Ostrze Tyshalle'a, część 1

Gatunkowo należy to zaliczyć do new weird, mamy więc i mieszaninę różnych gatunków, ze steampunkiem włącznie, i „odleciane”, często makabryczne pomysły. Wyobraźnia Campbell naprawdę robi wrażenie. Akcja pędzi do przodu w tempie pendolino, jednak nie stwarza to wrażenia bezsensownej galopady. Natomiast, co nieco szwankuje, to bohaterowie – owszem, interesujący, ale psychologicznie mało skomplikowani. WIĘCEJ: http://seczytam.blogspot.com/2017/09/alan-campbell-kodeks-deepgate.html

Łotrzyki, złodzieje i wagabundy, słowem Kamraci. Wśród nich Drothe - Nos pracujący dla jednego z szefów stołecznych gangów. Drothe jest dobry w tym co robi i lubi swoje życie, niestety los Kamrata bywa przewrotny, zwłaszcza jeśli niechcący wplącze się on w aferę o zasięgu i charakterze daleko przekraczającym jego doświadczenia. W zdradzieckim świecie miejskich rzezimieszków Drothe porusza się jak ryba w wodzie, ale spróbujcie pływać jak zwalą wam się na głowę imperialni Szarfiarze, Szarzy Książęta i masa innych "ciekawych" indywiduów:) Wciągająca, porywają i pełna akcji fabuła z krwistymi bohaterami, zwłaszcza główny bohater wybija się na plus - po części dlatego, że narracja jest pierwszoosobowa, więc siłą rzeczy wszystko jest przefiltrowane przez percepcję Drothe'a. Bardzo przyjemnie się to czytało. Brak dłużyzn i żadnych niepotrzebnych, przesłodzonych scen mających na celu jedynie zapełnienie literami miejsca na kartce. Świat logiczny, podany w szczegółach na tyle, na ile jest to wymagane, bez wielostronicowych, niepotrzebnych opisów. Przemierzając ulice, dachy i kanały wraz z bohaterami poczujecie atmosferę nie tylko samego miasta, ale przede wszystkim barwnego, przestępczego półświatka Kamratów. Polecam - to dobra, powieść łotrzykowska, trochę spod znaku płaszcza i szpady, ale nie brakuje w niej magii i cwanych czarodziejów.

Tym razem wkraczamy w tematy żeglarskie ale oczywiście w stylu niecnych dżentelmenów. Mimo że główni bohaterowie to łotrzyki i złodziejaszki nie da się ich nie lubić. Locke Lamora i Jean Tannen jak zwykle wpakują się w nie lada kłopoty. Akcja dzieje się cały czas, nie ma chwili wytchnienia, zaskakujące zwroty akcji są fenomenalne a samo zakończenie świetne, a wszystko napisane z dużą dawką dobrego humoru.

Pierwsza część Ostrza Tyshalle'a to leniwy strumyk, drugi to rwąca rzeka. Akcja toczy się za akcją, wątki się przeplatają, fantasy ściera się z s-f. To już nie jest opowieść o Hari'm czy Cain'ie tylko o świecie, który się skończył, wypalił a możni tamtego świata chcą pożreć nowy. Pokazana jest bardzo obrazowo różnica między My a Oni, szok i zdziwienie kiedy spada się z piedestału i trafia do Nich. Jak mało ważny jest pojedynczy, szary człowiek dla kasty rządzącej. Jak mało znaczy przyjaźń kiedy można ja przehandlować za przywileje. Z drugiej strony przyjaźń opisana jest jak odczucie bliskie miłości. Tylko dzięki przyjaźni i honorowi wśród swoich znajomych Cain ma szansę zawalczyć o Nadświat. Kraina dziesiątkowana jest przez szalejącego wirusa pochodzącego z Ziemi, targają nią wewnętrzne konflikty podsycane przez Ziemian, kłamstwa zmieniają się w prawdę. W takich warunkach Cain,e walczy o siebie, córkę i przyjaciela. Łatwo nie jest - stary, od pasa w dół sparaliżowany, pozbawiony "pazura". Czego trzeba, żeby obudzić w nim zabójcę?

