Okno na podwórze

Kilka lat temu oglądałem film – „Nieznajomi z pociągu” i nawet nie wiedziałem , że film powstał na podstawie książki i , gdy w końcu książka trafiła w moje ręce postanowiłem przeczytać i powiem szczerze , że ogólnie historia jest dobra , ale jednak film jakoś bardziej przypadł mi do gustu. W książce zabrakło tego klimatu , który miał film

Klasyczny przykład literatury noir, który zachwyca swoją bezkompromisowością i surowością. Książka opowiada historię namiętnego, niebezpiecznego romansu między dwoma kochankami, którzy dążą do zbrodni jako sposobu na zdobycie bogactwa. Cain mistrzowsko kreśli postacie, które są zarówno pełnokrwiste, jak i złożone, ukazując ich ciemne pragnienia i moralne dylematy. Styl autora jest oszczędny, ale intensywny, co potęguje napięcie w powieści.

Czytaliście książki bądź opowiadania od Daphne du Maurier? Ja przyznaję, że zdecydowanie jest to obecnie moja ulubiona kobieca pisarka. Jej mroczny klimat w utworach literackich bardzo mnie przekonuje. Zdecydowanie częściej będę po nią sięgać. W Alibi mamy do czynienia ze znudzonym uporządkowanym życiem Fentona, który to postanawia mordować przypadkowe osoby w ich domach. Na początku autorka zwodzi nas ukazaniem odnalezienia przez bohatera pasji. Jednak z czasem autorka pokazuje nam, że nie wszystko co tutaj zobaczyliśmy jest do końca tym co się działo. Widzieliśmy po prostu świat oczyma naszego bohatera. Niezwykle świetnie czytało mi się tę opowieść. I polecam fanom czegoś mroczniejszego. P.S. Daphne du Maurier była autorką, którą wylosowałam sobie na styczeń w moim challengu czytelniczym. Ciesze się, że udało mi się ją ukończyć ❤️

Należę do grona osób, które z różnych przyczyn nie wierzą w samobójstwo MM. Książka w pewnym sensie potwierdza moje przypuszczenia, ale dla mnie jest tylko uzupełnieniem innych, bardziej racjonalnych pracy. Autor starał się być rzeczowy i wg mnie wykonał kawał dobrej roboty, ale mimo wszytko nie uwzględnił kilku rzeczowych faktów związanych z sekcją MM. Być może w chwili, gdy on kończył swoją pracę, nie były one jeszcze znane. M.in. wykluczenie zastrzku, ale stwierdzenie uszkodzeń ścianek jelita grubego, np. poprzez wylewkę z... No właśnie. To tylko przykład, który tutaj nie jest opisany, podważony, lub potwierdzony, Mimo wszystko warto poczytać. Książka stara się być w miarę możliwości oparta na dowodach, a nie na taniej sensacji.

Bardzo nierówna antologia opowiadań, nie wiem do końca czy polecam, było w miarę ok. No i dorwałem się do biblioteczki domowej gdzie mamy tysiące książek... Moja rodzicielka wysłała mi fotki książeczek które tam są i zacząłem spisywał do Lubimyczytać te które czytałem w latach 2000-2020... Pustka w głowie jeśli chodzi o tą książke, ale nie była to wielka literatura...

Jak ktoś chce się dowiedzieć, gdzie się urodziła/uczyła/pracowała/bywała MM, to niech sobie poczyta lepiej Wikipedię. To nie jest mainstreamowa biografia - to jest próba napisania psychonalitycznego portretu. Czy udana? Czy potrzebna? Wiele zdań podkreśliłam jako trafne, wiele razy zatrzymałam lekturę wskutek refleksji, więc to jest zawsze cenne. Czy jednak autor miał do tego prawo, by konstruować tak "głęboki" portret bohaterki? Ujmę to tak: bardzo wiarygodny portret psychologiczny niebanalnej kobiety, w który się wierzy, który się rozumie i który się pamięta, ale czy to portret MM? Autor nie stara się nawet mnie przekonać:)

Całkiem porządny kryminał w stylu tak starym, że czytając, ma się przed oczami czołówkę "Kobry". Angielska powojenna klasa średnia, humor, mało postaci, dość irracjonalna zagadka, dużo dialogów. Dziś już lekko trąci kurzem, ale czyta się przyjemnie.

