Kryształowy sześcian Wenus

O kurcze! Czytam sobie spokojnie o utopijnym świecie, który, jak to zwykle bywa, wcale nie jest cudownym miejscem. Emocje, a szczególnie miłość nie są tam mile widziane. Dwoje ludzi, z dwóch różnych klas zakochuje się w sobie, mimo że takie międzyklasowe romanse są przestępstwem przeciwko państwu. Oczywiście zostają odkryci i oczywiście mają ponieść karę. Społeczeństwo, w którym żyją jest religijne, wierzą w Jezusa, choć w nieco dziwnej formie. Ponieważ jednak wcześniej przytrafiła im się jakaś wielka katastrofa, zwana Głodem, myślałam, że ktoś po prostu wykorzystał sytuację i dopasował sobie chrześcijaństwo do własnych potrzeb. Aż tu nagle, już właściwie na finiszu, fabuła wierzga jak oszalały koń i zaczyna gnać po zupełnie nieprzewidywalnej trajektorii. Skończyłam czytać pełna zdumienia i właściwie tak mi zostało. Jestem tak zaskoczona, że nie potrafię nawet powiedzieć, czy mi się ta książka podobała.

Znowu sięgnąłem po książkę SF z lat 70-tych XX w. Czyta się lekko (książka na zarwanie jednej nocki, jeżeli nie ma co się robić w tym czasie), bo styl prosty, a fabuła... No cóż, ci którzy lubią zabawę z czasem, to znajdą tu niekonwencjonalne podejście do podróży w czasie i ogólnie - co to jest czas? Dodatkowo zakrapiane to jest totalitaryzmem (z domieszką faszyzmu) oraz wysoko kastowym systemem ("Chińcy" z Retorty). I to tyle...

Nawet mniej udana twórczość Poula Andersona jest dobra :) Jak więc wypadają jego naprawdę udane historie? O tym łatwo się przekonać, sięgając po “Księżyc Łowcy”. Tomik zawiera w sobie dwa naprawdę świetne opowiadanka: tytułowy “Księżyc łowcy” oraz “Pod postacią ciała”. Obie historie przedstawiają losy ludzkich ekspedycji na obcych planetach. Bohaterowie, członkowie tychże ekspedycji, próbują rozwikłać tajemnice zachowań rdzennych mieszkańców badanych światów. W pierwszym opowiadaniu tubylcy, to dwie rasy obcych, które prowadzą między sobą krwawe walki. W drugim, to starożytna ludzka kolonia, która straciła kontakt z resztą wszechświata, i przez setki lat, technologicznie i mentalnie cofnęła się do etapu wczesnego średniowiecza. Nie powiem za dużo o samej fabule, w przypadku tak krótkich dzieł, ciężko jest ująć coś konkretnego bez zahaczenia o spoilerowanie ;) Nadmienię tylko, że ramy fabularne są w obu opowiadaniach dość podobne, szczególnie widoczne jest to przy rozwiązaniach akcji. Według mnie w “Księżycu łowcy” zakończenie wypada lepiej, ale nie znaczy to w żadnym wypadku, że “Pod postacią ciała” jest gorszym fabularnie opowiadaniem. Jeżeli chodzi o inne aspekty opowiadań, to w obu przypadkach również wszystko wypada bardzo pozytywnie. Postaci, jak to u Andersona, są bardzo ciekawie zarysowane. Nawet w tak krótkiej formie autor jest w stanie nadać bohaterom, również pobocznym, sporo głębi i interesujących, spójnych cech charakteru. Równie wyraziście wypadają przedstawiciele “obcych” ras, szczególnie w “Księżycu łowcy” czytelnik ma możliwość zapoznania się z dość ciekawymi osobnikami. Światy przedstawione, także typowo jak na tego autora, wykreowane są fenomenalnie. Na raptem kilkudziesięciu stronach, Anderson stworzył dwa genialne tła fabularne, które mogłby spokojnie służyć jako podkład do długaśnych sag SF. W “Pod postacią ciała” świat charakteryzuje przede wszystkim jego historia, to dawne wydarzenia na skalę galaktyczną spowodowały, że rzeczy mają się tak a nie inaczej. W “Księżycu łowcy” natomiast, autor aby stworzyć interesujący, obcy świat, uczynił nietypową jego geografię, zaczynając od tego, że akcja dzieje się tak naprawdę nie na obcej planecie, a na jednym z jej księżyców. Fanom gatunku, nie muszę chyba polecać pana Andersona, ale może ktoś jeszcze (tak jak ja), nie miał okazji przeczytać tego skromnego rozmiarem tomiku. Jeżeli tak się sprawy mają to polecam jak najszybciej nadrobić bo zawartość tej książeczki jest po prostu świetna. “Księżyc Łowcy” oferuje po prostu przyjemną lekturę, pozwalającą na jeden wieczór przenieść się do innych, fantastycznych światów. Dodam jeszcze, że tak jak w rodzimym wydaniu “Królowej powietrza i Mroku” tego samego autora, tak i tutaj, książeczka wzbogacona jest o bardzo klimatyczne ilustracje Tadeusza Łuczejko. W skali od jednego Ouranida do dziesięciu, daję siedem Ouranidów!

