teraz juz się tak nie pisze...) a zakończenie jedynie utwierdza, ze czas spędzony z tym tytułem, to czas wartościowy! Polecam fanom dystopii najmocniej.

Znowu sięgnąłem po książkę SF z lat 70-tych XX w. Czyta się lekko (książka na zarwanie jednej nocki, jeżeli nie ma co się robić w tym czasie), bo styl prosty, a fabuła... No cóż, ci którzy lubią zabawę z czasem, to znajdą tu niekonwencjonalne podejście do podróży w czasie i ogólnie - co to jest czas? Dodatkowo zakrapiane to jest totalitaryzmem (z domieszką faszyzmu) oraz wysoko kastowym systemem ("Chińcy" z Retorty). I to tyle...

Całkiem ciekawa, ale mocno moralizatorsko-dydaktyczna opowieść o uczciwości. Mamy tu wątek obyczajowy oraz lekko fantastyczny, opleciony lekko satyrycznym sznytem. Bywa też niestety naiwnie (ciężko mi sobie wyobrazić by nowopoznana dziewczyna przez zdziwaczałego bohatera zgodziłaby się pojechać na pierwszą randkę do lasu na grzyby gdzie nikogo nie spotkają). Niewątpliwie plusem z dzisiejszej perspektywy jest kulturowa wartość opowiadania - mamy tu zgrzebnie przedstawione codzienne życie w radzieckim Leningradzie łącznie z mieszkaniem, zakupami czy spotkaniami towarzyskimi. Napisane lekkim językiem, autor jako poeta oczywiście też miał zabawne wstawki wierszowane.

Na książkę składają się dwa rozszerzone opowiadania. Niestety poziom jaki prezentują nie jest równy. Pierwsze opowiadanie, choć sygnowane znanym nazwiskiem, w mojej opinii prezentuje się słabiej. Ot taka przygodówka bez polotu z lekkim zabarwieniem fantastycznym w tle. Liczyłem na coś więcej. Bardzo nudny początek i powolna akcja prawie mnie dobiła. Drugie natomiast to dość fajnie napisane science-fiction traktujące o kontakcie z pozaziemskim bytem. Dość oryginalne, objętościowo nie przesadzone i umiejscowione w realiach Zimnej Wojny. To już mogę zdecydowanie polecić. Ocena podciągnięta za drugie opowiadanie (pierwsze: 5, drugie: 9).

Autor przedstawia nam zjednoczone społeczeństwo globalne, w którym nikt przed nikim nie musi paranoicznie pilnować wielkich tajemnic. Każda grupa społeczna i indywidualna jednostka ma prawo wyrazić swoje niejasności, opinie i usprawnienia. Nie ma potrzeby planowania intryg, oszustw, matactw. Okazuje się, że wszędobylski monitoring całej populacji może być pomocny w ogólnym rozwoju ludzkości, jeśli użyty jest z dobrymi intencjami, w centralnie planowanej gospodarce planetarnej, nastawionej na uważną i pomysłotwórczą eksplorację Kosmosu. Refleksje zawarte w tym utworze wyraźnie wychodzą poza zwykły rozwój technologiczny cywilizacji ludzkiej i jej sumę doświadczeń metodą naukową. Przekaz nacechowany jest próbami transcendencji humanizmu i transhumanizmu, bez wchodzenia w kolizję z etyką uniwersalną. Miejscami książka może wydać się nieco chaotyczna lub poetycka. Pisarz w tych fragmentach stara się przebić przez zasłonę banalnej sfery materialnej w kierunku subtelniejszej sfery nieograniczonej przestrzeni, a następnie do mniej oczywistych strumieni świadomości sensorycznych i uniwersalnych (niezwiązanych z określonymi formami życia). Wszystko to po to, aby lepiej zrozumieć rzeczywistość oraz istotę czynu ku wyższym wartościom, ponad nadmierną gadaninę i zgiełk bodźców fizycznych (które często potrafią skutecznie odciągnąć od głębszej analizy sytuacji). Witajcie w Kosmosie, gdzie teoria jest tylko po to, aby służyć konstruktywnej praktyce postępu indywidualnego i kolektywnego istot rozumno-etycznych.

Ksiazke pożyczył mi zagorzały ateista ale powiem wam że jest genialna. Czytałem ją z przyjemnoscia. Można by rzec że historia się często powtarza, nie mam nic do kościoła ale z wykształcenia jestem historykiem i wiem z jaką nieufnością w przeszłości kościół się odnosił do nauki a o tym między innymi jest ta książka.

Klasyczne podejście do fantastyki. Z punktu widzenia współczesnej technologii i zmian społecznych - bardzo momentami naiwne. Ale nadal ciekawe, bo skupiające się nie na sztafażu, ale na zagadnieniach. Teraz już się tak nie pisuje opowiadań... Ani nie robi takich fajnych okładek.

