Pieśń Nilu

Poszukiwanie prawdy o swoich przodkach to temat w powieściach ostatnich lat bardzo popularny. Namnożyło się książek o młodych ludziach, którzy badają historię swoich rodzin, sięgając do czasów II wojny światowej. Myślałam więc, że „Życie od nowa” będzie jedną z tych opowieści. Czy tak było? I tak i nie. Rzeczywiście jest tu pozornie przewidywalna fabuła. Rok 1962, Berlin. Młoda Niemka, Wanda, za sprawą poznanego Andrasa, zaczyna interesować się przeszłością swojej matki, o której wie niewiele. Zdanie powtarzane przez Andrasa: „Należy zapytać rodziców, co robili między 1933 a 1945 rokiem” prowadzi Wandę do pytań, na które matka nie chce jej odpowiedzieć. Kim był jej ojciec? Dlaczego urodziła się w Sopocie? Dlaczego nosi imię, którego w Niemczech nikt nie zna? W końcu po rodzinnej tragedii postanawia sama odkryć prawdę o rodzinie i jedzie do Gdańska i Sopotu, aby znaleźć ślady swojej rodziny. Ponieważ autorka jest Niemką, więc poznajemy historię ludzi, którym wojna zniszczyła życie właśnie ze strony niemieckiej. Oto czworo młodych ludzi w Wolnym Mieście Gdańsku zakłada zespół muzyczny, grający w małych barach. Jego liderką jest Gundi, która zupełnie przypadkiem komponuje dla nich piosenkę, która staje się wielkim przebojem i wynosi ich na wyżyny sławy, a nawet sprawia, że stają się ulubieńcami nazistowskich prominentów. Dostają angaż na statku „Wilhelm Gustloff” i opływają w dostatki. Gundi, gwiazda zespołu, przeżywa wielką miłość, która zmusi ją do dramatycznych decyzji, których skutki trwać będą długo po wojnie i odbiją się na kolejnym pokoleniu. W książce podjęty został problem nieprzepracowanych wojennych traum i konieczności rozliczenia się z krzywd uczynionych przez pokolenie rodziców. Młodzi Niemcy żyjący niedługo po wojnie ciągle zmagają się z odpowiedzialnością za czyny swoich przodków i próbują zadośćuczynić ofiarom. Bo okazuje się, że w społeczeństwie panuje zmowa milczenia, a większość przyjmuje postawę pt. „ja o niczym nie wiedziałem” lub „ja tylko szyłem mundury/ śpiewałem dla polityków/ prowadziłem księgowość obozową”. Wszyscy są niewinni. Dlatego trzeba zadawać pytanie o to, co robili rodzice w czasie rządów Hitlera. Bohaterowie książki wykreowani są niestereotypowo. Nie ma tu podziału na dobrych i złych/ ofiary i katów. Ludzie to po prostu ludzie. Ta sama osoba czerpie korzyści ze znajomości z prominentnym politykiem III Rzeszy i ratuje zaprzyjaźnionych Polaków przed gestapo. Polak to jednocześnie działacz ruchu oporu i niewierny kochanek i kobieciarz. A dla kobiet, bez względu na pochodzenie, najważniejsi są bliscy i miłość. Jak w życiu. Wzruszyło mnie posłowie od autorki, w którym wyjawia ona, że motywacją do napisania „Życia od nowa” była historia jej babci, gdańszczanki, przesiedlonej po wojnie do Berlina i ciągle tęskniącej za miastem swojej młodości. W powieści bardzo wyraźnie daje się wyczuć sentyment do Gdańska i Sopotu i próby oddania charakteru przedwojennego kurortu i miasta pod egidą Ligi Narodów. Na wewnętrznych obwolutach znajdują się nawet dwie poruszające fotografie. Najpierw widzimy Gdańsk z lat 20.- nabrzeże z rzędami pięknych kamienic, małymi sklepikami i imponującym Żurawiem. Ostatnia okładka zawiera widok tego samego miejsca z lat 50.- miasto jest zrujnowane, z kamienic zostały gruzy, a Żuraw nie ma części głównej (zrekonstruowana dopiero w latach 60.). Podobała mi się powieść Charlotte Roth i chętnie polecę ją tym, którzy lubią opowieści z historią II wojny w tle. Dla mieszkańców Trójmiasta dodatkowe smaczki.

