Pani Shaladoru

“Eona. Ostatni Lord Smocze Oko” autorstwa Alison Goodman to faktycznie świetna książka dla fanów fantasy! Akcja i przygody są tu zdecydowanie na pierwszym planie, ale też fascynuje świat, który autorka stworzyła – pełen magii, smoków i politycznych intryg. Główna bohaterka, Eona, to postać bardzo złożona, bo nie tylko musi zmagać się z własnymi słabościami i tajemnicami, ale też z ogromną odpowiedzialnością. Ciekawie było obserwować jej przemianę i sposób, w jaki odnajduje swoje miejsce w świecie, który nieustannie ją testuje. Wątek smoczych duchów nadaje całości niepowtarzalnego klimatu.

Coś dla bardziej wymagającego, dojrzalszego czytelnika. Pierwszy raz czytałam tę książkę wieki temu. Po ponownej lekturze nadal jestem zachwycona. Nie jest to typowe młodzieżowe fantasy, zbyt dużo tu opisów i zagmatwanej polityki, za to zupełny brak nastoletnich uniesień, emocji i miłości. Jest to ogromny plus w czasach, gdy zalewa nas marnej jakości romantasy i grafomania na poziomie Sarah J. Maas. Niesamowicie podoba mi się wymyślony przez autorkę system magii oparty na dwunastu smokach. Na tej bazie Goodman stworzyła świat dworskich intryg, walki o władzę i politycznych manipulacji. Brzmi, jakby nie było to nic oryginalnego, a jednak tym razem dostajemy znakomicie napisaną powieść, przemyślaną w najmniejszych szczegółach, pełną wspaniałych opisów, głębi i interesujących postaci. Naprawdę bardzo pozytywne zaskoczenie.

Złapałam Invocato całkiem na spontanie. Pierwszy raz, świeżo po premierze i muszę przyznać, zakochałam się w ułamku sekundy. Za drugim razem sięgnęłam po nią kilka miesięcy temu. Po paru latach fabuła odrobinę zatarła się w mojej pamięci :) Po raz kolejny rozbawiła mnie oraz zrelaksowała. Momentami wydawała mi się dziecinnie wręcz napisana, jednak dodaje jej to chyba uroku :D Bura irytowała mnie okrutnie tym swoim ''tumiwisizmem'', ale syndrom sztokholmski nie pozwolił mi jej znienawidzić... przynajmniej nie na tyle, abym porzuciła książkę w trakcie czytania. Polecam każdemu, kto liczy na lekką lekturę.

W tej książce poznajemy nowy dwór Dena Nehele, który bohaterowie probują odbudować na nowo po minionych wydarzeniach. Poznajemy tu nową trójkę bohaterów. Oczywiście główni bohaterowie z trylogii również się pojawiają. Mamy tu ciekawy opis świata, dworu, nawych panujących reguł a także ludności w nim zamieszkałych. Trochę inna odsłona poprzednich części tu zdecydowanie jest więcej fantasy.

Odświeżyłam za jednym zamachem z pierwszym tomem. "Pocałunek archanioła" Nalini Singh w samej konstrukcji wydarzeń jest gorszy od poprzednika, ale mimo wszystko nie odbiera mu to uroku. Nie pozostaje mi nic innego jak czytać dalej. Nie mogę się już doczekać tych części, które będą opowiadały historie członków Siódemki Rafaela.

Kolejna część serii Czarne Kamienie. Wydarzenia rozgrywają się znacznie przed Córka Krwawych. Wracamy do Terillee rzsdzacego przez Dorothee SaDiablo. Dzięki temu oraz dzięki nowym bohaterom mamy powiew świeżości w serii. Nie mniej czyta się równie przyjemnie jak poprzednie części. Polecam

Jeśli nie jesteście odporni na cringe to uważajcie, bo wbije on Was w fotel podczas lektury tej książki. Pierwszy raz miałam tak, że z zażenowania książka wypadła mi z rąk. Z drugiej strony historia Eleny mnie wciągnęła, a końcówka się spodobała, stąd 6 gwiazdek. Wartka akcja i napięcie pomiędzy bohaterami nieco wynagradzają język, jakim została napisana ta powieść oraz banalność niektórych motywów. Ogólnie pozycja niezbyt wysokich lotów, lecz jeśli macie ochotę na coś lekkiego, co przysporzy Wam rumieńców na twarzy, to zapraszam do czytania.

