Na targu niewolników III Rzeszy

Pozycja ta jak sama nazwa wskazuje opowiada o wojnie i obozie. No bardziej może o wojnie, są opisywane bardziej idee jakie towarzyszyły Hitlerowi innego zwolennikom. Sama książka jest opowieścią dwóch bohaterów. Jednen z nich to Portugalczyk, który najpierw był żołnierzem w błękitnej dywizji później wstąpił do SS by być bliżej rosyjskiej narzeczonej. Drugim bohaterem jest żydowski iluzjonista urodzonego w Niemczech wraz z rodziną. Książka jak każda inna, która przeczytałam o Auschwitz i innych obozach oraz wojnie zostawia ślad niesprawiedliwość, cierpienia. Człowiekowi wydaje się, że już wie co działo się w obozach, co naziści robili innym ludziom jednak z każdą książką tak samo boli czytając i jest niedowierzanie, że człowiek, człowiekowi zgotował piekło na ziemi.

Książki o tematyce wojennej - sięgacie czy unikacie? Ja raczej unikałam, ale w tym roku postanowiłam częściej sięgać po książki, których w ostatnich latach nie wybierałam. "Rozstajne drogi. Nie ma powrotu do domu" w niezwykły sposób odmalowuje przed czytelnikiem wojenny obraz Wileńszczyzny. Choć jest to powieść obyczajowa to autorka bardzo starannie odwzorowała tło historyczne. Właśnie ono sprawia, że tak bardzo wczuwamy się w losy trzech bohaterów Stefana, Jurka i Zbyszka. Ich historie są symbolicznym odwzorowaniem życia całego pokolenia Kolumbów. Młodość brutalnie przerwana przez wojne, utrata bezpiecznego domu i szansy na przyszłość. Choć ich losy potoczyły się w odmienny sposób, każdy z nich żył w strachu i niepewności. Chociaż czytając tę książkę nie idzie nie martwić się losami bohaterów, to jednak czytelnika nie opuszcza przejmująca świadomość, że są oni tylko przykładem służącym do ukazania życia Polaków na wschodzie, gdzie wieloletnia symbioza z sąsiadami została brutalnie zburzona. Po raz kolejny i niestety nie ostatni, zniszczyła wieloletnie więzi budowane przez pokolenia. Ta książka to nie tylko ciekawa fabuła, ale także swoisty pomnik pamięci, ubogacony o autentyczne postaci. Polecam każdemu, nie tylko sympatykom takich książek.

„Samotna noc” to thriller psychologiczny najwyższej próby. To lektura, która nie daje o sobie zapomnieć długo po odłożeniu na półkę. Link udowadnia, że nikt tak jak ona nie potrafi opisywać ludzkiej samotności i mroku, który czai się w pozornie zwyczajnych ludziach. Sylwia Kubik przenosi nas do czasów II wojny światowej, prosto w brutalną rzeczywistość okupowanego Lublina i obozu koncentracyjnego na Majdanku. Śledzimy losy ludzi, których życie zostało brutalnie przerwane przez wojnę, a codzienna egzystencja stała się walką o każdy kolejny oddech, kromkę chleba i zachowanie godności w nieludzkich warunkach. To nie jest suchy opis faktów. To historia o więziach, poświęceniu i miłości, która musi zmierzyć się z drutem kolczastym i strachem. Książka jest napisana z ogromnym szacunkiem i delikatnością, mimo okrucieństwa tematu. Sylwia Kubik oddaje głos tym, których głos miał zostać na zawsze uciszony. Lektura nie jest łatwa – wymaga od czytelnika skupienia i emocjonalnej gotowości. Jednak warto przez nią przejść. To jedna z tych powieści historycznych, które zostają pod powiekami jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. Sylwia Kubik po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o trudnej przeszłości w sposób, który porusza najczulsze struny w duszy.

