Operacja Whirlwind. Księgi 1-2

Książkę tę mam na liście “do przeczytania” od zawsze, a zabieram się do niej jak do jeża, bo jakoś kojarzy mi się z “Faraonem”. I nie wiem co miałbym do tej ostatniej mieć, bo monument filmowy Kawalerowicza nawet mi się kiedyś jakoś podobał, a oryginału Prusa przecież nie czytałem. Odwagi więc! No więc, czy trzeba było bać się powieści Waltariego? O czym jest opowieść Egipcjanina Sihnue? Jest z pewnością opowieścią o tamtych czasach, czy raczej o naszym wyobrażeniu o tamtym Egipcie; o państwie, które czasy największej świetności ma już zdaje się za sobą, a obecnie toczone jest problemami zewnętrznymi (jak konieczność toczenia większych i mniejszych wojen z mniej lub bardziej wrogimi i agresywnymi sąsiadami) oraz wewnętrznymi (jak spiski, walka o władzę czy słabości opisywanych faraonów). W takich to czasach dzieje się opowieść Sinuhe, którego to zmienność losów i niestałość szczęścia zdaje się znamienna dla epoki. A podana jest w księgach - godnie jak u jakiego Herodota czy innego Tukidydesa. W prostym odczytaniu jest więc o ludzkim losie jako swoistym wahadle, którego ruchy są jak zyskiwanie i tracenie bogactwa, szczęście i rozpacz po nim następująca, miłość i utraty kolejnych obiektów miłości. A wydarzenia te cykliczne jak Nil wylewający i ustępujący na przemian. Może to rytmiczność rzeki wydarzenia te kreuje i napędza? Jest też - głębiej sięgając w znaczenia książki - o postprawdzie, którą tworzy się od zawsze zwalając pomniki przeszłych władców, albo skuwając podpisy na marmurowych popiersiach po to tylko, by wykuć tam imiona własnych przodków. O niezmienności wydarzeń, gdzie “nil novi sub sole”, jak miano stwierdzić za lat tysiąc i stwierdzać do dziś - przez kolejne dwa milenia. Choć inni powiadają, że właśnie “nic dwa razy się nie zdarza”... Mamy opowieść o sektach kapłańskich uzurpujących sobie prawo do władzy - nie tylko nad “rzędami dusz”, ale i nad - o zgrozo - boskim faraonem. Dziel i rządź, wychowuj młodzież i opychaj się mięsem zwierząt ofiarnych! Nie jest to jakoś znajoma narracja? W ogóle i w ten sposób można spojrzeć na tę książkę z szerszej perspektywy; w rzeczywistości jest ona - podaną pod starożytnym płaszczem (tuniką może?) - opowieścią o nas samych, nawet tych współczesnych, bowiem człowiek nie tak znów bardzo zmienił się przez kilka tysiącleci spisanych o nim opowieści; nie myli się inny wielki Klasyk mówiąc “przeszłość jest to dziś, tylko cokolwiek dalej”. Życiowa droga Sinuhe pozwala nam spenetrować granice znanego wówczas świata: Egipt, Syrię, Kretę, Jerozolimę, Teby i Babilon, kraj Hatti. Poznajemy różnice kulturowe, religijne, społeczne, a pamiętać należy, że rzetelną wiedzę o tym, co jest w innych krainach szło wóczas poznawać z opowieści podróżników lub własnoocznych obserwacji podczas własnych perygrynacji. A poza tym, czy jest to opowieść przekazująca nam prawdę historyczną? Jakoś wydaje się, że raczej dzieło historyzujące, choć nie aspirujące do ściśle naukowej dokładności w oddaniu realiów opisanego świata. Prosto pisana linijna opowieść, choć od początku zdajemy sobie sprawę, że to rodzaj wspomnień, relacjonowanych z perspektywy docierania do kresu. Bez zbędnych ozdobników, choć i sama historia życia Sinuhe jest ciekawa i interesująco tu podana. Może tylko nieco zbyt rozwlekle? Nie bez znaczenia jest powieściowy humor. Może nie samej tytułowej postaci, bo ta akurat przymiotu tego jest niemal całkowicie pozbawiona. Ale nie brak jej już jego słudze - Kaptahowi, u którego przebiegłość łączy się z prostotą, a naiwność z logicznym rozumowaniem. Duet ten nie może nie przypominać pewnego zmyślnego szlachcica z Manczy i Sanczo Pansa - jego wiernego sługi. To mocna figura tej powieści. Prawda nie tylko z tej powieści: religia to zło, fanatyzm religijny - zło jeszcze większe, sekty zaś kapłanów (różnych zresztą kultów) - zło w stopniu najwyższym… Łatwo tworzy się też nowych bogów, choć trudno doń przekonuje lud, z umysłami już zatrutymi poprzednimi bóstwami. Audiobook świetnie zrealizowany i przeczytany (Marcin Popczyński), co znacząco podnosi wartość lektury, ale staram się oceniać tak, jakbym sam czytał z papieru… Po zakończeniu książki nie mam wrażenia, że oto spotkałem się z arcydziełem, ale czasu spędzonego na wysłuchaniu opowieści Sinuhe za stracony nie uważam - wprost przeciwnie. Choć mój stosunek do dzieła faluje od wzmagającego się zainteresowania do irytacji; trudno mi utrzymać jednolite zainteresowanie dość nierówną opowieścią. Nie jest to moje pierwsze spotkanie z pisarstwem Miki Waltariego (doskonały “Obcy przyszedł na farmę”) i wcale nie wykluczam jeszcze sięgnięcia po coś więcej jednego z najbardziej znanych fińskich pisarzy.