Kelly Rimmer w swojej przejmującej powieści „Wszystko, co ukrywamy” podejmuje temat, który w literaturze obyczajowej wciąż zbyt często bywa pudrowany – mroczne oblicze macierzyństwa i międzypokoleniową transmisję traumy. To książka o bolesnym pękaniu ideałów i o tym, że najgłośniejsze krzyki o pomoc to często te, które więzną w gardle. Przyznaję tej pozycji mocne 8/10, doceniając odwagę w portretowaniu depresji poporodowej jako siły niszczącej, a nie tylko chwilowego obniżenia nastroju. Narracja prowadzona jest z punktu widzenia trzech kobiet z jednej rodziny, co nadaje historii głębi i niemal detektywistycznego rysu. Poznajemy Grace, która dzieli się swoimi przeżyciami w formie intymnych zapisków, jej córkę Beth oraz Maryanne – starszą siostrę Grace, będącą strażniczką rodzinnej pamięci. Główną bohaterką jest jednak Beth, na którą w krótkim czasie spadają dwie życiowe tragedie: wyniszczająca choroba i śmierć ojca oraz ciężka depresja poporodowa. Ta ostatnia sprawia, że kobieta kompletnie nie odnajduje się w wymarzonym macierzyństwie, a każdy dzień staje się dla niej walką o przetrwanie w gęstym mroku własnego umysłu. Choć mąż, rodzeństwo i dalsza rodzina desperacko próbują rzucić jej koło ratunkowe, prawdziwym punktem przełomowym okazuje się odkrycie dawnych notatek matki. Grace oficjalnie zginęła w wypadku samochodowym, jednak jej zapiski rzucają na tę śmierć zupełnie nowe, niepokojące światło. Wynika z nich, że i jej nieobca była ciężka depresja po kilku porodach, co stawia Beth i jej rodzeństwo przed wstrząsającym pytaniem: co właściwie wiedzą o kobiecie, która ich wychowała, i jaka była prawdziwa przyczyna jej odejścia? Największą siłą prozy Rimmer jest bezwzględna szczerość. Autorka zdejmuje z macierzyństwa lukrowaną maskę, pokazując wstyd, poczucie winy i paraliżujący lęk przed oceną otoczenia. Styl jest pełen empatii, ale i surowości, co pozwala uniknąć taniego sentymentalizmu. Mechanizm odkrywania kolejnych kart rodzinnej tajemnicy jest skonstruowany tak precyzyjnie, że od lektury trudno się oderwać, mimo jej ciężkiego ładunku emocjonalnego. Momentami wątek współczesny wydaje się nieco zbyt osadzony w schematach znanych z innych poradnikowych powieści, a postać męża bywa chwilami zbyt mało domyślna, co służy podbiciu dramatyzmu, ale trąci literackim uproszczeniem. Niemniej jednak, finałowe rozwiązanie zagadki uderza z ogromną siłą, oferując bohaterom – i czytelnikowi – gorzką, ale potrzebną dawkę prawdy. „Wszystko, co ukrywamy” to lektura obowiązkowa, która udowadnia, że wyzdrowienie zaczyna się tam, gdzie kończy się milczenie. Kelly Rimmer stworzyła poruszający hołd dla kobiet, które w ciszy niosły swój ciężar, przypominając, że tylko konfrontacja z przeszłością pozwala na autentyczne przeżywanie teraźniejszości.

Czterdzieści pięć stron to jakby nic, a jednak książka ta już roztopiła moje serce. Lektura trwa, Paryż swym magnetyzmem przyciąga, a także Roma, która kusi i onieśmiela... Proza, która z lekkością spada na powieki z każdą kolejną stroną tworząc wizję pragnienia i spełnienia, oczekiwania na to, co nastąpi dalej. Jak rozwinie się nić, która prowadzi Tante Romy ku przeznaczeniu. Proza Kate Furnivall ma w sobie magię, której trudno się oprzeć, słowa malujące historię jasnych dni wiodących Paryż ku ciemnej, okupacyjnej nocy. Czas ma tu szczególny wymiar, a jedno zdarzenie z przeszłości na zawsze odciśnie swoje piętno na życiu sióstr, szczególnie tej jednej.

