Opowieści dubajskie

Czytanie książek, których autorem było samo życie nigdy nie jest łatwe. Musimy cały czas pamiętać, że to wydarzyło się naprawdę, że takie historie mają miejsce w dzisiejszym cywilizowanym świecie. Dlatego nie czytam takich książek zbyt często. Bohaterką i jednocześnie narratorką książki jest Niemka Tina Rothkamm. Na początku nowego tysiąclecia wyjeżdża na wakacje do Tunezji, gdzie chce otrząsnąć się po nieudanym małżeństwie i pogodzić się z faktem, że jej dwaj synowie mieszkają z ojcem. Te wakacje mają być rachunkiem sumienia, a także postanowieniem, że zrobi wszystko by odzyskać opiekę nad synami. Pewnego dnia poznaje Farida, który studiuje medycynę. Młody mężczyzna swoją pewnością siebie i zdecydowaniem skrada się serce Niemki. Ich miłość rozkwita w zastraszającym tempie, ale po fazie euforii przychodzi codzienność, czyli nieumiejętność znalezienia przez Farida europejskiego szpitala, gdzie mógłby odbyć praktyki lekarskie. Niechęć do podjęcia również jakiejkolwiek innej pracy, bo to uwłaczałoby jego godności. Noc poślubna staje się dla Tiny prawdziwym dramatem… Nawet powrót do Tunezji nie sprawia, że między małżonkami jest lepiej. A każdy atak złości męża jest powodem do czucia coraz większej winy przez kobietę za zbyt słabe starania. Pozostaje pytanie: dlaczego nie zdecydowała się na zostawienie męża, gdy miała ku temu najlepszą okazję? Powodem była córka: Emira. Tina żyła w poczuciu winy, że jej synowie z poprzedniego małżeństwa nie mieszkali z nią. Chciała uchronić córkę przed rozbitą rodziną. Chciała, żeby dziewczynka wychowywała się w pełnej rodzinie. Nie wiem tylko, dlaczego Tina nie słuchała swojego dziecka. Przedstawiła Emirę, jako bardzo mądrą dziewczynkę, która wiele rzeczy widzi i nie boi się o tym mówić. Dziecko, gdy były same w Niemczech mówiło jej, że nie chce wracać do Tunezji i do ojca. Czemu wtedy jej nie posłuchała? Czemu nie zaufała własnemu instynktowi? Muszę przyznać, że nigdy nie zrozumiem Europejek, które z własnej nieprzymuszonej woli wiążą się z arabskim mężczyzną. Tina poznała, Farida przed 11 września 2001 i wtedy może nie mówiło się wiele o muzułmańskich tradycjach. Jednak nie mogę pojąć, dlaczego nie reagowała na pierwsze oznaki jego bestialstwa? Dlaczego pozwalała na to wszystko? Dlaczego nie zrezygnowała z tego związku, gdy miała ku temu okazję? Naprawdę nie rozumiem jak Europejka znająca smak wolności oraz równouprawnienia sama z siebie decyduje się na związek z muzułmaninem. Nie chce mi się wierzyć, że żadna z nich nie ma pojęcia jak będzie wyglądało jej życie, że stanie się własnością męża… A może liczą na cud? Może liczą, że ich miłość sprawi, że gorliwy muzułmanin będzie postrzegał ją, jako równorzędną partnerkę? Oczywiście, że wśród muzułmaninów zdarzają się wyjątki i pokazała to również sama Tina, gdy opisywała swojego drugiego partnera, który również pochodził z Tunezji. Był to mężczyzna, który ją rozumiał i nie uważał, że źle się prowadzi tylko, dlatego, że miała odkryte ramiona, a gdy przybyli do Niemiec chciał podjąć pracę, aby uczciwie zarabiać na chleb. Jednak jest to tylko wyjątek potwierdzający regułę. Trochę jestem zaskoczona, że autorka tak mało wspomniała o swoim pierwszym małżeństwie. Dlaczego się rozpadło? Czemu nie otrzymała opieki nad dziećmi? Myślę, że pozwoliłoby mi to lepiej zrozumieć jej zauroczenie, a potem miłość. Zrozumiałabym skąd wyszła jej niepewność i brak wiary w siebie po tym małżeństwie. Dobrze mi się czytało tę książkę. Przeżywałam z autorką jej przygody i chociaż wiedziałam, że jej się uda (ach te opisy z tyłu) – to drżałam o nią i o jej córkę. Również styl autorki był dobry, bo nie odczuwałam zirytowania w trakcie czytania. „Miłość jest ślepa, ale jednocześnie pełna wątpliwości i obaw. Aby ją zachować, jest się gotowym na wszystko. Można też udawać, że niczego się nie widzi.”~ Tina Rothkamm, Droga do nadziei, Warszawa 2012, s. 22.

