I drugi tom dopiero podkręca. Może dlatego, że dłuższy, może dlatego że większa tajemnica i jej rozwikłanie. Chociaż nie do końca, wszystkiego się nie dowiedzieliśmy.

I drugi tom dopiero podkręca. Może dlatego, że dłuższy, może dlatego że większa tajemnica i jej rozwikłanie. Chociaż nie do końca, wszystkiego się nie dowiedzieliśmy.

Arama i Kumosuke to nietypowe rodzeństwo, którego sposobem na życie są oszustwa i nagrody za schwytanie drobnych przestępców. Ona ma nieskazitelne ciało oraz całkiem znośne umiejętności obrony przed zaczepkami zbyt nachalnie doceniających je mężczyzn. On uwielbia kobiety i pakowanie się w tarapaty, choć do najodważniejszych wcale nie należy. I jest jeszcze Rappa. Nieznajomy, którego spotykają na swojej drodze, a który sam o sobie niewiele wie. Jest to zarazem wcielenie mądrości i oaza spokoju, jak i zimnokrwisty zabójca. Bez niego prawdopodobnie Arama i Kumosuke, ze swoim pechem do ściągania pościgów i wpadania w tarapaty, pewnie daleko by nie zaszli.

Więcej na http://www.monime.pl/w-mandze-rappa-znajdziesz-wszystko/

Arama i Kumosuke to nietypowe rodzeństwo, którego sposobem na życie są oszustwa i nagrody za schwytanie drobnych przestępców. Ona ma nieskazitelne ciało oraz całkiem znośne umiejętności obrony przed zaczepkami zbyt nachalnie doceniających je mężczyzn. On uwielbia kobiety i pakowanie się w tarapaty, choć do najodważniejszych wcale nie należy. I jest jeszcze Rappa....

Drugi tomik "Rappy" to akcja. Raczej nie mu zbyt wiele odpowiedzi ( ale są). To głównie akcja. Akcji nie mam nic do zarzucenia, raczej na brak odpowiedzi i wyjaśnień. Warto dokończyć historie. Może to nie arcydzieło, ale na pewno jest bardzo fajna. I postacie oraz wyobraźnia są mocną stroną scenarzysty.

Drugi tomik "Rappy" to akcja. Raczej nie mu zbyt wiele odpowiedzi ( ale są). To głównie akcja. Akcji nie mam nic do zarzucenia, raczej na brak odpowiedzi i wyjaśnień. Warto dokończyć historie. Może to nie arcydzieło, ale na pewno jest bardzo fajna. I postacie oraz wyobraźnia są mocną stroną scenarzysty.

Do drugiego tomu "Rappy" podchodziłam pełna zapału i ciekawości. Bohaterowie ledwo uniknęli jednego niebezpieczeństwa, a już czekało na nich następne - zapowiadało się więc ciekawie, a jednak pierwsza połowa tomu mnie wynudziła. Potwory, maszyny i cała fantastyczna otoczka nie wywierała już takiego wrażenia, jak na początku opowieści. Nudą wiało też od samego Rappy. Na szczęście w połowie tomu nastąpił przełom i akcja stała się ciekawsza. Zakończenie pod pewnymi względami może rozczarowywać, ale mi się podobało.
Zainteresowanym polecam zarówno mangę, jak i recenzję na moim blogu: https://blogomangach.wordpress.com/2015/01/21/rappa-t-2/

Do drugiego tomu "Rappy" podchodziłam pełna zapału i ciekawości. Bohaterowie ledwo uniknęli jednego niebezpieczeństwa, a już czekało na nich następne - zapowiadało się więc ciekawie, a jednak pierwsza połowa tomu mnie wynudziła. Potwory, maszyny i cała fantastyczna otoczka nie wywierała już takiego wrażenia, jak na początku opowieści. Nudą wiało też od samego Rappy. Na...

"Szału ni mo"! Jest za to szaleńczy nadmiar zdarzeń,istot i ogólne uczucie irytacji po zakończeniu lektury. Nie można tej mandze zarzucić braku akcji, bo akcja jest wręcz nieustanna, przez co męcząca co z resztą widać po wiecznie zszokowanych minach dwóch głównych bohaterów (oni chyba też są tym zmęczeni :P. (SPOILER--->)Kiedy już przebrnęłam przez płatnych morderców, tratujące wszystko stada koni, welociraptory, mechanicznego, dymiącego geparda, który nie wiedzieć czemu ciągnie pociąg, rebeliantów, jednorożca, robotóy w ciałach ludzi, ludzi w ciałach robotów oooraz robotów w ciałach robotów (a to wszystko jedynie w 2 tomach!) miałam nadzieję, że chociaż dowiem się tego do czego dążyła cała ta przesycona fabuła, czyli tożsamości tytułowego bohatera... Otóż nie! Rappa zrobił mnie w konia stwierdzając, że już go to nie obchodzi! Bo teraz woli sprawdzić kim może być i co lubi! Litości...

"Szału ni mo"! Jest za to szaleńczy nadmiar zdarzeń,istot i ogólne uczucie irytacji po zakończeniu lektury. Nie można tej mandze zarzucić braku akcji, bo akcja jest wręcz nieustanna, przez co męcząca co z resztą widać po wiecznie zszokowanych minach dwóch głównych bohaterów (oni chyba też są tym zmęczeni :P. (SPOILER--->)Kiedy już przebrnęłam przez płatnych morderców,...