Piąta profesja

Przerażają mnie takie wizje !! Nazizm,skrajna prawica ,mimo.To książka dla mnie jest świetna. Stara ale,jara :-) akcja w Berlinie najlepsza.No,właśnie czy Niemcy.Tęsknią za III Rzeszą ? Może,jak część Polaków za PRL ? W książce,mamy dużo postaci.Ale,powieść jest tak.Napisana,że dość łatwo znaleźć się kto był kim./ Bardzo dobra książka.

Mam z Quinnellem pozytywne skojarzenia dzięki 'Człowiekowi w ogniu'. Wielu kojarzy ten tytuł dzięki adaptacji z Denzelem Washingtonem w roli tytułowej. Adaptacji mocno zmienionej, dodam. Była też adaptacja bardziej zgodna z książką, z doskonale dobranym Scottem Glenem w roli Creasy'ego. 'Człowieka w ogniu' czytałem na kryminale. Tak mi się spodobał, że kolejną książkę Quinnella odpaliłem na ślepo! To nie jest taki mięsisty akcyjniak jak ww. Bardziej bym to określił jako global conspiracy thriller w stylu Ludluma. Potężna tajemna organizacja- jest. Everyman w jej szponach- obecny. Idealiści różnych proweniencji chcący złą hydrę ukatrupić- na miejscu. Wątki romantyczne też w dobrym stylu. Te ostatnie wyjątkowo lubię :) W sensacjach działają lepiej niż w tradycyjnych romansach, bo są niby na drugim planie. W 'Szlaku łez' są nawet dwa, a jeden niezwykle uroczy. Sami zrozumiecie który :) Dziwi mnie sam tytuł książki, a raczej jego zbyt mało istotna obecność w książce. Jakby to był jeden z wątków, który autor zaczął, a nie miał czasu skończyć. Szkoda. To o tyle ważne, bo łączy się z dość kontrowersyjnym- wg mnie- wątkiem mniejszości rasowo- etnicznych. Zauważyliście, że w klasycznych sensacjacj większość 'tych złych' to biali republikanie, a inni to zwykle pozytywni bohaterowie? Bym się nie czepiał, gdyby mi to dramaturgii nie psuło, a psuje. Japończyk, Latynos albo Indianin to zwykle dobry gość. W 'Szlaku łez' zwróciło to moją uwagę też z powodu błędnego acz politycznie poprawnego wyjaśnienia sensu indiańskich skalpów. Obecnych w kulturze prekolumbijskiej na długo przed białymi! Niby drobiazg, ale jednak stereotyp. O naukowe wartości książki się nie zakładam, bo się nie znam. W kilku momentach bohaterowie zachowują się dziwnie, jakby urągali własnej inteligencji. Kilka wątków się urywa albo nie jest do końca przemyślanych. 7/10. Ale ogólnie porządnie, fajnie napisany klasyczny sensacyjniak. Nie ten poziom co 'Człowiek w ogniu', ale daje radę. Wersję audio czyta Leszek Filipowicz. Jego zaśpiew może niektórych denerwować, ale ja go uwielbiam. Jeszcze bardziej uwielbiam staromodną wersję tego nagrania. Kto zna audiobooki ten zrozumie: 'Szlak łez, taśma druga, koniec ścieżki pierwszej' :) Od czasu do czasu muszę sobie włączyć tego typu nagranie. Cudeńko! Często zdarzają się w tych wersjach problemy techniczne, ale nie tym razem. Czysta robota, bez szumów i charkotów.

Książka jest bardzo wciągająca. Kiedy wziąłem ją do ręki, byłem sceptyczny - sądziłem, że nudno będzie czytać o szpiegach w czasie II wojny światowej. Jak książka szpiegowska bez wzmianki o najnowocześniejszych technologiach, komputerach kwantowych czy wojnach hakerów może być ciekawa - myślałem. A jednak! Książka przykuwa uwagę od samego początku i utrzymuje ją przez cały czas. Nie zabraknie też zrealizowanych po mistrzowsku zwrotów akcji. Zakończenie nieco trywialne i niespójne z resztą książki, ale oprócz tego rewelacja.

