Oszukana

Lily Bradley ma idealne życie, idealnego męża, dwójkę idealnych dzieci. Mieszka na osiedlu dla uprzywilejowanych, w domu w kolorze bakłażana, blisko morza. Jest szanowana w swoim środowisku i wśród pacjentów – prowadzi poradnię psychologiczną, pomaga ludziom zmagać się z traumami, demonami i lękami. Lily czuje jednak, że jej mały perfekcyjny świat może się załamać. Ktoś ją obserwuje, podrzuca niepokojące listy. Gdy w okolicy ginie kobieta, piękna fasada zaczyna się chwiać.   Lubię takie historie, w których każdy ma coś na sumieniu. Żadna z postaci nie została oszczędzona, każda ma sekrety, które desperacko stara się ukryć, nawet dzieci (Matthew skradł moje serce). Akcję śledzimy z punktu widzenia kilku osób – między innymi Lily, policjantów, sąsiadów, przez co opowieść staje się bogatsza. Tym bardziej, że żadna z tych postaci nie wydaje się być postacią drugoplanową, dla wszystkich stworzono historię, rys psychologiczny i powiązania. Każda z tych postaci jest „jakaś”, każda zmusza czytelnika do zastanowienia czy to właśnie ona nie jest mordercą. A zdanie można zmieniać właściwie co rozdział, Autorka sprytnie podrzuca nowe wątki, drobiazgi wzbudzające wątpliwości. Ale na końcu wszystkie wątki ładnie się splatają. Rozwiązanie przyszło mi do głowy w trakcie czytania, chociaż szybko je porzuciłam (jak się okazało niepotrzebnie). Lubię być tak zwodzona.   Historię poznajemy od końca, a do prawdy dochodzimy śledząc jednocześnie wydarzenia bieżące i z przeszłości, w różne punkty czasowe przenosimy się często i niechronologicznie. Czasem wręcz chaotycznie. Jest to ciekawy zabieg narracyjny, choć dla tych, którzy lubią zanurzać się w opowieści od początku do końca, może być irytujący.   Inspiracją do powstania tej książki były prawdziwe wydarzenia. Fajny thriller na dwa-trzy wieczory, dobrze się bawiłam (dziękuję Kinia za polecajkę 😊).

Bardzo lubię twórczość Izabeli Janiszewskiej. Autorka potrafi zbudować niesamowity klimat, a na końcu całkowicie zaskoczyć zwrotami akcji. I tym razem było podobnie. „W szponach” co prawda nie jest najlepszą książką, jaką czytałam, ale z pewnością należy do tych lepszych. Historia porusza trudny i ważny temat, zagłębiając się w psychikę zarówno ofiary, jak i sprawców. Sprawia, że momentami zaczynamy się gubić, by wraz ze zbliżaniem się do finału wszystko zaczęło układać się w spójną całość. W książce przeplatają się dwie osie czasu - teraźniejszość oraz przeszłość. Fabuła została poprowadzona bardzo ciekawie, nie nudziłam się ani przez chwilę. To zdecydowanie książka warta przeczytania. 👻🧒🏻 29.03.2026 - 03.04.2026✔️