Niestety nie do końca fabuła mnie porwała. Niby wszystko jest skomplikowane intrygi, ciekawe tło, wiele dramatycznych wydarzeń, niezłe tempo akcji, barwne postacie. Jednak nie przemawiają do mnie motywy działania bohaterów , które najczęściej są tak złożone ze jak dla mnie nieprzekonywujące. Na przykład sprawa zamordowania Ciosowego przez Wilka, ma to niby umożliwić zbudowanie Zakonu od nowa ale bardzo jet to pokrętne tłumaczenie. Rozumiem że są całkiem odmienne gusty.

Seria inna niż wszystkie a każdy tom pisany inaczej niż pozostałe. Tym razem akcja toczy się w dwóch płaszczyznach czasowych. Teraźniejszość Caine ma już 50 lat i wraca do miejsca gdzie zaczęła się jego kariera jako Aktora. Podczas próby uratowania swojego przybranego brata Orbeka wraca do niego przeszłość, krwawa jatka jaką zgotował Czarnym Nożom. 30 lat wcześniej Caine wyrusza na wyprawę z poszukiwaczami skarbów. Podczas swojej wędrówki zostają zaatakowani przez bardzo brutalne plemię Czerne Noże. Drużyna Cain'a jest kilkaset krotnie mniej liczna ale to żadna przeszkoda. Najważniejsza jest opowieść. Ta część jest równie krwawa jak tom pierwszy, równie dynamiczna. Cain'e jest dużo bardziej bezkompromisowy i wulgarny niż wcześniej. Pomimo to, jest dużo bardziej moralny niż wcześniej. Zaczyna dostrzegać, że kiedy mordował będąc Aktorem to robił to dla pieniędzy. A zabijał prawdziwych ludzi - dużo ludzi. Prawie cała akcja ma miejsce w nadświecie ale Ziemia upomni się o swoje.

Drugi tom "Kodeksu Deepgate". Główni bohaterowie części pierwszej - Dill, Rachel i Carnival - grają tym razem drugie skrzypce, a na pierwszy plan wysuwa się walka bogów o panowanie nad światem. Dzieje się dużo, ale jest też bardzo chaotycznie. Mam wrażenie, że dwie pierwsze części nie zostały ze sobą dobrze spięte. Przeciętna rzecz.

Pierwszy tom zostawił ciekawe wrażenie. Latające statki, miny powietrzne oraz inne smaczki wraz z trudnym życiem najemnika fajnie przedstawiają świat. Historia nie wciąga jak szalona, a przynajmniej nie czytając jedynie jej fragment, ponieważ ponownie zaledwie 1 tom jest przetłumaczony na nasz ojczysty język.