Niekonwencjonalny thriller szpiegowski którego akcją toczy się podczas II wojny światowej. Podążamy przez Anglię wraz z głównym bohaterem, niemieckim, nazistowskim superszpiegem, bezwzględnym mordercą. Ale w sposób naturalny przylatujemy się na kibicowaniu mu by wywiódł cały kontrwywiad i policję brytyjską w pole.

Autor, polski pilot myśliwski podczas II wojny światowej, m/in był w 1943r dowódcą eskadry B w dywizjonie 303, kawaler Virtuti Militari. Dzięki niemu, a właściwie dzięki jego dwóm książkom, po raz pierwszy trafiła do mnie wojna rozgrywająca się na kontynencie azjatyckim, gdzie miejsce Niemców zajęli Japończycy. " Dzięki " jest podwójnie właściwym słowem, pisarz potrafił rozbudzić we mnie zainteresowanie nie tylko nieznanymi mi działaniami wojennymi, ale też historią i kulturą ludów azjatyckich !!! Zainteresowania te do dzisiaj mnie nie opuściły, co przekłada się na olbrzymią wdzięczność, jaką czuję do autora. Książki i przyjemność jaką z nimi spędziłem, pamiętam do dziś, dlatego byłoby egoizmem z mojej strony, gdybym zachował to tylko dla siebie. Treść jest opisana. Zainteresowanym tematem daję gwarancję dobrej lektury !!! POLECAM !!!

Z pewnym ociaganiem siegalam po Noble House, bo to oznacza ze zostala mi juz tylko jedna czesc sagi azjatyckiej. Nie wiem jak Clavell to robi, ale z nudnej historii o interesach, potrafi wyczarowac trzymajaca w napieciu fabule. mimo wszystko Tai-Pan pozostaje moim faworytem.

