Opowieść więzienna

Rewelacyjny zbiór czterech krótkich opowiadań gawędziarskich rodem z odległych Bieszczad. Słuchałam audiobooka wspaniale czytanego przez lektora Konrada Makowieckiego, którego interpretacja z pewnością dodaje sporo walorów utworowi. Świetne wykonanie, ciekawe i błyskotliwe historie ukazują niezwykły klimat wiosek bieszczadzkich i mieszkańców. Ich życie skupia się wokół najważniejszych obiektów we wsi – sklepu spożywczego oraz posterunku policji. Audiobook skutecznie poprawia humor, dostarcza wiele ciekawych i zaskakujących spostrzeżeń z bieszczadzkich połonin, czasów, które minęły i nie powrócą. Wspaniała lektura do słuchania na kilka godzin, która wprawia w zadziwienie zakończeniami opowiadań, bawi i wywołuje mnóstwo śmiechu.

Drugi tom nieznanego mi wcześniej autora jest równie ciekawy jak pierwszy. Tym razem pisarz pochyla się nad Warszawą dzisiejszą, widzianą z perspektywy człowieka po 40-ce. Jest to spojrzenie dość oryginalne i bardzo ciekawe. Tak jak w pierwszym tomie cechuje je przenikliwość, sarkazm, ale też lekka nostalgia. Wadą jest to, że książka jest mała objętościowo. Konstrukcja tomiku to klamra - zaczyna go ciekawe opowiadanie o ludzkich twarzach, i takie też go kończy. Warto przeczytać.

„Szpital to nie tylko budynek z betonu i szkła, to żywy organizm, w którym każda sala operacyjna i każdy korytarz pulsują lękiem, nadzieją i zmęczeniem, którego nie ukoi żadna kawa”. Powieść „Obchód” autorstwa Piotra Jana Marczyńskiego to jedna z tych książek, które po przeczytaniu zostawiają w człowieku trwały ślad, zmuszając do przewartościowania spojrzenia na polską służbę zdrowia. Marczyński, czerpiąc z własnych doświadczeń medycznych, stworzył reportaż medyczny o niespotykanej sile rażenia – surowy, brutalnie szczery i pozbawiony jakiegokolwiek lukru, który tak często serwują nam popularne seriale o lekarzach. To nie jest „Na dobre i na złe”; to literatura, która pachnie środkiem do dezynfekcji i starym linoleum, a jej rytm wyznacza miarowe pikanie respiratora. Głównym atutem powieści jest jej porażający autentyzm. Autor wprowadza nas w świat szpitalnej hierarchii, gdzie walka o życie pacjenta splata się z walką o przetrwanie w systemie, który wydaje się być zaprojektowany tak, by łamać ludzkie charaktery. Marczyński bez znieczulenia pokazuje zmęczenie dyżurami, biurokrację, która zabija empatię, oraz cynizm, będący jedynym pancerzem ochronnym dla personelu. „Obchód” to jednak przede wszystkim opowieść o moralnych dylematach. Autor stawia pytania, na które nie ma prostych odpowiedzi: gdzie kończy się medycyna, a zaczyna statystyka? Jaką cenę płaci lekarz za swoje błędy i czy w systemie pełnym braków w ogóle da się zachować czyste sumienie? Intryga jest poprowadzona po mistrzowsku. Marczyński sprawnie buduje napięcie, dozując informacje i prowadząc czytelnika przez labirynt szpitalnych tajemnic. To, co zaczyna się jako opis codziennej rutyny, szybko zamienia się w mroczną spiralę zdarzeń, w której stawką jest nie tylko kariera, ale i życie bohaterów. Postacie są nakreślone grubą, mięsistą kreską – to ludzie z krwi i kości, pełni wad, wątpliwości i lęków, co sprawia, że ich losy obchodzą nas od pierwszej do ostatniej strony. Warsztatowo książka stoi na bardzo wysokim poziomie. Język jest konkretny, momentami surowy, nasycony medycznym żargonem, który jednak nie przytłacza, a jedynie dodaje opowieści wiarygodności. Marczyński posiada rzadką umiejętność opisywania procedur medycznych w sposób tak plastyczny, że czytelnik czuje niemal fizyczne napięcie towarzyszące każdej decyzji podejmowanej przy łóżku pacjenta.