pisana jakby dwu tomowo, pierwszy tom to relacje reporterki drugi to juz opowiesc samej w owej chwili dojrzałej kobiety. Ogólnie historia opowiedziana ze szczegółami jakby sama bohaterka chciała jak najlepiej opisac to co ja spotkało i co tak najprawdopodobniej spotyka tez inne kobiety. jak widac można się temu przeciwstawic i wygrać

"Byłam wyprana z wszelkich emocji i nie byłam już nawet pewna, jaka jest różnica między życiem a śmiercią." (str.121) Jest to wstrząsająca historia siedemnastolatki, której wraz z synem udało się uciec z rwandyjskiego piekła. Poznajemy jej szczęśliwe dzieciństwo we Wschodnim Zairze, w wieloosobowej rodzinie, w domu pełnym miłości i bogactwa. Dzięki rodzicom otrzymała staranne wykształcenie. Szczególnym talentem odznaczała się w nauce języków obcych. Była uczuciową i współczującą dziewczynką. Rodzice wpajali swoim dzieciom szacunek dla innych ludzi i równe ich traktowanie. Za czasów dyktatora Mobutu mieszkańcom Zairu żyło się dobrze. Domy wyposażone były w bieżącą wodę i elektryczność. Wszystkie dzieci realizowały obowiązek szkolny. Wielki wpływ na dzieciństwo Leah miał jej pradziadek, pod skrzydła którego uciekała, by schronić się przed gniewem rodziców. Pod koniec lat osiemdziesiątych Tutsi w Rwandzie zaczęło się wieść coraz gorzej. W domu bohaterki nie mówiło się o takich sprawach więc dzieci żyły w błogiej nieświadomości, tym bardziej że w Zairze Tutsi byli traktowani dobrze. Pierwszym wstrząsem w życiu Leah była nieplanowana ciąża. Jej etap niewinności i swobody się skończył. Wychowywali swoje dziecko przy wsparciu rodziców z obu stron. Drugim wstrząsem było ludobójstwo Hutów na Tutsi. Zamach na prezydenta rozpoczął krwawą rzeź w stolicy Rwandy Kigali. Na ulicę wyszli Interahamwe zabijając Tutsi na potęgę. Trupy niewinnych ludzi zalegały na ulicach, a te spływały krwią. Okrucieństwo Hutów było niewyobrażalne. Stacjonujące tu wojska ONZ były bezradne wobec dokonującej się masakry. Świadkiem tego wszystkiego była Leah, przebywająca w tym mieście. Zaczyna się jej ucieczka z dzieckiem przez południowo -wschodnią Afrykę. Prawdziwa droga przez mękę. Nie wiedziała co się stało z jej bliskimi, ale widząc co się dzieje nie miała nadziei, że udało im się przeżyć. To co ta dziewczyna przeżyła trudno opisać. Miała wiele momentów zwątpienia i nadziei. Ciągła niepewność czy jej się uda wyjść i opresji, czy da radę. Wiele razy otarła się o śmierć i wiele razy jej pragnęła. Przy życiu trzymał ją jej syn, którego chciała ocalić. Walczyła o swoje życie i życie syna za każdym razem kiedy chciano jej je odebrać. W swojej wędrówce spotkała wielu dobrych ludzi, którzy jej pomagali w różny sposób. Dzięki nim przeżyła. Przeżycia, których doświadczyła nauczyły ją nie wierzyć nikomu. Jej poczucie wartości legło w gruzach. Traumatyczne wspomnienia odbiły się na jej zdrowiu. Koszmary wracały nocą podczas snu. Strach towarzyszył jej ciągle w życiu. Przeszłość ją prześladowała. W końcu odnalazła swój cel w życiu, uwalniając ludzi od cierpienia i bólu. Odwiedziła też kraj swoich koszmarów, by stawić czoła demonom młodości. Stając oko w oko z oprawcą swojej rodziny zrozumiała naturę zła.