John Barron wstępuje do elitarnej jednostki specjalnej 5-2 podczas swojej pierwsze akcji sytuacja bardzo się komplikuje i zamiast jednego podejrzanego mają dwóch, do tego jeden z nich jest dobrze wyszkolony i przebiegły. Od tego momentu akcja jest bardzo dynamiczna w przeciągu krótkiego okresu czasu mimo niepowodzenia w złapaniu przebiegło mordercy jakim jest Raymond, John musi zniknąć z oddziału nie pozostawiając po sobie śladu. W tym celu wyjeżdża wraz z siostrą pod zmienionym nazwiskiem do Anglii i chociaż początkowo może się wydawać, że życie policjanta zaczyna się układać to wszystko legnie w gruzach kiedy znowu dochodzi do morderstwa tym razem w Paryżu. Czy Jonh ponownie spotka Raymonda i tym razem uda mu się go schwytać? Książka jest naprawdę dobra wciąga od pierwszych stron kiedy znajdujemy się "w środku" policyjnej akcji, później trochę się uspokaja jednak nie jest nudna bo w tym momencie możemy poznać lepiej głównego bohatera oraz zmiany jakie zachodzą za równo w jego życiu jak również jego siostry. W kolejnej części znowu mamy doczynienia z krwawym morderstwem i śledztwem prowadzonym na własną rękę i przyznam szczerze, że tutaj dzieje się dużo i chociaż były momenty do przewidzenia to książka trzymała w napięciu do ostatnich stron.

Bogata powieść. Oprócz pędzącej na złamanie karku głównej linii fabuły wszystkiego po trochu. Zarys psychologiczny osobowości mnogiej, desperackie próby powrotu do normalnego życia, dotkniętego tą przypadłością tajnego agenta. Dramat z dzieciństwa, być może stojący u źródła tego wszystkiego. Pytanie czy nadzwyczajne umiejętności wcielenia się różne osoby, co jest codziennością tajnych misji jest talentem aktorskim czy właśnie psychiczną chorobą. Może talentem który po latach życia w cudzych osobowościach spowodował wypaczenie własnej świadomości. Sięgając po te powieść nie spodziewałem się że w tle znajdę sporo złożonych problemów psychologicznych. No i jeszcze wplecione w to wszystko wstawki o kulturze starożytnych Majów i ich dzisiejszych potomków. Cały czas wisi w powietrzu cień tajemnicy, pytanie kto i dla czego? Odpowiedzi odsłaniają się bardzo powoli, autor utrzymuje napięcie niemalże do samego końca. Powieści szpiegowskie już tak mają ale spora zasługa w tym samego Davida Morrella, który wszystko potrafił złożyć w idąca równym rytmem historię bez nie potrzebnych pogmatwań. Godne polecenia nie tylko wielbicielom gatunku.

Były pracownik CIA, Ward Hopkins, próbując rozwikłać zagadkę śmierci swoich rodziców, wpada na trop tajemniczej organizacji. Seria masowych morderstw wstrząsa mieszkańcami Stanów Zjednoczonych i Europy. Tymczasem seryjny morderca, który nazywa siebie "Sprawiedliwym" uprowadził kolejną nastoletnią ofiarę, czym spędza sen z powiek agentce FBI Ninie Baynam i jej przyjacielowi Johnowi, zaangażowanemu w śledztwo. W "Niewidzialnych", pierwszej części trylogii spiskowej Marshalla, wszystkie te wątki splatają się w jedną, pasjonującą i trzymającą w napięciu historię. Książka, od której trudno było mi się oderwać. Czytałam z zapartym tchem. Polecam.

Anioł zniszczeni to opowieść o seryjnym bombiarzu. Chłopak chce byc kimś, a byc kimś tzn. znaleźć się na liście najgroźniejszych przestępców USA. Do tego mamy jeszcze śledztwo w sprawie śmierci policjanta w skutek wybuchu bomby, panią detektyw- pijaczkę i lekomankę, tajnego agenta, który już agentem nie jest i wątek romansowy. Dużo się dzieje, przyjemnie się czyta.

Thriller spiskowy z globalna intryga. Bardzo ciekawa historia zachaczajaca o mroczna tajemnice. Czytalam z przyjemnoscia, rozkoszujac sie pierwszorzednymi opisami przyrody i miejsc, ktore wzbogacaja tresc i podnosza walory ksiazki dzieki, ktorym wciaga czytelnika, a sama fabula pobudza umysl. Nietaktem z mojej strony byloby pominiecie, pieknie wykreowanych przez autora postaci. Ksiazka bedzie perelka dla fanow Robina Cooka i Roberta Ludluma. Polecam.