Jeden z moich ulubionych filmów w całej historii kina to nagrodzone licznymi oscarami „Żądło” z R. Redfordem oraz P. Newmanem, osadzona w międzywojennej Ameryce opowieść o grupie inteligentnych i sympatycznych oszustów, którzy dokonują skomplikowanego przekrętu, by „oskubać” z grubszej forsy potężnego i bezwzględnego gangstera i zemścić się w ten sposób za śmierć jednego z ich przyjaciół, którego kazał zamordować. Czytając pierwszą część „Kłamstw” nie mogłem oprzeć się wrażeniu, iż mamy do czynienia z „Żądłem” w wersji fantasy. S. Lynch bardzo mocno wzoruje się na wspomnianym filmie, a kolejne posunięcia i manewry bohaterów naśladują poczynania bohaterów „Żądła”. Nic w tym zresztą złego, bo dlaczego nie skorzystać z dobrych wzorów, doprawiając je własną inwencją? W kolejnych częściach Autor wypływa na głębsze wody, a zamierzony i przeprowadzany przez gang Niecnych Dżentelmenów przekręt okazuje się niewiele znaczącym dodatkiem do szerszej intrygi, ogniskującej się na zemście i walce o władzę, w którą to intrygę nasi bohaterowie zostają bez własnej woli wciągnięci. I tutaj pojawiają się problemy. O ile wzorując się na „Żądle” S. Lynch przedstawiał wydarzenia logicznie i konsekwentnie, o tyle poruszając się samopas na wyższych poziomach komplikacji traci częściowo te walory. W kilku kluczowych punktach fabuły (a i w paru mniej znaczących) rozwój wydarzeń jest mocno naciągany i nielogiczny. Układają się one w sposób bardzo dla głównego bohatera korzystny, sprzeczny jednak ze zdrowym rozsądkiem. Ewentualnie raz jeden mogło mu w ten sposób dopisać szczęście, albo też przeciwnicy (na ogół wysoce inteligentni) popisali się akurat wyjątkową niefrasobliwością, by nie powiedzieć głupotą. Ale kilka razy z rzędu, to już przesada. Odniosłem wrażenie, że Autor tak wysoko zawiesił poprzeczkę, że nie znalazł już logicznego sposobu pokonania jej przez swoich bohaterów. I jako kreator świata oraz zachodzących w powieści wydarzeń, poszedł na skróty. Odczułem z tego powodu wyraźne nieusatysfakcjonowanie. Powyższe uwagi opisują jedyny w moich oczach mankament powieści. Dalej już same superlatywy. Wartka, wciągająca akcja, żywe, jędrne dialogi, udane kreacje bohaterów, którzy potrafią wzbudzić zarówno sympatię jak i zdecydowaną antypatię, nie brakuje też postaci nie do końca jednoznacznych. Najbardziej urzekła mnie jednak kreacja samego powieściowego świata. Niby nic szczególnie oryginalnego, coś w rodzaju renesansowych Włoch (miasto Camorra wydaje się być wzorowane na Wenecji), w tle inne kraje ówczesnej Europy (np. Niemcy), wspomnienia o dawno upadłym imperium (oczywiście rzymskim) itp. Wszystko to jednak podane z olbrzymią swadą i rozmachem, nasycone niezliczoną ilością szczegółów, będących często bardzo oryginalnymi dodatkami Autora, którymi na każdym niemal kroku sypie niczym z rogu obfitości, tryskając kolejnymi, niebanalnymi pomysłami wzbogacającymi i tak już rozbudowany sztafaż powieściowego uniwersum. Powieść godna polecenia, wyróżnia się na tle „taśmowej produkcji” wielu Autorów fantasy.

Motyw mistrza, i nauczyciela. Niby proste, ale jednak osadzone w świecie u schyłku wojny, gdzie ostatnie wolne porty wciąż bronią się przed potężnym imperium. Świat jest przyjemnie stworzony, mimo że odebrałem go jako surowe smutne miejsce, a autor dobrze pokazuje więź młodego ucznia ze starym nauczycielem, zmuszając czytelnika do poczucia tej więzi, aż do jej zerwania na ostatnich stronach. Dzięki tej książce, zemsta staje się czymś zupełnie innym.

Po pierwszym tomie nie miałam w planach sięgania po drugi ale ponieważ trafiła się promocja... Sami wiecie jak to jest :) Muszę przyznać, że ta część podobała mi się znacznie bardziej - akcja była szybka, a wizerunek postaci głównego bohatera bardzo przypadł mi do gustu. Książkę czytało się szybko i przyjemnie. Martwi mnie jedno - końcówka tego tomu daje idealne pole do przemiany głównego bohatera a tego bym nie chciała. Może się mylę (nie dowiem się póki nie przeczytam).

Nie czytałam wcześniej nic z tego cyklu ani od tego autora, sięgnęłam po tą książkę, żeby zobaczyć czy spodoba mi się styl Brenta Weeksa. Spodobało mi się, więc chętnie przeczytam resztę tej serii, uważam że jest to bardzo ciekawy i rozbudowany świat, oczywiście na tyle, na ile mogę na ten moment stwierdzić:)

Najbardziej przykre rozczarowanie czytelnicze, czyli rozbudzone znakomitym początkiem nadzieje, a potem równia pochyła. Wielka szkoda, bo byłam kupiona po zaledwie kilkunastu stronach. Obiecująco jest mniej więcej do połowy - alternatywny wiktoriański Londyn, pomysłowe steampunkowe elementy, intrygująca zagadka, a przede wszystkim niesamowity klimat (obskurne zaułki, deszcz, mgła, toksyczne opary i inne przyjemności ery rewolucji przemysłowej). A potem wszystko bierze w łeb i przeradza się w kolejną wersję setki razy już opowiedzianej historyjki o paradoksach podróży w czasie. Autor zdecydowanie przeszarżowuje z dziwacznymi pomysłami, a pod sam koniec mamy już regularną bitwę, która ma zapewne dostarczyć emocji, a jest po prostu nudna. Doczytywałam siłą woli. Na kolejne części ochoty nie mam.

