P.S. I Like You

Jassie Holmes, glowna bohaterka, to inteligentna, oczytana nastolatka, ktorej swiat nagle staje do gory nogami. Jej ojciec zeni sie ponownie, z bogata, dystyngowana kobieta z wyzszych sfer i Jessi przeprowadza sie na drugi koniec kraju, zaczyna nauke w prestizowym liceum, do ktorego jej styl bycia nijak pasuje. Jessi czuje, ze odstaje od reszty, ciagle jest ofiara kpin i wyzwisk. Sprawy nie polepsza fakt, ze jej relacje z ojcem psuja sie, macoche ledwo zna, a jej przyszywany brat to totalny palant. Jessi teskni za dawnym zyciem, przyjaciolmi, przezywa smierc mamy. W krytycznym momencie pojawia sie On, tajemniczy Ktos, wirtualny Przyjaciel, ktory wyciaga ku niej pomocna reke, wprowadza w zwariowany swiat szkoly. Bohaterowie zasypuja sie mailowa korespondencja, niezobowiazujace rozmowy szybko przeradzaja sie w przyjazn, a kolezenstwo w platoniczne uczucie. Tajemniczy ktos, wie o Jessi wszystko, kim jest, jak wyglada, jak sie zachowuje. Jessi o nowym przyjacielu nie wie nic, mimo tego szybko obdarza go sympatia. Jessi z czasem znajduje sojusznikow, zaprzyjaznia sie z kilkoma osobami, i ma nadzieje ze szosty zmysl podpowie jej tozsamosc wirtualnego ukochanego. Ale, przed nia daleka, wyboista droga, wiele smiesznych peryperii i wylanych lez. Czy Jessi odnajdzie sie w nowym swiecie posh? Czy zaprzyjazni sie z przyszywanym bratem i macocha? Czy uda jej sie pojednac z ojcem? I w koncu, czy odkryje tozsamosc "Ktos Nikt"? Siegnijcie po ksiazke, przekonacie sie. Mimo, ze jest schematyczna, przemyca wiele wartosci.

Książka jest naprawdę, naprawdę super. Mega mi się podobała, szybko i fajnie się ją czyta, akcja się szybko rozwija, więc czytelnik się nie nudzi, więc jeśli ktoś nie lubi powolni rozwijających się romansów, to powinien być zadowolony. Bardzo dobrze napisana bo wciąga i ciężko mi było się odebrać. Ma wspaniały charakter i superowy klimat. Jak zaczęłam ją czytać, nic innego nie było mi w głowię oprócz chęci skończenia jej. Strasznie wciąga i interesuje swoimi wydarzeniami. To była książka która podbiła moje serce. Serdecznie wam ją polecam.

Kupiłam tą książkę na wyjeździe i teraz nasuwa się pytanie czy było watro. Owszem było i cieszę się, że ją kupiłam, bo była naprawdę fajna. Choć bohaterowie na początku książki bardzo szybko się spotkali, praktycznie na pierwszych stronach i obawiałam się, że to będzie źle wróżyć całej książce, że będzie to słaby romans bez żadnego wstępu, to na szczęście tak nie było. Książka była mega fajna. Dużo się przy niej uśmiałam i wciągnęła mnie do reszty, tak że nie mogłam się od niej oderwać. Była ciekawa oraz lekka i przyjemna. Mimo to, jak dla mnie, nie było widać takiej konkretnej zmiany nastawienia bohaterki, kiedy nagle uświadomią sobie coś ważnego i zmienia swoje postępowanie. Odbyło się to raczej gdzieś między czasie i brakło mi wyróżnienia tej zmiany. Ale nie mam co narzekać, bo książka była ciekawa oraz bardzo dobrze i miło się ją czytało.

Ciekawa książka dla młodzieży. Podobnie jak niemal wszystkie książki autorki, czyta się jednym tchem. Autorka pisze bardzo dobrze. Bardzo trafnie opisuje uczucia i emocje młodych ludzi. Podoba mi się to, że promuje ważne wartości, jak przyjaźń, relacje rodzinne, tolerancja, szacunek dla drugiego człowieka i wiele innych. Autorka nie stroni od trudnych tematów czy rozterek moralnych bohaterów. Podkreśla, jak ważna jest rozmowa. A wszystko to jest podane lekko, z wdziękiem, doprawione szczyptą humoru. Podsumowując, książki autorki są bardzo dobrą i jednocześnie wartościową rozrywką. Zdecydowanie polecam.