BARDZO dobra książka, dziwię się, że tak mało popularna. Jako, że temat sci-fi nie jest mi obcy, to ten tytuł jest dla mnie wyjątkowy i niepowtarzalny. Obecnie ten gatunek robi się nudny, nie sięgam zbyt chętnie po nowości sci-fi. Po co, skoro takie dzieła są ponadczasowe! Autor opisuje przemyślenia głównego bohatera, astronauty, bardzo trafnie. Jasno, zrozumiale. Mogę wyobrazić sobie, co w danej chwili może odczuwać nasz bohater. Szukajcie na allegro i czytajcie, warto!

Kilka miesięcy temu wydawnictwo Solaris zaczęło wydawać cykl Archiwum Polskiej Fantastyki. W ramach tej serii pojawiły się nazwiska Peteckiego. Borunia, Żwikiewicza, Białczyńskiego, czy Zajdela. Nie da się ukryć, że było dla mnie sporym zaskoczeniem istnienie innych niż Lem rodzimych twórców s-f epoki PRL. W związku z tym zainteresowałem się tematem i w antykwariatach wyszukałem kilka pozycji m.in. Peteckiego, oczywiście po okazyjnych cenach. "Operacja wieczność" jest właśnie jedną z tych antykwarycznych pozycji, a przy tym pierwszą moją literacką przygodą z twórczością Bohdana Peteckiego. No i mam mieszane uczucia. Niewątpliwie największą zaletę tekstu jest, że praktycznie w ogóle się nie zestarzał. Wizja przyszłości jest nadal aktualna i wciągająca (pantomaty!), a drobny anachronizm w postaci nazywania klonowania "kopiowaniem" można wybaczyć, jeżeli weźmie się pod uwagę, że ideą przewodnią powieści Peteckiego jest nieśmiertelność, a samo kopiowanie ma być środkiem do osiągnięcia tego celu. Zresztą jednym z dwóch głównych wątków "Operacji wieczność" są rozważania autora nad koncepcją tego, co zostaje z osobowości człowieka po takim "skopiowaniu" (główny bohater swoim postępowaniem doprowadza do sytuacji, gdzie współistnieje on-oryginał i on-kopia, a następnie obserwujemy interakcje zachodzące między bohaterem w dwóch wersjach). Oprócz tego mamy tutaj porządny dreszczowiec (akcja wewnątrz pantomatu), dramat osobisty, czy też konflikt nowe-stare w oparciu o świat przed i po operacji wieczność. Tak więc na 130 stronach bardzo dużo się dzieje, Petecki porusza ciekawie wiele fundamentalnych wątków, które do dzisiaj pozostają świeże. Niestety "Operacja wieczność" jest pozycją ciężką w odbiorze. Banalny tytuł zwodzi, bo powieść wymaga stałej koncentracji, żeby się nie zgubić w przekazie autora. Język Peteckiego, dialogi, wszystko podawane jest w didaskaliach, czytelnik stale musi się domyślać sensu tego, co czyta. Wątki się przeplatają, Petecki nie ułatwia sprawy gmatwając swoim stylem przekaz. Nie da się ukryć, że zaważyło to na ogólnej ocenie z mojej strony, chociaż czytając "Operację wieczność" w tramwajach i autobusach nie miałem zbyt dobrych warunków do koncentracji. Być może gdybym czytał książkę w zaciszu domowego kominka, to miałbym łatwiej, a i ocenę wystawiłbym wyższą. W każdym bądź razie "Operacja wieczność" to porządna, klasyczna s-f, która zachęciła mnie do przeczytania kolejnych powieści Peteckiego, na półce już czekają "Strefy zerowe" oraz "Tylko cisza".

Niestety, trochę przegapiona, gdy się ukazała a dziś właściwie zapomniana książka. Znakomity zbiór opowiadań, zabawnych ale poruszających często istotne tematy w wcale głęboki sposób. Mnie kojarzy się z twórczością Roberta Sheckleya, miejscami z Bułyczowem. Opowiadania Babuli niemal bez wyjątku napisane są z humorem, bywają przy tym niepozbawione zadumy, a czasem są wręcz niepokojące.