Bardzo polubiłem serię z udziałem W. Rednej. Z perspektywy lat nadal oceniam ją jako solidną dawkę niewymuszonego humoru. Był czas, kiedy zaczytywałem się książkami, które wyszły spod ręki Pani Olgi. Ba, nawet udało się spotkać w ramach konwentu fantastyki, z udziałem tłumaczki Pani Mariny Makarewskej. Pomysł ze Szkołą Magów był na tyle nośny, iż znalazło się kilku naśladowców. Trudno mi przesądzić jednoznacznie, czy jest to lepsza część Kronik Belorskich, osobiście wszystkie tomy traktuję na tym samym, wysokim poziomie. Sam dysponowałem wersją dwutomową wydaną pierwotnie przez Fabrykę Słów – zdziwiłem się, że ta edycja uchodziła wśród młodzieży za „białego kruka”. O ile nie zawsze zgadzam się z ogólną notą czytelników, to tym razem 7.8/10 wcale nie jest przesadą. Serdecznie polecam.

Obawiałam się, że autorka opisze w Potomku niemalże identyczną historię tylko z udziałem innego głównego bohatera (bo Fedra i Joscelin dalej grają skrzypce, tylko już nie pierwsze, chociaż...). Motywy wykorzystane w Trylogii Kusziela to taka plątanina zdrad, romansów, pożądania i władzy. W dużym skrócie, bo lektura oferuje naprawdę znakomity materiał do refleksji i funduje też odpowiednio dawkowaną rozrywkę. Potomek kusziela jej nie ustępuje, ale jest i kilka zasadniczych elementów, które go odróżniają. Głównym bohaterem jest Imriel, prześladowany przez swoje pochodzenie (celowo nie wyjawiam szczegółów) i wkraczający powoli w wiek coraz intensywniejszego dorastania, co ciągnie za sobą dodatkowe komplikacje. Jako podopieczny Fedry i Joscelina nie może narzekać na warunki, w jakich żyje i, jak mi się wydaje, szczerze docenia ten los, który go spotkał. Jednak młody wiek rządzi się swoimi prawami, a nadchodzące osiągnięcie pełnoletności zwiastuje konieczność zajęcia się obowiązkami. Lubię czytać książki, w których przedstawiona jest historia bohatera od samego początku jego życia, a przynajmniej właśnie ten okres dorastania, kiedy jest to już postać świadoma. Tak samo Carey zrobiła w przypadku książek o Fedrze i podobnie rozpoczyna historię Imriela. Jak zwykle, jestem zauroczona stylem autorki, który zachwycił mnie już przy okazji poprzedniej trylogii i nie dopadła go obniżona jakość. Polecam dla samego delektowania się piórem autorki. Carey w bardzo przemyślany sposób prowadzi fabułę opisującą rozwój Imriela i jego rozterki i jestem pod ogromnym wrażeniem talentu autorki. Potrafi gąszcz postaci, miejsc i historii upleść w bardzo zgrabną i logiczną sieć, którą możemy na kartach powieści podziwiać. Czytelnik nie traci ani minuty, na czekanie, aż wciągnie się w fabułę - już pierwsze strony porywają. Ciężko pisać mi o tak obszernej powieści, bo te ponad siedemset stron przygód to naprawdę mnóstwo materiału. Jak wspominałam, Imriel boryka się z odwiecznym pytaniem młodych "Kim jestem i dokąd zmierzam?", ale musi też radzić sobie z podejrzeniami o zdradę królestwa, oczekiwaniami królowej Terre'd'Ange, nawiązywaniem nowych znajomości i jego mrocznym dziedzictwem. Wśród zalet Potomka kusziela muszę wyróżnić właśnie poruszenie przez Carey problematyki dorastania i różnorodnych problemów, jakie się z tym wiążą. Równocześnie autorka nie wpada w rutynę i nie przerzuca jak za pomocą kalki tego, o czym czytaliśmy w pierwszym tomie o Fedrze na Imriela. Autorka kładzie nacisk na próby akceptacji tego, na co wpływu człowiek nie posiada, czyli błędy i grzechy przodków, za które nie jest odpowiedzialny. Ponadto pojawia się w tej części bardzo ciekawy motyw opętania przez pradawne zjawy i konieczność radzenia sobie z podwójną osobowością. Czytając miałam nawet lekkie ciarki z niepewności, czy za chwilę nie pojawi się "ten drugi" i wszystkiego nie zniszczy. W przypadku motywu opętania jestem bardzo zaskoczona na plus pomysłowością Jacqueline Carey. Z racji tego, że jest to pierwszy tom trylogii (której kontynuacji nie ma w Polsce), to domyślam się, że intrygi snute w stronach Potomka to dopiero początek. Niestety, w pewnym momencie kwestia spisków nie tyle odeszła w tło co niemalże całkowicie zniknęła. Rozumiem chęć kontynuowania tego na przestrzeni kolejnych części, ale wydaje mi się, że na koniec Carey mogła rzucić jeszcze jakiś "kąsek" dla czytelnika, obiecujący ostrą jazdę bez trzymanki w kontynuacji i w zasadzie to mój jedyny zarzut pod adresem tej cegły. Nie mogę pominąć kwestii, którymi książki z serii Kusziela stały i stoją dalej, czyli wszelkie romanse i miłostki. Jest dosyć dużo zalotów, pojawia się kilka scen erotycznych, ale jest to jedynie dodatek do głównego nurtu, znaczny, acz nie powodujący przesytu i opisany ze zachowaniem smaku. Uprzedzam jednak, że czytamy o młodym bohaterze, a zatem poszukującym miłości, a przynajmniej cielesnego zaspokojenia jak mogłoby się w niektórych przypadkach wydawać. Uwielbiam prozę Carey i bardzo żałuję, że nie ma u nas więcej jej powieści. Po cichu liczę, że jeszcze kiedyś ukażą się u nas pozostałe dwa tomy Trylogii Imriela, ale to chyba jednak płonne nadzieje. Niemniej, jeżeli poprzednia trylogia przypadła wam do gustu, to sięgnięcie po Potomka Kusziela będzie kolejną ucztą.