,,Zawsze jest jakieś wyjście. Czasem wystarczy być tylko i aż przyzwoitym” Wojna chyli się ku upadkowi, ale to jeszcze nie czas, by naród polski mógł spokojnie odetchnąć. Rządni władzy puścili w niepamięć głoszone niegdyś wzniosłe hasła, jakoby odradzająca się Polska była ich bezpieczną przystanią. Właśnie teraz próbują zdobyć dla siebie jak najwięcej, nie bacząc na ludzką krzywdę. Omamieni wizją swojego przywództwa nie cofną się przed niczym, byle dopiąć swego. Lonia marzyła o pięknej i prawdziwej miłości. Takiej, która gotowa jest góry przenosić. Będąc córką podkuchennej wierzyła, że los się do niej uśmiechnął stawiając na jej drodze Jakuba. W efekcie nieprzemyślanych decyzji podjęła kroki, których przyjdzie jej żałować. Przekonała się również jak ciężko jest zawrócić z raz obranej ścieżki. Jakub został przedstawiony jako antagonista. Nie mogę pozbyć się wrażenia, że poniekąd on sam stał się ofiarą systemu. Wierzył, że postępuje słusznie, co w żadnym wypadku go nie usprawiedliwia. Jest w nim jednak coś, co sprawia, że mu współczuję. Władek wydawał się być zagubiony w panującej rzeczywistości, a przy tym nieco wyidealizowany w oczach Loni. Związany z dawnym podziemiem, czuje na plecach oddech Urzędu Bezpieczeństwa, który drepcze mu po piętach. ,,Kochać to znaczy szanować, a nie posiadać’’ To historia miłosna na tle dogasającego ogniska wojny. Troje młodych ludzi, zagubionych w świecie pochłoniętym przez mrok. Zdecydowanie ma coś w sobie. Trudne wybory, strach i chęć walki wyraźnie odcina się na fabule. Autorka posługuje się lekkim językiem, co zawsze mnie zaskakuje w przypadku tak trudnej tematyki. Myślę, że poradziła sobie świetnie, chociaż postacie momentami były nieco przerysowane. Niemniej z przyjemnością sięgnę po kolejne części.

Bardzo ciekawe połączenie fikcji z historycznymi faktami, pozwala nam się przenieść w czasie i sprawić, że niemal czujemy na sobie mroczną atmosferę tamtych lat wojny i jej tragicznych wydarzeń. Książka szybko wciągnęła mnie i miło zaskoczyła. Gorąco zachęcam tym bardziej, iż postacie większości esesmanów przedstawionych w książce zachowują spójność historyczną.

Rewelacyjna książka napisana z perspektywy głównej bohaterki. Nie nazwałbym jej romansem a realizmem…. Autorka poświęca dużo energii, aby opisać wewnętrzne życie bohaterki i robi to doskonale. Książka jest bardzo realistyczna. Ten realizm może być mylony z nudą.