Książka jest napisana prostym językiem i szybko się ją czyta. Tak szybko i tak prosto, że cała groza opowiedzianych wyrażeń nie dociera do czytelnika w trakcie czytania a w zasadzie dopiero jak się zaczyna nad tym głębiej zastanawiać. Wg mnie zbyt uproszczone tak ciężkie tematy. Nadal jednak szokująca.

Seria Pisane przez Życie to książki, które powstały na faktach autentycznych. Ktoś już wcześniej to wszystko przeżył, a teraz chce podzielić się z nami wspomnieniami. Przestrzec przed popełnieniem głupstwa. Młoda Europejka Teresa pragnie coś w zmienić w swoim życiu. Zatrudni się jako stewardessa w Saudyjskich Liniach Lotniczych. Nie wie, że ta praca, przebywanie w tym kraju wiąże się z licznymi kontrolami i represjami. U kobiet widzi się tylko piękne ciało, daje im się drogie prezenty w zamian za seks. Bardzo lubię książki z tej serii. Zawsze niesamowicie ciekawe są takie, które pokazują zderzenie dwóch kultur. Tutaj niestety obyło się bez fajerwerk. Spodziewałam się czegoś mocniejszego. Zaczęłam czytać z nastawieniem na wstrząsające fakty, ale ich tutaj nie było. Nie zrozumcie mnie źle, nie życzę nikomu złych doświadczeń, aby dostarczyć materiału na książkę. Po prostu czytając opis myślałam, że otrzymam co innego. Tutaj kobiety wcale tak bardzo do tej prostytucji zmuszane nie były. Ciekawie mi się jednak czytało o życiu stewardess. Ich życiowych perypetiach. Pod koniec książka była trochę nużąca, ponieważ cały czas czytamy o podobnych wydarzeniach. Wylot, lot, przylot i tak kilkadziesiąt razy. Czytało mi się jednak szybko, ponieważ język jest łatwy, dużo w nim dialogów. Podsumowując jest to lekkie czytadło. Jeśli jednak szukacie mocniejszych wrażeń to tutaj ich nie znajdziecie.

Wstrząsająca historia kilkuletniej dziewczynki którą wbrew swojej woli wydano za mąż za dorosłego mężczyznę. Nadżud wychowuje się na małej wsi w Jemenie. Wraz z rodzicami i rodzeństwem mieszkają w małym domku, hodują zwierzęta i sami produkują przetwory które potem jedzą. Jednak pewnego dnia wszystko zmienia się. Konflikt z pozostałymi mieszkańcami narasta przez co cała rodzina jest zmuszona zostawić swój dobytek i przenieść żyć gdzie indziej. Dalsze perypetie rodziny również nie są kolorowe. Ojciec traci i tak kiepsko płatną pracę, najstarsza siostra wraz z mężem młodszej siostry zostają zatrzymani przez policje, a Nadżud z dnia na dzień zostaje wydana za mąż. Jej kolejne dni są przepełnione strachem i bólem. Mąż pomimo obietnicy zachowania wstrzemięźliwości do czasu aż Nadżud osiągnie odpowiedni wiek nie dotrzymuje danego słowa. I tak pierwsza noc w domu teściowej mija na strachu i bólu dziecka, które jest niegotowe i nieświadome tego co do końca się dzieje poza bólem, krzywdą i pamiętną plamą krwi. Tak samo wyglądają kolejne dni do których dochodzi również przemoc ze strony "męża" jak i teściowej. Nadżud w końcu nie wytrzymuje. Pewnego dnia gdy w końcu udało jej się odwiedzić rodziców ucieka. Dociera do budynku sądu i chce rozmawiać z sędzią. Ten po wysłuchaniu jej jest wstrząśnięty i za wszelką cenę chce jej pomóc. Cały świat obiega informacja o tym, że dziesięciolatka dostała rozwód. Na ulicach obce kobiety jej gratulują, a Nadżud w końcu może być dzieckiem. Książkę ze względu na na jej rozmiar i format czyta się szybko. Historia Nadżud jest mimo wszystko wciągająca pomimo tego, że jest przerażająca.

