Opowiadania dla dzieci według Dickensa

Dostałam kiedyś tę książkę od mamy, gdy wróciła ze spotkania. Powiedziała że specjalnie ją dla mnie wzięła, bo dostała autograf z podpisem "o Alicji dla Alicji". Co prawda sama książka zbytnio mnie nie wciągnęła, ale mam ją do dzisiaj na pamiątkę. Jest to fajna lektura na luźne wieczory dla młodszych osób i nie tylko.

Zuzia chodzi do 3 klasy. Jest najmniejsza i najchudsza w klasie, przez co często brana jest za chłopca. Jednak mimo drobnej postury potrafi zaskakująco sprawnie obezwładnić nawet dużego chłopaka. Ma dysgrafię, za to potrafi opowiadać historie nie z tej ziemi. Dziewczynka nieustannie wpada na szalone pomysły, prowadzące do szeregu absurdalnych sytuacji, które potrafią wprawić dorosłych w niemałe osłupienie. Zuźka mieszka przy ulicy, na której oprócz niej (i jej młodszego brata) nie ma żadnych innych dzieci. Ma ogromne marzenie - żeby do pustego domu naprzeciwko w końcu wprowadził się ktoś, z kim będzie mogła wspólnie spędzać czas. Jej marzenie wkrótce się spełnia - już nie będzie miejsca na nudę! Śledząc codzienność Zuźki, towarzyszymy jej zarówno w szkole, jak i w domu. Obserwujemy jej relacje z rodzicami i rówieśnikami. Widzimy emocje, które temu wszystkiemu towarzyszą - zarówno te dobre, jak i te trudniejsze. Pojawiają się wątki dorastania, przyjaźni czy kompleksów związanych z wyglądem. Książka jest napisana tak, że wręcz pulsuje energią głównej bohaterki. Zuzia jest roztargniona, ma milion myśli na minutę, zupełnie nie potrafi się skupić, a jej nastrój potrafi zmienić się w ułamku sekundy. Czyta się szybko i dynamicznie, bo dzieje się tu naprawdę dużo naraz. Cała historia potrafi solidnie rozbawić, bo wiele sytuacji jest po prostu komicznych. Zatem jeśli szukacie humorystycznej lektury, przy której można się szczerze pośmiać — ta książka świetnie się sprawdzi.

Książka ta opowiada o niezwykle szalonej babci Laili Karlson i jej wnuczce Iris. Dziadek Iris zmarł i nie ma ona ochoty spędzać wakacji u babci. Tata uważa, że na wsi będzie jej o wiele lepiej i wiele weselej. Iris jest innego zdania i myśli, że to będą najgorsze wakacje w jej życiu. Ale wcale tak nie będzie! Przeżyją razem z babcią aż 19 przygód ( nie licząc wstępnej)! Iris jest wielbicielką liczenia i liczy wszystko np. ile płatków śniadaniowych zjadła. Do babci jadą pociągiem i gdy dojeżdżają na stację dziewczynka dostrzega coś dziwnego. Babcia przyjechała odebrać wnuczkę z peronu. Nie uwierzycie czym ! Motorem ! Ja opowiedziałam wam początek, ale zapewniam, że historie są strasznie śmieszne. Czasem nawet bałam się co będzie dalej! Iris i jej babcia były podejrzane o napad na bank, ścigała je policja, groziło im wiele lat więzienia… Wszystko jednak skończyło się dobrze. Polecam od lat 7. Więcej dziecięcych recenzji na ksiazkoteka.bloa.pl

Bardzo ciekawa forma napisania książki. Są to listy młodego Wilczka, który wysyła je do rodziców. Podobała mi się też mapa krainy umieszczona na początku książki. Przez to możemy śledzić drogę bohatera. Historia była okej, jednak mam drobne uwagi co do języka tam użytego. Uważam, że niektóre teksty i odzywki wilka są trochę dla starszych dzieci niż 4-6 letnie.