Uwielbiam dobre thrillery... Uwielbiam mroczne historie... I uwielbiam zagadki, które niejednokrotnie są oczywiste od pierwszych stron... Tym razem @sara.antczak.autorka zmyliła mnie trochę tytułem... Bo *Kara tutaj ma inne znaczenie... Nie takie oczywiste... Bo to imię dziewczyny, która znika podczas festiwalu muzycznego... To imię dziewczyny, którą przyjaciele szukają od roku... To imię dziewczyny, która musi żyć... Książka jest tak dobra, że nie wiem jak do tej recenzji podejść by przez przypadek jej nie zaspojlerować... Bo mamy tutaj wschodząca gwiazdę muzyki, Krisa... Mamy też świetnego stand-upera, który dzieki swojej popularności nagłaśnia sprawę zaginięcia przyjaciółki... Mamy też studentkę psychologii, która wszystko kontroluje... I mamy Karę... Kim ona jest? Co wiąże ją z tajemniczym obozem nad jeziorem? Kto zginie? Kto jest mordercą? A kto chorym psychopatą? @sara.antczak.autorka buduje napięcie... Tworzy kolejne luki w historii... Zwodzi... I na koniec podkłada bombę, która niszczy wszystko... Nic nie jest do końca tym czym nam się wydaje... Miesza nam postaciami i ich rolami w tym wszystkim... To książka, której nie można tak porostu odłożyć... Z tego miejsca chciałabym podziękować @moj_huragan_mysli za zwrócenie mojej uwagi na twórczość autorki...

Książka dobrze napisana, wciągająca, czyta się jednym tchem. Akcja dynamiczna, fabuła spójna i ciekawa. Budzi emocje. Plus za poruszenie ważnego tematu nadużyć w szpitalach psychiatrycznych. Mały minus za lekko irytującą główną bohaterkę. Ogólnie bardzo dobrze spędzony czas. Polecam.

Tajemnice są jak żar. Tlą się latami i wypalają dziury o nierównych brzegach. Weronika Mathia, Żar Znacie już Żar? Po przeczytaniu tej książki, mam do siebie tylko jedno pytanie. Dlaczego czekałam tak długo. Właśnie skończyłam, więc tylko kilka słów na gorąco. Ciężko uwierzyć, że to debiut. Nie ma chyba najmniejszej rzeczy, do której bym się doczepiła. To jest historia kompletna. Przemyślana, złożona, misternie utkana siatka wydarzeń, gdzie przeszłość i teraźniejszość łączą się w niespodziewany sposób. Każdy skrawek informacji jest po coś. Każdy szczegół ma znaczenie. Jeśli czytasz pobieżnie i nie skupiasz się na detalach, szkoda twojego czasu czytelniku. Książka jest prowadzona dwutorowo. Z punktu widzenia Leny i Kuby. Dodatkowo jesteśmy w teraźniejszości i wracamy do przeszłości. Czy 2 śmierci, zarówno ta z przeszłości jak i bieżąca zakwalifikowane jako samobójstwa, które łączy tylko miejsce - stary, opuszczony dom, mogą się w jakikolwiek sposób łączyć? Dla mnie genialna powieść. Świetnie nakreslone postaci, wyraziste, z przeszłością, problemami. Mimo że ksiażka nie jest długa, wszystko się idealnie spina. Szczerze polecam.

Trzeba przyznać że czyta się ogólnie dobrze. Moze trochę za bardzo rozbudowane dialogi, takę trochę egzaltowane :). Przez całą książkę narracja tak prowadzona żeby było w czytelniku przekonanie że sprawcą jest sąsiad. Stąd zakończenie oczywiście zaskakuje ale tak naprawdę nie było innego wątku, na który można byłoby zbudować sobie inna alternatywną historie. Ale tak jak pisałam czyta się fajnie.

Szczerze mówiąc, czytając „Na własnym podwórku”, miałam wrażenie, że ktoś po prostu włożył moje myśli na papier. To nie jest książka, przy której siedzi się z zapartym tchem, ale właśnie w tym tkwi jej urok – jest spokojna, intymna i bardzo… ludzka. Lubię ją za to, że pozwala zatrzymać się na chwilę, spojrzeć na drobiazgi, które zwykle mijamy bez zastanowienia. Czasem podczas czytania uśmiechałam się sama do siebie, czasem coś mnie lekko poruszyło i zatrzymało myśli. Masny potrafi pisać tak, że czujesz się częścią świata, który opisuje – zwykłe podwórko, codzienne momenty, drobne obserwacje stają się nagle ważne. To książka, która daje poczucie spokoju, nawet jeśli nie dzieje się w niej nic spektakularnego. Po prostu wzięłam ją do ręki, zaczęłam czytać i… zostałam wciągnięta w codzienność, której wcześniej nie zauważałam. Czasem takie książki są najlepsze – zostawiają po sobie echo w głowie i małe refleksje, które zostają na dłużej.