Ostre, satyryczno-absurdalne opowiadania o czasach "dobrej zmiany", słusznie i mam nadzieję, bezpowrotnie minionej. Kąśliwe, karykaturalne i przerysowane, wytykające niuanse minionej władzy. Rozśmieszyły mnie i pozwoliły spojrzeć ponownie na te czasy.

Na początku byłam trochę rozczarowana, bo spodziewałam się, że od samego początku pojawią sią tytułowi "repowie" czyli reprezentanci firm farmaceutycznych. To jednak nie reportaż, a powieść, mamy więc życiorysy kilku bohaterów, których marzenia o karierze medycznej zderzały się z rzeczywistością zmieniając ich w podróżujących z walizeczką przedstawicieli handlowych. Najczęściej z lepszym zarobkiem, firmowym autem i telefonem - czego początkujący lekarz raczej nie może wymagać. Ale lekarz nie pracuje dla "firmy", jak to określano. Smutna, ale prawdziwa rzeczywistość.

W gąszczu literatury obozowej ze świecą można szukać książek o więźniach zesłanych na przymusowe roboty dlatego ta książka jest tak wartościowa. Co więcej autorka podaje sporo szczegółów z działania nazistów, które są mniej znane jak np. traktowanie kobiet i dzieci w kontekście narodzin dzieci jako instrument do budowania nazistowskiego społeczeństwa.Mnie szczególne to zapadło w pamięć poza przeżyciami głównych bohaterów.

Świetne opowiadanie, genialnie przeczytane. Śmiałam się momentami w głos chociaż bardzo współczułam narratorowi. Sama miałam rok temu remont w mieszkaniu, tylko na szczęście mój pan, który pracował, był genialny. W niczym nie przypominał Damiana i Antoniego. Aha, i w ogóle nie pił fanty.

Spojrzenie na Islandię z puntku widzenia Polki, która się tam przeprowadziła. Opowieść Interesująca, zarysowująca (,a nie dogłębnie analizująca) różnice w zaledwie kilku aspektach, między innymi w ilości światła latem i zimą , co jest bardzo ciekawym doświadczeniem na chwilę, na przykład jako turysta, ale trudnym na stałe. Dla mnie to wygląda to trochę jak wstęp. Pozycja jest ciekawa, ale zdecydowanie za krótka, chciałoby się więcej. Więcej poruszonych tematów, głębszych analiz, więcej informacji zwłaszcza dla tych, którzy nie odwiedzili tej skandynawskiej wyspy.

Dziś przychodzę z krótką recenzją opowiadań Rutkowskiego. Poprzednie jego książki gościły u mnie na blogu (W niewoli seksu, Kryminał tango, Chiński ekspres, Brudne historie, Bóg nie ma ptaszka) i po raz kolejny mogłam zmierzyć się z brutalną rzeczywistością, o której pisze autor. Zapraszam na Trzeźwą furię. Autor licznych opowiadań robiących wrażenie na odbiorcach. Ja po każdym przeczytanym fragmencie zastanawiam się skąd on bierze pomysły. Niektóre historie są bardzo brutalne, inne bardzo życiowe. Moją ulubioną książką jest Chiński ekspres, który swoim poczuciem humoru cudownie opisał wycieczkę Polaków do Chin. Obserwacje rzeczywistości autora są proste, a zarazem wnikliwe. Tym razem przyszło mi się zmierzyć z siedmioma opowiadaniami. Trzeźwa furia liczy sobie około 50 stron, więc można ją przeczytać na raz. Książka tym razem nie ukaże się w wersji papierowej, jedynie jako e-book. Dodatkowym bonusem dla czytelników jest możliwość pobrania bez żadnych kosztów. Bohaterami są mężczyźni, czasami dorośli, czasami dziecko. To z ich punktu widzenia widzimy wydarzenia i dzięki temu potrafimy wczuć się w uczucia bohaterów. Tytułowa historia to obraz przemocy domowej połączonej z alkoholem, który dotyka wszystkich członków rodziny – od dziecka, przez matkę do ojca, ale również niezależnych obserwatorów. To krótkie opowiadanie mówi wiele o strachu, żalu, rozczarowaniu i bólu jakie doznaje osoba doświadczająca przemocy. Nie obyło się również bez opowiadania dotykającego zakładu karnego i tego, co się dzieje z człowiekiem w trakcie pozbawienia wolności, ale również po jej odzyskaniu. Z każdą kolejną historią czytelnik odkrywa złożoność ludzkich losów. Tego, co można zrobić drugiemu, czasem bliskiemu człowiekowi. I ta brutalna prawda potrafi długo pozostać z czytelnikiem. Mnie opowiadania Rutkowskiego pogrążają w zadumie nad człowieczeństwem. Najczęściej opowiadania w Trzeźwej furii nie mają bajkowego happy endu. K. S. Rutkowski pisze o życiu, dotyka wszystkich trudnych w przeżywaniu emocji, co czyni go ekspertem do trudnych, przesiąkniętych przemocą i furią historii. Polecam twórczość autora, który nie boi się pisać o tematach trudnych, zapomnianych i tabu. Książka dostępna również Google Play Store