Dawno nie czytałam prozy Julii Navarro, więc po jej książkę „Moje miejsce na ziemi” sięgnęłam z nadzieją na udaną lekturę. I nie pomyliłam się. To napisana z ogromnym rozmachem, wielowątkowa powieść. Czyta się ją jednak szybko i z niesłabnącym przez niemal 770 stron zainteresowaniem. Akcja zaczyna się po wojnie domowej w Hiszpanii. Poznajemy kilka rodzin mieszkających w Madrycie, ale na plan pierwszy wysuwają się perypetie młodych ludzi. To Fernando, Eulogio i Catalina, którzy dorastali w sąsiedztwie i przed wybuchem wojny stanowili zgraną paczkę. Teraz ich przyjaźń zostaje wystawiona na próbę, gdyż rodzice stali po różnych stronach konfliktu. Ważną rolę w powieści odgrywają matki, które niejednokrotnie muszą dokonywać trudnych wyborów i podejmować decyzje o przyszłości całej rodziny. To dramatyczne wydarzenia, które na mnie zrobiły ogromne wrażenie, tym bardziej, że poświęcenie jednej z bohaterek nie tylko nie zostaje docenione przez syna, ale kończy się konfliktem. Wspomniana trójka przyjaciół postanawia uciec z ogarniętej powojennym chaosem Hiszpanii, jednak każdemu z nich przyświeca inny cel. Jak potoczą się losy tych młodych ludzi? I czy ich przyjaźń przetrwa kolejną - tym razem najtrudniejszą - próbę ? By poznać odpowiedzi na te pytania, trzeba uzbroić się w cierpliwość. Z drugiej strony jednak wydarzenia toczą się tak szybko, a akcja obfituje w tak wiele niespodzianek, że pochłania się całość jednym tchem. Mimo iż lektura tej powieści była zajmująca i pełna emocji, mam nieco zastrzeżeń do części fragmentów – nieraz wydawały mi się one zbyt sentymentalne i nieco telenowelowe. Nie popsuło mi to jednak radości czytania. Julia Navarro kolejny raz udowadnia, że potrafi pisać zajmująco, barwnie, skupiając się nie tylko na perypetiach i przeżyciach wewnętrznych bohaterów, ale przestawiając ich losy na tle ważnych wydarzeń historycznych. A tło historyczne ukazuje wiarygodnie i ze znajomością faktów oraz szczegółów. W tym przypadku to nie tylko wojna domowa w Hiszpanii i jej konsekwencje, ale i późniejsze lata w Europie i na innych kontynentach. Polecam szczerze – to idealna lektura na zimowe popołudnia i wieczory.

Powieść historyczna z dominującym wątkiem obyczajowym, wątkiem romantycznym, i wątkiem tajemnicy. Akcja dzieje się w dwóch liniach czasowych: 1. czasy II wojny światowej, Włochy pod panowaniem Mussoliniego, 2. początki XXI wieku (2001 rok, zaraz po zamachach 11 września). W tej drugiej linii czasowej żyje Caroline, młoda Angielka, która otrzymuje od swojej ciotecznej babki, będącej na łożu śmierci, szkatułkę zawierającą trzy klucze. Otrzymuje również jedną wskazówkę: Wenecja. Caroline udaje się do Wenecji, gdzie odkrywa wielki sekret swojej ciotecznej babki. Książka w zamyśle bardzo ciekawa, taką też w istocie jest. Włochy za panowania Mussoliniego zostały opisane bez wnikliwych szczegółów, ale wystarczająco, żeby nakreślić tło historyczne. Trochę przeszkadzał mi język, toporny i nieprzystępny, nie wiem, czy to wina autorki, czy tłumacza. Wcześniej czytałam cykl o pannie Molly Murphy tej samej autorki i tam język był dokładnie taki, jakiego oczekiwałam. Niemniej uważam książkę za bardzo dobrą. Idealna pozycja dla kobiet lubiących książki obyczajowe z wojną w tle. Mężczyznom pewnie mniej się spodoba.