to moja pierwsza książka o pracy prywatnego detektywa i co ciekawsze, tematyką książki było odzyskanie dzieci porwanych przez jednego z rodzica i wywiezienie ich z kraju. Keith Schafferius to bardzo odważny człowiek, który wiele razy łamał prawo, uciekał się do korupcji, używał siły, współpracował z wieloma osobami,przekraczał granice z fałszywymi dokumentami w ręku, a wszystko po to, aby pomóc zrozpaczonemu rodzicowi w odzyskaniu dziecka. Często takie akcje były bardzo niebezpieczne, a Shafferius narażał własne życie, jednak satysfakcja z pracy nie pozwoliła mu zrezygnować z tego - nie rzadko niebezpiecznego zawodu. W książce opisuje wiele zadań, których się podjął, niestety, niektóre z nich były zbyt trudne, aby miały szczęśliwe zakończenie, jednak w większości doprowadzał do pozytywnego finału i dzieci trafiały z powrotem do zrozpaczonego rodzica. Autor poruszył tu problem świadomego krzywdzenia dzieci przez własnych rodziców. Znienawidzeni przez siebie małżonkowie w wyrazie zemsty próbowali zabrać dziecko, utrudnić kontakt, lub całkowicie odizolować od drugiego z rodziców, a największą krzywdę robiąc własnemu dziecku.

Bardzo dobrze opisane śledztwo dziennikarskie i historia trudna do uwierzenia. Zabrakło mi jedynie kontekstu historycznego i społecznego. Skąd wziął się Kaddafi? Dlaczego społeczeństwo na to pozwalało? Jakie mechanizmy psychologiczne kierowały ofiarami i ich rodzinami? Odpowiedzi na te pytania w książce były dla mnie niewystarczające jednak jest to pozycja godna polecenia.

Książka „Cena mojego życia” Okpary Tiny to jedna z tych historii, o których naprawdę trudno zapomnieć. Mimo że nie jest długa, pokazuje bardzo realne piekło, w którym wciąż żyje wiele kobiet na świecie. Czyta się ją szybko, ale emocje zostają na dużo dłużej. To nie jest łatwy temat i myślę, że warto się na to przygotować, zanim sięgnie się po tę książkę. Autorka opisuje wszystko wprost i bez upiększeń, przez co historia staje się jeszcze bardziej poruszająca. Polecam tę pozycję, bo niesie ważny przekaz, ale zdecydowanie jest to lektura dla osób gotowych zmierzyć się z trudną prawdą.

,,Zakazana żona'' to książka bardzo ciekawa, pełna przygód . To żaden ,,oklepany przekaz''. Autorka pięknie pisze o swoich przeżyciach. Verena mierzy się z wieloma przeszkodami i wątpliwościami, wszystko w imię miłości. Nie przedwiduje jednak, że jej ukochany nie będzie mógł poradzić sobie z rodzinnymi tradycjami i przysięgami i słusznie poznaje drugiego męża i układa sobie życie na nowo. Wspomnienia i piękne chwile na zawsze pozostaną w jej sercu. Gorąco polecam!