Fritz Leiber, uznany mistrz science fiction i fantasy, w "Wędrowcu" stworzył niezwykłą opowieść, która zachwyca rozmachem i głębią. To nie tylko klasyczna powieść z gatunku science fiction, ale także fascynująca podróż przez filozoficzne rozważania o naturze wszechświata i ludzkiej egzystencji. Akcja książki rozpoczyna się, gdy tajemniczy obiekt - tytułowy Wędrowiec - pojawia się nagle w pobliżu Ziemi, wywołując chaos i panikę. Historia jest opowiadana z perspektywy różnych postaci, zarówno ludzi, jak i istot pozaziemskich, co nadaje jej wielowymiarowości i pozwala czytelnikowi spojrzeć na wydarzenia z różnych perspektyw. Leiber doskonale buduje napięcie, łącząc wątki katastroficzne z intymnymi historiami bohaterów. Jego narracja jest barwna i pełna detali, co sprawia, że świat przedstawiony wydaje się niezwykle realistyczny. Jednocześnie autor zadaje pytania o granice ludzkiej wiedzy, miejsce człowieka we wszechświecie i relacje między różnymi formami życia. "Wędrowiec" to książka, która łączy w sobie wartką akcję, emocje i intelektualne wyzwania. Leiber udowadnia, że literatura science fiction może być czymś więcej niż tylko rozrywką – jest tu przestrzeń na głębokie refleksje i poruszające obrazy. Polecam tę powieść zarówno miłośnikom klasycznej fantastyki naukowej, jak i tym, którzy szukają książki skłaniającej do myślenia. "Wędrowiec" to prawdziwa perełka, która z pewnością zapadnie w pamięć na długo. Nie przegapcie tej niezwykłej przygody!

Nie wiem co, ani kto, natchnął autora do napisania tego opowiadania, ale na pewno jestem za to bardzo wdzięczna. Jacek Sawaszkiewicz przedstawia niewiarygodną historię, którą zaczynamy rozumieć dopiero w połowie książki. Bawi się koncepcją i stylami w niezwykle wciągający sposób, sprawiając, że opowiadanie, które na pierwszy rzut oka wydaje się poszarpane i bez związku, staje się jednolitą historią.

Klasyczne podejście do fantastyki. Z punktu widzenia współczesnej technologii i zmian społecznych - bardzo momentami naiwne. Ale nadal ciekawe, bo skupiające się nie na sztafażu, ale na zagadnieniach. Teraz już się tak nie pisuje opowiadań... Ani nie robi takich fajnych okładek.

Czy książka wydana w 1988 roku może nieść aktualne przesłanie? Tak. Głowacki wysnuł wizję przyszłości, która - mimo, że nie nadeszła - czai się za rogiem. Dowodem na istnienie człowieka jest czip. o losie człowieka decyduje system, który daje i odbiera punkty - ogranicza swobodę lub ją przyznaje. Padają nadal aktualne pytania o sens życia, wolność jednostki oraz manipulację informacją.

Stare science fiction polskiego autora z 1987 r. Na uwagę zwraca przedewszystkim konstrukcja opowieści - sceny końcowe zmieszane z początkowymi i środkowymi. Totalny misz masz, jednak mimo tego fabuła poprowadzona została logicznie i po mistrzowsku. Na początku dowiadujemy się mniej więcej co się wydarzyło, ale nie wiemy jak do tego doszło, więc autor przeprowadza nas przez poszczególne etapy skacząc raz w tył, raz w przód. Jak dla mnie za dużo tu opisów ludzi i ich zachowań, a za mało opisów obcego świata, w końcu jest to s/f. Jedynie podczas czytania opisu dziwacznego ciała kosmicznego, tytułowego Oxa, coś zaczyna się wizualizować w wyobraźni. Astronautka wprowadzona została do historii niestety tylko dla seksualnej uciechy obu mężczyzn, a w końcówce książki okazuje się biorobotem. I nic z tego w sumie nie wynika, poza tym, że 'ktoś' ją stworzył, aby nakręcała konflikty pomiędzy panami rywalizującymi ze sobą zawodowo. Nie znajdziemy tu rozdziałów, ani nawet podziałów na wyraźne akapity oddzielające sceny, bo wszystko celowo zlane jest w jeden tekst tak, aby jedna część nawiązywała do drugiej, jednak z dużym dystansem czasowym.