Po książkę „Okrutne morze” sięgnąłem nieco przypadkowo, po obejrzeniu filmu Greyhound z Tomem Hanksem. Spodobał mi się sposób, w jaki przedstawiono morską walkę, dlatego zacząłem szukać podobnej historii w wersji książkowej. Szybko okazało się, że to właśnie ta powieść była inspiracją dla filmu. W książce obserwujemy proces kompletowania załogi oraz przygotowania nowej jednostki pływającej — korwety Compass Rose, której głównym zadaniem jest ochrona konwojów przed wrogiem. Autor szczegółowo ukazuje realia służby na morzu oraz odpowiedzialność, jaka spoczywa na załodze. Bohaterowie są wyraziści, a wraz z kolejnymi stronami coraz głębiej wnikamy w ich życie osobiste. Poznajemy ich lęki, wątpliwości i relacje, co sprawia, że stają się bardzo wiarygodni. Jak na dość obszerną książkę, momentami brakowało mi większej ilości dynamicznej akcji, jednak rozumiem, dlaczego autor obrał taki kierunek. Wojna kojarzy mi się zazwyczaj z piechotą i działaniami lądowymi, gdzie jest więcej przestrzeni na indywidualne, bohaterskie czyny. Na morzu indywidualność niemal nie istnieje — liczy się załoga jako całość i bezwzględna współpraca, co zostało w tej powieści bardzo dobrze oddane.

260314 audio G8. Ciekawa fabuła, postaci i piękny język - czyli wszystko czego powieści potrzeba. Na początku miałem problem z połapaniem się kto jest kim, ale później już było dobrze. Moja ulubiona postać (pewnie większości czytelników) to May-May. Na minus końcówka - w stosunku do wcześniejszych wydarzeń i ich opisu za szybko się dzieje. Miałem wrażenie, że autor postanowił w pewnym momencie, iż kończy książkę i dość szybko to "załatwił".

Skończyłam tę książkę z poczuciem szczęścia, miałam szczerze dość okropieństw w niej zawartych. Na dodatek to bardzo długa powieść, 500 stron tekstu. Muszę jednak przyznać – jest świetna. Dlaczego się tak umęczyłam? To przez mnóstwo drastycznych scen z okresu walk Amerykanów w kampanii na wyspie Guadalcanal w czasie II wojny światowej w 1942 roku. Czyta się jak reportaż, Autor sam tam walczył, ale zapewnia, że to fikcja literacka. Zaczyna się od desantu wojsk na plaży, potem jest morderczy marsz i trudy życia koszarowego, w ekstremalnych warunkach klimatycznych. Następnie to już walki z Japończykami. Trudno jest znieść opisy śmierci w boju kolejnych żołnierzy, także przeciwników. Szczególnie drastyczne jest umieranie na polu walki oraz zabijanie bezbronnych, poddających się Japończyków, znęcanie się nad rannymi, okradanie ich („zbieranie pamiątek”) i bezczeszczenie zwłok, w tym wyrywanie zabitym złotych zębów. Amerykańscy żołnierze w szale walki traktują życie tak jakby nie było nic warte, a Japończycy byli półludźmi. Autor pokazuje wojnę z bliska, w najdrobniejszych szczegółach. Śledzimy losy kompanii C-jak-Charlie od desantu ze statku poprzez 3 dni bitwy aż do w miarę spokojnego życia jednostki po zakończeniu działań wojennych. Tutaj szczególnie widać różne głupie zachowania żołnierzy, głównie ciągłe picie na umór oraz ambicjonalne awantury i sprzeczki. Większość żołnierzy jest negatywnie nastawiona do wojny, panuje strach, później zobojętnienie i często bezmyślne okrucieństwo wobec Japończyków. Walczący mężczyźni cieszą się z odniesienia małych ran, licząc na odesłanie z frontu gdzieś na tyły lub powrót do kraju. Widzimy rozgoryczenie żołnierzy wobec błędnych decyzji dowódców lub ich jawnej niesprawiedliwości, chore ambicje pułkownika, w tym odesłanie kapitana Steina, trafnie widzącego sytuację, a docenionego dopiero po czasie przez podkomendnych. Szczegóły bitwy, ruchy wojsk i opisy walki były dla mnie zupełnie nieciekawe. Co innego to wnikliwie odmalowane sylwetki żołnierzy i oficerów, ich charaktery i trudne stosunki między nimi. Autor pokazuje mężczyzn na wojnie, ich rywalizację, udawanie, poniżanie a przede wszystkim strach. Niestety, miałam trudności z rozróżnianiem i zapamiętywaniem żołnierzy, ze względu na ich mnogość oraz podobnie brzmiące nazwiska: Bell, Doll, Dale, Bead, Beck, Blane itp. To porywająca, wciągająca a jednocześnie prosta proza, napisana klarownym językiem, bogata w szczegóły, przemyślenia i znaczenia. Pokazuje wojnę bez patosu, z punktu widzenia zwykłych żołnierzy, którzy nie mieli pojęcia w co zostaną wplątani. Porażający i dobitny manifest przeciw wojnie. Chociaż motto książki już nie jest takie jednoznaczne. Korzystałam z audiobooka w świetnej interpretacji Adriana Perdjona. Słuchało się wspaniale. Obejrzałam też film w reżyserii Terrence’a Malicka, z 1998 roku i nie zrobił na mnie takiego wrażenia jak książka. Jest inaczej skonstruowany, mniej realistyczny, bardziej mistyczny. Nie podobało mi się zastąpienie postaci kapitana Steina innym oficerem, a już zupełnie nie pasowały mi przepiękne zdjęcia krajobrazów, chociaż rozumiem, że wojna nie powoduje ich zniknięcia. Po prostu gwiazdorski film wydał mi się mało przekonywujący, wobec wspaniałości powieści. Książka trudna emocjonalnie, ale nie żałuję tej lektury. Tym, którzy jeszcze jej nie znają i nie boją się okropieństw wojny – gorąco polecam. Cytat: „„Własność. Własność. Wszystko dla własności”. Albowiem to było to; o to tylko chodziło. Własność jednego człowieka czy innego człowieka. Jednego narodu czy innego narodu. Wszystko to zrobiono i robiono dalej w imię własności. Jakiś naród pragnął więcej własności, uważał, że jej potrzebuje i pewnie potrzebował, a jedynym sposobem jej uzyskania było odebrać ją innym narodom, które już rościły sobie do niej prawo. Po prostu na planecie nie było już własności niczyjej, to wszystko.” – s. 59