Chociaż lubię powieści historyczne, które dotyczą naszego kraju, to nie jestem pasjonatką książek opowiadających o Holokauście. Lecz nie sposób ich uniknąć, bo przecież jest to ściśle związana z nami przeszłość oddziałowująca ciągle na bieżące wydarzenia i na zachowanie ludzi. Ta powieść "W objęciach lasu" mimo tego, że opowiada o trudnych wojennych i powojennych czasach, jest napisana niemal jak baśń. Pewnie dlatego tak lekko się ją czyta. Spotkałam się z opiniami, że jest to książka "zakrzywiająca" historię Żydów w Polsce oraz, że brakuje w niej rzetelności. Nie zgadzam się z tą teorią. Znam z opowieści mojej rodziny na temat ukrywania, więc wiem, że nie było to ani proste ani zbyt powszechne. Owszem, wielu Polaków ukrywało mieszkańców pochodzenia żydowskiego, ale byli też tacy, którzy za jakiekolwiek korzyści potrafili Niemcom wskazać miejsce ich kryjówki. Nie przeszkadzało im to, że razem z ukrywanymi Żydami zginie też ta rodzina, która im pomagała. Prawdą jest to, że brakuje w tej książce przykładów Polaków bezinteresownie ukrywających Żydów, lecz może po prostu bohaterzy tej książki na nich nie trafili. Mój dziadek ukrywał rodzinę żydowską i nawet został jednym ze Sprawiedliwych wśród narodów świata, ale sam opowiadał jak inni traktowali źle Żydów, chociaż wcześniej przez wiele lat byli sąsiadami. "Była to wieś spokojna, od setek lat zamieszkiwana przez chłopów pracujących na roli. Choć nie należała do największych, mieszkańcy - zarówno żydzi, jak i goje - darzyli się nawzajem sympatią i przyjaźnią. Żyli w zgodzie i harmonii." Rodzina Szydłowskich od kilku stuleci mieszka w Wólce Zabłockiej na Lubelszczyźnie. Z pochodzenia są Żydami. Ta historia opowiada o małej dziewczynce o imieniu Sara, którą wszyscy nazywali Szurką. Początkowo życie całej rodziny w tej małej wiosce jest bardzo spokojne i szczęśliwe. Rodzice stworzyli dziewczynce pełen miłości i szacunku dom oraz bardzo pielęgnowali tradycję i nie tylko tę religijną. W niedalekiej odległości od wsi widać było wielki las, to Lasy Parczewskie położone na bagiennym terenie i wręcz odstręczający do spacerów w nim. O tym gęstym lesie krążyły w okolicy różne opowieści, z pewnością po to, by dzieci nie chodziły tam same. Od dziecka wpajano im, że ten las jest zły... "Dziewczynka nauczyła się żyć w strachu przed Lasami Parczewskimi. Skąd mogła wiedzieć, że zaledwie kilka lat później to właśnie ten las ocali ją przed wilkami, które zgromadzą się na zachodzie?" Być może nie byłoby tej opowieści, gdyby rodzina Szurki wyjechała do Izraela. Rodzina nawet zaczęła się już przygotowywać do przeprowadzki, lecz zaczęły nadchodzić sprzeczne wiadomości i nawet ci, którzy byli już w Jerozolimie a wrócili z powrotem, odradzali im wyjazd. Izrael nie był jeszcze gotowy na ich powrót i w dodatku rozprzestrzeniały się choroby. Za namową wielu znajomych i po rodzinnej naradzie, wyjazd do Izraela został odroczony. "Z pewnością wyprowadzka do Izraela doszłaby do skutku, gdybyśmy nie nasłuchali się historii o trudach, jakie miały nas tam czekać. Gdyby papa nie martwił się o nas, gdyby... gdyby... Ale nie mógł przewidzieć, jak podjęte decyzje wpłyną na życie jego i jego najbliższych." Gdy nadszedł rok 1939 nikt z mieszkańców wschodniej Polski nie podejrzewał jakie zamiary ma Hitler. Niemcy rozpoczynają wojnę a jednym z jej celów jest eliminacja ludności żydowskiej. Problemem jest nie tyle sama ucieczka, lecz znalezienie miejsca, w którym można swobodnie żyć. Nigdzie nie jest bezpiecznie. Wtedy okazało się, że las, który niemal wszystkich przerażał, może stać się jedynym schronieniem dla ukrywających się Żydów. Szurka razem z rodziną także udaje się do lasu... Szczęśliwe i spokojne dotąd życie zostało brutalnie im odebrane. Co czeka ukrywające się rodziny w lesie? Jak zdołają przetrwać zimę? Nie jest to lektura z pewnością łatwa, chociaż czyta się ją lekko, to niekiedy fabuła jest smutna a nawet bolesna i wstrząsająca. Myślę, że dla młodszego pokolenia nawet wręcz niewyobrażalna. Nie wiem, czy my obecnie potrafilibyśmy tak żyć... Książka niejako zmusza do refleksji i uczy szacunku nie tylko dla historii, ale także daje nadzieję na to, że zawsze może być lepiej, i że nawet do najtrudniejszych warunków człowiek potrafi się przystosować aby przeżyć. Książkę przeczytałam dzięki Bonito i Dobre Chwile.