Spodziewałam się czegoś innego niż dostałam, ale bardzo mi się podobało. Nie jest to opowieść o Grace Kelly, ale o dwójce młodych ludzi, którzy szukają swojego miejsca w życiu, miłości, zrozumienia, naznaczeni wojenną przeszłością, a w tle przewija się aktorka/księżna G.K. Wciągnęłam się od pierwszej strony, a na końcu się wzruszyłam.

Właśnie skończyłam i jeżeli można tak stwierdzić po tej historii to jestem zachwycona przedstawieniem przez autorkę tak prawdziwie zła , które pojawią się w latach 30- tych w Niemczech. Liesel- główna bohaterka cieszy się na początku z przywilejów i bezpieczeństwa. Wraz z czasem niedowierza temu co się dzieje aż później głównie towarzyszy jej przerażenie. W czasie okrutnej wojny nie wszyscy Niemcy byli nazistami jednak nawet w przypadku Liesel , która stara się pomóc żydowskiej gosposi i jej córce ......tu bardzo zawodzi ją ojciec, który wydaje tę osoby gestapo. Wiedza o tym czym zajmuje się ojciec Liesel i w chwilach krytycznych dba tylko o siebie powoduje, że chce po wojnie aby został on ukarany . Sam koniec powieści jest jakby "osłodą" .....tym bardziej, że udaje się sprowadzić Rosę do Ameryki. Pozostało mi w głowie, że niesprawiedliwie jest " branie do jednego worka" wszystkich mieszkańców Niemiec.Byli tacy, którzy narażając się na niebezpieczeństwo walczyli z nazistowskimi rządami. Albo przynajmniej próbowali gdy wokół panowało szaleństwo miłośników Hitlera.

Poruszająca i wciągająca opowieść o wojennym Wrocławiu. W czasie zmasowanych nalotów bombowych wiosną 1945 młoda kobieta, Niemka mieszkająca w Breslau próbuje przedostać się ze wschodniej części miasta do jego ścisłego centrum. Opis tej niebezpiecznej wędrówki przeplata się ze wspomnieniami z lat wcześniejszych - historią miłości, przyjaźni i codziennego życia w faszystowskim mieście. Pięknie i obrazowo opowiedziane, chwytające za serce. Dla mnie tylko trochę zbyt męczący i przeładowany opis nalotów (a właściwie tego jak odbiera bombardowanie bohaterka, co widzi, słyszy i czuje) w początkowej części książki, ale tak chyba miało być, by jeszcze bardziej czytelnik wczuł się w tę niewyobrażalną dla wielu sytuację. I tak się stało, po prostu wsiąkłam w tę historię. Zwłaszcza, że wszystkie opisane miejsca znam, bo mieszkam we Wrocławiu... Naprawdę warto przeczytać.

Najslabsza ksiązka tej autork. Powinna pisac kryminaly, bo to jej bardzo dobrze wychodzi. Do 550 strony nudna z trudem dobrnęła do tej strony. Później zaczyna się co dziać zarówno w kwestii uczuć jak i akcji. I do końca do 778 strony czytałam z przyjemnością. Jednak bardzo mi przeszkadza i jestem oburzona nazywaniem jak rozumiem Niemców i ich zbrodnie nazistami i zbrodniami nazistowskimi. Akcja książki bowiem toczy się we Włoszech i włoskie wojskach autorka (bądź to jest wyłącznie idiotyczne tłumaczenie ) nazywa faszystami w odróżnieniu do ich sojuszników Niemców, których nazywa nazistami. Autorka uzyskuje taki efekt, że nie wiadomo o kim mówi czy o Niemcach czy o Włochach. Są momenty, że można die kompletnie pogubić. Ta książka to wielkie rozmyślenie winy Niemców. W tej książce nie Niemcy wywożą Żydów do Auschwitz. To jakieś stacjonujące we Włoszech wojska nazistostowskie. O tym, że to jednak Niemcy dowiaduje się czytelnik, gdy okazuje się, że bohater książki rozmawia z nimi po niemiecku. Plusem tej powieści, pewnie wkrótce zekranizowanej, jest milosc trojga młodych Włochów. Wyraźnie autorka podkreśla kto jest Żydem, ale rozmywa winę Niemiec to oburza. Postaci są słabo scharakteryzowane, dlatego duże pole do popisu przy ekranizacji . Myślę, że książka została napisana z myślą o ekranizacji.