Już od pierwszych stron wciągnęła mnie bardziej niż słynny i przereklamowany Sokół Maltański, który jest średni szczerze mówiąc. Tutaj intryga i jej rozwiązanie są o wiele ciekawsze. Mamy tu sporo barwnych postaci; wciągające wątki porąbanej rodzinki. Również były detektyw i jego żona budzą większą sympatię niż Sam Spade. Tylko tytuł słabo dobrany; ów papierowy człowiek (w sensie chudzielec - The thin man) jest tylko wspomniany pod koniec. O ile Sokół mnie trochę znudził, o tyle tutaj nie mam dość i chętnie poczytałbym o dalszych losach Nicka i Nory Charles. Co prawda jest to ostatnia książka Hammetta, ale po jej zekranizowaniu nakręcono kilka kontynuacji i serial.

piękny portret, pięknego chłopca i mężczyzny, który nie miał pieknego życia. niesamowicie wrażliwy, depresyjny i zakompleksiony człowiek. nieustannie czuł, że musi coś wszystkim udowadniać, perfekcjonista. szkoda, że zagrał tylko w trzech dużych filmach. spotkała go tragiczna śmierć, wielkiego aktora, który jak mało kto zasłużył na miano "gwiazdy".

Jestem pełna podziwu dla Autora za wykonaną pracę. Książka jest raczej cieniutka, ale ogrom informacji które zawiera, powala. Znajdziemy tu krok po kroku opisane poczynania mordercy, dosłownie minuta po minucie. Robert Graysmith musiał być nieźle zafiksowany na punkcie Zodiaka i czasem miałam wrażenie, że wie więcej niż policja, baa, może sam jest nieuchwytnym mordercą. Fakty są tu tak idealnie przedstawione, wszystko jest żywe i prawdziwe, że nawet najwymyślniejsza fikcja nie jest w stanie tego pobić. Pełne kompendium wiedzy na temat Zodiaka.

Monte Verita i Jabłonka są najlepsze, mimo krótkiej formy czytelnik ma czas na wsiąknięcie w historię. Ptaki - każdy zna raczej z ekranizacji, więc czytając je nie czuje się zupełnie napięcia. Prowincjonalny fotograf - to typowy kryminałek :) Pocałuj mnie jeszcze raz - jedyna historia z morałem, ale Stary ... - hmm cóż by powiedzieć ? - może tylko to, że ptaki otwierają i zamykają ten tomik. P.S. Czytałam to w wydaniu Albatrosa, ale nie widzę go na lubimyczytać.