Autorka porusza kwestie, o których rzadko mówi się na lekcjach w szkole. Pokazuje, że wojna czy okupacja to nie tylko walka żołnierzy, lecz także dramat najmłodszych. To historia dzieci brutalnie oderwanych od beztroskiego dzieciństwa, skazanych na tułaczkę, rozłąkę z domem i nierzadko z jedynymi bliskimi, którzy im pozostali, rodzeństwem. Polecam tę książkę każdemu, nie tylko pasjonatom historii. Nieznajomość historii szkodzi, a ta opowieść w przejmujący sposób ukazuje, że nawet najbliższy sąsiad może okazać się zdrajcą.

Książkę bardzo fajnie i lekko się czyta, pomimo że dotyka trudnych i wojennych tematów. Mimo to, czytając niezliczoną ilość książek o tematyce obozowej, nie wywarła na mnie piorunującego wrażenia. Polecam tę propozycję książkową, ponieważ lekko się czyta, ciekawy wątek dotyczący patrzenia oczami dziecka na wojnę i zmianę ról ofiara/ciemiężca.

MIŁOŚC W CIENIU REWOLUCJI @majajaszewska @wydawnictwoemocje.plus.minus "Kiedy ktoś się skar­ży, że jest nieszczęśliwy, nigdy nie oka­zuj mu lekceważe­nia. Wysłu­chać kogoś to nie­raz jak życie ura­to­wać." MIŁOŚĆ W CIENIU REWOLUCJI to powieść, która porusza serce od pierwszych stron. To historia o wielkich wydarzeniach, ale przede wszystkim o zwykłych ludziach, którzy próbują odnaleźć swoje miejsce w świecie pełnym zmian i niepewności. Autorka pokazuje rewolucję nie tylko jako wydarzenie historyczne, ale jako tło dla codziennego życia pełnego tęsknot, wyborów i trudnych decyzji. Najbardziej poruszyła mnie relacja Elżbiety i Jana. Ich miłość nie jest gwałtowna ani idealna. Dojrzewa powoli, w ciszy rozmów, w spojrzeniach, w wspólnym przeżywaniu strachu i nadziei. To uczucie budowane na zaufaniu i poświęceniu. Bardzo mocno wybrzmiewa też wątek wyjazdu do Astrachania. Dalekie, obce miejsce staje się symbolem wygnania, ale też nowego początku. Czuć w tej historii zapachy, kolory i emocje samotność, tęsknotę za ojczyzną, ale też odwagę, by zacząć od nowa. Szczególnie postać Elżbiety robi ogromne wrażenie. Jej decyzja, by zostawić wszystko i podążyć za miłością, pokazuje siłę, determinację i wewnętrzną niezależność. To również opowieść o rodzinie i konflikcie pokoleń. O tym, jak trudno jest zrozumieć cudze wybory. I o tym, że czasem trzeba zaryzykować wszystko, by być wiernym sobie. Czuć, że autorka inspirowała się prawdziwymi wspomnieniami ,dzięki temu historia wydaje się autentyczna i szczera. To powieść, która zostaje w sercu na długo i przypomina, że nawet w cieniu wielkiej historii najważniejsze są miłość, odwaga i wierność własnym uczuciom. Polecam każdemu, kto lubi powieści historyczne z duszą i prawdziwymi emocjami. Czytajcie a ja zabieram się za drugi tom tej cudownej sagi.