Ta książka naprawdę wciąga. Wigilia, na stole 12 dań, a w Zielonej Górze 12 trupów. Każdy odebrał karę za swoją znieczulicę 12 lat wcześniej. Trudno coś napisać o fabule, żeby nie zdradzić za dużo. Nawet najmniejszy szczegół popsuje zabawę. Książka trzyma w napięciu. I chociaż prowadzący śledztwo wydaje się... kretynem, ma jednak głowę na karku i trafne spostrzeżenia. Tylko ten jego pomocnik trochę jak półgłówek z drogówki 😂 a nie członek zespołu kryminalnego. Mimo wszystko dobrze kombinują. Nie dadzą jednak rady powstrzymać zbrodni. Sprawiedliwość musi zatoczyć koło. Gdy czytelnik poznaje całą historię, kibicuje zabójcy. Każda z tych osób zasłużyła na karę. Szkoda tylko, że kara przyszła tak późno.

Fabuła rozkręca się powoli. Nawiązująca się akcja usypia czujność czytelnika, aby później zaskakiwać aż do końca lektury. Dwie kobiety z różnych środowisk zaczynają się przyjaźnić ale co do czego to mąż jednej z nich Kuba zaczyna je poróżniać. Przy okazji dowiadujemy się że Marika ma rozdwojenie jaźni... Znów autorka zaskakuje i trzyma poziom.

"Dziewczyny..." zaczęły się ciekawie. Cztery nastolatki wracają z imprezy, dochodzi do wypadku, a gdy kierująca pojazdem jedna z nich przytomnieje okazuje się, że jej koleżanki zniknęły. I nikt nie wie co się z nimi stało. Mija dwadzieścia lat. Tajemnica dziewczyn, które zniknęły nadal pozostaje nierozwiązana. W miasteczku pojawia się Jenna, która zbiera materiały do podcastu o tym zdarzeniu. Jej pytania i ciekawość nie wszystkim są na rękę i szybko okazuje się, że każdy z kim ma do czynienia nie mówi prawdy. Fabułę śledzimy z perspektywy Jenny, Olivii (dziewczyny, która kierowała wówczas samochodem i poniosła poważne uszkodzenia ciała), a w pewnym momencie także grupy młodych ludzi, którzy wyjeżdżają na wspólne wakacje za granicę. Długo nie wiedziałam z kim mamy do czynienia w tych rozdziałach i nie mogłam się doczekać kiedy wyjaśni się czemu mają służyć. Moim zdaniem zbyt późno ich rola została ujawniona – choć równie dobrze ja mogłam okazać się tak mało domyślna (bywa). * Krótkie rozdziały, proste zdania, treściwe opisy - jednym zdaniem czyta się szybko. A nawet bardzo szybko, mnie zajęło to jedno popołudnie. Niewyjaśnione przez lata zniknięcie i ciekawość co się wtedy stało sprawiały, że chciałam jak najszybciej poznać prawdę. Finalnie wydaje mi się, że to zniknięcie (choć istotne w kontekście ujawnionej prawdy) było pretekstem do opowiedzenia innej historii. O samych dziewczynach, ich charakterach, przypuszczeniach, tropach, co się mogło stać, jak wyglądało dochodzenie w sumie niewiele wiadomo. Moje przypuszczenia, które pojawiły się w trakcie lektury nijak się miały do tego, co wymyśliła autorka. A biorąc pod uwagę ogólne wrażenie, nie jestem tak do końca pewna, czy to dobrze. Intryga jest zmyślna, niby wszystko się spina, ale nie kupuję tego pomysłu. Po prostu w niego nie wierzę. Nie dlatego, że jest nieprawdopodobna, z miłości różne rzeczy jest się w stanie zrobić, ale dlatego, że zabrakło mi emocjonalnego uargumentowania, czegoś co śledząc z perspektywy Olivii czy Jenny mogłabym zobaczyć czy doświadczyć. Może to też wina wątku, który pojawia się w trakcie powieści - niewiele rzeczy, które śledzimy z perspektyw wymienionych kobiet może o tym świadczyć i wyjaśnienie pojawia się tak trochę znikąd. * Nie czuję też bohaterów. No, może Olivia wzbudzała we mnie uczucia typu: weź się kobieto otrząśnij i kopnij w tyłek tego okropnego Wesleya. W ogóle w mojej głowie ciągle była nastolatką, a nie babeczką pod czterdziestkę. Zapewne wynikało to w pewnym stopniu z jej naiwności i pewnej nieporadności. Jenna była mi totalne obojętna, jej życie osobiste nie obchodziło mnie nic a nic, ale fajnie, że wątek jej i jednego męskiego bohatera potoczył się właśnie w taki sposób. A grupka młodych ludzi na wakacjach? Rany, ależ mnie to nudziło. Wiedziałam, że czemuś to służy (i jak się okazało, było bardzo ważne), ale nie czytało mi się tego dobrze. * Podsumowując, fabuła początkowo bardzo mnie wciągnęła, a potem czytałam siłą rozpędu, pchana ciekawością o co tam chodzi - i co się rzeczywiście stało z nastolatkami. Nie przewidziałam zakończenia, mogłabym powiedzieć, że mnie zaskoczyło (bo jednak nie spodziewałam się tego, co dostałam), ale w żaden sposób nie było to dla mnie zakończenie satysfakcjonujące. Powieść oparta na motywach, które lubię: tajemnica skrywana latami oraz zaginięcie. Nieźle nakreślony zimowo-deszczowy klimat małego miasteczka. Niezły thriller, ale nie sądzę, żebym pamiętała o nim zbyt długo.