To niecodzienna lektura. Przede wszystkim ze względu na spotkanie z pięknem i precyzją języka, dobrymi portretami psychologicznymi postaci, subtelnym poczuciem humoru, pełnym dystansu i lekkości stylem. To zbiór 11 opowiadań, które autor umieszcza we współczesności, obejmującej w tym przypadku lata 1939 – 1970. Ale, jak to u Dygata, nie fabuła jest najważniejsza, bo w jego twórczości bardzo istotne jest to „poza”, „między”, to, co dzięki czemu czytelnik głęboko wchodzi w lekturę, dzięki czemu myśli krążą wokół emocji, miejsc, melodii. 6/10 w kategorii: Literatura

“Bo ludzie nienormalni są w tym świecie jak najbardziej normalni!” Zbiór felietonów i opowiadań, w których autorka z ironią i humorem opisuje absurdalne sytuacje z życia codziennego, ludzi i zdarzenia pełne surrealistycznego wdzięku – bez zbędnego dydaktyzmu. Nie dla każdego, nie dla normalnych!

Zupełnie zgrabne opowiadanie, które wywołuje uśmiech. Urzeczywistnia ludzkie dążenie do spełnienia marzeń . Uwaga! żeby marzenie zrealizować trzeba wziąć los we własne ręce i działać. I może się wtedy okazać, że nawet sam Hrabia Dracula wyciągnie pomocną dłoń...

Książka „Rak i dziewczyna. Jak ułożyłam sobie życie z rakiem” autorstwa Jagny Kaczanowskiej to pozycja, która na zatłoczonym rynku literatury o zmaganiach z chorobą nowotworową wyróżnia się brakiem patosu i niezwykłą, niemal brutalną szczerością. Autorka, znana dziennikarka i psycholożka, nie pisze kolejnego poradnika o „walce” (słowa, którego wielu pacjentów onkologicznych szczerze nie znosi), lecz tworzy intymny, a zarazem analityczny zapis procesu oswajania nowej, niechcianej rzeczywistości. Narracja Kaczanowskiej zaczyna się od momentu, który dzieli życie na „przed” i „po” – od diagnozy. Jednak zamiast popadać w ton hagiograficzny czy cierpiętniczy, autorka serwuje nam opowieść pełną czarnego humoru, autoironii i psychologicznej wnikliwości. To właśnie ta psychologiczna podbudowa jest największym atutem książki. Kaczanowska nie tylko opisuje kolejne etapy leczenia – chemioterapię, operacje, wypadanie włosów – ale przede wszystkim dekonstruuje mechanizmy obronne, lęki i społeczne tabu narosłe wokół raka piersi. Książka jest podzielona na rozdziały, które prowadzą czytelnika przez labirynt onkologicznej codzienności. Autorka z dużą odwagą pisze o sprawach, o których często milczy się w eleganckich wywiadach: o lęku przed śmiercią, o trudnych relacjach z bliskimi, którzy nie zawsze wiedzą, jak się zachować, czy o kwestii kobiecości w cieniu mastektomii. To, co u Kaczanowskiej urzeka najbardziej, to jej „dziewczyńskość” – mimo powagi tematu, narracja zachowuje lekkość, która pozwala czytelnikowi nie utonąć w smutku, lecz poczuć solidarność z autorką. Niezwykle ważnym elementem publikacji jest jej wymiar praktyczny. Kaczanowska, dzieląc się swoimi doświadczeniami, daje innym pacjentkom (i ich rodzinom) swoiste przyzwolenie na przeżywanie choroby po swojemu. Pokazuje, że można czuć złość, można się bać, a jednocześnie można – i trzeba – szukać w tym wszystkim okruchów normalności. Autorka odczarowuje „onkora”, pokazując, że życie z rakiem to wciąż życie, a nie tylko oczekiwanie na wyrok czy cud. Pod kątem literackim książka jest napisana bardzo sprawnie. Dziennikarski warsztat autorki sprawia, że tekst jest klarowny, pozbawiony zbędnych ozdobników, a jednocześnie bardzo obrazowy. Kaczanowska nie boi się drastycznych szczegółów, ale używa ich po to, by urealnić chorobę, a nie by epatować cierpieniem. To lektura, która momentami wywołuje śmiech przez łzy, co jest chyba najlepszym dowodem na jej autentyczność. Podsumowując, „Rak i dziewczyna” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla osób dotkniętych chorobą nowotworową. To uniwersalna opowieść o kruchości życia, o sile charakteru i o tym, jak ważne jest, by w najtrudniejszych chwilach nie stracić z oczu samej siebie. Jagna Kaczanowska udowadnia, że diagnoza nie musi być końcem „dziewczyny”, a ułożenie sobie życia z rakiem to proces, który wymaga odwagi, ale jest możliwy. To książka niosąca nadzieję, ale tę twardą, opartą na faktach i akceptacji, a nie na tanim optymizmie.