Myślałam, że "hard SF" to znaczy: kosmos, statki kosmiczne, podróże w hiperprzestrzeni, albo i w czasie. No ale może w 1976r. to miało inną definicję. Książka bardziej kojarzy mi się z kryminałem, niż "hard SF", ale czyta się szybko i przyjemnie. W sumie to było na jeden raz ;)

W moich poszukiwaniach literackich, no i dobrej literatury science fiction przy okazji również znalazłem na półce w bibliotece książkę Petera Lengyela zatytułowana „Druga planeta od słońca Ogg” i jest to niezwykle oryginalna pozycja z jednej strony analogiczna jest koncepcja, która pojawia się w „Powrocie z gwiazd" Stanisława Lema, tyle, że w książce węgierskiego pisarza mamy powrót astronautów po 600 latach, oczywiście było to któreś pokolenie w kosmosie, główny bohater Eelianin Igo Vandar urodził się na statku kosmicznym, część załogi była zahibernowana i wybudzana była co jakiś czas, a część tak jak Igo właśnie całe życie podróżowali w kosmosie. A jak już trafili na ojczystą planetę, musieli się uczyć na nowo, począwszy od mowy, po tym jak funkcjonować w codziennych, rutynowych czynnościach. Ekspedycja wyruszała w roku 6100, kiedy to cywilizacja tej planety była u szczytu rozwoju i gospodarkę stać było na wysyłanie drogich ekspedycji ,żeby wyjaśnić: co za licho siedzi w tym kosmosie? Dwóch rzeczy się dowiedzieli, że istnieją jacyś Obcy, który robią rozróby w kosmosie urządzają jakieś wojny światów, żeby zagarnąć dobra planet, a tubylców wycinają w pień, albo wykorzystują jako niewolników. Ale dowiedzieli się jeszcze czegoś ciekawszego, że istnieją jacyś inni ludzie zwani homo sapiens z planety Ziemia. Co prawda na tą chwilę, 500 r. p. n. e. pożytku z nich nie ma wielkiego, ale dobrze zinterpretowali zagadnienie, że ta cywilizacja ma duży potencjał. Czyżby Eelianie zachowywali się jak Proteanie, albo Żniwiarze z „Mass Effecta”. Jedni i drudzy robili lustracje inteligentnych istot galaktyki. Pierwsi działali w dobrych intencjach, szukając sojuszników, żeby uporać się z zagrożeniem jaki robią Żniwiarze, a drudzy, żeby niszczyć na swojej drodze co się da, przy okazji pasożytniczo wykorzystywać potencjał jaki dają cywilizacje. Są dowody w uniwersum Mass Effecta, że Ziemia była przez wieki obserwowana i wnioski były wyciągane. No ale wracając, do tej książeczki, 2500 lat później Ziemianie peregrynując kosmos trafili na Eeli i znaleźli tam inny gatunek człowieka. Mogło dojść do jakiejś wojny pierwszego kontaktu, ale jednak obie, braterskie cywilizacje przekonały się do siebie, no i do tego, że potrzebują siebie, bo jest duże zagrożenie ze strony Obcych z kosmosu i trzeba walczyć w kosmicznej wojnie ramię w ramię, "za wolność naszą i waszą". Potem akcja nabrała rozpędu. Silniki rakiet zostały odpalone i wszelki sprzęt wojskowy jest przygotowany do kosmicznej walki. Oczywiście mamy mnóstwo spekulacji socjologiczno – filozoficznych co się dzieje na Eeli w roku 6700, przypominam 2500 lat temu. Poznajemy szczegółowo funkcjonowanie społeczności tej planety . No i jak zwykle w literaturze science fiction, jest mnóstwo ekologicznych postulatów, że trzeba dbać o planetę. Pod kątem filozoficznym oczywiście są moralne koncepcje jak to wszystko działa. Ale również motywy kosmiczne, że z logicznego punktu widzenia, że jeżeli istnieje jedna społeczność istot inteligentnych w kosmosie to musi istnieć takich bytów dużo więcej. Pytania są tego typu, czy cywilizacje jeśli już wpadną na siebie będą za wszelką cenę rywalizować czy znajdą sposoby na pokojową koegzystencję? Ciekawe motywy były w grach i książkach Drew Karpyshyna „Mass Effect” , klasyk to „Wojna światów” Herberta Georga Wellsa”, no i przede wszystkim „Odyseja Kosmiczna 2001”, i kolejne części, Arthura Charlesa Clarka i wiele innych pozycji książkowych, które można wymieniać praktycznie w nieskończoność. Oryginalne u Lengyela na pewno jest to, że w kosmosie ludzie nie muszą pochodzić tylko z Ziemi i nie chodzi wcale o motywy kolonizacyjne, o czym wspomina wiele książek z gatunku sf, ale ta ewolucja może przebiegać niemal identycznie na innej planecie niż na naszej Ziemi. Książkę na pewno warto przeczytać. Polecam