Sara Wilczek otrzymuje tajemniczy list, który burzy jej dotychczasowy spokój. Nadawca, posługując się szantażem, zmusza ją do przyjazdu do ośrodka wczasowego i oczekiwania na dalsze instrukcje. Kobieta decyduje się pojechać, jednak wkrótce dochodzi do tragicznego wypadku – jej były mąż ginie na miejscu. Co gorsza, szantażysta nagle milknie. Sara zostaje sama z pytaniami i musi na własną rękę odkryć, o co w tym wszystkim tak naprawdę chodzi. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Anny Stańczyk i muszę przyznać, że jestem bardzo zadowolona. Dopiero w trakcie lektury zauważyłam, że „Barłóg” jest kontynuacją, jednak absolutnie nie przeszkadzało mi to w odbiorze historii — książkę można bez problemu czytać niezależnie. Akcja jest dynamiczna, tempo nie zwalnia ani na moment, a zwrotów akcji zdecydowanie nie brakuje. Dużym atutem powieści jest jej konstrukcja — podział na części, z których każda opowiadana jest z perspektywy innego bohatera. Dzięki temu otrzymujemy pełny obraz wydarzeń, lepiej rozumiemy fabułę i motywy działań postaci oraz poznajemy przyczyny, dla których wszystko dzieje się właśnie tu i teraz. Autorka bardzo rzetelnie wykreowała bohaterów. Trzy kobiety — każda inna, z własną historią, motywacją i celem. Charyzmatyczne, silne, zdeterminowane do walki. Ich psychika i zachowania zostały rozłożone niemal na czynniki pierwsze, co sprawia, że postacie są autentyczne i niezwykle wiarygodne. Zakończenie lekko mnie zaskoczyło, co tylko podniosło moje wrażenia z lektury. Zdecydowanie polecam „Barłóg” wszystkim miłośnikom thrillerów psychologicznych i historii, które trzymają w napięciu do samego końca.