Powieść Jessa Waltera to literacka symfonia, w której splatają się echa dawnego Hollywood, surowy urok włoskiego wybrzeża oraz gorzki smak niespełnionych ambicji. „Piękne zgliszcza” to książka, która zachwyca rozmachem konstrukcyjnym i rzadką umiejętnością łączenia ironii z głęboką melancholią. To dzieło, które zasługuje na ocenę 7/10 – jest błyskotliwe, momentami genialne, choć w swojej wielowątkowości bywa też nieco rozproszone. Największą siłą Jessa Waltera jest jego zdolność do budowania klimatu. Przenosimy się do 1962 roku, do maleńkiej, skalistej wioski Porto Vergogna, gdzie czas płynie wolniej niż opadająca nad morzem mgła. To tutaj na horyzoncie pojawia się Dee Moray – piękna, początkująca aktorka, która została odesłana z planu „Kleopatry” w Rzymie. Pasquale Tursi, właściciel skromnego hotelu „U Jednonogiego Marzyciela”, jest jedynym świadkiem jej przybycia. Zauroczony eteryczną nieznajomą, decyduje się ugościć ją w swoich progach. Między tą dwójką, pochodzącą z zupełnie innych światów, nawiązuje się nić porozumienia, która szybko przeradza się w głębokie, choć trudne uczucie. Pasquale, człowiek o gołębim sercu, staje się jej powiernikiem. Wkrótce dowiaduje się, że Dee choruje na raka – informacja ta uderza w niego z ogromną siłą, a mężczyzna bez wahania decyduje się jej pomóc. Jednak prawda okazuje się bardziej skomplikowana: Dee nie jest chora, lecz spodziewa się dziecka, a jej obecność w tej zapomnianej wiosce jest wynikiem brudnej gry wielkiego studia filmowego. Niebawem, na skutek splotu tragicznych i komicznych wydarzeń, ich drogi się rozchodzą, by powrócić do siebie w formie wspomnień i poszukiwań wiele dekad później w Los Angeles. Walter po mistrzowsku dekonstruuje mit Hollywood. Sceny z udziałem cynicznych producentów i wypalonych agentów są napisane z brawurowym humorem. Autor pokazuje, że „piękne zgliszcza” to nie tylko malownicze ruiny, ale przede wszystkim zmarnowane szanse i złamane kariery. Książka jest hołdem dla tych, którzy nie znaleźli się w świetle jupiterów, ale ich życie miało niemniej dramatyczny przebieg. Jednakże, przeskoki czasowe – choć potrzebne – bywają momentami zbyt gwałtowne. Czytelnik, który zdążył pokochać duszny klimat włoskiego wybrzeża, może poczuć lekkie rozczarowanie, gdy zostaje wrzucony w środek nowoczesnego, plastikowego świata filmowej produkcji. „Piękne zgliszcza” to powieść o tym, jak błędy młodości definiują naszą starość. Jess Walter stworzył historię, która bawi i wzrusza, unikając przy tym taniego sentymentalizmu. To solidna siódemka za niesamowitą wyobraźnię i postać Pasquale, który przypomina nam, że największe bohaterstwo drzemie w drobnych gestach życzliwości. Choć fabuła bywa nieco przeładowana, to literacki warsztat Waltera sprawia, że przez te zgliszcza przechodzi się z nieukrywaną przyjemnością, podziwiając blask, jaki bije z każdej dobrze napisanej strony.