Relacje między rodzeństwem często bywają trudne nawet w najserdeczniejszych rodzinach. W rodzinie Pawła, jego więź z młodszym bratem Kubą powinna być jeszcze silniejsza, gdyż po zniknięciu taty to oni byli jedynymi mężczyznami w domu i powinni zadbać o mamę. W związku z tym powinni bardziej się zżyć i doskonale umieć się dogadywać (nawet bez słów). Niestety ich relacje od jakiegoś czasu były coraz gorsze. Apogeum osiągnęły, gdy przez nieuwagę Kuby zginął chomik Pawła. Wtedy to Paweł zaczął udawać, że wcale nie ma brata, zupełnie go ignorował. Paweł miał łatwiej - miał wielu kolegów, więc nie odczuł straty, natomiast Kuba swe smutki i frustracje zajadał i robił się coraz grubszy. Paweł ze swoim bratem nie dzielił się żadnymi sprawami, nie zwierzał mu się, ani nawet nie chwalił. Nie przyznał się nawet do korespondowania z Tajemniczym Dżejmsem, a przecież w życiu chłopca było to bardzo ważne wydarzenie. Tajemniczy Dżejms jednak wiele wiedział o Pawle i często wypytywał go o jego brata. To irytowało Pawła, ale z czasem też pozwoliło spojrzeć na brata innymi oczyma. Chłopiec od jakiegoś czasu przypatrywał się bratu - zauważył ogromną zmianę w jego zachowaniu oraz.... odżywianiu. Młodszy brat postanowił się bowiem odchudzać, by znów być tym samym Kubą co kiedyś. Czy chłopcy odbudują swoje relacje? Jak rozwinie się korespondencja Pawła z Tajemniczym Nieznajomym? Czy czegoś go nauczy? Jakie są przyczyny konfliktu chłopców i jaki mają wspólny cel (cele)? Warto przekonać się samemu. Książeczka nie jest długa, czcionka duża, wyraźna, z szerokimi odstępami między linijkami. Ilustracji jest stosunkowo niewiele, ale nie jest to takie istotne, bo ciekawy tekst, często przeplatany listami wystarczająco zainteresuje czytelnika. Podoba mi się sposób w jaki autorka pomaga swojemu bohaterowi zrozumieć emocje, które tkwią w nim głęboko; jak podkreśla rolę rodziny (nawet jeśli jest niepełna). Doskonale jest tu przedstawiona postać matki chłopców. To osoba rozsądna, cierpliwa, sprawiedliwa i ogromnie kochająca synów. Potrafi z nimi rozmawiać, wie kiedy dziecko trzeba zostawić, by samo przeżywało swoje emocje, a kiedy pomóc mu je zrozumieć i "przetrawić". Wspiera swoich synów, jednocześnie wychowując na dobrych, dojrzałych chłopców. Głównie za to książkę polecam!

Jak powiedziałam, tak uczyniłam. To znaczy, że odpoczywając od książek i poradników psychologicznych, sięgnęłam po coś lżejszego, ale bardzo dobrego! Tak Wam rzeknę ponownie: czytajcie książki dla dzieci - nie tylko dzieciom, ale i sobie! Ja przeniosłam się dzisiaj na ulicę Broca w Paryżu, gdzie działy się rzeczy niezwykłe i nieco absurdalne, ale jednocześnie urocze i z wartościowym przekazem w tle. Początkowo myślałam po zapowiedziach jednej z recenzentek, że będzie tu dziwniej, ale wcale tak nie było. Albo... Mój próg dziwności jest znacznie wyższy niż w przypadku niektórych osób. Tak, to może być to... Pierre Gripari stworzył niesamowite, baśniowe opowieści osadzone jednak w nieco bardziej współczesnych realiach, a towarzyszyły mu w tym, a jakże, zaprzyjaźnione dzieci paryskie. Tworząc dla najmłodszych dobrze przecież liczyć się z ich zdaniem, przy okazji ucząc tego, w jakich kierunkach podąża dziecięca wyobraźnia. A może w takie rejony, że dech zapiera, a niekiedy zaskoczenie odbiera mowę... Wracając jednak do książki, powiem, że składa się z 9 historii. Każda, jak to z baśniami bywa, kończy się morałem i skłania do refleksji. Nie brakuje tu symboli i metafor, które być może inaczej odczytają dzieci, a inaczej dorośli. Moje typy to: "Skubidu, wszystkowiedząca lalka" (dla mnie to przede wszystkim opowieść o szukaniu wyjścia w sutuacjach beznadziejnych, wynikających z ludzkiej podłości i o ufności rzeczom niewidzialnym, intuicyjnym), "Wróżka z kranu" (świetna do opowiedzenia o dobrych złego początkach i odwrotnie, ale też o oczekiwaniach rodziców względem dzieci), "Miły Diabełek" (oj, tak nasycona treścią historia, że nie wiem, od czego zacząć, ale na pewno sporo tu o tym, że środowisko nie musi mieć na człowieka tak wielkiego wpływu, jeśli znajdzie się ktoś, kto pomoże rozwinąć skrzydła, o dziecięcej krzywdzie też jest tu sporo) i "Książę Blub i syrena" (o tym, że rodzice nie zawsze mają rację). Z tą zachęta Was zostawiam! https://www.instagram.com/justynaczytuje/?hl=pl https://www.facebook.com/JustynaCzytuje