Historia rejsu pewnego u-boota oczami niemieckiego korespondenta wojennego. A więc narracja nietypowa w stosunku do wydawanych u nas książek o II wojnie światowej. Na szczęście nie jest to przygodówka ani pompatyczna historia o bohaterstwie. Powieść w realistyczny, niemal naturalistyczny sposób opisuje życie załogi niemieckie łodzi podwodnej na Atlantyku w 1941 roku. Od wyruszenia z francuskiego brzegu aż do … No właśnie, warto przeczytać do czego. Czytelnik najpierw poznaje środowisko oficerów „freikorpsu Donitza”,czyli elity niemieckiej Kriegsmarine, by potem zagłębić się w odmętach oceanu, ludzkiego potu, smrodu (także maszyn), wody, także w środowisku marynarzy i podoficerów. Wojna odarta jest z bogoojczyźnianego bohaterstwa. Należyte wykonywania obowiązków wymusza na załodze sytuacja. Muszą się starać, aby w ogóle przeżyć. Jedna trzecia okrętów podwodnych nie wracała z pierwszej misji. Życie młodzieży (dowódca był około trzydziestki, rekruci w wieku poborowym) w czasie wolnym od wacht i walki o przeżycie nie polegało na śpiewaniu pieśni patriotycznych tylko na marzeniach i wspomnieniach dotyczących pewnej oczywistej sfery życia. Łatwo się domyślić jakiej. Słownictwo dalekie było od dialogów ludzi wykształconych, tak samo zwyczaje, w tym higieniczne. Autor wskazał na dwie grupy załogantów. Marynarzy i techników-fachowców. Jedni i drudzy wywyższali się, ale tylko wewnątrz łodzi. Wojna to nie zabawa. Taki morał można wysnuć z książki. Bohaterowie mają co wspominać, ale gdy wydarzenia się rozgrywały, dużo by dali, by ich uniknąć. No i nie wszyscy wytrzymywali psychicznie, czemu trudno się dziwić. Znakomita realistyczna książka o wojnie. Jedyna wada, to zbyt mocne (i pewnie nieszczere) podkreślanie sceptycyzmu pozytywnych postaci wobec Hitlera i nazizmu. Nawet, gdyby tak było, to w 1941 roku było za wcześnie, by dawać temu wyraz. Niemcy jeszcze wówczas wygrywali. Znakomita książka (anty)wojenna. Bez lukru, patosu, patyny i hurraoptymizmu. Krew, pot i łzy. Przeczytany w ramach wyzwania marcowego – książka, która została sfilmowana.