Książka z pewnością wciągająca, ani na chwilę nie pozwala się oderwać od innego, otumaniającego świata. Jednak podobieństw do Ziemi jest tu tak dużo, że ciężko nazwać to przypadkiem a raczej zamierzonym sposobem prowadzenia akcji. Mamy więc inną rasę ze swoimi zwyczajami, puszczami, rzekami, zwierzętami, i możemy poczuć się niczym w dawnej Ameryce, na tropie zaginionych plemion. Sama fabuła nie ma za wiele wspólnego z czystym s-f, to bardziej przygodówka z pewnymi jej elementami. Końcówka trochę to zmienia, ale jest stworzona jakoś na siłę, nie wywołując większych emocji po dotarciu do celu podróży. Sami bohaterowie ciekawi, chociaż główna postać trochę słabsza, zwłaszcza przy ostatnim ujęciu. Całość jest napisana trochę zbyt lekko, bez większego dramatyzmu, mimo smutnych i krwawych wydarzeń, jakich jesteśmy świadkami.

O kurcze! Czytam sobie spokojnie o utopijnym świecie, który, jak to zwykle bywa, wcale nie jest cudownym miejscem. Emocje, a szczególnie miłość nie są tam mile widziane. Dwoje ludzi, z dwóch różnych klas zakochuje się w sobie, mimo że takie międzyklasowe romanse są przestępstwem przeciwko państwu. Oczywiście zostają odkryci i oczywiście mają ponieść karę. Społeczeństwo, w którym żyją jest religijne, wierzą w Jezusa, choć w nieco dziwnej formie. Ponieważ jednak wcześniej przytrafiła im się jakaś wielka katastrofa, zwana Głodem, myślałam, że ktoś po prostu wykorzystał sytuację i dopasował sobie chrześcijaństwo do własnych potrzeb. Aż tu nagle, już właściwie na finiszu, fabuła wierzga jak oszalały koń i zaczyna gnać po zupełnie nieprzewidywalnej trajektorii. Skończyłam czytać pełna zdumienia i właściwie tak mi zostało. Jestem tak zaskoczona, że nie potrafię nawet powiedzieć, czy mi się ta książka podobała.

Bardzo spodobała mi się podróż na planetę Petty, w odległym świecie Messier 13. Mamy do czynienia z planetą, gdzie kiedyś istniała cywilizacja, która wymarła, ale zostawiła po sobie ruiny i artefakty. W powieści przyglądamy się ekipie naukowców, badaczy, spotykamy na orbicie statek z martwym pilotem z obcej rasy, jest tajemniczy nadajnik, dziwne świetlne miraże, i próba kontaktu z inną cywilizacją. Coraz bardziej jestem zadowolony z książek z serii " Archiwum Polskiej Fantastyki", a z opisów innych książek autora wynika, że czeka mnie jeszcze wiele przygód na odległych planetach.

Czytalem te ksiazke 4-5 razy od 89 roku, ergo podoba mi sie:) Ale dopiero dzis zauwazylem pewna niespojnosc logiczna w niej. Mianowicie przebywajac w swiecie fantomatycznym Terton nie chce aby Opiekun dowiedzial sie o jego obliczeniach pisanych na kartce. Po pierwsze kartka jest wytworem Opiekuma. Po drugie Opiekun i tak odczytuje jego mysli np tworzac okladzine korkowa na uchwycie tylko dlatego ze przebywajacy o niej pomyslal.

Jestem pod wielkim wrażeniem tego zbiorku i zawartych w nich opowiadań. Teraz rozumiem dlaczego przeszedł on do historii SF i wspominał go nawet Maciej Parowski w programie "Dezerterzy" Łukasza Orbitowskiego. Opowiadania są na prawdę genialne! Na 12 opowiadań słabsze w mojej ocenie są dwa: "Nastanie nocy" Asimova i "Mutanci" Leibera. Jestem nawet zaskoczony, ze spośród dorobku Asimova wybrano takie słabe. Opowiadania powstały w latach 50' a trafiły do Polski w 1966 roku (data wydania zbioru). I wiele z nich wciąż czyta się świetnie. Tylko niektóre trącą przysłowiową myszką. Największe wrażenie zrobiły na mnie "Zwiadowca minimum" Sheckley'a, "Kryształowy sześcian Wenus" van Vogt'a i "Feliksa" Wallace'a. Na prawdę dobry kawał fantastyki. Niemal każde opowiadanie zawiera elementy humorystyczne (może poza "Feliksą") a najbardziej prześmiewcze są "Ostateczne zniknięcie" Bester'a i "Bezgłośny pistolet" O'Donnevan'a. "Ostateczne" nawet pozwala sobie zadrwić ze Stanów Zjednoczonych... co zapewne rzutowało na wybranie tego opowiadania do zbioru. Zbiorek obowiązkowych dla lubiących fantastykę ze Złotego Wieku SF.