To ciekawa książka, a zakończenie bardzo mi się podobało, choć nie do końca polubiłam główną bohaterkę – myślę, że wynikało to z jej nieco spłaszczonego portretu. Momentami miałam wrażenie, że autorka nie do końca wiedziała, jak coś opisać, przez co czasem gubiłam wątek i musiałam się zatrzymać. Słuchałam tej książki w formie audiobooka, więc nie każdy oddech czy przerwa między rozdziałami był dla mnie wyraźny. Mimo to historia miała dobre tempo, a końcówka naprawdę zrobiła wrażenie.

W Kamieńcu przypadkowa spacerowiczka odkrywa zwłoki młodej kobiety w pobliżu nowo powstającego osiedla. Policja szybko zaczyna łączyć fakty, jednak śledztwo nie jest tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Równolegle Miłosz próbuje odnaleźć zaginioną młodszą siostrę, a Rozalia, porządkując rzeczy po zmarłej mamie, natrafia na tajemnicze pudełko, które uruchamia ciąg niepokojących zdarzeń. „Poszlaka” to już trzecie spotkanie z bohaterami serii Kamieniec i muszę przyznać, że książkę czytało mi się bardzo dobrze. Akcja ma świetne tempo, nie brakuje niespodziewanych zwrotów, a wiele wątków, które nie zostały domknięte w pierwszym i drugim tomie, w końcu znajduje swoje wyjaśnienie. Bohaterów znamy już bardzo dobrze, ale tym razem autorka pozwala im spojrzeć na pewne sprawy z innej perspektywy, co zdecydowanie działa na plus. Zagadka kryminalna jest bardzo dobrze skonstruowana, a zakończenie naprawdę mnie zaskoczyło — spodziewałam się zupełnie innego rozwiązania. To historia, która wciąga, trzyma w napięciu i nie pozwala się odłożyć przed przeczytaniem ostatniej strony. Z całego serca polecam całą serię Kamieniec — najlepiej czytać ją po kolei, by w pełni docenić rozwój bohaterów i misternie splatające się wątki.

Dwie linie czasowe i dwóch narratorów, których historie wzajemnie się uzupełniają. Spoko się czytało, ale szału nie było. Trochę za gęsto ścielił się trup żeby to było realistyczne. Trochę też mi się nie kleiły realia tej zimy stulecia i tego jak wtedy wyglądała rzeczywistość.

Zacznę od tego, że rezydencja, do której przenosimy się wraz z bohaterką, jest niezwykle majestatyczna. Umiejscowiona na klifie, narażona na zawalenie – jej wnętrza pamiętają burzliwe dzieje rodu Hope, a mury zatrzymały niejeden ich sekret. Autor naprawdę potrafi w opisy miejsc, a szczególnie tej willi. Architektura scenerii zajmuje dużą część fabuły, ale zupełnie nie przeszkadza to w odbiorze książki. Klimat tej powieści stoi na najwyższym poziomie. Wyobraźcie sobie: dom na wzgórzu, starsza pani skrywająca tajemnicę oraz obserwujące ich pary oczu, które niekoniecznie chcą rozgrzebywać stare rany. Mnie to kupiło! 🖤 Zawoalowana intryga oraz wielowarstwowość rodzinnych wydarzeń są niesamowicie pochłaniające. Owszem, trzeba poświęcić tej lekturze trochę czasu, ale moim zdaniem zakończenie jest warte każdej minuty spędzonej z tą książką. 💥Niepokojąca narracja Rileya umiejętnie dawkuje napięcie i łapie w sidła, z których nie sposób się wyrwać. Nie odłożysz książki! Tej pozycji słuchałam w formie audiobooka ubiegłego lata. I uwierzcie mi – tak wkręciłam się w fabułę, że szukałam sobie dodatkowych zajęć domowych, aby móc dalej słuchać. Polecam każdemu, kto ceni wielowarstwową, pełną intryg i dusznego napięcia literaturę!