"Amerykański Sen" ale czy aby na pewno? Wielu z nas zapewne wierzyło w to że wyjazd za morze odmieni nasze życia, w to samo wierzyły również kobiety żyjące w Rosji za czasów ZSRR jak i wiele lat po. ,,Sen o Ameryce" opisuje osobne historii kilku kobiet które postanowiły wyjechać do Ameryki by poznać lepsze życie, jednak w większości opisanych przypadków wiele z tych kobiet zaczęło zajmować się prostytucją lub innymi niemoralnymi rzeczami by zdobyć pieniądze. Podział na krótkie historię sprawił że czytało je się szybko i przyjemnie o ile można tak powiedzieć zważywszy na tematykę powieści, co jest zdecydowanym plusem tej książki, Same historię były mniej lub bardziej wzruszające, jednak wszystkie ukazały kulisy emigracji jakie spotkały najpewniej bardzo dużą ilość osób.

.Ledwie Kamila Sidiqi ukończyła studia i zdobyła dyplom nauczycielki, świat wokół niej gwałtownie się zmienił. W Kabulu władzę przejęli talibowie, którzy narzucili drakońskie zasady ograniczające wolność kobiet. Zakazano im pracy poza domem, opuszczania mieszkań bez towarzystwa męskiego opiekuna, a życie w przestrzeni publicznej stało się dla nich niemal niemożliwe. W tych trudnych realiach, Kamila, będąca jedną z rodziny z jedenaściorga dzieci swoich rodziców, musiała znaleźć sposób na wsparcie bliskich. Postanowiła nauczyć się szyć, korzystając z pomocy starszej siostry, i wkrótce rozpoczęła działalność krawiecką. Początkowo realizowała niewielkie zamówienia, ale jej determinacja i umiejętności przyciągnęły kolejne kobiety, które również szukały możliwości zarobku. Tak narodziła się w jej domu szwalnia, która z czasem stała się źródłem utrzymania dla wielu rodzin. Praca nie była łatwa – talibowie często odcinali dostęp do prądu, co zmuszało kobiety do szycia ręcznego, a ciągła obawa przed wykryciem przez władze wymagała zachowania najwyższej ostrożności. Historia Kamili to opowieść o sile, odwadze i przedsiębiorczości w świecie pełnym ograniczeń i przemocy. To także obraz kobiet, które mimo represji potrafiły stworzyć coś niezwykłego – nie tylko zapewniły przetrwanie swoim rodzinom, ale i dały nadzieję całej społeczności. Po upadku reżimu talibów Kamila stała się inspiracją dla wielu, angażując się w działalność społeczną i rozwijając swoje przedsiębiorstwo. Gayle Tzemach Lemmon w swojej książce opisuje nie tylko losy Kamili, ale i szerzej – rolę kobiet w strefach konfliktu. Podkreśla ich zaradność, determinację i umiejętność przekształcania najtrudniejszych wyzwań w szanse na lepsze życie. "Kobiety z Kabulu" to lektura pełna uznania dla zwyczajnych bohaterek, które swoją codzienną walką zmieniają świat.

To kolejna książka którą przeczytałam o tematyce wykorzystywanych dzieci i i przemocy nad dziećmi. Historia Dany i jej siostry Heather które od najmłodszych lat przeżywały piekło z rąk najbliższej rodziny. Dla mnie jako dla matki jest to nie wyobrażalne . Książka o piekle, cierpieniu , bezsilności ale również i wielkiej odwadze , sile i miłości.