No szału nie ma, lekka i raczej szybko się czytało. Przyjemny wątek sportowy, ale tak średnio się cokolwiek działo pod kątem uczuciowym. Wszystko się strasznie dłużyło i wogóle jakoś tak no nie wiem. Przyznać trzeba punkt za zaznaczenie przez autorkę, że zauroczenie tą fizyczną i seksualną stroną to nie wszystko. Związek nie ma szans na dłuższą metę jeśli obiera się tylko na obściskaniu a gdy przychodzi co do czego nie ma tematów do rozmów i nie flow

"𝓤𝓬𝔃𝓾𝓬𝓲𝓪, 𝓸 𝓬𝔃𝔂𝓶 𝓶𝓸𝔃̇𝓮 𝓼𝓲𝓮̨ 𝓴𝓲𝓮𝓭𝔂𝓼́ 𝓹𝓻𝔃𝓮𝓴𝓸𝓷𝓪𝓼𝔃, 𝓶𝓸𝓳𝓪 𝓭𝓻𝓸𝓰𝓪 𝓬𝓸́𝓻𝓮𝓬𝔃𝓴𝓸, 𝓶𝓸𝓰𝓪̨ 𝓫𝔂𝓬́ 𝓷𝓪𝓳𝓴𝓸𝓼𝔃𝓽𝓸𝔀𝓷𝓲𝓮𝓳𝓼𝔃𝓪̨ 𝓻𝔃𝓮𝓬𝔃𝓪̨ 𝓷𝓪 𝓽𝔂𝓶 𝓼́𝔀𝓲𝓮𝓬𝓲𝓮". ✧ Proszę Państwa, oto Kasie West, którą UWIELBIAM. Jeśli zapytacie mnie, kto jest moją ulubioną autorką młodzieżówek, bez zawahania się powiem, że Kasie ❤️ To nie znaczy jednak, że każda z jej książek skradła moje serce. Ta miłość spotkała na swej drodze już kilka małych wybojów… ale “Chłopak z innej bajki” nie jest jednym z nich. To moim skromnym zdaniem absolutnie idealna młodzieżówka. Bawiłam się przecudownie. Były motylki, śmiech i łzy wzruszenia 😍 ✧ Caymen cały swój czas dzieli pomiędzy szkołę i pracę w sklepie z porcelanowymi lalkami, który prowadzi z mamą. Jej wybitną i nie tak tajną bronią jest sarkazm. Ma proste i dość nudne życie. Aż do sklepu nie wchodzi on. Xander. Chłopak, który być może ma sporo zalet, ale ma też jedną wadę - jest bogaty. Co dla Caymen, która z mamą ledwo wiąże koniec z końcem oznacza, że cóż, po pierwsze, jest z innej bajki. A po drugie, dziewczyna ma uraz do bogaczy. Wszystko przez jej ojca, który uciekł, gdy dowiedział się o ciąży. ✧ Pomimo tego, że dla niej ta relacja początkowo ma znamiona czegoś bardzo zakazanego, szybko się zaprzyjaźniają. On ma odziedziczyć sieć hoteli, ona sklep. Oboje jednak chcą od życia czegoś innego. Xander dostrzega między nimi więcej podobieństw. Wpada na pomysł “Dni Kariery” - próbują różnych zawodów, by odkryć, co do nich pasuje. ✧ Bohaterowie są tak dobrze wykreowani! Są jacyś, mają swoje wady, wątpliwości, problemy. Łatwo można poczuć z nimi więź, to, że są nam bliscy. Rozumiemy ich. Choć trochę już minęło od czasów, kiedy byłam nastolatką, rozterki i niepewności Caymen były mi bardzo znajome (być może dlatego, że mentalnie wciąż się nią czuję xD). ✧ Jedyny drobny minus to słabe rozwinięcie wątku rodziny Caymen. Ogółem oceniam ten wątek na duży plus, ale przydałoby się trochę więcej wyjaśnień. Zabrakło na przykład epilogu, by ładnie to podsumować. "𝓩𝓪𝓼𝓽𝓪𝓷𝓪𝔀𝓲𝓪𝓶 𝓼𝓲𝓮̨, 𝓳𝓪𝓴 𝓽𝓸 𝓳𝓮𝓼𝓽, 𝔃̇𝓮 𝓳𝓮𝓭𝓷𝓲 𝓬𝓱𝔂𝓫𝓪 𝓸𝓭 𝓾𝓻𝓸𝓭𝔃𝓮𝓷𝓲𝓪 𝔀𝓲𝓮𝓭𝔃𝓪̨, 𝓬𝓸 𝓬𝓱𝓬𝓪̨ 𝔃𝓻𝓸𝓫𝓲𝓬́ 𝔃 𝔃̇𝔂𝓬𝓲𝓮𝓶, 𝓲𝓷𝓷𝓲 𝓷𝓪𝓽𝓸𝓶𝓲𝓪𝓼𝓽 - 𝓪 𝓹𝓻𝔃𝓮𝓭𝓮 𝔀𝓼𝔃𝔂𝓼𝓽𝓴𝓲𝓶 𝓳𝓪 - 𝓷𝓲𝓮 𝓶𝓪𝓳𝓪̨ 𝔃𝓲𝓮𝓵𝓸𝓷𝓮𝓰𝓸 𝓹𝓸𝓳𝓮̨𝓬𝓲𝓪".