Zniewolenie – to słowo przyszło mi do głowy jako klamra spinająca wszystkie opowiadania z tego tomiku. Zniewolenie cudzą charyzmą, własnymi nieokreślonymi lękami, nadmierna pewność siebie lub przeciwnie – jej brak. Takie są cztery intrygujące postaci kobiece lekko zagubione w sobie i w rzeczywistości – bohaterki czterech krótkich opowiadań z tego tomiku. Do tego jeszcze tajemnica, dreszczyk grozy i szerokie pole do popisu jeśli idzie o interpretację zdarzeń. Sylwia z „Pana Bidy” to młoda dama, która usiłuje ułożyć sobie życie w wielkomiejskiej dżungli, na własny rachunek i nie będąc uzależniona od ludzi użyczających jej dachu nad głową. Tymczasem ta samodzielność prowadzi ją do absurdalnego uzależnienia od przedziwnego człowieka, który skupuje ludzkie sny. Od razu przypomniał mi się Murakami, u którego ktoś czytał sny z czaszek jednorożca, gruby pomysł, wow! Nasza bohaterka szybko blednie, chudnie a mimo to żyje w stanie nienormalnej ekscytacji. W końcu znajdzie się w stanie, gdzie nikt już nie może jej nic zabrać ani ukraść. Może to właśnie szczęście? „Dzieci w dniu urodzin” miały szczęście zapoznać się z rezolutną i nieco wyniosłą panną Bobbit. To dziewczę bardzo młode (normalne dziewczynki w jej wieku grają w klasy i czeszą lalki) ale tak pewne siebie, urocze i świadome własnej niewątpliwej wartości, że już wkrótce owija sobie wokół paluszka całą bandę nieokrzesanych wioskowych chłopaczysków, podporządkowuje swej woli nawet dorosłych i rządzi w miasteczku jak udzielna księżna. Koniec nastąpił zbyt szybko by upewnić się, czy była to charyzmatyczna cwaniara – socjopatka, czy zmotywowana młoda dama z wielką szansą na sławę… Z kolei tytułowa Miriam to śliczne małe dziewczątko o srebrzystych warkoczach i żelaznej stanowczości, które nawiedza starszą samotną wdowę, od lat żyjącą według nudnej rutyny i w której życiu chyba nigdy nie działo się nic ekscytującego. Czy Miriam to zmieni? Według mnie starsza pani chyba spotkała i odnalazła samą siebie sprzed lat. Może dalsza część jej losów okaże się bardziej radosna? A może przeciwnie – Miriam zaprowadzi ją do domu dla obłąkanych? Studentka Kay z „Drzewa nocy” wraca pociągiem z pogrzebu krewnego i dostaje się pod „opiekę” dziwacznej pary, ni to pijaków, ni to oszustów, oczajduszów czystej wody, wobec których dziewczyna odczuwa całą symfonię uczuć – od odrazy, poprzez lęk, współczucie, fascynację i … zniewolenie. A wokół nich upiorna noc, huk pociągu i obudzone wszystkie strachy z usłyszanych w dzieciństwie opowieści… Przyznam, że lektura „Śniadania u Tiffanyego” była dla mnie mniej fascynującą przygodą niż oglądanie ślicznej Audrey Hepburn w ekranizacji. Te opowiadania „siadły” znacznie mocniej. Naprawdę warto poczytać!

Gaston Leroux w Tajemnicy żółtego pokoju przedstawia jedną z najbardziej intrygujących zagadek kryminalnych, która do dziś fascynuje miłośników klasycznych powieści detektywistycznych. Fabuła koncentruje się na śledztwie prowadzonym przez młodego, niezwykle bystrego reportera Józefa Rouletabille’a, który zostaje wciągnięty w sprawę zamachu na pannę Stangerson – córkę słynnego naukowca profesora Stangersona. Dramatyczne wydarzenia mają miejsce w zamku Glandier, gdzie profesor wraz z córką prowadzi przełomowe badania naukowe. Pewnej nocy panna Stangerson zostaje brutalnie zaatakowana w swoim zamkniętym od wewnątrz pokoju, tytułowym żółtym pokoju. Zbrodniarz próbował ją udusić i zadał jej cios w głowę, jednak ofiara przeżyła. Problem polega na tym, że napastnik zniknął bez śladu, choć drzwi i okna były zamknięte, a w pomieszczeniu nie znaleziono nikogo poza ranną kobietą. Śledztwo w tej sprawie prowadzi doświadczony inspektor Fryderyk Larsan, ale do akcji wkracza także młody Rouletabille, który jest przekonany, że zagadkę można wyjaśnić za pomocą czystej logiki. Jego metody różnią się od klasycznych działań policyjnych – zamiast szukać oczywistych podejrzanych, skupia się na logicznych sprzecznościach i detalach, które inni przeoczyli. Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, gdy okazuje się, że jednym z głównych podejrzanych staje się Robert Darzac, narzeczony panny Stangerson, który wydaje się ukrywać ważne informacje. W miarę jak Rouletabille odkrywa kolejne wskazówki, okazuje się, że tajemnica żółtego pokoju jest znacznie bardziej skomplikowana, niż się początkowo wydawało.