Przyjemny zbiór opowiadań z klasyki science fiction. Przejawia się jednak w nim tendencja Bradbury'ego do pesymistycznego spojrzenia na postęp cywilizacji. Więcej tutaj melancholijnej obawy przed utratą indywidualności i korzeni kultury przez człowieka przyszłości niż zachwytu nad możliwościami jutra.

Czytałam wersję gdzie było 21 opowiadań, tytuły tych dodatkowych to: *Amen, skończyłem * Jak jeden mąż * Kamyczki poety Tu Fu * Nie zapytałeś nawet, jak mam na imię * Pozory życia * Trzeźwe odgłosy poranka w jednym z odległych krajów Jak na takie starocie to nie było tak źle :) moje ulubione to "Jak jeden mąż", "Kto zastąpi człowieka?" i "Zabawa w Boga"

„Kroki w nieznane” 1976 Almanach fantastyczno – naukowy Wybór Lech Jęczmyk Lech Jęczmyk (ur.1936) – polski tłumacz (np Thomasa Bergera, Philipa K. Dicka, Josepha Hellera, Kurta Vonneguta), publicysta, eseista, znawca literatury science fiction. Arthur C. Clarke „Dziewięć miliardów imion Boga” Clarke (1917-2008)- brytyjski prozaik, propagator kosmonautyki. M.in. na podstawie jego koncepcji powstały stacje orbitalne. Jego najbardziej znanym dziełem jest książka „2001: Odyseja kosmiczna” oraz nakręcony przez Kubricka film o tym samym tytule według wspólnego scenariusza Clarke’a i Kubricka. Włodzimierz Jurasz na: https://dziennikpolski24.pl/9-miliardow-imion-boga/ar/3124894 „......W buddyjskim klasztorze naukowcy z Zachodu instalują nowoczesny komputer. Mnisi od lat trudnią się wypisywaniem wszystkich imion Boga (a jest ich 9 miliardów), komputer zaś ma ułatwić i przyspieszyć pracę Oraz koniec świata, który nastąpi po zapisaniu ostatniego imienia. Po zakończeniu instalacji informatycy szybko wyjeżdżają z klasztoru, nie chcąc narazić się na gniew zawiedzionych mnichów - oczywiście, we wspomniany koniec świata wywołany zakończeniem spisu przez komputer nie wierzą. I wtedy nad ich głowami zaczynają gasnąć gwiazdy... ... To opowiadanie doceniła także dr hab. Dominika Oramus, anglistka z Uniwersytetu Warszawskiego, autorka wydanej właśnie książki "Imiona Boga. Motywy metafizyczne w fantastyce naukowej drugiej połowy XX wieku", poświęconej funkcjonującej w literaturze SF tematyce religijnej. Bo science fiction to nie tylko małe zielone ludziki i pasażerowie "Nostromo"....” O książce Oramus np na: http://docplayer.pl/30806782-Dominika-oramus-imiona-boga-motywy-metafizyczne-w-fantastyce-drugiej-polowy-xx-wieku-universitas.html Opowiadanie Clarke’a z 1955 dostępne (w innym tłumaczeniu) na: http://niniwa22.cba.pl/dziewiec_miliardow_imion_boga.htm Klasyka 8/10 Daniel Keyes „Kwiaty dla Algernona” Recenzowałem powieść powstałą na bazie tego opowiadania. Całość na LC i na: https://wgwg1943.blogspot.com/2017/03/daniek-keyes-kwiaty-dla-algernona.html ...a tu początek mojej recenzji: „Daniel Keyes (1927 – 2014) debiutował trzema opowiadaniami w 1952, w 1959 opublikował swoje najsłynniejsze opowiadanie "Kwiaty dla Algernona", nagrodzone w 1960 Nagrodą Hugo za najlepszą miniaturę literacką. W 1966 otrzymał nagrodę Nebula za tę samą historię przerobioną na powieść. Sukcesu tej kreacji już nie powtórzył, chociaż wydał jeszcze cztery powieści sci-fi. Na LC 8,24 (517 ocen i 57 opinii). Przy tak dużej liczbie opinii, nie wypada się rozpisywać, więc tworzę najkrótszą recenzję świata: ECCE HOMO!!.....” Ocena: 8/10 Dalej mamy nie tylko opowiadania, lecz i publicystykę: John Brunner (1934-95) „Marnotrawstwo”. 8/10. Oceniałem jego „Wszyscy na Zanzibarze” (10) oraz „Na fali szoku” (7) Dymitr Bilenkin „Nie zdarza się” Harrington Bayley „Statek, który żeglował po oceanie Kosmosu” Konrad Fiałkowski „Myślak” - fragment powieści Michaił Puchow „Nad przepaścią” R. A. Lafferty „Najdłuższy obraz świata” Michaił Puchow „Wyprawa myśliwska” Krzysztof W. Malinowski „Wizja III” J. G. Ballard „Trzynastu do Centaura” Kirył Bułyczow „Dialog o Atlantydzie” Zbigniew Prostak „Boja” Bob Shaw „Najszczęśliwszy dzień twojego życia” Dymitr Bilenkin „Dawać i brać” Janusz A. Zajdel „869113325” James Blish „Dzień statystyka” Włodzimierz Wolin „Przewodnik po kosmicznym zwierzyńcu” Arthur C. Clarke „Ryzyko prorokowania” Krzysztof W. Malinowski „Wędrując po Wszechświatach” Mikołaj Bondaruk „Tajemnicza sieć na globusie” Poza trzema pierwszymi, zwracam uwagę na Zajdla, a całości daję gwiazdek 7