Lubię i cenię powieści, które – obok wymiaru literackiego, artystycznego, substekstowego, który jest warunkiem literatury – niosą ze sobą wartość poznawczą. „Szaman” Noaha Gordona jest taką powieścią. Ponad sześćset stron dobrej powieści, doskonale udokumentowanej, żywo napisanej, którą czyta się i z zaciekawieniem, i z przyjemnością, opowiada nam o historii dziewiętnastowiecznych Stanów Zjednoczonych więcej niż niejedno opracowanie naukowe. Historia młodego, idealistycznego lekarza Roba Cole’a, który osiedlił się na w sąsiedztwie prześladowanych Indian Sauk, jest powieścią przygodową. Ale nie fabuła jest jej zaletą, nie przygody lekarza, lecz zetknięcie dwóch światów, dwóch wrażliwości i nasycenie opowieści wielką ilością szczegółów, ukazujących nam Stany, takimi, jakimi naprawdę były. Umiejętnie wplecenie tych informacji w narrację czyni tę lekturę nie tylko przyjemnym doświadczeniem, lecz też pożyteczną lekcją historii politycznej i społecznej.

Druga część wciągnęła mnie jeszcze bardziej (o ile w ogóle się dało!). Zemsta hrabiego rozwija się coraz bardziej, natomiast wyobrażałem sobie ją o wiele inaczej niż opisał to Autor. I było to zaskoczenie jak najbardziej pozytywne! Zemsta jest wyszukana, elegancka i różna dla każdego z ofiar. Bardzo podobała mi się również kolejna przemiana hrabiego. Śmiało mogę powiedzieć, że to jedna z najlepszych książek jakie czytałem.

Moja druga książka Folletta po genialnych Filarach Ziemi. Dla mnie powieść słabsza od filarów. Przede wszystkim w Filarach czuło się taką gęstą atmosferę. Czułem, że Tom a później Jack pokonują mozolnie wszelkie przeciwności losu i robią coś czego bardzo pragną. To wszystko przychodziło z trudem i czułem satysfakcję gdy się udawało. Każdy drobny sukces miał znaczenie i czuło się jego wagę, dla losów bohaterów jak i miasta. W Świecie bez końca schemat jest podobny jednak wszystko przychodzi jakby bez większego trudu. Każdą przeciwność losu udaje się pokonać lub jeśli nawet nie do końca, to nie zmienia ona postaw boahterów. Uważam, że powinny one wywierać większy wpływ i większą zmiane w charakterach, zachowaniach. Nie podobało mi się, że postacie są zbyt współczesne. Widać, że książka pisana jest w XXI wieku i z taką błahością podchodzi do tematów, które jednak w Filarach miały zdecydowanie większą wagę i nadawały ton (wiara, posłuszeństwo). Tutaj co chwila ktoś podważa wiarę, zwierzchnictwo przełożonego, czy ogólne zwyczaje. To sprawia, że nie do końca czułem się jakbym przeniósł się w czasie. Caris i jej historia absolutnie nie pasują do tych czasów a na pewno nie w całokształcie. Mimo wszystko, sentyment do Kingsbridge sprawił, że książkę czytało się bardzo dobrze. Podsumowanie i ostatni rozdział są moim zdaniem nasjłabsze. Rozwiązanie zagadki nie budzi żadnych emocji. Mimo tych minusów, oceniam książę na 7/10. Biorę się za kolejny tom.