Lata temu oglądałam film Roberta Aldricha (na podstawie tej książki), który zafundował mi senne koszmary z Bette Davis w roli głównej. Nadal boję się tej strasznej, starej kobiety w upiornym makijażu, który miał zrobić z niej z powrotem gwiazdę sprzed lat. Co ciekawe, Bette Davis wcale nie była wtedy stara (cóż to - 54 lata!), ale w moim nastoletnim postrzeganiu wydawała się staruszką. Po latach po raz pierwszy sięgnęłam do książki i... bałam się prawie tak samo! Przerażająca jest ta opowieść o siostrach - dziecięcej gwieździe, której sława skończyła się, gdy zaczęło dojrzewanie i aktorce, która sławę osiągnęła w dorosłości, ale dramatyczny wypadek ją przekreślił. Skazane na siebie stare kobiety, zamknięte w ogromnym domu, niemal bez kontaktu ze światem. Jedna nie może chodzić, druga to wykorzystuje. Jedna ma tajemnice, druga pogrąża się w szaleństwie. Napięcie rośnie, straszne rzeczy się dzieją, a wszystko zmierza ku finałowi, czyli katastrofie. W tym psychologicznym horrorze autor poruszył kilka ważnych kwestii. Przede wszystkim życie dziecięcych gwiazd po tym, gdy krótka kariera się kończy. Rywalizację sióstr. Obowiązek wynikający z litości lub poczucia winy. Przemoc psychiczną. To nie jest wybitna proza, ale dała mi sporo satysfakcji. Nie mogłam się oderwać, bałam się momentami bardzo i... raczej nie obejrzę filmu po raz kolejny. Po tylu latach od seansu, podczas lektury nadal miałam przed oczami twarz Bette Davis, wymalowaną jak porcelanowa lalka, tyle że makijaż - rozmazany, przesadzony, przypominał bardziej klauna z horroru...

Sięgając po tę pozycję byłem pełen nadziei, bowiem Hammett uznawany jest za prekursora czarnego kryminału. To on jest również autorem znakomitego klasyka "Sokół maltański". A że uwielbiam kino noir, to byłem ciekaw jak zaprezentuje się takie opowiadanie na kartach powieści. No i powalić mnie nie powaliło. Debiutanckie dzieło Hammetta opowiada o bezimiennym detektywie, który przyjeżdża do fikcyjnego miasta Personville (ironicznie zwanym Poisonville) w celu rozwiązania morderstwa. Tam wpada w sam środek przegniłego bagna. W miasteczku gangi, skorumpowani gliniarze, różna masa rzezimieszków to chleb powszedni, a i nasz bohater nie jest świętym. Na papierze wygląda to świetnie, w praktyce nie do końca. Przede wszystkim zabrakło mi jakiegokolwiek zarysowania postaci, nawet o detektywie niewiele wiemy. Treść książki ograniczona jest do niezbędnego minimum, ciągle się coś dzieje, pada dużo nazwisk, więc łatwo się też pogubić. Trudno się z kimkolwiek utożsamić, kimś się przejąć, bo to bardzo papierowe postacie. Dobre są natomiast dialogi, przesycone ironią, cynizmem i stosownymi one-linerami. Ale cóż, tyle mi nie wystarczyło, im dłużej się czytało, tym większa obojętność losami Personville. Nie skreślam jednak Hammetta i po literackiego "Sokoła maltańskiego" z pewnością sięgnę. Liczę też, że styl Raymonda Chandlera bardziej mi podejdzie, jeśli mowa o legendarnych autorach czarnego kryminału.