Bohaterką jest Wolha Redna, jedyna kobieta na typowo męskim wydziale magii w Wyższej Szkole Magii, Wróżbiarstwa i Zielarstwa w Starminie. Mistrz wysyła ją do Dogewy by rozwiązała przyczynę utraty życia już 13 osób, a magicy wysyłani wcześniej do pomocy również ginęli. Krążą pogłoski o potworze z lasu. Dogewa okazuje się zamieszkana przez wampiry i młoda wiedźma zaprzyjaźnia się z jednym z nich. Okazuje się, że Len to sam władca, który wygląda jak młody chłopak. Świetna przygodowa fantastyczna powieść, wciągnęła mnie zupełnie, a lekki humor dodaje jej uroku. Super.

Myślałam, że na tym etapie życia nie będę zainteresowana literaturą tego typu (nie obrażając tej pozycji i fantastyki w ogóle!), niemniej bardzo pozytywnie się zaskoczyłam. Było kilka momentów, które mi się dłużyły, kilka dialogów, które właściwie uznałam za zbędne, niemniej pochłonęłam książkę szybko i mogę powiedzieć, że czułam się wciągnięta. Z chęcią będę kontynuować serię.

Wciągnęła mnie, pochłonęła, przeżuła i wypluła. Uwielbiam. Przygoda, romans, erotyka - wszystko podane w odpowiednich porcjach i odpowiedniej cenie jak w naprawdę dobrej restauracji. Świetnie wymyślony i opisany świat oraz wierzenia. Wracałam do niej wiele razy. Polecałam i będę polecać z pełnym przekonaniem, że warto.