Mimo że książka początkowo wydawała mi się nudna, czytałam dalej, nie poddałam się. Cieszę się, że dotrwałam, bo ostatecznie spodobała mi się, ale…. Jest tyle pytań, a tak mało odpowiedzi 😢 Czuję niedosyt, potrzebuję drugiej części… “W chwili, gdy jeden człowiek złorzeczy, przeklina pod nosem pechowy piątek albo głupi poniedziałek, narzeka na upał i mróz, na krzyki dzieci i pracę, na to, że coś mu się znów nie udało, inny dziękuje za kawałek chleba, za każdy kolejny dzień, wieczór i poranek. Życie nauczyło mnie być tym drugim.”

Magda jest architektem i to bardzo zdolnym. Po skończeniu studiów ląduje w polskiej firmie architektonicznej ale jako nowicjusz nie rozwija się. Jest wykorzystywana do odwalania tego, co niechętnie robią ci wybitni. Na szczęście los daje jej możliwość wyjazdu do Niemiec a stamtąd do Omanu gdzie bierze udział w poważnym projekcie. Tamtejsi bogacze dostrzegają jej potencjał i Magda decyduje się na kolejny kontrakt już solo. Ta powieść to nie tylko historia o Magdzie. Podczas kolejnych kontraktów poznajemy jej bajecznie bogatych arabskich pracodawców. Szeroki wachlarz ludzkich charakterów, podejścia do religii, do kobiet. Ich traktowanie, zakazy i nakazy, którymi są ograniczane. Autor w swoją historię wplata również istotne fakty historyczne, które akurat mnie za bardzo nie interesowały. Co ciekawe, dotąd myślałam, że w tamtejszym środowisku raczej trudno by było spotkać arabskich mężczyzn, którzy traktują kobiety na równi ze sobą. A jednak...

Przeczytałam wiele książek Kate Hewitt o tematyce wojennej, wszystkie były szalenie ciekawe i wzruszajace, ale... To, co zrobiła ze mną ta książka, nie mieści się w głowie. Jeszcze parę takich książek i stanę się emocjonalnym wrakiem. Czy potępiam Holokaust? Oczywiście, że tak. Czy potępiam zbrodnie wojenne, czy potępiam nazistów? Całą sobą. Czy potrafię potępić Hansa Brennera, zbrodniarza wojennego, jak sam o sobie powiedział? Jedyne, co czuję po lekturze tej niesamowitej powieści, to głębokie współczucie dla niego, całej jego rodziny. Czuję też niesamowitą wściekłość na przeklętą machinę Hitlera, która wmanewrowała z gruntu dobrego człowieka w tak tragiczne losy, która złamała młodego, ambitnego człowieka, kierując go do obozu w Sobiborze... Ostatnie strony tej książki, to dla mnie niekończący się strumień łez, a cała powieść zostanie ze mną już na zawsze

Siostry pod wschodzącym słońcem" to historia Nesty, pielęgniarki, która zaciągnęła się do opieki nad aliantami. Poznaje Norah i razem trafia na wyspę u wybrzeży Sumatry. Japończycy ich tam znajdują i wysyłają do obozów, w których warunki pracy są skandaliczne. Kobiety walczą o swoje przetrwanie i pomagają ile się da innym... Z tej książki wyłania się przede wszystkim kobiecy power, gdzie widać ile zdolne są poświęcić kobiety pragnące żyć i nieść dobro. Oczywiście nie tylko Nesta i Norah są tu bohaterkami, ale też liczne inne kobiety, które spotykają na swojej drodze. Z licznych dialogów wyłania się obraz kobiet bojacych się o jutro ale gotowych walczyć o lepszy czas. Opisy cierpienia ludzi są tu brutalne, a restrospekcyjne momenty podkreślają, co już przed wojnę utraciły kobiety. Wojna budziła w ludziach okropne zachowania, ale też te piękne. Historia przedstawiona przez Morris pokazuje siostrzaną więź i piękna przyjaźń w niełatwych czasach. Piękna i wzruszająca historia.