Recenzja Rafała Księżyka z magazynu „Brum” [nr III / 1996] W każdej ze swoich najważniejszych powieści - a obok "Chytrusa" wymienić tu trzeba "Władcę much", "Wieżę", "Siłą bezwładu", "Widzialną ciemność", "Rytu­ały morza" - WILLIAM GOLDING prezentuje się jako ponury, lecz przekonujący prorok, stawiający sobie za cel obnażanie ciemnych sfer człowieka i budowa­nych przez niego wspólnot, sfer, które dla spokoju i wygody bywają przemilcza­ne i maskowane wspólnym wysiłkiem ludzkich wspólnot. Burząc samozachwyt zadufanej w sobie cywilizacji i kpiąc sobie z wysiłków etyków wizje GOLDINGA obnażają przypisane ludzkiej naturze zło, tropią jego korzenie. “Chytrus" jest najbardziej mroczną i przejmującą z demaskatorskich historii GOL­DINGA. Rozpoczyna się jak osadzony w początku dziejów mit - na nagą skałę za­gubioną pośród oceanu zostaje wyrzucony rozbitek. Taka postać staje się uniwersalnym symbolem, ucieleśnieniem odwiecznych wysiłków człowieka, ale też jego przywar. Łapczywie chwytający życie wymykające się w ze wszech miar niesprzyjających warunkach MARTIN, może budzić współczucie i podziw, ale też tak dobrze sprawdzające się w tych okoliczno­ściach cechy jego charakteru, w jego minionym życiu - którego chwile powracają teraz we wspomnieniach - były niczym innym, jak wyrazem cynicznego, bezwzględnego egoizmu. Wal­cząc o przetrwanie MARTIN stwarza na skale swój własny świat oparty na fundamentach, które najlepiej wyrażają monologi rozbitka: “Muszę przetrwać. Trzymać się życia i zdrowego rozsądku. Muszę coś przedsięwziąć.", "Człowiek tworzy wzory i narzuca je naturze.", "Muszę czuwać nad swoim umysłem”, "Wszystko jest przewidywalne." Świat oparty na woli i rozumie, zaborczy i władczy wobec zewnętrzności - to nie tylko rzeczywistość powoływana wysiłkiem MARTINA, ale też ta, w której żyjemy. W "Chytrusie" ten skażony grzechem egocentryzmu twór, rozpryśnie się jak zjawa z koszmarnego snu w finale tak szokującym, że zdradzić go nie wypada... [RAFAŁ KSIĘŻYK] zapraszam na: tesinblog.wordpress.com