Trzecia z cyklu "Ukryte arcydzieło" książka Kristy Cambron, której akcja rozgrywa się podczas drugiej wojny światowej. Okupowany przez hitlerowskie wojska Paryż ma różne oblicza; jego mieszkańcy zmagają się na co dzień z prześladowaniami, głodem, aresztowaniami, strachem przed represjami, masowymi zatrzymaniami i wywózką Żydów, których majątek przejmowany, a właściwie rabowany jest przez nazistów, a następnie wywożony w głąb Rzeszy. Ale miasto ma też swoje drugie oblicze - miasta zabawy, rozpusty, kolaboracji, zdrady, gdzie zatracone zostały podstawowe ludzkie wartości, gdzie bratanie się z okupantem nie jest uznawane za zdradę, a za chęć i potrzebę przetrwania. Ale Paryż nie pozostawał bierny wobec okupantów, bowiem od samego początku wojny w mieście działały prężnie komórki ruchu oporu, powiązane z agentami brytyjskimi czy amerykańskimi. Ich zadaniem była nie tylko bezpośrednia walka z wrogiem, ale też działania propagandowe, ośmieszające i podważające osiągnięcia Niemców, jak też katalogowanie i dokumentowanie na mikrofilmach zrabowanych i wywożonych dzieł sztuki, z dokładnymi danymi do kogo nałeżały i gdzie zostały wywiezione, aby w przyszłości umożliwić ich zwrot prawowitym właścicielom. Ogromną rolę odegrały w tym zadaniu kobiety - bohaterki tej powieści - autentyczna postać Rose Valland, która przez lata, będąc blisko Niemców, z narażeniem życia gromadziła wszelkie dane o obrazach, drukach, rzeźbach i innych dziełach sztuki, które miały być dowodem przeciwko niemieckim okupantom. Niebagatelną rolę w tej działalności powierzyła autorka dwóm fikcyjnym bohaterkom - Sandrinie Paquet oraz Lili de Laurent, których działania miały ogromne znaczenie dla poczynań ruchu oporu i wojsk alianckich. Książka wciąga od pierwszych stron, przez kolejne prowadząc nas przez zawiłe i niebezpieczne losy bohaterek, losy ściśle powiązane z ich bliskimi, przyjaciółmi; wiele w niej emocji, zwrotów akcji, niebezpiecznych działań, ryzyka, zagrożenia życia, poczucia zdrady, permanentnego strachu, ale też chwil miłości, radości i szczęścia, nadziei i wiary.

„Splątane winorośle” to książka, która rozlała mi się po duszy jak dojrzałe toskańskie wino — powoli, ciepło, z nutą goryczy i nieodpartą głębią. Julianne MacLean namalowała słowami pejzaż tak zmysłowy, że niemal czułam szorstkość cyprysowych liści i ciepły pył na stopach. Fiona, z pozoru zwyczajna kobieta, stała się moją cichą towarzyszką w podróży przez rodzinne niedopowiedzenia, zapomniane romanse i spadkowe wojny podszyte zazdrością. To nie tylko historia o odkrywaniu korzeni – to opowieść o milczeniu, które czasem krzyczy głośniej niż słowa. W tej książce sekret smakuje jak winogrono zerwane prosto z krzewu – słodkie, ale z pestką ukrytą w środku. To zaproszenie do Toskanii, gdzie każda strona pachnie latem, a serce bije trochę szybciej.

Bardzo dobra opowieść oparta na faktach historycznych. Autorka przedstawia życie na wyspie Jersey w czasie okupacji,a później w czasie izolacji alianckiej. Mnóstwo faktów,super się czyta,a miłość głównych bohater,jest tylko tłem do przedstawienia prawdziwych wydarzeń. Polecam.

Lubię książki autorki, szczególnie te o tematyce II wojny światowej. Tym razem akcja rozgrywa się w Prusach Wschodnich na początku 1944 roku. Opowiada o życiu i pracy zwykłych ludzi w obliczu nadciągającej zagłady. Amalia Heyn to Mazurka, która poślubiła Niemca i mieszka ze swoimi teściami. Teraz dołącza do nich Piotr Liszkiewicz , polski robotnik przymusowy. Amalia uczy go jak pracować na roli i chroni przed miejscowym żandarmem , który ciągle doprowadza do zatargów z Piotrem, żeby móc się na nim wyżyć i go pobić. Po pewnym czasie między Amalią i Piotrem zaczyna iskrzyć i muszą bardzo uważać, żeby nikt tego nie zauważył, bo ta miłość jest zakazana i grozi za to nawet śmierć. Podobała mi się ta powieść a szczególnie dramatyczna końcówka, która zapowiada pełną emocji kolejną część.