W tej książce poznajemy losy kilku bohaterów, na krótko przed wybuchem II wojny światowej, a także w trakcie trwania wojny. Poznajemy bliżej Jona, który mieszka w Pradze, ale rodzice chcą dla niego lepiej i wysyłają go to Terezina. Rodzice myślą, że dobrze robią i syna wojna nie dosięgnie. Niestety Terezin nie okazuje się rajem dla chłopaka, a więzieniem. Czy będzie mu dane zobaczyć się jeszcze kiedyś z rodziną? Jak potoczą się jego losy w obozie? Czy w tych nieludzkich okolicznościach wydarzy się jeszcze dla niego coś miłego? Natan to chłopak wychowujący się w Krakowie. On i jego rodzina to Żydzi, którzy pewnego dnia przyjmują pod swój dach młodą Niemkę. Ta rodzina myśli, że ratuje tę dziewczynę od śmierci, a prawda jest całkiem inna. Pewnie Natanowi byłoby lżej pogodzić się z prawdą, gdyby nie fakt, że zakochał się w tej Niemce. Co stanie się z Natanem, gdy wojna rozpęta się na dobre ? Czy tej rodzinie uda się uciec, przeżyć? I jaką rolę odegra tutaj ów niemiecka dziewczyna? Icek, kolega Natana, który dzięki swojej kochanej mamie ma szansę na lepsze życie i ucieczkę przed wojną. Jego mama wysyła go do rodziny do Ameryki. W końcu Ameryka to kraj bogaty, tam można się szybko dorobić wielkiej kasy. I taki plan ma Icek. Zarobić pieniążki, aby wrócić do Krakowa i kupić budynek, w którym będzie z mamą prowadził sklep. Czy faktycznie Ameryka okaże się taka fantastyczna i Icek spełni swoje marzenia? Czy wróci do Krakowa i do mamy? Róża Kranz, to mama Icka, która chcąc chronić syna - robi wszystko by wysłać go do Ameryki. A potem trzyma ją przy życiu tylko świadomość tego, że Icek w końcu wróci do niej. Co jednak się stanie, kiedy wojna pokrzyżuje im te plany? Czy Róża zdecyduje się na ucieczkę? Bo jeśli nie, to grozi jej obóz, albo i śmierć. Losy tych żydowskich bohaterów są różne, niejedne gdzieś tam się przecinają, inne wcale nie. Łączy je tragizm wojny. Będąc w obozie czują się jak ptaki bez skrzydeł, które choć by chciały się wydostać z tego okropnego miejsca, to nie mogą odlecieć. Dookoła widzą mnóstwo bólu, strat i rozstań z najbliższymi, śmierci. To też w pewien sposób odbije się na ich psychice i na ich życiu. Możemy tutaj przeczytać do czego ludzie są zdolni, aby utrzymać się przy życiu. Co kieruje ludźmi, którzy znęcają się nad bezbronnymi, ale i co kieruje takimi bezbronnymi ludźmi w chwilach, kiedy widzą choćby mały promyk nadziei na przeżycie? Jak nawet w obozie koncentracyjnym można zaznać łaski i luksusu? Choć wiadomo, że nie za darmo. Co potrafią zrobić ludzie z miłości, a co z nienawiści? Czy los okaże się dla tych wszystkich bohaterów łaskawy? Czy wrócą do swoich domów, do rodzin? Czy będzie im dane dożyć końca wojny? Ta historia jest oczywiście wymyślona przez pana Andrzeja F. Paczkowskiego. Oczywiście są tutaj wplecione prawdziwe fakty, bo przecież wojna była, obozy istniały i istnieją do dziś - jako muzeum, no i choć nieliczni ludzie, którzy przeżyli wojnę jeszcze żyją, to jest na kim się wzorować. Autor wyjaśnia na końcu, jakimi postaciami się wzorował, aby nadać pewnych ludzkich cech odpowiednim bohaterom, ale też mówi, kogo całkowicie sam wymyślił. I choć łapiąc za tę historię, mamy świadomość, że jest ona wymyślona, to zapala nam się taka lampka, że przecież są tutaj prawdziwe fakty i wydarzenia wplecione i to już nieźle działa na wyobraźnię. Ta historia jest przepełniona bólem, strachem, śmiercią, wieloma okropnymi wydarzeniami, ale też chęcią zemsty. Jednak na przekór temu tragizmowi jest tutaj różna miłość, jest pożądanie, jest pomoc, jest chęć życia. Tę książkę naprawdę warto przeczytać, choćby dlatego, żeby zobaczyć jak nawet w takim miejscu jak obóz zagłady może rodzić się miłość dwojga ludzi. Żeby tylko miała ona jeszcze możliwość przetrwania poza ogrodzeniem obozu i byłoby świetnie ;) Ale czy tak będzie? To już sami przeczytacie. Te emocje bohaterów, to co przeżyli i jak, co stracili, co zyskali i to co najważniejsze - czy im się udało wytrwać do końca wojny? A jeśli komuś się udało, to czy dał radę wrócić do normalności? Bo to co oni przeżyli, co widzieli i czego byli świadkami - to mocno na nich wpłynęło. Zatem zapraszam Was do tej lektury.