Książka jest pisana w taki sposób, że wciąga nas błyskawicznie. Gdybym nie musiała spać, przeczytałabym ją całą na raz😍 Było to cudowne lekarstwo na słabszy nastrój. Czyta się ją lekko i przyjemnie, łatwo pozwala oderwać myśli od otoczenia. To zdecydowanie idealna pozycja na zastój czytelniczy. Pozornie płytki temat urozmaica jednak tajemnica pochodzenia tekstów piosenek zespołu. Niestety, główna bohaterka była dla mnie przykładem braku logicznego myślenia. Całkowicie niezrozumiałe było to, że gdy otrzymała ofertę robienia zdjęć na koncercie, o niczym nie powiedziała ojcu (z którym miała dość dobre relacje), tylko od razu postanowiła go okłamać. Żeby jeszcze chociaż był zawarty jakiś monolog wewnętrzny, rozważania, co powinna zrobić albo rozmowa z tatą. Cokolwiek, co wytłumaczyłoby jej decyzję. Ale nie, przecież lepiej się wymykać raz za razem i głupio mieć nadzieję, że nigdy się to nie wyda... 🤦‍♀️ Chociaż tyle, że w drugiej połowie książki zrobiła trochę postępy i lepiej podążało się jej tokiem myślenia. Akcja znacznie rozkręciła w kilku ostatnich rozdziałach, zakończenie było otwartej, więc chciałam od razu sięgnąć po kontynuację. I tu przykre zaskoczenie: druga część nie została wydana po polsku. Pozostaje zdobyć jakoś wersję angielską. A jeśli ktoś nie umie angielskiego, to niestety nie jest w stanie dowiedzieć się, co się stanie dalej😭 Pozostaje mieć nadzieję, że jakieś wydawnictwo nas kiedyś uratuje.

Fabuła miała ogromny potencjał ale poszła w jakimś niewiadomym kierunku. Szkoda, że autorka nie skoncentrowała się na portrecie psychologicznym. W rezultacie nie potrafię określić o czym była ta książka. Niby lekka i szybko się czyta, jednak po opisie liczyłam na coś zupełnie innego.

Sympatyczna. Główna bohaterka jest dość głupia, ale otoczenie nas kształtuje, więc ma to sens. Rzadkie spostrzeżenie, że człowiek, który za wszelką cenę stara się nie być swoim rodzicem, nigdy nie będzie sobą. Toksyczne rodziny nie pozostawiają wiele miejsca na dbanie o siebie samego. Im dalej tym lepiej i głębiej. Na początku książka robiła wrażenie płytkiej opowieści o pierwszej miłości. Zdecydowanie się nie rozczarowałam na tej pozycji. Szybko się czyta, prosta, wciągająca i nawet można polubić pod koniec bohaterów.