Kolejny klasyk z którym nie ma co dyskutować i jednocześnie powala z nóg. Jak pod względem konstrukcji intrygi tak i pod względem wykonania. Akcja non stop daje czadu a zawiła że aż kręci człowiekiem, pomysłowość autora po prostu zagina skąd on czerpał pomysły. I co tu pisać więcej dla fanów literatury sensacyjnej Ludlum jest ikoną która jest podziwiana od wieków tak samo i on staje się nieśmiertelny. Brawo i dycha

Klątwa Prometeusza Potrzebujesz: --> spisów, które są tak zagmatwane, że się szybko w nich pogubisz, --> bohatera - szpiega, który musi rozwiązać zagadkę, --> pięknej pani u boku... a najlepiej pań sztuk dwie, --> walki, walki i jeszcze raz walki, --> płatnych zabójców --> wielu miejsc, które trzeba odwiedzić, --> przeszłości, którą można manipulować. Dostajesz: Fabułę, od której ciężko jest się oderwać, dzięki językowi powieści, który jest niezwykle barwny, a przy tym prosty oraz akcji, która przy każdej stronie nabiera tempa. Bohatera głównego o imieniu Nick, który był już szpiegiem na emeryturze. Ale znów musi zabawić się szpiega, by odkryć kto kłamie, a kto nie. Historię tak zagmatwaną, że aż niewiarygodną. Szpiegowski klimat. Nawiązania do Prometeusza, który dał ogień... czyli iskrę do światła, do rozwoju człowieka. I klątwę, która klątwą nie jest. Co więc sądzę o książce? Czyta się ją niezwykle szybko. Na początku już łatwo wciągamy się akcję. Ale po kilkunastu stronach miałam dość spisów, bohaterów, którym można ufać, bohaterów, którym ufać nie można. Po pewnym czasie czytania miałam wręcz wrażenie, że wszyscy poza bohaterem są źli. Aż się dziwię, że bohater nie popadł w paranoję przy tym zadaniu. Zastanawiam się, czy oceniać głównego bohatera. Nick jest postacią... zbudowaną tak jak praktycznie każdy bohater w filmach szpiegowskich czy kryminalnych. On jest wręcz niezniszczalny, co momentami irytowało. Zastanawiający jest też fakt wplątania Nicka w całą intrygę. Nie chcę spojlerować, więc postaram się napisać to w sposób, który nie ujawni fabuły... chociaż lepiej jak nic nie napiszę, może tylko tyle, że to wszystko nie miało sensu. Takie jest moje zdanie. Jednak muszę przyznać, iż książkę czytało się rewelacyjnie. Wciągnęłam się nawet bardziej niż przy filmach, które też są budowane w tym samym stylu. Książka jest dobra, by zapomnieć o rzeczywistym świecie, by znaleźć się w świecie opanowanym przez szpiegów. Plusem też są ciągłe podróże bohatera. Jakoś podobało mi się, że bohater ciągle gdzieś gonił, ciągle czegoś szukał. Ogromnie podobał mi się fakt, że bohater miał przeszłość. Nie był tylko szpiegiem, nie był super gościem. Miał też chwile zwątpienia, smutku, miał za sobą normalne, życiowe przeżycia, która też były ważne. W powieści pojawiają się też dwie bohaterki. Jednak to analityczka, druga jest szpiegiem. Obie są ciekawymi, mądrymi postaciami, które potrafią wiele. I choć konikiem jednej jest odszyfrowanie danych, a drugiej walka, to obie w trudnych sytuacjach dają radę. Sam Dyrektoriat jest zbyt tajemniczy, by mógł istnieć naprawdę. Zwierzchnik Nicka jest postacią interesującą. Naprawdę ciekawią. Może niezbyt skomplikowaną, aczkolwiek budził moje zainteresowanie. Jeśli zaś chodzi o Dyrektoriat, to właśnie taka organizacja byłaby wielką gratką dla fanów teorii spiskowych. Książka jest przyjemna. Fabuła wciągająca. Bohaterowie... no cóż, szpiedzy jak szpiedzy. Powieść jest na tyle ciekawa, że mogę ją polecić każdemu fanowi sensacji. Na pewno się nie zanudzi, raczej polubi tą opowieść.