Taka sobie. Momentami była śmieszna, prawie zawsze przewidywalna. Raczej czytałam, żeby przeczytać i zaliczyć wyzwanie na kwiecień z książką z literą "W", niż się delektowałam. Często mnie nudziły rozmowy bohaterów. Podłoże historyczne całkiem dobre, ciekawie przedstawione i sprawnie połączone z fikcyjnymi bohaterami. Szału nie ma.

Drugi tom przeczytany i muszę stwierdzić , że czytałam go o z większym zainteresowaniem niż pierwszy,znałam już bohaterów i czas akcji też bardziej znany,bardzo mnie interesuje miłość Piotra i Elżbiety bo niby skąd mogli wiedzieć ,że są rodziną skoro zazdrosna o syna matka nie potrafiła ich o tym zawiadomić,a milość Anny i Kazimierza czy tylko zostanie platoniczna, myślę , że trzeci tom będzie jeszcze bardziej inyeresujacy

Aneta Krasińska to autorka, która jak mało kto potrafi pisać o trudnych zakrętach życiowych z ogromną dozą empatii i zrozumienia dla ludzkich słabości. Jej powieść „Droga ku przyszłości” to emocjonalny fundament dla każdego, kto kiedykolwiek czuł, że utknął w martwym punkcie. Moja ocena to mocne 8/10 – to literatura niosąca nadzieję, napisana z wielką klasą i wyczuciem, która udowadnia, że każdy koniec jest jedynie wstępem do nowego początku. Bohaterka powieści staje przed wyzwaniem, które dla wielu byłoby paraliżujące: musi zbudować siebie na nowo po bolesnych doświadczeniach, które zburzyły jej dotychczasowe poczucie bezpieczeństwa. Krasińska nie serwuje nam jednak taniego poradnika motywacyjnego przebranego za fabułę. Zamiast tego dostajemy mięsistą, życiową historię o procesie zdrowienia, który nie jest liniowy – ma swoje wzloty, bolesne upadki i chwile zwątpienia. Autorka mistrzowsko kreśli portrety psychologiczne nie tylko głównej postaci, ale i bohaterów drugoplanowych. Każdy z nich wnosi do opowieści inny odcień relacji międzyludzkich – od toksycznego uzależnienia emocjonalnego, po bezinteresowne wsparcie, które staje się kołem ratunkowym. To właśnie ta autentyczność więzi sprawia, że od książki trudno się oderwać. Dlaczego 8/10? Powieść wyróżnia się na tle współczesnej literatury obyczajowej kilkoma kluczowymi elementami, które sprawiają, że zasługuje na wysoką notę. Dojrzałość emocjonalna: Krasińska unika czarno-białych podziałów. Rozumie, że wybaczenie – zarówno innym, jak i sobie – to proces żmudny i skomplikowany. Czytelnik czuje, że autorka szanuje jego inteligencję i emocje. Styl i język: Proza Anety Krasińskiej jest niezwykle płynna. Autorka potrafi opisywać wewnętrzne rozterki w sposób plastyczny, niemal namacalny, zachowując przy tym lekkość, która sprawia, że mimo trudnej tematyki, lektura jest przyjemnością. Uniwersalne przesłanie: To książka, w której przejrzeć może się każdy. Problemy z tożsamością, lęk przed nieznanym i walka o własną autonomię to tematy, które dotykają nas wszystkich, niezależnie od wieku czy statusu. „Droga ku przyszłości” to nie tylko tytuł, to obietnica, którą autorka składa czytelnikowi. Aneta Krasińska stworzyła opowieść, która koi, ale i zmusza do refleksji nad własnymi wyborami. To inspirująca lekcja odporności psychicznej, która pokazuje, że choć nie mamy wpływu na to, co nas spotyka, mamy pełną kontrolę nad tym, jak postanowimy na to odpowiedzieć. Osiem punktów to wyraz uznania dla literackiej sprawności i serca, które autorka włożyła w tę historię. To pozycja obowiązkowa dla fanek literatury, która zostawia w duszy trwały ślad i ciepłe światło.