Moja przygoda z Mikołajkiem zaczęła się od starszych części. Wiem, że starsi koledzy się ze mną nie zgodzą ale muszę przyznać, że mi, jako osobie młodej, bardziej podobają się nowsze przygody tytułowego bohatera. Zarówno " Nowe przygody Mikołajka" jak i "Rozrywki Mikołajka" napisane są przyjemnym, współczesnym językiem. Również ilustracje są bardziej interesujące dla młodszego pokolenia. Dla osób w moim wieku są to zalety, dla mojego starszego rodzeństwa - wady. Jednak to właśnie ze względu na te różnice każdą z tych książek pochłaniałam dosłownie w kilka dni. Już planuje zakup kolejnych! :)

Książka z kategori Creepy, ale jak dobrze się czytało! Fabuła była pokręcona, chwilami smutna, ale jak bardzo realna . Moja opinia jest jednoznaczna: ZDECYDOWANIE 10\10! .................................................................. ❤️Postacie❤️ Juniper ( Główna bohaterka), Giles ( Kolega, bardzo wrażliwy), Pani Berry, Pan Berry, a reszty nie będę spoilerować 😊. 🧡Fabuła🧡 Straszna, momentami smutna, ale także, czytając , satysfakcjonująca. Spoko 👌 💛Moja opinia:💛 10\10, ponieważ: +2 punkty za pomysł +3 punkty za postacie ( super !) +1 punkt za samo drzewo i... +4 punkty za całość! ...................................................... Szczególnie spodobało mi się podobieństwo do książki ,, Za Niebieskimi Drzwiami'' autorstwa Marcina Szczygielskiego , mojego ulubionego pisarza ❤️. Zapraszam do challengu książkowego 😉! Gorrrrrrąco polecam, każdemu kto chce przeczytać!!! 📖👌

Uważam, że taka książeczka niepotrzebnie została podciągnięta pod serię "Mikołajek". O wiele lepsza by była z bohaterami, którzy są zupełnie osobni, a tak chcąc nie chcąc patrzy się jednak przez pryzmat znanej "sagi". Szczególnie, że autor sam nadaje temu dziełu tytuły wskazujące na chęć dalszego eksploatowania starej i lubianej serii. Jeśli ktoś oczekuje tych kultowych żartów polegających na opisywaniu czegoś dziwnego ze świata dorosłych przez dziecko, to ich nie znajdzie zbyt wiele, może nawet nie znajdzie ich wcale. Jednak książka ta dla młodych czytelników nadaje się nawet bardziej niż "Mikołajek" Goscinny'ego, stąd oceniam na 6 zamiast 5, bo mimo wszystko rozumiem zapotrzebowanie na taką wersję słynnej postaci.

Przeczytałam "Piątkę z Zakątka" już jako dorosła osoba i też z tej perspektywy oceniam ją jako przyjemną lekturę, choć nie jest ona pozbawiona wad. Książka opowiadana jest z perspektywy rezolutnego, wygadanego dziewięciolatka, ucznia klasy III. W krótkich rozdziałach i w dość zabawny sposób przedstawia on siebie i swoich dziecięcych przyjaciół, a także przygody, jakie ich spotykają. Spotkałam się z porównaniem tej książki do przygód Mikołajka i faktycznie widać podobieństwa, ale codzienność, w jakiej żyją nasi bohaterowie, jest na wskroś polska z lat 90. XX wieku. Z tej perspektywy jej wady, czyli np. to, że spośród sławnych polskich kobiet uczniowie są w stanie wymienić tylko Marię Curie-Skłodowską albo stereotypowe postrzeganie koleżanek, są bardziej zrozumiałe. Na plus jednak oceniam przykłady dziecięcej spostrzegawczości, która odsłania hipokryzję dorosłych, a także naukę właściwego podejścia do zwierząt. Nie bez znaczenia jest humor, z jakim wszystkie wydarzenia są opowiedziane - sprawia on, że także dorosły czytelnik nieraz parsknie śmiechem przy lekturze.