Wydawać by się mogło, że opowieści o miłości nastolatków było już dużo. Może nawet za dużo, bo wiele z nich wciąż zalega na półkach, czekając na swojego czytelnika. Na szczęście Brenna Yovanoff zadbała o to, by jej Wyśnione miejsca były nieco inne. Lekko magiczne. Nietypowe. Bohaterami książki jest para nastolatków, która wcale nie jest parą, bo w szkole ich drogi rzadko się przecinają. Ona, Waverly, to atrakcyjna dziewczyna. Świetnie się uczy, ma dobre wyniki w sporcie, wierne grono przyjaciół. Niewiele osób wie, że nocą miewa trudności z zaśnięciem i dlatego biega. Czasami do utraty tchu. On, Marshall, to klasyczny niegrzeczny chłopak. Pali, pije, trzyma ze swoim starszym bratem i jego kumplami. A szkoła się nie przejmuje, bo czy jest czym? I tych dwoje – z dwóch różnych światów – spotyka się we śnie. W jej śnie. Waverly zapala świeczkę, kładzie się do łóżka i zasypia. A wtedy z niejasnych powodów odwiedza Marshalla, dzięki czemu ma okazję poznać go bliżej. Wątek ten, niewątpliwie zaczerpnięty z literatury fantastycznej, nie jest tu jednak dominujący. Wyśnione miejsca pozostają historią relacji, a raczej wielu różnych relacji, bo przecież każdy z bohaterów ma swój krąg znajomych i swoje problemy. Dla mnie największą zaletą książki jest jej łagodność. Bo choć pojawiają się tu sytuacje nieprzyjemne i prawdziwe tragedie, to jednak Wyśnione miejsca przypominają balsam dla duszy. Uspokajają, odprężają i niosą nadzieję. I nie ma tu sztuczności wielu współczesnych YA, tego idealizowania postaci i ucinania problemów psychicznych. To też cenna rzecz. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