To moja druga książka tej autorki i od razu rzuca się w oczy analogiczna tematyka, jak w "Żywej i martwej". Niestety jest dużo słabsza, bo przewidywalna. Po 1/3 treści zorientowałam się kto jest kim i za kogo się podaje. Dało się przewidzieć również kwestie linii czasowych oraz podwójnego zwrotu akcji. Mimo tego dosyć dobrze się czytało, więc daję średnią z plusem.

Kurcze... Fajne są książki tej autorki, ale to już druga bez happy endu🫣 i to przynajmniej dla mnie jest trochę rozczarowujące. Książka jako thriller jest całkiem ok, jest mrocznie, tajemniczo i zagadkowo, ale! No właśnie to ale musi być 🤣 Łucja studentka wraca przez las do wynajmowanego pokoju i słyszy krzyk. Postanowiła uciec, no sama się bała. Okazało się, że ktoś zamordował tam kobietę. Zamordowanych kobiet zaczyna być coraz więcej, a przy każdej z nich morderca zostawia laleczkę. Łucja ma koleżankę na studiach, która pracuje w policji i trochę o tym morderstwach wie, ale któregoś dnia znalazła taką laleczkę na lusterku swojego auta. Czy morderca ma ją na celowniku? I teraz przejdę do tego ale! Strasznie nudne śledztwo, nic nie robią, żeby go złapać. Łucja jest strasznie wkurzająca i każdy rozdział zaczyna się i kończy od tego, że Łucja zapaliła papierosa. Ona na swój sposób sama prowadzi dochodzenie, och to było durne. Wszyscy byli podejrzani, a mordercę miała pod nosem. Było strasznie dużo retrospekcji z dzieciństwa Łucji i powiem Wam, że mocno brutalnych. Do fabuły nie wnosiło to nic, chyba tylko tyle, by zrozumieć postępowanie tej dziewczyny. No i oczywiście ta końcówka. Wiemy kto i czemu, ale on dalej chodzi bezkarnie na wolności niczego się nie obawiając, a cholera wie co dalej z Łucją, znaczy można się domyślić. Sorry za spojler 🫢 Także, no nie wiem czy polecam 😂

🏘️Wątek w sumie popularny w książkach: Harlow Street to dość zamożna dzielnica domków jednorodzinnych. Mieszkańcy znają się, spotykają i przyjaźnią - przynajmniej tak to na pierwszy rzut oka wygląda. Pewnego dnia, pod koniec lata, na jednym ze spotkań przy grillu, dochodzi do nieprzyjemnego incydentu. Whitney Loverly, urodziwa gospodyni przyjęcia wybucha gniewem na jedno ze swoich dzieci - syna Xawiera. O dziwo, bardziej martwi się o to, że została usłyszana przez uczestników przyjęcia, niż o samopoczucie własnego dziecka. Kilka dni później Xavier, w środku nocy, wypada z okna swojego pokoju i zapada w śpiączkę. Wydarzenie to wstrząsa mieszkańcami ulicy i zaczynają snuć domysły o tym, co się stało. Czy siedmioletni Xavier mógł popełnić samobójstwo? Jeśli tak, to co go do tego skłoniło? Czy Whitney jest tak idealną matką, za jaką stara się uchodzić? W końcu ma wszystko: pieniądze, piękny dom, trójkę dzieci i przystojnego męża. Czy można pragnąć czegoś więcej? I wreszcie: czy sąsiedzi naprawdę są tak zdziwieni, jak się wydaje? A może widzą dużo więcej niż mówią? Co kryje idealny obrazek Harlow Street? 👌 Książka to thriller, ale dość niekonwencjonalny. Tu trup nie ściele się gęsto, a po ulicach nie biega psychopata z siekierą. Powiedziałabym, że to thriller społeczny, o ile taka kategoria istnieje, jeśli nie - właśnie ją wymyśliłam 🤣 Jest to książka przede wszystkim o kobietach, o ich miejscu w społeczeństwie, i o tym, jak dają sobie radę wobec oczekiwań tego społeczeństwa. W ciekawy sposób opowiada o tym, że dramat rozgrywający się w wypielęgnowanych czterech ścianach jest nie tylko wtedy, gdy tata bije mamę, lub gdy jedno z nich sięga po alkohol. Takich dramatów, które nie są widoczne gołym okiem jest znacznie więcej. Autorka pokazuje także, że to co dla jednego jest niedoścignionym marzeniem, dla drugiego staje się udręka, z którą nie tyle nie chce, co nie umie sobie poradzić. 🤔Czy kobieta musi być matką? A jeśli jest, czy musi być dobrą matką? Co to właściwie znaczy?Jaka rola w tym wszystkim mężczyzny? Na te pytania autorka stara się znaleźć odpowiedzi. Czy jej się udało? Sprawdźcie :)