Dwie świetne mikropowieści - Dzikusy (wg innego tłumaczenia Przełęcz) to historia o grupce mieszkającej w pewnej osadzie na skraju lasu, co kilka lat kilku z mieszkańców rusza aby dostać się na przełęcz, tym razem przyszła kolej na młodych którzy całe życie spędzili w osadzie więc są najlepiej zaznajomieni z fauną i florą - są niemal jak dzikusy... Białe skrzydła Kopciuszka to z kolei historia o miłości oraz poświęceniu (z lekko socjalistycznym zacięciem ale zupełnie to nie przeszkadza), osadzona jest w tym samym świecie co opowiadanie "Bioformant i dziewczyna" z tomu "Ludzie jak ludzie". Niektórym się może się ta książka wydać głupia, nudna czy dziecinna ale wg mnie warto przeczytać.

Ach, cóż to był za rok, ten 1958! Klasyka klasyki. Doskonała jakością antologia wyboru opowiadań z magazynów pulpowych z roku 1958. Irytujące jest w tej polskiej edycji antologii jednak to, że jej wydanie po polsku było jak eksplozja nad Kamienną Tunguską. Raz grzmotnęło, błysnęło i już-już wydawało się, że padł kilku-dekadowy mur niedostępności. I nic, pustka. A przecież wystarczyło tylko sięgnąć do pozostałych lat (antologia wychodziła corocznie od roku 1939 do roku 1964). Kategoria absolutnie musisz-przeczytać i koniecznie zajść na Wielkie frontowe podwórze.

Od dzieciaka miewam migreny z aurą - tęczowe zygzaki w polu widzenia, rozszerzające się fortyfikacje, błyski, powidoki, a gdy się kończą, uderza ból. Od tej lektury zupełnie inaczej będę na to patrzył. Lektura zaskoczyła i zostanie w głowie, więc mimo pulpowości, ocena wysoka.

Książka o cierpliwości i czekaniu. Tak chyba w skrócie można ją opisać. Nie ma też w niej zbyt wiele akcji, z tego też powodu czytanie lekko się dłużyło. Za to mamy przedstawiony ciekawy obraz ludzi, którzy poświęcają całe swoje życie czemuś, co może nigdy nie przynieść efektów, bądź są one bardzo odległe w czasie, obliczone już na przyszłe pokolenia. I próbują prowadzić zwykłe życie, co nie zawsze się udaje.

Ta książka to nic innego jak stare, dobre sc-fi. Do prawie samego końca autor zmusza do ciągłego zastanawiania sie, co aię tu właściwie dzieje. Całe akcja poprowadzona niezwykle zgrabnie (teraz juz się tak nie pisze...) a zakończenie jedynie utwierdza, ze czas spędzony z tym tytułem, to czas wartościowy! Polecam fanom dystopii najmocniej.

Ten fantastycznych zbiór opowiadań pisarzy radzieckich i rosyjskich jest idealną pozycją dla każdego, kto ma dość przewidywalnych i schematycznych powieści amerykańskich. Znajdziecie tu pomysły,jakich próżno szukać w zachodnim fantasy i sciene - fiction. Folklor i magia słowiańska połączone z rzeczywistością sowiecką, czy trzeba lepszej rekomendacji?

Ten Pan umie w postapo, choć ta książka to tak naprawdę coś więcej, niż tylko historia o katastrofie. Książka została wydana poraz pierwszy tak naprawdę bardzo dawno temu i szczerze mówiąc, wiele nowszych książek z tego gatunku wypada blado. Nawet te, które uchodzą za wzory. Katastrofa w pewnym momencie staje się tylko tłem do tego, co staje się kluczem tej książki, a mianowicie zmiana, która następuje w każdym z bohaterów. Nie jest to pokaźną książka, ale w cale się tego nie odczuwa, bo przez cały czas coś się dzieje i trzyma w napięciu do samego końca. Bohaterowie są niejednoznaczni i ich decyzje i postawa cały czas ewoluuje. Naprawdę jest to pozycja, która zdecydowanie warto przeczytać.