Wampiry, wilkołaki, duchy, demony, czarnoksiężnicy… pełen pakiet! A do tego zmiennokształtna, która nie daje sobie w kaszę dmuchać. Aczkolwiek kosztuje ją to parę potencjalnych zawałów serca i traumę. O siniakach i obiciach nie wspominając. Czyli – Mercy Thompson znowu w akcji! Trochę zwlekało mi się przed sięgnięciem po drugi tom, ale jak już siadłam, to trudno było się oderwać. Trochę intrygi, dużo akcji, a do tego już nie trójkąt, ale czworokąt miłosny z wampirem i dwoma wilkołakami! Tak, tak, wiem jak to brzmi… ale nie dziwię się chłopakom, że lecą na Mercy. Nie będąc w pełni ,,zwyczajną” nasza zmiennokształtna jest nadzwyczaj… zwyczajna. Taka kumpela, z którą poplotkujesz, na zakupy pójdziesz, ale jak coś, to w ryj też dać potrafi. Jak często mam problem z protagonistkami i wszelkimi bohaterkami płci żeńskiej, tak w Mercy podoba mi się wszystko. Łącznie z jej talentem do pakowania się w nieswoje kłopoty, ale dziewczyna ma za dobre serce, aby zostawiać przyjaciół w potrzebie. Nawet jeśli ten przyjaciel jest ekscentrycznym wampirem jeżdżącym Wehikułem Tajemnic z pluszowym Scooby Doo na siedzeniu pasażera… A co najzabawniejsze, to wampiry w tym świecie nie są zbyt sympatyczne. Śmiem twierdzić, że są złe w swojej naturze i w tym tomie dobitnie o tym przypomniały. Bo nawet jeśli Stefanowi faktycznie zależy na Mercy, to nie przestaje być bezdusznym potworem, który bez mrugnięcia okiem poświęca niewinnych ludzi przy osiąganiu celu. W ogóle w tym świecie mało kto jest ,,sympatyczny”. Wilkołaki może i są tymi ,,dobrymi”, ale to nadal nieobliczalne bestie, gdy stracą nad sobą kontrolę. Tak samo inni nieludzie – może i żyją wśród ludzi, ale to nie znaczy, że ich kochają. Wampiry to już jazda bez trzymanki, gdzie człowiek to dla nich dosłownie ekwiwalent obiadu. I nie, nikt tu się nie bawi w picie krwi z ,,kartonika”, nawet Stefan. Choć mimo wszystko to nie jest horror, tylko dobra przygodówka z dużą ilością akcji i trochę mroczniejszym settingiem. Co nie znaczy, że nie znajdzie się też trochę humoru – Mercy i jej przyjaciele potrafią być kąśliwi (Stefan nawet bardzo dosłownie…) i nie szczędzą sarkazmu i pyskówek, aby odreagować. A jest co – bo nikt tu nikogo nie szczędzi i historia nieźle wszystkich przeczołgała. Bo na każdego potwora zawsze może znaleźć się jeszcze gorszy potwór…

Pierwszy tom jest obiecujący. W późniejszych... cóż: Cassandra przemieszcza się w czasie, zmieniając wielokrotnie swoje i nie tylko swoje losy, w tym wiąże się (magicznie) z pewnym starym wampirem, później usuwa tę magiczną więź itd. (i przy każdej zmianie wydarzeń - tylko ona pamięta wydarzenia, które zaszły w alternatywnej rzeczywistości). Szczerze mówiąc - irytowało mnie to, więc przestałam czytać tę serię.

Te książkę należy oceniać jako książkę z serii young adult a nawet teenage i jako tak pozycja jest naprawdę niezła, lekka, z szybko płynącą fabułą, uroczo nierealistycznym wątkiem romantycznym. Miło, kiedy książki dla młodych odbiorców nie próbują ociekać seksualnością, wręcz przeciwnie, bardzo subtelnie obchodzą się z tematem. Bawiłam się świetnie, choć dla dorosłej kobiety taka konstrukcja postaci jak zaproponowana jest absolutnie niestrawna. Ale każdy czasem musi obudzić w sobie ukrytą nastolatkę marzącą o uwodzicielskim…. Ci! Bez spoilerów 😂

Ah, cóż to była za przyjemna historia. Mimo, że dość szybko domyśliłam się głównej intrygi bogów, to i tak nie popsuło mi to zabawy. Nie jest to książka z dużą ilością akcji, ale historia płynie.. Jak się w niej zanurzyć, to ciężko się oderwać. Bardzo podobał mi się to, jak świat jest zbudowany oraz magia w nim istniejąca. Chciałabym poznać wcześniejsze losy Dzikich, gdy na świecie było ich więcej, podczas ery wielu bogów. Chciałabym poznać też dalsze losy bohaterów.. Czuję niedosyt i delikatny kac książkowy. :) Serię jak najbardziej polecam.