Na każdego czai się jego osobista tragedia. Kim chcemy być w jej konsekwencji? W jaki sposób damy się jej ukształtować? Każde życie (…) ma tę jedną chwilę, kiedy staje się wyjątkowe – chwilę, po której wydarzy się wszystko, co naprawdę ma znaczenie – pisze autorka, na kartach dość prostej powieści, ukazującej dwa odmienne podejścia do Świata, który łamie każdego i potem niektórzy są jeszcze mocniejsi w miejscach złamania (E. Hemingway). Musimy zacząć od uświadomienia sobie faktu, iż „Wszystko umiera zbyt prędko. Powiedz, co ty zamierzasz zrobić. Ze swoim życiem, dzikim i cennym?” (M. Oliver). Mamy (jakiś) wpływ na to, jak ukształtują nas osobiste tragedie, wymieranie w nas ludzi, wydarzeń i myśli. Co z tym zrobić Możesz wrzeszczeć jak barbarzyńca nad dachami świata… Albo wytrzymać kolejne pociski zawistnego losu… Albo wypłynąć z bezpiecznej przystani… Albo wyruszyć na poszukiwanie nowego świata... Albo się zbuntować, gdy światło się mroczy. Na kartach powieści poznajemy dwoje bohaterów, ukazujących dwie odmienne postawy: » Ezra jest popularnym gościem, kumplującym się z elitą, imponującym wszystkim. W wyniku wypadku samochodowego traci możliwość regularnego treningu, co wyolbrzymia do rangi utraty swojego statusu i wartości. Poszukuje siebie – nowego siebie. » Cassidy jest członkinią koła debatanckiego, przyjezdną z innego college’u. Wkracza w życie nowej szkoły, wprowadzając swoje porządki i inspirując kolejnych bohaterów. Poszukuje sposobu, żeby poradzić sobie ze śmiercią swojego brata – jej osobistą tragedią. Ezra i Cassidy poznają się i zaprzyjaźniają. Odtąd wiele zaczyna się w nich zmieniać. Ezra daje Cassidy poczucie bezpieczeństwa, odskocznię od jej tragedii, wprowadza do jej życia nową jakość. Cassidy staje się dla Ezry punktem zaczepienia w poszukiwaniu uznania swojego nowego siebie, nowego statusu, ale przede wszystkim jest dla niego ogromną inspiracją - użyczyła iskry albo mocniej roznieciła ogień, ale płomień był mój. Ezra zauważa, jak wiele traci w swoim życiu, pozostając w sferze powierzchowności, nie schodząc nigdzie głębiej. Cassidy kształtuje w nim od zera głębię egzystencji: nie jestem pewien, czy byłbym w stanie określić ten konkretny moment, kiedy zaszła we mnie nieodwracalna zmiana. Teraz myślę nawet, że to był nie moment, tylko proces. Nie byłem już (…) złotym chłopcem, może jakiś czas wcześniej przestałem nim być, ale im więcej godzin spędzałem z Cassidy, tym mniej mi to przeszkadzało. Cassidy, choć twierdzi, że jest smutną, samotną frajerką, która za dużo się uczy, odpycha od siebie ludzi i chowa się w swoim nawiedzonym domu, zyskuje przyjaźń Ezry, który cieszy się nią, nie żywiąc wobec niej żadnych oczekiwań. Buduje sobie jej wyobrażenie, którego podtrzymywanie z kolei ją uzależnia; choć jednocześnie pozostaje wobec niej zupełnie szczery i ufny - bez wzajemności. Zakochują się w sobie – Cassidy dla Ezry jest taka piękna, że ledwie mogłem to wytrzymać – nie dziwne, skoro była tak swobodna i pełna naturalnego wdzięku, że to aż bolało. Ezra dla Cassidy, uważającej miłość za największą ze wszystkich możliwych katastrof, staje się nową nadzieją na wyzwolenie od przygnębiających, osobistych przekonań o konieczności wiecznego znoszenia konsekwencji niemożliwej do zapomnienia tragedii. Losy obojga bohaterów splatają się wokół dwóch tragedii, którym muszą stawić czoła – śmierci brata Cassidy (w której uczestniczy Ezra), ale też śmierci psa Ezry, którą obserwują oboje na własne oczy. Wydarzenia, które mają potencjał, by ich złączyć, stają się ścianą pomiędzy nimi. Wznosi ją w zasadzie jedynie Cassidy. Ezra widzi to tak, że każdy ma swoją tragedię (…) – zauważa nawet pozytywnie, że inaczej (…) nie poznałbym Ciebie. Chce naprawić każdy bałagan, bo strasznie tęskni; dostrzega, że Cassidy za nim też. Wie, że nie chcą i nie powinni się rozstawać – że to nieumiejętność otwartości na wspólne przeżywanie swoich tragedii, zamyka oboje. Cassidy więzi się kurczowo w swoim wewnętrznym więzieniu - wraca do swojego panoptykonu, z którego nigdy tak naprawdę nie uciekła (…) To była największa porażka wszystkiego, czym sama była: więzieniem, które sama sobie zbudowała, bo nie potrafiła okazać jakiejkolwiek niedoskonałości. Więc płynęła przez życie, jak duch, wiecznie próbując uciec – nie przed innymi, ale przed samą sobą. Była skazana na więzienie cudzych oczekiwań, bo za bardzo się bała – albo nie chciała – zmienić naszych niedoskonałych wyobrażeń na jej temat. Odpycha Ezrę, bo to łatwiejsze niż szczerość. Ucieka od konieczności spojrzenia w oczy i wyznania. Jednocześnie, nie ma już dokąd uciec, bo w całym swoim otoczeniu widzi tylko własną tragedię. Bohaterowie siedzą w bolesnym sillage prawdy (…) w tym wspólnym smutku, w tej kolektywnej żałości, oboje zadając sobie to samo pytanie bez odpowiedzi: „Co jeszcze można było zrobić?” Cassidy rozstaje się z Ezrą, nie mogąc już znieść tego, jak bardzo stał się on dla niej tożsamy z jej osobistą życiową tragedią. Chce, żeby ją znienawidził. Twierdzi, że przenikamy przez cudze życie jak duchy i zostawiamy po sobie wspomnienia o ludziach, którzy tak naprawdę nigdy nie istnieli (…) Ale koniec końców to my decydujemy, jak inni mają nas widzieć. A ja wolałabym zostać źle zapamiętana, niż akurat Ciebie unieszczęśliwić. Ezra cierpi, zawieszony między błaganiem o zaufanie; tęsknotą za związkiem, który szedł gładko naprzód; potrzebą prawdy, na której można zbudować nowy początek i podstawę jej szczęścia. To wszystko zostaje jednak odrzucone przez zamkniętą w swoim wewnętrznym więzieniu Cassidy, niezdolną (jeszcze?) do przezwyciężenia swojej tragedii. Powieść stawia bardzo zasadne pytanie o to, co czeka nas w przyszłości, kiedy już poradzimy sobie z naszymi osobistymi tragediami i udowodnimy, że ostatecznie można je przetrwać. Będzie to nowy start, który egzystowanie zamienia w życie? Czy raczej kolejna ucieczka w lochy swojego panoptykonu?