Kolejna kultowa seria marynistyczna !!! Akcja również toczy się w okresie wojen napoleońskich i skupia się na życiu marynarzy i brytyjskiej flocie wojennej. 20 - to tomowy ( !!! ) cykl przyniósł sławę autorowi, a wiele książek z serii doczekało się adaptacji filmowych, chociażby " Pan i władca: Na krańcu świata " z 2003 r. z Russellem Crowe w roli główne, będący " kolażem " scen z kilku książek autora. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego sprawnie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat... to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Wybitna. Dopracowana psychologicznie, świetnie poprowadzeni bohaterowie, kapitalna narracja, zmieniająca styl w stosunku do okoliczności. Piękne zdania, brak dziur logicznych, autentyczna i przekonująca, na faktach. Wciągająca i różnorodna. Dawno nie obcowałem z takim poziomem literatury. Kolekcja Gazety Wyborczej wymiata. Powinni wznowić druk, żeby w dwadzieścia lat później następne pokolenia mogły też odkrywać takie perełki.

"a więc jestem cesarzem - pomyślałem - co za idiotyzm... przynajmniej mogę wpłynąć na to, że ludzie będą czytać moje książki" - pamiętnik historyka, który stał się częścią historii... fikcyjna autobiografia Klaudiusza - zdeklarowanego republikanina, człowieka z licznymi ułomnościami fizycznymi (utykał na skutek paraliżu dziecięcego, ślinił się, jąkał, miał mimowolne ruchy mięśni twarzy, ciekło mu z nosa, z powodu świnki ogłuchł na prawe ucho i często chorował), bohatera mającego już 51 lat, gdy po zamordowaniu Kaliguli w 41 roku n.e. niespodziewanie został wyniesiony do godności czwartego cesarza Rzymu po upadku republiki.... powieść z 1934 roku - kontekst nazizmu w Niemczech, faszyzmu we Włoszech i stalinizmu w ZSRS - w tym klimacie powieść o rzymskich tyranach, manipulacji, propagandzie, kulcie jednostki i politycznych mordach nabierała nadzwyczajnej aktualności... należy też wspomnieć znakomitą adaptację filmową... https://pl.wikipedia.org/wiki/Klaudiusz_(cesarz) https://pl.wikipedia.org/wiki/Cesarze_rzymscy

Książka wbrew pozorom spokojna, mniej wzbudza emocje niż np. Egipcjanin Sinuhe, do którego oprócz wydawnictwa zauważam sporo podobieństw; między innymi w tempie, tematyce i poziomie skomplikowania historii. Na pochwałę zasługuje, świetnie poprowadzony wątek religijny. Zakończenie, - pomimo iż w rzeczywistości podobne zwieńczenie życiorysu jest bardzo powszechne - jest dość oryginalne dla tego rodzaju powieści, co przypadło mi do gustu.