Czytałam już jakiś czas temu, więc nie pamiętam dokładnie co działo się w której części, dlatego piszę opinię dla całej trylogii. Ogólnie podobało mi się, seria ciekawa chociaż momentami mi się dłużyła i nie podobał mi się wątek romantyczny. O wiele bardziej przemawia do mnie Sonea-Cery, a nie Sonea-Akkarin. Pewnie dlatego, że nie potrafiłam przestać wyobrażać sobie Sonei jako 16/17 letniej dziewczyny, a Akkarina jako ponad 30 letniego mężczyzny, ale był to wątek mocno poboczny, więc przeżyłam :).

Dawno, dawno temu przeczytałam książkę w formie ebooka, zaciekawiła mnie, lecz nie znalazłam kontynuacji i zaczęłam czytać coś innego. Po latach przypadkiem znów znalazłam tę samą książkę i rozpoczęłam czytanie, nieświadoma faktu, że już ją czytałam. Pojęłam to po paru rozdziałach. Nie przeszkadzało mi to, ponownie przeszłam przez całą historię. To ten moment, kiedy cieszysz się, że niewiele pamiętasz i wraz z bohaterami przeżywasz ich przygody jeszcze raz. Mogłabym kliknąć "lubię to" . Do samej powieści mogłabym się przyczepić z paru powodów, ale zawiera coś, czego nigdzie indziej nie spotkałam i to mi wystarczy. Polecam każdemu miłośnikowi fantastyki. Pozycja godna uwagi.

Mój powrót po latach do tej historii okazał się strzałem w dziesiątkę. Klimatyczny Oksford, zamek we Francji, motyw czarownic, demonów i wampirów — totalnie moje klimaty. Dawno nie czytałam fantastyki w tym stylu, a ta wciągnęła mnie od pierwszych stron. Wątek romantyczny dodał historii uroku, a zakończenie sprawiło, że mam ochotę sięgnąć po kolejny tom. Idealna lektura dla fanów magii i mrocznych opowieści. Jeśli chodzi o samo wydanie, miejscami przeszkadzały mi drobne błędy i powtórzenia, jednak nie było ich na tyle, by zepsuły radość z lektury.

Król Demon to solidna, przyjemna w odbiorze fantastyka z ciekawą fabułą i dobrze poprowadzonym światem. Podoba mi się sposób narracji — autorka często zmienia perspektywy, dzięki czemu można lepiej zrozumieć bohaterów i patrzeć na wydarzenia z różnych stron. To działa bardzo dobrze i dodaje historii dynamiki. Mimo tego książka nie poruszyła we mnie większych emocji. Spodziewałam się mocniejszych zwrotów akcji i chyba właśnie dlatego nic mnie szczególnie nie zaskoczyło. Fabuła jest okej, ale bez efektu „wow”. Bohaterowie też nie do końca mnie przekonali. Główny bohater jest opisywany jako charyzmatyczny, ale w praktyce trudno to zauważyć — bardziej „mówi się o nim”, niż faktycznie to czuć. Z kolei, główna bohaterka jest dla mnie zwyczajnie niespójna: z jednej strony przejęta polityką i obowiązkami przyszłej królowej, a z drugiej jej myśli nieustannie krążą wokół flirtów, pocałunków i romansowych rozterek. Autorka chyba nie do końca potrafiła złożyć te dwie wersje jej osobowości w jedną całość. Niby rozumiem zamysł: pokazać dziewczynę na pograniczu dorosłości, która jednocześnie dojrzewa do wielkich obowiązków i nadal jest nastolatką. Tylko że to tu nie wybrzmiewa naturalnie. Jej decyzje i zachowania chwilami wykluczają się nawzajem, przez co trudno ją traktować poważnie — ani jako przyszłą władczynię, ani jako zwykłą nastolatkę z problemami sercowymi. Podsumowując, jest to lekka, sprawnie napisana historia, którą czyta się szybko i raczej z przyjemnością, ale bez większych emocji czy zapadających w pamięć postaci. Mimo wszystko nie jest też tak słabo, żeby porzucić książkę czy całą serię — widać tu pewien potencjał i pomysły, które mogą się lepiej rozwinąć w kolejnych częściach. Mam wrażenie, że to dopiero rozgrzewka i być może dalej autorka bardziej pokaże, co potrafi.