Jest to książka pisana bardzo szybkim językiem. Jak zaczynałam ją czytać to czułam się jakbym miała ADHD. Nie jest to wadą. To tylko moje spostrzeżenie. Książka sama w sobie jest logiczna od początku. Czytelnik nie gubi się w wątkach. Co do fabuły jest przyjemna. Na ostatnich rozdziałach opowieść wzruszyła mnie w nie jednym miejscu. Polecam!

"Może wszyscy mamy w sobie ciemność, tylko niektórzy radzą sobie z nią lepiej niż inni." Napisana dosyć prosto, ale mimo to poruszająca historia dwojga nastolatków, dla których planowanie własnego końca może stać się nowym początkiem, jeśli odnajdą w sobie siłę i odwagę, by żyć dalej. Książka mogłaby być grubsza, a dzięki temu trochę głębsza, ale myślę, że w obecnej formie dobrze trafi do nastolatków.

Książka zawiera lekki wątek fantastyczny, ale sama historia zdecydowanie bardziej podlega pod romans. Książka była lekka i przyjemna. Nie trzeba było przy niej pracować mózgownicą na pełnych obrotach, bo była to prosta historia, bez większej ciężkiej fabuły, ale za to bardzo sympatyczna w odbiorze i czytaniu. To co w tej książce mi się bardzo podobało, to były sny głównej bohaterki, bo naprawdę były niesamowicie pomysłowe oraz kreatywne i po prostu uwielbiałam te fragmenty historii. W całokształcie książka po prostu była miła i fajna. Ta historia fabularnie trochę przypominała mi książki "Wyśnione miejsca" lub "Silver Trylogie snów", więc jeśli komuś podobało się "Miłość ze snu" uważam, że powinien sięgnąć też po te dwie wcześniej wymienione książki, bo one też powinny przypaść mu do gustu.

Nie wiem, czy tym razem moja opinia będzie do końca obiektywna, więc przyznaję się od razu na samym początku. Powód jest prosty, to właśnie między innymi ta książka sprawiła, że zaczęłam czytać dla własnej przyjemności, po kilku latach przerwy. Pierwszy raz czytałam ją po raz pierwszy ponad dwa lata temu i w końcu przyszedł czas, przypomnieć sobie co mnie tak w niej zachwyciło. Teraz już pamiętam. Od pierwszych stron książki wiadomo, że nie będzie to prosta historia. Nie zabraknie tu bólu przeszłości, traum i strachu. Jednocześnie cała historia napisana jest z wielką nadzieją. Jest to książka, która wywołała u mnie wiele emocji. Przez większość tej historii śmiałam się do rozpuku z genialnych dialogów, zabawnych zwrotów akcji czy też zachowań bohaterów. Były też momenty wzruszenia czy chwile, kiedy odczuwałam ból. Od pierwszych stron pokochałam głównego bohatera Liama. Przez cały czas był szczery, wierny, odważny, troskliwy, dbał o innych i robił wszystko, żeby być wsparciem, oparciem dla Amber. Z główną bohaterką Amber Od razu także się polubiłam. Była zabawna, pyskata, cięta, ale też troskliwa i pewna siebie. Naprawdę bardzo ich polubiłam. Bardzo mnie ucieszyło, że książka pokazuje tak „czystą” relacje dwójki ludzi — mam tu na myśli brak jakiś wielkich manipulacji, gróźb, szantaży, przesądzonych scen zazdrości czy też zbyt dużej zaborczości. Czy polecam tę historię? Oj tak i to jeszcze jak! Jest to naprawdę świetna młodzieżówka z dobrym humorem i piękną historią. Mogę wam ją polecić z czystym sumieniem i mam nadzieję, że wam się spodoba!