Świetna, choć dla mnie bardzo tudna książka. Przeżycia bohatera na tyle rezonowały z moimi własnymi, że z tą krótką książką męczyłam się kilka tygodni- co nie zmienia faktu, że straciłam dla niej głowę. To świetny opis przeżyć osoby uzależnionej. Opis jej kontaktów z rodziną, przyjaciółmi, ukochaną, ale też trudna książka o wyborach i kwestii przemijania. Szczególnie urzekły mnie wstawki liryczne autora, które podobnie jak w "Pamiętniku Narkomanki", trafnie oddają uczucia i wewnętrzne przeżycia autora. Z całego serca polecam -H

Adama Federa znam głównie z "Komentery". Jego styl prowadzenia sond ulicznych jest niepodrabialny, choć wielu się stara. Czekałam na tę książkę, i trochę się zdziwiłam. Widzę w tej książce wspaniały zmysł obserwacji. Widzę otwartość na literacką wulgarność. I widzę wrażliwość oraz poetycki dobór ozdobników. Ale też widzę zakłopotanie i delikatność, trochę ostrożnie to wszystko jest napisane. Czuję, że autor coś naprawdę mocnego zachował dla siebie. Ja wiem że to debiut, jestem strasznie ciekawa co będzie dalej. Mam nadzieję, że Feder będzie się rozwijał w tym kierunku, a najbardziej, że zacznie pisać sztuki bo Jego opisy postaci i dialogi są nawozem dla wyobraźni. Od strony wizualnej, książka wydana w standardowym B5. Okładka ok. Środek, no niestety coś, czego bardzo nie lubie, czyli rozpulchniona objętość. Bardzo duże marginesy, font i interlinie sprawiają, że książka wydaje się duża objętościowo co wpływa na jej marketing i cenę. A tak naprawdę, to pozycja na raz. To oczywiście nie wpływa na moją ocenę treści czy publikacji tutaj, ale stwierdzam smutny fakt, że aby książka była brana na poważnie, to musi być gruba.

Początek jest dobry, poziom spada pod koniec, przy kilku ostatnich opowiadaniach. Są już trochę na siłę, z zakończeniami bez większego polotu w porównaniu do poprzednich. Ale i tak polecam. Dla inteligentnych ludzi z ogarniętym, współczesnym podejściem do świata, wielkich zapowiadanych kontrowersji tu nie będzie, dla mnie nie było, ale za to pojawiły się uśmieszki na moich ustach wraz z końcami pierwszych opowiadań.

Wysłuchałam krótką nowelę czytaną przez M.Kumorek. To opowieść o wewnętrznej emigracji człowieka zmuszanego do stawiania czoła przerażającej rzeczywistości. Takie odpływanie w urojony swiat, to jedyny sposób, by przetrwać. Opowieść smutna, ale życiorysy wielu ludzi mijanych na ulicy są smutne. Polecam.