Książka była przyzwoita. Czegoś jednak mi brakowało. Coś co by mnie wciągnęło w świat, bohaterowi byli niepełni, w świecie przedstawionym zestawione elementy które niekoniecznie mi pasowały. Pomimo tego jednocześnie skończyłem książkę i nawet dobrze się bawiłem. Zastosuję tu regułę pierwszego tomu cyklu i sięgnę po kolejne z nadzieją, że się rozkręci.

Bardzo ciekawa historia młodego Keila i jego dwóch przyjaciół. Osadzona w bardzo mrocznym i bezwzględnym świecie ogarniętym szałem religii, gdzie inni wiedzą lepiej, co dobre dla jednostki. Papież religii Powieszonego Odkupiciela ma plan, który objawił mu Bóg, a jego realizacją ma się zająć podopieczny papieża -Keil, młody Savant- geniusz strategii.

Świetnie poprowadzona książka, z dużym rozbudowanym światem. Pełna zwrotów akcji i nieoczekiwanych zdarzeń. Postacie nie są płaskie nawet te poboczne mają swoją historie, pragnienia coś co popycha je do działania. To tyle z ogółu, w połowie książki myślałam że nie przebrnę, główni bohaterowie podejmowali tak durne i nie podparte logiką decyzje że wywracały mi się flaki w środku z wrażenia nad ich brakiem myślenia. Trwało to jakieś 150-200 stron aby na koniec powrócić do inteligentniejszej oceny sytuacji. Stąd jedna gwiazdka mniej. Druga gwiazda znikneła z powodu pewnej przewidywalności zdarzeń. Wiem na początku podałam że pełno jest nieoczekiwanych zdarzeń ale zdarzają się takie które trzymane są jak wielka niewyjaśniona przez 100 stron, ba nawet przez całą książkę aby końcowo okazało się to co sądziłam że będzie od początku. Podsumowują książkę czytało się przyjemnie, jest to fantastyka starego typu taka jak lubię, bez zbędnych romansów a za to z magią, historią, polityką i intrygami na najwyższym poziomie.