Thriller, w którym grupa obcych sobie osób spotyka się w domu na odludziu. Każdy z nich przyjechał tam z innego powodu: romantyczny weekend, spadek czy nowa praca. Szybko okazuje się jednak, że to spotkanie nie jest przypadkowe. Bohaterowie zaczynają zadawać sobie pytania: dlaczego właśnie oni? Kto ich tu ściągnął? I co tak naprawdę się wydarzy? Atmosfera z każdą stroną staje się coraz bardziej napięta, a tajemnice powoli wychodzą na jaw. Książka bardzo mocno przypomina klimatem klasyczne kryminały w stylu Agatha Christie, zamknięta przestrzeń, grupa bohaterów i tajemnica, która stopniowo się rozplątuje. To zdecydowanie jej duży atut. Ta książka naprawdę mi się podobała. Była lekka, wciągająca i idealna na szybkie czytanie. Przez historię dosłownie się płynie, a strony znikają w błyskawicznym tempie. Miałam swoje podejrzenia co do rozwiązania zagadki i ostatecznie się one sprawdziły, ale zupełnie nie zepsuło mi to przyjemności z czytania. Wręcz przeciwnie, fajnie było obserwować, jak wszystko się układa i czy moje przypuszczenia są trafne. To bardzo przyjemny kryminał w klasycznym stylu, może nie wybitny, ale zdecydowanie wart uwagi, jeśli ktoś lubi takie klimaty.

Pozornie jest to historia małżeństwa Marcina i Renaty, które próbuje na nowo ułożyć sobie życie w starym domu, odziedziczonym po rodzicach kobiety. Niestety remont nie ułatwia niczego, problemy się piętrzą, a do tego w tym samym czasie w okolicy zostaje zamordowana kobieta. Jednak morderstwo jest jedynie tłem tej historii. Mamy cały szereg różnych emocji, pozornej prawdy i tajemnic rodzinnych skrywanych przez lata, przekazywanych sobie pokoleniowo. Niestety te tajemnice kiedyś muszą ujrzeć światło dzienne. A dodajmy do tego kolejne kłamstwa i choć sumienie każe małżonkom w końcu usiąść i porozmawiać to niestety okazuje się, że to nie ten czas, że może później… Podchodziłam do tej książki raczej jako do thrillera, jednak mam wrażenie, że nie do końca fabuła wiedziała jakim torem iść czy kryminalnym, czy historycznym, a może obyczajowym i tu do tego trochę się przyczepię, bo w połowie książki zdaje się, że autor chciał to wszystko nagle jednocześnie połączyć, tak żeby książka nie dłużyła się. Dlatego myślę, że jednak ten wątek historyczny jest najlepszy z całej książki, bo jednak wojna odciska piętno nie tylko na pokoleniu, które ją przeżyło, a okazuje się, że jest przekazywane dalej.