Przygodowka jakiej dawno nie czytałam, ależ to bylo przyjemne. Opisy przeprowadziły mnie przez każda minute przygody. Stare pióro, takie wręcz wysublimowane, dużo opisów, ale przyjemnych. Mam wrażenie,że już takiego pisania się nie używa współcześnie. No może Pan Leszek Herman ma podobne ;) to był czas na taką literaturę, nie mogłam się oderwać chociaż sama historia nie była może wybitna, ale literacko dla mnie wysublimowana.

To moja pierwsza przeczytana książka Roberta Ludluma i spodobała mi się. Fajny styl pisania, budowanie akcji. Naprawdę dobra rozrywka. Ani się spostrzegłem, a książka dobiegła końca. Z czystym sumieniem mogę polecić tą pozycję, zwłaszcza jeżeli ktoś lubi akcję dziejące się w arktycznym klimacie.

Ta książka trafiła do mnie w odpowiednim czasie. Podsumuję mój zachwyt cytatem "co bardziej sprzyja naturalnemu porządkowi rzeczy, prawda czy percepcja?". Bardzo fajna sensacja. Zakończenie jak dla mnie nie do przewidzenia. Dużo lepsza fabuła niż Kod Leonarda.

Wydaje się, że Ferguson naprawdę padł ofiarą uprzedzeń i został skazany niewinnie. Kiedy wychodzi na wolność, okazuje się, że pozory jednak mogą mylić... Ja osobiście poczułam zawahanie, kiedy tak zmieniał akcenty podczas pierwszej rozmowy z dziennikarzem.

Ostatnia akcja Nazwisko Thomasa Harissa, jako autora książek sensacyjnych, znane jest w świecie od dawna. Wydawałoby się, iż napisał niezliczone ilości opowieści, jak jego rówieśnicy, którzy tworzyli cały nurt literatury zwanej potocznie thrillerem. Wszyscy szturmem wdarli się do księgarń i na biblioteczne półki. Pisali, pisali, pisali, co jeden utwór to lepszy. Ale z Harissem tak nie było… Jeśli jeszcze nie wiecie, to informuje, iż jest on autorem zaledwie sześciu książek…. Ale wśród nich jest TA, jedyna, najważniejsza, która ukształtowała literaturę sensacyjna i nadał jej kształt. Zupełnie tak samo jak z piosenką „The Sound of Silence” duetu Simon & Garfunkel. Śpiewali jeszcze wiele, ale „Sound …” to utwór, który uczynił ich nieśmiertelnymi. W przypadku Harissa jest to „Milczenie owiec”. Nie o tej książce będę jednak mówić. Po raz drugi w życiu przeczytałam bowiem „Czarną niedzielę”, pierwszą powieść pisarza. Zatem parę słów o niej. Wydana został w 1975 roku, trzy lata po ataku terrorystycznym na wioskę olimpijską w Monachium. Do tamtej chwili mieszkańcom globu wydawało się, że terroryzm jest daleko od nich i dotyczy tylko garstki szaleńców. Atak organizacji Czarny Wrzesień wraz z nieudaną akcją odbicia zakładników uświadomiła, iż terroryzm stanowi jedno z największych zagrożeń współczesnego świata. Wkroczył również do literatury. „Czarna niedziela” jest właśnie ponurą opowieścią o przygotowaniu zamachu w imię ponurej ideologii i zemsty. Praktycznie wiemy wszystko od samego początku, kto dokona zbrodni, kto mu w tym pomoże, jak zostanie wykonana i kto zajmuje się poszukiwaniem przyszłych zamachowców. W trakcie czytania poznajemy życiorysy poszczególnych postaci i metody działania służb zwanych ogólnie specjalnymi. Oczywiście w znacznie okrojonej formie, bo to jeszcze nie czasy, kiedy dzielono się faktami z dziennikarzami czy pisarzami. Atak na wypełniony po brzegi stadion w czasie rozgrywek Super Bowl za pomocą sterowca musi być starannie przygotowany. Czy zostanie udaremniony? Część recenzentów książki popełnia delikatny błąd oceniając jej wartość. Porównuje do „Milczenia owiec” i krytykuje, że to nie to. Zapomina jednak, iż jest to pierwsza książka Harissa, być może jedna z pierwszych popularnych opowieści o terroryźmie. Rzeczywiście, chwilami może nużyć, ale nie usypia. Intryga prosta, ale trzyma w napięciu. Zamiast pytanie „kto kogo złapie”, zadajemy inne „kiedy go (ich) złapią”. Zakończenie – raczej zaskakujące, ale dość prawdopodobne. Hariss swą powieścią wpisał się w tematykę aktualną swoim czasom. Ostrzegł, że terroryści mogą być wszędzie, mogą być jednymi z nas. Akcje zamachowe to już nie garstka szaleńców rzucających się bez ładu i składu na cele daleko od naszych granic. To zaplanowane działania mające na celu unicestwienie niewinnych. Gdybym w 1975 roku przeczytała tę książkę, zapewne tak wyglądałaby moja interpretacja. Dziś potraktowałam ją jak inne opowieści sprzed lat. I … jak to zwykłam powtarzać przy takich okazjach… niech tak zostanie.