Dawno żadna książka mnie tak nie pozytywnie zaskoczyła. Świetnie się czyta, przeżycia głównej bohaterki są wciągające i chce się je poznawać, pokazanie wewnetrznej walki ze sobą i ze swoimi demonami genualne. Zaskakujący płot twist pod koniec. Nic tylko czytać :)

Książkę bardzo szybko mi się czytało, ale jakoś nie zaiskrzyło między nami. Generalnie historia jest jednym z typów "moich guilty pleasure" - sławny chłopak i dziewczyna, która go nie rozpoznaje, ale chyba surfing nie jest moim światem. W sensie: historia była lekka, całkiem przyjemna, ale niektóre momenty mnie nużyły, a inne były aż na wyrost. Może gdybym była młodsza lub może gdybym czytała to w języku polskim, to wynikłoby coś z tego, a tak teraz mam wrażenie, że nie za bardzo chcę sięgnąć po kolejną część. Jednak kto wie, może kiedyś najdzie mnie ochota, ale raczej nie w najbliższym czasie. Ogólnie historia jest ok, ale raczej każdy sam powinien ocenić czy to jest coś, po co warto sięgnąć.

Jeśli mam mówić szczerze to się nieco zawiodłam. Czytałam wcześniej inną książkę tej autorki, "Flirt roku" (recenzja w innym rozdziale) i tamta książka zaskakująco mi się podobała, lecz niestety ta książka moim zdaniem była słabsza. Wprawdzie była lekka w czytaniu i nawet ciekawa i ma ogół sympatyczna, ale nie powaliła mnie na kolana. Pierwsze z wad co się na mnie w niej rzuciło to było to, że było tutaj dużo postaci i po prostu nie potrafiłam ich spamiętać oraz nie wiedziałam kto jest kim, a chyba każdy wie, że źle się czyta jak się nie wiem kim jest dana postać. Tak samo jak w wcześniejszej książce tej autorki, cała akcja działa się tutaj prosto z mostu, bez zbędnego wstępu do fabuły, a czy to dobrze, to sama nie wiem. Wydawało mi się też, że relacja między bohaterami jest słabo zbudowana. Ich relacja wydawała się jakaś taka płytka, bez głębi, no taka sztuczna bez wiarygodności. Nie lubię takich rzeczy, dla mnie prawdziwość relacji między bohaterami jest bardzo istotna, nie lubię przerysowanych wydarzeń, kiedy bohaterowie wybaczają sobie wszystkie krzywdy po dwóch-trzech ckliwych słówkach. Jeszcze z takich pobocznych rzeczy, które mnie zirytowały, to fakt, że główna bohaterka wydawała się niekonsekwentna w decyzjach. Podejmowała ona jakąś decyzję, po czym zaraz chciała się z tego wycofać i to cofnąć, co mnie no frustrowało.

#ponadwszystko #nicolayoon #wydawnictwodolnośląskie #recenzja *** Choroba nastoletniej Maddy jest bardzo rzadka. Ma alergię na cały świat. Od siedemnastu lat jest uwięziona w domu. Kontaktują się z nią wyłącznie mama i pielęgniarka. Pewnego dnia Maddy wygląda przez okno i widzi... jego. Jest wysoki, szczupły, ubrany na czarno. Ich spojrzenia się spotykają. Obserwuje go z oddali. Już wie, że jej życie właśnie się zmieniło. Nieodwracalnie. I wie, że to będzie katastrofa. *** Jest to piękna opowieść o nastoletniej miłości w trudnej sytuacji dla głównej bohaterki. Jest to lekka do przeczytania lektura. Mamy tu humor i smutek, nadzieję i pragnienia, żal i rozpacz. Moim zdaniem jest to piękna młodzieżówka, że nie sposób ją ominąć. Na podstawie książki powstał film o tym samym tytule. Polecam! ***

To dobra książka dla osób, które nie czytały zbyt wielu thrillerów psychologicznych. Na pewno zrobi wtedy wrażenie. Ja czytam ich sporo i może dlatego niczym mnie nie zaskoczyła, a częściowo nawet rozczarowała. Początek nieco infantylny , zwatpilam czy to może jakiś rodzaj thrillera dla młodzieży. Później zrobiło się mroczniej , ale nadal przewidywalnie. Liczyłam wciąż na jakiś plot-twist , że może jednak źle się domyślam o co tutaj chodzi... No ale zabrakło. I samo zakończenie takie trochę nijakie. Mimo wszystko daje 6/10 , bo wciągnęłam się i przeczytałam w 3 wieczory.