Miała olbrzymi potencjał na wyższą ocenę. Sama historia z przeszłości była świetnym i realistycznym pomysłem. Naprawdę czytałam z wypiekami na twarzy. Podobały mi się też trafne komentarze, co do różnic kulturowych. Ale całość psuje niestety część współczesna, zakończenie, a przede wszystkim postać narratorki. Jej rozchwianie i rozwlekłe przemyślenia, zwłaszcza pod koniec, były bardzo męczące. W moim przekonaniu wręcz niepotrzebne (chyba że miałby to być materiał do analizy dla przyszłych psychologów, czy psychiatrów). Biorąc pod uwagę zakończenie, za dużo tam melodramatyzmu. A szkoda, bo gdyby nie to, książka byłaby naprawdę godną polecenia pozycją.

Jest to druga część cyklu „Spotkajmy się, zanim przyjdzie zima” Zbigniewa Zborowskiego, toczącej się od czasów powstania styczniowego. Jeden złoty rubel podzielony na pół przez Janka Młynarskiego przechodzi z rąk do rąk przez kolejne pokolenia wywodzące się z gałęzi Janka i jego ukochanej Olenki Zaporewicz. Akcja tej części rozpoczyna się tuż po wojnie i opowiada o losach Zosi Zaporewicz, która zakochała się w Adamie Woleckim, którego dziadkiem był Janek Młynarski. Niestety, gdy Adam trafił po wojnie do więzienia ich drogi się rozeszły a na ścieżce Zosi pojawił się wywodzący z rodu de Vile – Frank. Poznajemy także dalsze losy przybranej siostry Franka - Marianne de Ville, która za ukochanym Niemcem podąża przez Maroko do Argentyny, gdzie nieźle ustawia się w gangu narkotykowym. Czy właściciele dwóch połówek monety połączą się? Przypuszczam, że tego dowiemy się w kolejnej części opowieści, która już pojawiła się na rynku wydawniczym. Książka jest dobra i czyta się ją w miarę szybko. Muszę jednak przyznać, że od czasu przeczytania przeze mnie pierwszej części cyklu minęło już prawie 10 miesięcy i nie było mi łatwo ponownie wciągnąć się w historię. Trochę czasu zajęło połączenie kolejnych wątków i bohaterów. Ponieważ jest tego sporo trzeba było się bardzo skupić, tym bardziej, że kolejne rozdziały są dość krótkie i przeskakujemy z jednego bohatera na drugiego oraz podróżujemy w czasie. Wprawdzie jest na końcówce książki drzewo genealogiczne jednak jak dla mnie nie jest ono zbyt czytelne. Ogólnie książkę oceniam na mocne 7 pkt.

Maja rozstaje się ze swoim chłopakiem Oskarem. Załamana dziewczyna postanawia odciąć się od przeszłości. Zapisuje się więc na kurs języka hiszpańskiego, który odbywa się w Walencji. Niebawem Maja natrafia na historię o Blance, dobrze zapowiadającej się wiolonczelistce, która zaginęła w nieznanych okolicznościach. Pragnie ona dowiedzieć się, co stało za jej zniknięciem. Kluczem do rozwiązania zagadki może okazać się znajomość dziewczyny ze skrywającym straszliwy sekret Juanem. "Zaginiona wiolonczelistka" jest debiutancką powieścią Anny Bałenkowskiej, pianistki z wykształcenia oraz absolwentki Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Swoją miłość do muzyki postanowiła przelać na papier, tworząc pełną emocji książkę o zagubionych duszach, ludziach ze skomplikowaną przeszłością i zmagających się z własnymi demonami. Jej akcję umieściła w Walencji - mieście które, jest częstą destynacją dla turystów z całego świata, a jednocześnie kryje w sobie ogrom tajemnic oraz zaułki do których niewielu miejscowych ma odwagę zajrzeć. Autorka stworzyła więc książkę pełną emocji oraz zaskakujących niespodzianek. W tej powieści wiele rzeczy nie jest czarno-białych, zaś bohaterowie targani są różnego rodzaju rozterkami, a także są zmuszeni przez sytuację w jakiej się znaleźli do podejmowania trudnych, często bolesnych dla nich decyzji. Buduje to klimat tej książki oraz sprawiło, że trudno było mi się od niej oderwać. Bardzo ciekawa powieść.