„Ja wierzę. Wierzę, że Kościeszewscy naprawdę byli przeklęci, ale o wiele wcześniej, jeszcze zanim Henryk pojawił się na świecie. Coś było nie w porządku z tą rodziną. Przebija to z każdej strony zapisanej przez moją babkę. Jakby jakaś zgnilizna toczyła ten dwór od środka”. Schyłek XIX wieku. Podupadający dwór cieni. Tajemnice. Klątwa. Pozornie szczęśliwe małżeństwo. Szaleństwo. Niewyjaśnione podmuchy zimnego wiatru w zamkniętym pomieszczeniu. Duszny zapach kwiatów i książek, które przyciągają literami i kuszą, aby poznać ich zawartość. Miłość, ale zakazana. Bieda i bogactwo, stykające się ze soba dwa różne światy. Słowiańskie wierzenia, naturalna medycyna. Męczące, powracające sny. To wszystko znajdziecie w tej książce. „Szepty przeszłości” trzymają w napięciu aż do ostatniej strony. Zaskakują zakończeniem. Sandra Nikoniuk stworzyła bohaterów z krwi i kości, każdy z nich ma swój unikalny charakter. Szczególnie diaboliczny Edmund Kościeszewski budzi bardzo niepokojące odczucia… Nie udało mi się przewidzieć, w jakim kierunku rozwinie się akcja, to wielki plus! Podczas lektury wciąż towarzyszyło mi przeczucie, że za chwilę coś się stanie, coś pójdzie nie tak, wystarczy jeden fałszywy ruch Łucji… Świetnie się czytało. Jeśli raz weźmiecie tę książkę do ręki i zagłębicie się w przedstawiony w niej świat to, ostrzegam, odłożycie ją dopiero aż przewrócicie ostatnią stronę.

Dość przyjemny romans historyczny nieznanej mi dotąd autorki okraszany szczyptą humoru i powiedzonek ,z rodzinną tajemnicą w tle. Autorka przenosi nas na Podlasie ,do 1869r.,gdzie poznajemy Luizę i Edwina. Jesteśmy świadkami ich pierwszych miłosnych uniesień ,intryg i słownych przepychanek.Poznajemy też losy babci Luizy,jej niespełnionej miłości i życia u boku męża tyrana. Akcja powieści rozgrywa się bardzo szybko,a my krok po kroku odkrywamy głęboko skrywane rodzinne tajemnice.Nie zabrakło w niej również emocji ,namiętności i zaskakujących wydarzeń. Czyta się szybko,lekko i przyjemnie.