Poruszająca historia kobiety, której mąż zgotował prawdziwe piekło. Aisza od najmłodszych lat słuchała cennych wskazówek swojego ojca. Jego głównym mottem życiowym było stwierdzenie „mierz wysoko, a osiągniesz wielki sukces”. Dlatego od dzieciństwa Aisza ciężko pracowała nad własną przyszłością. Zdobyła najwyższe wykształcenie, otrzymała świetną posadę w banku oraz zapracowała na społeczne uznanie i szacunek. A mimo to nie była w pełni szczęśliwa – marzyła o mężczyźnie, z którym mogłaby stworzyć piękną, kochającą się rodzinę. Kiedy więc na horyzoncie pojawił się Mark – uroczy, charyzmatyczny i odnoszący sukcesy – młoda kobieta zaczyna wyobrażać sobie życie u jego boku. Para szybko bierze ślub, a wkrótce potem Aisza zachodzi w ciążę. Mark jest przeszczęśliwy i żarliwie obiecuje, że żonie i córeczce nigdy niczego nie zabraknie. Zaraz po porodzie Aisza wraca do domu, szczęśliwa, że wreszcie rodzina będzie w komplecie. Ku jej przerażeniu Mark reaguje zupełnie inaczej, niż się spodziewała. Od tego momentu mężczyzna zaczyna odsłaniać swoje prawdziwe oblicze – brutalnego oprawcy, czerpiącego radość z wyżywania się na bezbronnej żonie. Przemoc fizyczna i psychiczna nasila się z każdym kolejnym rokiem. Aisza mimo swojego bólu i cierpienia decyduje się na odważny krok – poproszenie o pomoc. Historia jest przepełniona strachem i lękiem przed prześladowaniem psychicznym i fizycznym. Młoda kobieta każdego dnia drży nie tylko o swoje życie, ale przede wszystkim martwi się o swoje małe dzieci. Aisza wychowana według wschodniej kultury, wie, że nie może uciec od męża, ponieważ przyniesie to wstyd jej rodzinie. Dodatkowo boi się prosić o pomoc, a mąż tyran doskonale to wykorzystuje. Książka pokazuje, jak dobrze oprawca może ukrywać swoje prawdziwe oblicze i jak doskonale potrafi zmanipulować swoją ofiarę. Aisza powolutku, nieświadomie wpada w sidła Marka, a on z każdym dniem posuwa się do coraz okrutniejszych czynów. Podczas czytania współczułam głównej bohaterce i jej dzieciom. Cała trójka przeżyła koszmar wywołany przez okrutnego człowieka, czerpiącego satysfakcję z ranienia najbliższych. Jednocześnie podziwiałam odwagę i zdecydowanie Aiszy – miała w sobie dość siły, aby spróbować odmienić własny los. "Twoją jedyną winą było bycie zbyt ufną, bo jak miałaś widzieć zło w innych, jeśli nie ma go w Tobie?"

"Perskie dziewczyny" to dawno już wydana (2012) powieść Nahid Rachlin z najbardziej bezsensownym opisem na okładce, jaki widziałam. Opis ten spowodował, że książkę swego czasu kupiłam, ale trzeba wiedzieć, że opis dotyczy jedynie kilkunastu ostatnich z 320 stron. Nie wiem, kto ten opis stworzył, ale to kompletne nieporozumienie. Na szczęście nie jest tak, że żałuję, iż po powieść tę sięgnęłam, nie. Przeczytałam ją z zainteresowaniem, nie powiem przecież, że z przyjemnością (chyba, że swoistą!), bo takich książek z przyjemnością się nie czyta: przy takiej lekturze krew się w człowiek burzy, a to nie jest przyjemne. Żadna wielka literatura: codzienna powieść, tak mogę nazwać. „Perskie dziewczyny” to powieść napisana przez kobietę urodzoną w Iranie, która jako dziecko zostaje oddana przez zamożnych rodziców bezdzietnej ciotce, a potem brutalnie od ciotki zabranej. Kilkuletnia, utalentowana Nahid wzrasta w zimnym i bezdusznym, choć w miarę postępowym i nowoczesnym domu swoich rodziców w poczuciu krzywdy, jaką jej i nie tylko jej wyrządzono, doświadczając wszystkiego tego, co niesie za sobą dla dziewcząt i kobiet kultura wschodnia. Dzielnie walczy o prawo do szczęścia, choć koszt tej walki jest wielki. W tle Iran z przemianami, rewolucją i ogromnymi ofiarami. Rzadko czynię takie uwagi, ale tu muszę: książka została fatalnie wydana, jeśli myśleć o ilości literówek, przeinaczeń, powtórzeń itp. Czasem aż utrudnia czytanie, szkoda.