Książka, którą kupiłem dla swojej córki (7 lat) w ramach edukacji finansowej :) Przemycone są w niej pojęcia związane z funkcjonowaniem wolnego rynku. Mamy tu dużo krótkich rozdziałów i dużo ilustracji. Książka jest na pewno warta przeczytania, natomiast córce dużo bardziej podobały się "Zaskórniaki" tego samego autora.

Bardzo zabawne, chyba dla dorosłych bardziej niż dla dzieci (zresztą, podejrzewając to, przeczytałam po kryjomu przed S.). Choć to książka sprzed paru dobrych lat, nie straciła nijak na aktualności, wręcz w obecnym kontekście wydaje się aż krzyczeć "nic się u nas nie zmieniło!" (patrz: rozdziały o zapotrzebowaniu na order czy bohaterskiego protoplastę; kramarstwo w Żelazowej Woli, zadania domowe 'na myślenie', itp.) Ciekawam reakcji Młodego na wynurzenia Klary. Oraz kolejnej części

Nie do końca wiem do jakiej grupy wiekowej jest skierowana książka. Dla najmłodszych dzieci wydaje się trochę zbyt mroczna. Polecam jednak lekturę ponieważ pięknie pokazuje, że bohaterowie nie są tylko piękni i młodzi, ale także np. niezbyt inteligentni. Postaci nie są jednowymiarowo dobre lub złe, targają nimi różne odczucia od strachu, nienawiści do współczucia i miłości. Książka pozwala także poznać dzieciom nowe słowa, takie jak np. perfidia czy empatia. Przedstawia je w bardzo obrazowy sposób. Co do wydania książki. Nie bardzo mi się podobała okładka. Pochodzi ona z filmu, który powstał na jej podstawie. Ucieszyłam się kiedy zdjęłam obwolutę i moim oczom ukazała się dużo ładniejsza okładka. Wewnątrz książki są piękne ilustracje.

Książkę czytałem z dzieckiem. Gdybym czytał ją sam, też byłbym zadowolony, ale… warto pośmiać się razem z dzieckiem. Fakt, chwilami żałowałem, bo miała być to książka na dobranoc, a po każdym rozdziale zabijaliśmy senność salwami śmiechu, co przynosiło odwrotny efekt do zamierzonego. Środek to typowe perypetie, które przeżywa dziś większość dzieci, więc łatwo się w tym Małolatom odnaleźć. Dorośli także znajdą wiele dla siebie, np. jak na widzą nasze dzieci. Świetna jest dziecięca narracja. Nie wiem, czy autorzy dali druk do korekty dzieciom, czy sami korygowali dziecięce opowiadania – (wtedy trzeba by zmienić nazwiska autorów). Wiem natomiast, że warto Melę i Kubę przeczytać, ale zdecydowanie nie na dobranoc.

Bardzo przyjemna książeczka, przeczytana pół na pół z moją córką. Czarownica jest bardzo sympatyczną postacią. Myślę, że jej przygody spodobają się najmłodszym czytelnikom. Rozdziały nie są za długie, więc dziecko się też nie męczy czytaniem. A zakończenie... oooj można się zaskoczyć. Polecam.