Miałem ochotę na dark fantasy i dostałem dark fantasy. Co prawda poczucie beznadziei nie jest tutaj na jakimś kosmicznym poziomie, koncepcja świata jest całkowicie sztampowa, postacie nie są najwspanialszymi o jakich przeczytałem, ale wszystko jest jak najbardziej poprawne i budujące absolutnie brudny klimat. Miałem okazję zacząć czytać „Czarny Pryzmat” tego samego autora i różnica jest diametralna. Tamtej powieści jest aczytalna, a od tej nie mogłem się oderwać. Jej największą zaletą w moich oczach jest to, jak autor traktuje czytelnika i swoje postacie. To, co dzieje się „poza kardem” dzieje się tam nie bez przyczyny. Nasza wiedza jest kwestionowana na każdym kroku, tak samo jak kwestionowana jest wiedza bohatera, którego aktualnie śledzimy. Plot twist goni plot twist, wszystko to formuje się w jakieś chore szachy 5D, które co najlepsze działają, mając ręce i nogi. Pod koniec książki podważałem już wszystko co się działo, wszędzie widziałem spisek w spisku, w czym swój udział ma też mordownia, jaką pan Brent Weeks funduje swoim postaciom. Wystarczą pierwsze dwa rozdziały, żeby się o tym przekonać. To jest właśnie dark fantasy w pełnej krasie, sprawiające, że ma się ochotę krzyczeć na książkę, jakby można tym próbować powstrzymać bieg fabuły. Nie oznacza to oczywiście, że ta przemoc jest tu ciągle i ciągle konieczna. Z dwa razy miałem poczucie, że można by tę konkretną sytuację rozwiązać trochę inaczej, niekoniecznie doprowadzając do tego, że główny bohater nokautuje bezbronną kobietę i wstrzykuje jej truciznę. Na szczęście w większości przypadków brutalność była uzasadniona antypatycznością bohaterów. Antypatyczność to też duże słowo, bo Durzo Blint jaki by nie był, w całym swoim byciu mentorem/substytutem postaci ojca jest po prostu ciężki do znienawidzenia. Chociaż się stara, przez całą powieść i należy zaznaczyć, że zaledwie garstka jego grzechów na sam koniec otrzymuje wyjaśnienie. Znienawidzić o wiele łatwiej jest głównego antagonistę, który skrupulatnie podąża krokami Ramseya z „Pieśni Lodu i Ognia”, ale na szczęście w mniej graficzny sposób. I właśnie, chociaż nie jest to postać, której jeszcze nie widziałem w żadnej powieści, spełnia swoją rolę w zupełności i jest dokładnie taki, jaki miał być. Pochwalić muszę jeszcze dialogi. Bywają co prawda skrajnie edgy, ale nie widziałem jeszcze powieści, w której aż tak by to pasowało. Durzo straszący innych po prostu działa, już przez samo to co mówi i o czym mówi. Szczególnie w pierwszej połowie powieści niezłe są także wszelkie potyczki słowne, brzmiące tak, że można to kupić. Z nielicznych minusów, chociaż w tym co najważniejsze się nie gubiłem, to jednak momentami powieść staje się niejasna. Opisy tego co się dzieje bywają ciężkie, niestety myliłem też postacie, które naprzemiennie przywoływano z pomocą ich imienia i nazwiska. Dokładając tu ponownie fakt, że dosłownie wszystko mogło się tu zdarzyć z każdym, często musiałem wracać po kilka stron i upewniać się, że czegoś nie pominąłem. Nie wiem też kto wpadł na pomysł, żeby przetłumaczy „wetboy” na „siepacz”. Zupełnie mi nie pasowało, ale na tłumaczenie w żadnym wypadku nie można narzekać, bo naprawdę czytanie „Drogi Cienia” zapewniło mi dużo emocji, nie zawsze pozytywnych, ale w pozytywnym sensie, bo w sumie na to właśnie liczyłem.

Podnoszę ocenę o punkt tylko za to, że chyba jeszcze nigdy nie miałam do czynienia z takim głównym bohaterem. A to się teraz prawie mi nie zdarza. Historia jest przedziwna i trudno przewidzieć cokolwiek. Z jednej strony jesteśmy przyzwyczajeni do kibicowania, ale Jorg.. Czasem naprawdę nie wiem czy to dobrze, że wygrywa...albo przegrywa;) Mam kolejne tomy, więc od razu zaczęłam drugi, ale aż boję się, do czego dotrzemy z naszym pro(?)tagonistą.

Ocena moja została podwyższona z powodu przekonującej recenzji, traktującej część pierwszą tego cyklu jako przydługawy wstęp. Ksiązka ta, bowiem, w rzeczywistości jest rażąco nudna i pełna tak zagmatwanych retrospekcji, przeskoków akcji, "bzdetnych" opisów i kompletnie nietrzymających się kupy wynurzeń filozoficznych, że aż sama jestem dumna, że dotrwałam do końca. Jeśli jednak część druga nadal będzie trzymać ten niechlubny fason, to piznę ją w najczerniejszą czeluść biblioteczki a Panu, za którego namową/opinią się męczyłam pojadę strzelić z "plaskacza".