Wielowątkowa powieść, która powiem szczerze bardzo mnie zaskoczyła, zwłaszcza ilością akcji na części książki. Mimo wszystko polubiłem Nicka, chociaż z wieloma rzeczami i decyzjami się nie zgadzam. Polubiłem całą jego rodzinę, policjantkę i Cassie. Zdziwiłem się, że postaci nie są jednoznaczne, a ich poznawanie może być taką przygodą. Czy faktycznie "rzeźnik" ma w sobie coś z dobrego człowieka? czy jest wina i kara? - te pytania przewijają się w książce non stop. Nie podobało mi się poszatkowanie książki na 100 rozdziałów, jednak mimo wszystko uważam, że książka jest warta przeczytania.

Świetna rozrywka, dobrze napisana literacko, trzymająca w napięciu do samego końca. Świetny protagonista niczym młody indiana Jones, tylko zamiast lassa i kapelusza posiada laptop i komórkę. Krótkie rozdziały oraz narracja prowadzona z perspektywy kilkunastu osób. Najlepsze są zaś prawdy na temat hipokryzji kościoła katolickiego. Kościół jako ogromne przedsiębiorstwo operujące miliardami dolarów, usuwa wszystko i wszystkich niczym sycylijska mafia, kto spróbuje podważyć jego nieomylne dogmaty. Książka to przygodowa fantastyka - genialny motyw podróży w czasie oraz wszelkie związane z tym paradoksy. Mnie ta opowieść pochłonęła - polecam bardzo!

Książka z naprawdę intrygującą treścią. Pisana językiem, który dziś może już nie być zbyt "modny", w końcu ma swoje lata, ale sam wątek i pomysł jest wciągający. O ile ktoś lubi taką tematykę. Kryminał a jednocześnie z mocnym nurtem psychologicznym. Można poznać naturę osób z zaburzeniami w przystępny sposób, podczas gdy w tle czai się tajemnica do rozszyfrowania. Podoba mi się kilkuwątkowość o różnym nasileniu. Stronice balansują, autor daje chwilowy zastrzyk ciekawości by za chwilę trochę go uszczknąć czytelnikowi. Zatrzymujemy się wtedy w lekkiej konsternacji i jest pole do szerszych rozważań nas opisanym światem. Jedna z moich ulubionych książek od 20 lat. Polecam

Poprzednie książki autora jakie czytałem były dobre, ale nie zrobiły na mnie wielkiego wrażenia. Tym razem Reilly pozytywnie mnie zaskoczył. Cykl z Shane Schofield’em interesujący. Plusy: - intrygująca fabuła, spisek wymierzony w istniejący porządek świata; - wątek i akcja które trwają niecałe dwa dni; - rozpoczęcie z „przytupem” od polowania na 15 ludzi z nagrodą 18 mln od „sztuki”; - dynamiczna akcja, tempo czasami wręcz zawrotne, niespodziewane zwroty; - świetnie wykreowana postać głównego bohatera - Shane Schofield amerykański komandos; - ciekawe postacie „łowców nagród”, rywalizujących o zgarniecie kasy; - łowca nagród „Czarny Rycerz” który nie ma zabić Shane, ale go chronić; - opis działania „Jamy Rekina” w zamku, wybór śmierci pomiędzy rekinami, a ... (tego nie zdradzę); - styl pisania, który mi odpowiada, czyta się szybko i z zainteresowaniem. Minusy: - pojawiające się w kilku miejscach logiczne nieścisłości; - ilość „położonych trupem” przerasta nawet moją wyobraźnię. Ogółem książka dobra, dla miłośników akcji.