Prosto z Francji, czy Anglii, z Rosji oraz z Persji, baśnie nie tylko znane są na całym globie ziemskim, ale pochwalić się mogą również różnorodnym pochodzeniem. Geneza niektórych z nich sięga nawet VI wieku przed naszą erą. Niektóre bardziej znane, inne mniej, wciąż przewijają się przez światową kulturę. Towarzyszą rodzinom podczas opowieści na dobranoc i uprzyjemniają czas, kiedy oglądamy ich barwne ekranizacje. W zbiorze „Złota księga bajek” znajdziemy prawie 70 najróżniejszych bajek, których twórcami są nie tylko bracia Grimm, czy Andersen, ale też Iwan Kryłow, czy Ezop. Peter Holeinone wraz z ilustratorami próbuje na nowo przekazać czytelnikowi twórczość znanych i cenionych światowych bajkopisarzy. W potężnym zbiorze bajek czytelnik będzie mógł zapoznać się z baśniami braci Grimm, Andersena, czy baśniami angielskimi. Nie zabraknie tutaj króciutkich bajek Ezopa, a także Pinokia od Collodiego. Poczytamy przepiękne opowieści zrodzone w umyśle Perraulta, a także te, które narodziły się w głowie Szeherezady. Tą podróż po świecie baśni zakończą bajki prosto z Rosji. Bez względu na to czy bohaterami tych siedemdziesięciu historii są ludzie o dobrych i złych sercach, magiczne istoty, jak chociażby wróżki, czy niezwykłe zwierzęta. Cześć jest nam znana mniej bądź bardziej, ale wszystkie mają na celu nie tylko umilać czas młodemu czytelnikowi, ale też i nauczyć go odpowiednich zachowań. Przekazywane od tysięcy lat z pokolenia na pokolenie, niekiedy źródło ich pochodzenia jest całkowicie nieznane- baśnie przetrwały do dziś dzień. Zatem docenić należy zbiory takie jak „Złota księga bajek”, bowiem to one stanowią dziedzictwo najznakomitszych bajkopisarzy. W zbiorze tym nie zabraknie dobrze znanych nam historii, jak chociażby „Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków” od Grimmów, „Mała Syrenka” od Andersena, „Przygody Gulliwera” prosto z Anglii, „Pinokio” od Collodiego, „Kopciuszka” od Perraulta, czy „Lampy Aladyna” ze Wschodu. Wszystkie były wielokrotnie interpretowane przez współczesnych twórców, także filmowych, przez co dorobiły się różnych wersji z różnymi zakończeniami. Chyba to z „Małej Syrenki” zdecydowanie odbiega od tego, z którym zapoznała nas wytwórnia Walta Disneya. Jednakże, czy to oznacza, że jest gorsza? Zdecydowanie nie! W tym zbiorze znajdziemy także inne historie, do których dotychczas mielibyśmy problem z dotarciem, gdyż rzadziej się je przybliża w podobnych publikacjach. Wśród nich znajdują się te od Ezopa, które stały się inspiracją dla Jeana de La Fontaine'a. To w tych opowiastkach znajdziemy jedynie zwierzęta, które stanowią uosobienie ludzkich cech, a także praw natury i okrutności życia codziennego. Przykładem jest tutaj „Wilk i jagnię”, gdzie niewinność nie zawsze musi ratować nas w obliczu prawdziwego okrucieństwa, czy „Osioł, któremu się zdawało, że jest mądry” próbujący uzmysłowić, że najłatwiejsze rozwiązania niekoniecznie muszą być najlepszymi. Nie oszczędza się też zadufanych w sobie ludzi zaprezentowanych w „Zarozumiałej żabie”, czy też dowodu na to, że warto jest pomagać innym, aby potem oni mogli pomóc Tobie w „Koniu i ośle”. Te małe satyry, choć nieznane z nazwy funkcjonują do dziś, a niektóre ze stwierdzeń w nich zawartych stosujemy jako przysłowia. Niezwykle piękne są też historie ze Wschodu i z Rosji. Mają w sobie niesamowity klimat charakterystyczny dla tych okolic. Dodatkowo część z nich pozostaje nam nieznana, choć baśnie z Persji i Arabii znajdziemy w zbiorze „Baśnie tysiąca i jednej nocy”, najpopularniejszym dotyczącym tego regionu. Nie wiadomo skąd się wzięły, wiadome jest tylko, że narratorką jest tutaj żona króla, która opowiada mu baśnie, aby uniknąć śmierci. Wśród tych znanych historii znajdują się też te, o których nie słyszmy aż tak często. Jest to między innymi „Rubinowy Książę”, gdzie przepiękny rubin zamienia się w przystojnego księcia, dla którego niemalże zgubna okazuje się ciekawość jego żony. Ponadto poczytać możemy o przygodach dzielnego Saida w baśni „Przygody Saida”, które stanowią odzwierciedlenie drogi każdego człowieka, aż w końcu dojdzie do tego co najważniejsze. Znajdziemy tu tez mini historię, w której to własność do jednego małego elementu w całym domu może uprzykrzyć człowiekowi życie w „Salem i gwóźdź”. Z drugiej zaś strony mamy także historie rodem z Rosji. Mroźne, ale i pełne wspaniałości bajki, które także mogą wnieść coś do naszego życia. Przede wszystkim znajdziemy tutaj potwierdzenie siły ludzkich marzeń w osobie młodego chłopaka, który uznawany za marzyciela i obiboka dorobił się więcej niżeli inni ludzie, a robiący to co lubi najbardziej, w bajce „Jezioro Złotych Ryb”. Nie brakuje też przepięknego dowodu na to, że dobre uczynki zawsze zostają wynagrodzone w „Domu z zielonym dachem”, a także potwierdzenia na to jak bardzo budujące jest dobro a niszczące jest zło w historii „Córki puszczy”. Wrażenia podczas lektury tych baśni wzmacniają dodatkowo niezwykłe ilustracje znanych i cenionych artystów. Nie są to jedynie rysownicy, ale też ludzie zajmujący się ogólnie pojętą sztuką. Z baśniami każdy z nich miał do czynienia już od dłuższego czasu, a w zbiorze „Złota księga bajek” znalazły się ich najlepsze prace. To właśnie one oddają charakter pełnego kolorów i życia Wschodu, a także surowość i chłód Rosji. Nie przesadzają z barwami, starając się, aby postacie wyglądały jak najbardziej realistycznie. Przy radośniejszych opowieściach szaleją z większą ilością kolorów, natomiast przy tych, które mają nas bardziej przestraszyć zobaczymy bardziej stonowane barwy. W wielu przypadkach rysunki wyglądają jak żywe. Bardzo trudno jest się nie zachwycać pięknem tych prac, w szczególności jeżeli dotyczą magicznych przedmiotów, cudownych wróżek czy przepięknych dziewcząt. Idealnie pasują do tematyki, starając się jak najlepiej przedstawić opowiadaną historię. Jedne prostsze, inne bardziej rozbudowane. Niektóre zaprezentowane w pierwotnej formie, a jeszcze inne stanowiącą swobodną interpretację autora zbioru. „Złota księga bajek” zawiera wszystko to czego może oczekiwać każde dziecko, ale też i dorosły. Jest jednak w czym wybierać, bowiem baśnie w tym zbiorze pochodzą z różnych stron świata, spod pióra zupełnie różnych pisarzy. Każda z nich ma duszę i każda stara się trafić do naszej duszy. Opowieści, które w prześmiewczy sposób prezentują ludzkie niedoskonałości, a także historie, w których dobro zostaje sowicie nagrodzone miłością, pieniędzmi oraz długim i szczęśliwym życiem, natomiast zło marnie kończy w piecu, bądź z rozciętym brzuchem. Jedne kończą się pozytywnie, innym do tego daleko. Jednakże wpływ tych historii na nasze życie, a także życie naszych dzieci, czy wnuków pozostaje nieoceniony.