Był rok 2012 kiedy kupiłem „Legendę Kella”. Mija właśnie trzeci od chwili kiedy pierwszy tom „Kronik Mechanicznych Wampirów” trafił na półki księgarń a tekst, który teraz czytacie nie będzie tylko i wyłącznie moją opinią o tej książce. Poznacie również historię o tym, jak zostałem oszukany przez wydawnictwo. Książka, o której dzisiaj mówimy miała być olbrzymim sukcesem. Miała zdobyć polski rynek. Wydawca rozpływał się zarówno nad fabułą książki jak i samym autorze. Czas jednak pokazał coś innego. Ale zacznijmy od początku. Tytułowy bohater „Legendy” wiedzie spokojne życie. Po latach tułaczki po świecie, po staniu się weteranem wielu bitew, odkłada swój topór w kąt i grzeje swoje stare kości przy domowym ognisku. Jednak czas pokoju nie może trwać długo, a bohater którego przeznaczeniem jest wojna znów musi stawić czoła zagrożeniu w postaci tajemniczego ludu Vaszynów. Atmosfera w powieści jest mroczna. Tajemnicze stworzenia, do tego góry zimą gdzie wcześnie zapada mrok a jedynym źródłem światła są gwiazdy i księżyc oraz wrażenie ciągłego zagrożenia. Jak dla mnie – bomba! Opisy nie tylko scen erotycznych ale i scen walki są bardzo naturalistyczne. Krew leje się wszędzie a wnętrzności ciągną się po polu bitwy. Na chwilę uwagi zasługuje również wspomniany przeze mnie wcześniej lud Vaszynów. Są to ludzie, którzy poddali swoje ciała różnym modyfikacjom, stając się w końcu bardziej maszynami niż tym do czego zostali stworzeni. Jedynym paliwem czy też smarem (jak kto woli), który zapewnia odpowiednie funkcjonowanie werków jest ludzka krew. Budują oni Rafinerie Krwi, gdzie z ludzi powstaje odpowiednia odżywka. W momencie kiedy poznajemy to przerażające społeczeństwo (nie jest to bowiem horda stworów ale doskonale zorganizowane i wykształcone społeczeństwo) z początku idiotyczny tytuł trylogii nabiera sensu. Chociaż ja osobiście wolałbym nazwę „Kroniki Zegarowych Wampirów” niż obecnie funkcjonujące tłumaczenie, ponieważ właśnie do mechanizmu starych zegarów najbardziej podobna jest konstrukcja ciał Vaszynów. Nie mogę przejść obojętnie obok według mnie największego minusa tej książki. Czy jest nim ogromne podobieństwo do „Sagi Drenajów” Davida Gemmella? Już bowiem sam bohater ze swoim toporem jest wręcz lustrzanym odbiciem Drussa i jego Snagi. Narracja prowadzona jest w bardzo podobny sposób, dialogi skonstruowane są na podobieństwo tych w „Sadze”. Zresztą można się tego spodziewać już od samego początku ponieważ Andy Remic dedykuje „Legendę Kella” właśnie Gemmellowi. To właśnie ta nie znajomość historii Drenajów wpływa na negatywne oceny i opinie recenzentów. Minusem książki nie jest samo podobieństwo ale to, że ktoś kto wcześniej nie spotkał się z Drussem i kompanami nie może odpowiednio odebrać tej książki. Ja mam to szczęście, że Sagę Drenajów udało mi się przeczytać. Dlatego też pewnie widzę pewne „smaczki” niedostępne dla każdego. Poza tym jeśli krytykujemy fabułę nie możemy zapomnieć o tym, że nie znamy jej całej. Jest to bowiem pierwszy tom trylogii a historia toczy się dalej. Na Kella należy spojrzeć z perspektywy całości a nie tylko i wyłącznie pierwszego tomu. Ostatnimi czasy w sieci pojawia się coraz więcej recenzji „Legendy Kella”. Wbrew pozorom nie napawa mnie to optymizmem. Dlaczego? Ponieważ ludzie piszący je w 80% zdobyli swoje książki na wyprzedażach. Nauczony doświadczeniem wiem, że oznacza to jedno: wydawnictwo nie zamierza kontynuować serii. Dlatego właśnie czuję się nie dość, że porządnie wkurzony to i oszukany przez „Fabrykę”. Myślę, że jest to kolejny gwóźdź do trumny działu fantastyki obcej tego wydawnictwa. Czytelnicy tracą zaufanie, nie wiedzą czy kupować daną książkę ponieważ nie wiedzą czy będą mieli szanse dobrnąć do końca danej opowieści. „Legenda Kella” to z pewnością tytuł nie dla każdego. Jeżeli lubisz mocną, męską literaturę a do tego znasz „Sagę Drenajów” Davida Gemmella to z pewnością jest to książka, która przykuje Twoją uwagę. Jeżeli jednak nie spełniasz kryteriów , o których wcześniej mówiłem to lepiej zostawić tę książkę tak samo jak to zrobił wydawca. Wielka szkoda, że ta historia nie zostanie opowiedziana do końca polskim czytelnikom. [recenzja pierwotnie ukazała sie na moim blogu: http://zapomnianypokoj.blogspot.com/ zapraszam]