Przyjemna książka, ale nie porwała mnie, mimo że kocham sagi rodzinne. Mam wrażenie, że autorka zbyt szybko przeskakiwała między pokoleniami. Zaledwie zdążyłam się oswoić z jakimiś bohaterami, a już był szybki przeskok do historii ich dzieci i tak dalej. Powieść ma wiele świetnych wątków, które mogłyby zostać bardziej rozwinięte. Przepiękny jest też ostatni rozdział. Ogólnie, zaliczam lekturę do udanych.

W wakacje trzydziestego dziewiątego roku na słonecznej, nadświdrzańskiej plaży Basia poznaje Zygmunta. Ma nadzieję, że ta znajomość przerodzi się w piękną miłość. Jednak kilka tygodni później wybucha wojna, która przekreśla wszystkie plany. Warszawa staje w ogniu, budynki obracają się w gruzy, place i skwery zamieniają się w cmentarze. Ludzie głodują, modlą się i walczą. Wkrótce los ponownie postawi Zygmunta na drodze Barbary. To spotkanie odmieni jej życie w niespodziewany sposób. Basia zacznie działać w konspiracji i sama będzie wymierzać sprawiedliwość wrogom. Czy jednak można kogoś zabić, nie zabijając w sobie człowieka? Na to pytanie Basia musi odpowiedzieć sobie sama , okupując swoją wolność i wszystko co miała do tej pory ogromnym cierpieniem...

„Wrocławskie tęsknoty” to drugi tom cyklu Dwa miasta Moniki Kowalskiej. Przeczytałam z zainteresowaniem, bo ta część jest równie ciekawa jak pierwsza („Lwowska kołysanka”). Akcja zaczyna się w 1945 roku. To właśnie do Wrocławia trafia z Kresów rodzina Szubów. Droga do tego miejsca jest pełna cierpień, a i pierwsze powojenne lata są trudne. W mieście pełnym ruin i szabrowników jest niebezpiecznie, ale Adela i jej bliscy próbują zacząć żyć na nowo. Niestety, wciąż doświadczają bolesnych ciosów od losu. Zarówno rodzice jak i siostry Ady mają za sobą traumatyczne przeżycia, a codzienne problemy nie ułatwiają walki z koszmarami i powracającymi demonami przeszłości. Adela poznaje młodego mężczyznę, który wydaje się idealnym kandydatem na męża. Czy jednak faktycznie tak jest? Codzienność Szubów i innych bohaterów, których dopiero poznajemy, trzyma w napięciu, gdyż wciąż wydarza się coś zaskakującego. Bardzo zaciekawiła i poruszyła mnie w tym tomie postać młodej Niemki, która pozostała po wojnie we Wrocławiu. Jej losy splatają się z życiem jednej z sióstr Adeli i tworzą wzruszającą historię. Autorka wiarygodnie, realistycznie ukazała życie w powojennym Breslau, zwłaszcza przeżycia i doświadczenia Polaków, którzy trafili tu w ramach Akcji Wisła. Także późniejsze realia, w latach pięćdziesiątych, oddają klimat epoki, w której jedni robili partyjne kariery, inni żyli z kombinowania, z jeszcze inni trafiali do ubeckich kazamatów za wojenną przeszłość. Całość czyta się z zaciekawieniem i emocjami, tym bardziej, że powieść jest napisana lekko, ale z dbałością o poprawną polszczyznę, w gawędziarski sposób. Jestem ciekawa, czy kolejny tom okaże się równie dobry…