Cieszę się, że odkryłem tę serię książek. Choć trochę trudno mi ocenić tę konkretną powieść. Z jednej strony czytało mi się całkiem nieźle, z drugiej miała pewne elementy, które sprawiały, że lektura stawała się mniej przyjemna. Po pierwsze postacie. Dwaj główni bohaterowie wydawali mi się momentami irytujący, jakby niespójni. Obaj, kapitan i doktor, z jednej strony znają się na swoim fachu, z drugiej czasem wydawali się być jakby oderwani od rzeczywistości. Nie zawsze też interakcje, rozmowy między nimi były ciekawe. Często, podobnie jak ich przemyślenia, sprawiały wrażenie jakby były nienaturalne, zbyt teatralne może, lub były dla mnie po prostu dłużyznami. Najmocniejszą stroną powieści były dla mnie wszystko to, co działo się na morzu lub było związane z marynistyką. Czuć, że autor wie o czym pisze. Olbrzymia ilość pojęć związanych z żeglarstwem. Czytając miałem przy sobie "Mały leksykon morski", żeby sprawdzać o czym autor pisze. To akurat było dla mnie wielkim plusem. Z drugiej strony olbrzymia ilość niezrozumiałych słów może być też minusem dla innego czytelnika. Jeśli ktoś nie zna, a lubi powieści historyczne i marynistyczne, myślę, że mogę polecić tę pozycję.

Autor, uczestnik kampanii wrześniowej i powstania warszawskiego, generał brygady, poseł na Sejm PRL I i IX kadencji, działacz katolicki i narodowy. W okresie międzywojennym o poglądach antysemickich. Podczas okupacji związał się z Żydówką i współpracował z " Żegotą ", otrzymał medal Sprawiedliwego wśród Narodów Świata. Po kapitulacji powstania w obozach jenieckich. Po powrocie do Polski w 1945 r. w Stowarzyszeniu "Pax". Członek prezydium FJN, przewodniczący PRON, członek KR Tow. Przyjaźni Polsko - Radzieckiej. Nominację na gen. bryg. w 1988 otrzymał od W. Jaruzelskiego. Określany mianem pisarza głęboko religijnego (chociaż działał w stowarzyszeniu "Pax" mającym za zadanie rozsądzenie od wewnątrz i podporządkowanie komunistycznemu rządowi Kościoła katolickieg), ale uwikłanego we współpracę z władzą komunistyczną... kolaboranta. Ilu było ludzi z takimi życiorysami ??? Ilu BĘDZIE w przyszłości ludzi z jeszcze podlejszymi życiorysami ??? Ad rem Książka pisana była w czasie okupacji co nadaje jej autentyczny charakter dokumentu tamtych czasów, oparta jest na doświadczeniach autora z konspiracji. Powieść przedstawia losy dwóch młodych Niemców, ich kariery, podboje, moralny upadek i motywacje. Skupiając się na ich chciwości i poczuciu wyższości. Książka nie należy do najlepszych dzieł autora, ale mimo wszystko jest godna przeczytania. Czy ktoś jeszcze pamięta o pisarzu ?

Piszę o całej serii - super przygoda, książka troszkę edukacyjna bo my mieliśmy Husarię a Anglicy łuczników. Zaintrygowałem ? Jeżeli nie to napiszę, że jest to taka jakby trylogia tylko zamiast Wołodyjowskiego mamy Toma. Według mnie to powinno wystarczyć dla sympatyków tego rodzaju powieści. Polecam

Cała dylogia jest rewelacyjna.Osoba cesarza Klaudiusza była przez bardzo długi czas była zapomniana, a dzięki powieści Roberta Gravesa powrócił na karty historii zupełnie zasłużenie. Autor w świetnym stylu pseudoautobiografii ukazuje losy dynastii julisjko-klaudyjskiej. Bardzo podobała mi się narracja z perspektywy samego Klaudiusza. Postaci w powieścii są wyraziste, plastyczne, bardzo ludzkie. Jednocześnie jest to doskonała rozprawa o metodach prowadzenia polityki, a także o złośliwości losu.

Książka do której się wraca. Przedstawia świat ,którego już nie ma i się nie wróci. Świat prawdziwych i szlachetnych mężczyzn,marzycieli ,wypraw pod żaglami, przygody wiatru we włosach. Niby wszystko już było, ale jak to jest napisane - z pasją, miłością, pokorą wobec autorytetów. Nie starzeje się i czyta się świetnie. Aż żal nie zacytować autora - znaczy trzeba przeczytać!!