Ja tylko dodam, że książkę czyta się bardzo szybko. Zaletą sa krótkie rozdziały i ładne ilustracje. Mojemu synkowi (5,5 lat) bardzo się podobała (choć było tam dużo nowych słów, których znaczenia myślę, że do końca nie zrozumiał, jak wikary, biskup, arcybiskup, kardynał, sobór). Za jakiś czas, może za 2, 3 lata na pewno znów wrócimy do lektury tej książki. Ponieważ życiorys takiego wyjątkowego człowieka jakim był Jan Paweł II warto jest znać nawet na pamięć. I oczywiście bardzo chętnie przeczytamy drugą część: "O tym, jak Jan Paweł II kilkadziesiąt razy okrązył kulę ziemską".

Przyjemna, klimatyczna opowieść o sile wyobraźni. Czytając ją faktycznie łatwo przenieść się w czasy naszych babć. Opisy postaci bardzo plastyczne. Jedyne co mnie raziło, to kilkukrotnie wzmianki o tym jak to dzieci "dostały w skórę" - dziś nie do pomyślenia, w tamtych czasach pewnie na porządku dziennym... Za to odjęłam gwiazdki - inaczej pewnie byłaby mocna 8.

Urocza i pokręcona historia ze zwierzątkami w roli głównej. Główny bohater planuje wyznać uczucie swojej ukochanej, ale na przeszkodzie stają mu sprawy zawodowe i tajemnicze zdarzenia. Będzie sporo zamieszania i przygód oraz oczywiście zabawy dla czytelników w każdym wieku.

Ciekawa i wciągająca lektura. Napisana jest bardzo przystępnym językiem, z lekkim humorem. Jako młodej mamie podnosiła mi momentami ciśnienie, ze względu na wykorzystywane metody wychowawcze czy opis jazdy samochodem z dziećmi. Rozumiem, że wydarzenia dzieją się w latach 60. XX wieku, jednak mimo wszystko mocno zwracałam na to uwagę. Pomijając to, podobała mi się ta książka.