Książka, która przybliża kulturę, sposób życia, a przede wszystkim to, jak traktowane są kobiety w Kurdystanie. I jest to przerażająca lektura, nie do pojęcia dla kogoś, kto żyje w świecie, w którym kobiety mają takie same prawa jak mężczyźni. Trudno zrozumieć, że istnieje w świecie przyzwolenie na śluby dziesięcioletnich dziewczynek z czterdziestoletnimi mężczyznami, że zgwałcona kobieta nie otrzyma wsparcia ze strony najbliższych, a wręcz przeciwnie, za jej nieczystość istnieje przyzwolenie na dokonanie okrutnego morderstwa. Przerażająca i ciężka książka, gorsza niż jakikolwiek horror, bo prawdziwa.

Diane Sterling to młoda Angielka zajmująca się rysowaniem oraz projektowaniem różnego rodzaju ubrań. To również kobieta ceniąca sobie wolność i niezależność oraz aktywną pracę. Przy okazji poznaje Tancrediego z bogatego rodu Lorenzo, uroczego i przystojnego mężczyznę, z którym wchodzi w poważny związek małżeński. Niebawem jednak sytuacja Diany po ślubie zmienia się... "Sycylijskie wesele" to powieść dobra tym bardziej, iż porusza niełatwy temat. Diane to kobieta ambitna i pragnąca realizować swoje cele, lecz u boku bogatego i wpływowego męża nie jest to takie łatwe. Między małżonkami często dochodzi do poważnej kłótni i wymiany zdań, w których to właśnie Tancredi dominuje. Fabuła powieści prowadzona jest w interesujący i nieskomplikowany sposób. Pozycja w sam raz na parę długich dni. Cała opinia na stronie: https://moichksiazekswiat.pl/sycylijskie-wesele

Poruszająca historia o przynależności do sekty. Osobiście, chociaż język, którym była napisana należał do prostych, odebrałam książkę bardzo emocjonalnie i nie ukrywam, że ulałam kilka łez. Myślę, że książki na faktach jakoś bardziej mnie bolą. Autorka kończy informacjami na temat sekt, które w jakiś sposób mogą ochronić innych - nawet jeśli nie interesuje was cała pozycja to polecam chociaż ten ostatni rozdział przejrzeć, nawet pobieżnie. Nie wiemy jak łatwo nas wykorzystać.

Jedna z książek które znalazły się w zakresie czytania tylko z tego powodu że syn mi spokoju w bibliotece nie dawał, krzycząc "mama ta będzie fajna". Tragedii nie było, nadal go do biblioteki zabiorę. Sama bym po tę autobiografię nie sięgnęła bo modelki i ich życie nigdy mnie nie interesowały. Niemniej po przeczytaniu książki część moich poglądów się utrwaliło a część zmieniło. Na pewno Katoucha nie była nudną osobą, Miała wady ale i zalety takie które z radością zobaczyłabym wśród swoich znajomych. Nie była to książka przeczytana na darmo, po raz kolejny w moim życiu pojawia się książka która wpływa na moją wizję świata i ludzi

Historia oparta na faktach. Opis życia muzułmanki, która odważyła się zostać policjantką. Przez to ona i jej rodzina musi się ukrywać i jest prześladowana przez talibów. Najmłodszy brat zostaje shwytany, aby wydał gdzie jest jego wiarołomna siostra. "Muszę długo naciskać, aż wreszcie, między jednym a drugim szlochem, wyznaje mi, że przywiązali go nagiego do stołu i pięćdziesiąt razy przykładali mu do narządów plciowych kabel elektryczny". Dużo cennych wiadomości o życiu kobiet w Afganistanie. Poruszająca i pełna emocji historia.