„Niepokonane” Williama Faulknera to powieść o dorastaniu w świecie, który sam nie dorósł. Opowiada o Południu, które przegrało wojnę, ale zyskało coś znacznie groźniejszego: przekonanie, że klęska może stać się fundamentem tożsamości. Historia rodziny Sartorisów staje się pretekstem do zgłębienia mitów, które okazują się trwalsze niż domy, armie i państwa. Faulkner prowadzi narrację przez czas wojny secesyjnej i Rekonstrukcji, nie jako kronikarz, lecz jako badacz pamięci. Wydarzenia historyczne nie są tu jedynie sekwencją faktów, lecz procesem pęknięcia — świata, zasad, wyobrażeń o honorze, męskości i rasie. Bayard Sartoris, narrator powieści, dorasta na oczach czytelnika: od nastolatka, który traktuje wojnę jak przygodę, do młodego mężczyzny, który dostrzega, że najtrudniejsze wybory nie mają w sobie nic z heroicznego gestu.Równolegle dojrzewa Ringo — czarny, zniewolony bohater. Ich zawoalowana relacja należy do najbardziej przejmujących i niewygodnych w całej twórczości Faulknera. Zaczynają jako równi sobie w dziecięcej wyobraźni, sprycie i odwadze, lecz z czasem porządek rasowy Południa wdziera się między nich systemowo. Bayard nie staje się okrutny ani świadomie dominujący, po prostu coraz częściej to on podejmuje decyzje. Faulkner ukazuje, że nierówność nie zawsze rodzi się z wrogości; bywa produktem świata, który działa sam, bez potrzeby złej intencji. Postać ojca Bayarda, pułkownika Johna, początkowo funkcjonuje jak figura legendarna. To bohater Konfederacji, ucieleśnienie odwagi i niezłomności. Z biegiem czasu ten obraz ulega erozji. Syn zaczyna dostrzegać porywczość, skłonność do odwetu oraz moralną krótkowzroczność rodzica. Dorastanie nie polega tu na odrzuceniu ojca, lecz na pogodzeniu się z jego sprzecznościami. Autor nie uniewinnia Sartorisa, ale też go nie potępia. Interesuje go raczej mechanizm, w którym prywatna legenda zaczyna usprawiedliwiać publiczne zło.Epizodyczna konstrukcja tj. siedem opowiadań układających się w całość, wzmacnia ten efekt. Wczesne historie, opowiadane z perspektywy latorośli, filtrują działania zbrojne przez romantyczną mgłę. Dopiero stopniowo, wraz z wzrastaniem do samodzielności narratora, ujawnia się pełny ciężar rzeczywistości: grabież, rasizm, chaos Rekonstrukcji, cynizm nowych porządków. Rozwój świadomości jednostki odbywa się równolegle z demontażem mitu Starego Południa.Jednak prawdziwe centrum moralne „Niepokonanych” znajduje się nie w męskich pojedynkach, lecz w postaciach kobiecych. Rosa, Babcia Sartoris — pozornie uwięziona w konwenansach, okazuje się postacią najbardziej radykalną. Jest strategiem, oszustką,filantropką, kobietą czynu. Kradnie muły Jankesom, sprzedaje je z powrotem, a pieniądze rozdaje biednym, nie pytając o kolor skóry. Jej śmierć stanowi moment graniczny: kończy się dziecięca naiwność Bayarda, a vendetta której się dopuszcza, nie przynosi ukojenia, lecz wiedzę, że brutalność nie zamyka żadnych rachunków. Drusilla to z kolei postać tragiczna. Odrzuca rolę południowej damy, wybiera życie żołnierza, gniew, działanie. Jej bunt jest cielesny i otwarty, dlatego musi zostać złamany. Co ciekawe, normy płciowe okazują się trwalsze niż wojna. Drusilla zostaje wtłoczona w małżeństwo, w suknie, które tłumią jej energię i sens istnienia. Faulkner opisuje ten upadek bez patosu: jako powolne wypalenie, bardziej okrutne niż śmierć na polu bitwy. Kulminacją powieści jest „Zapach werbeny” — opowiadanie, w którym Bayard odrzuca logikę odwetu. Oczekuje się od niego, że pomści ojca. On jednak wybiera inną formę siły: staje twarzą w twarz z mordercą bez broni. To moment, w którym Faulkner dokonuje radykalnego przewartościowania pojęcia męskości. Dojrzałość nie polega już na podtrzymywaniu tradycji krwi, lecz na jej przerwaniu. Ostatecznie to kobiety uczą Bayarda najważniejszej lekcji. Rosa, która nie uznaje klęski jako argumentu moralnego. Drusilla, której wojna daje efemeryczną wolność, by następnie odebrać ją w imię porządku społecznego. I Jenny, cicha, stanowcza, pozbawiona złudzeń, która jako jedyna wypowiada na głos to, czego Południe nie chce usłyszeć: że dziedziczenie przemocy nie jest honorem, lecz chorobą pamięci. To one są naprawdę „niepokonane”, bo nie pozwalają, by historia odebrała im zdolność myślenia i elementarnego współczucia. Decyzja Bayarda nie jest gestem słabości, lecz najtrudniejszą formą odwagi. Oznacza odrzucenie całego dziedzictwa, które go ukształtowało (nazwiska, mitu, rodzinnej legendy). Faulkner peroruje, że dorosłość polega na zdolności powiedzenia „dość” światu, który domaga się kolejnego strzału.„Niepokonani” nie są więc opowieścią o zwycięstwie ani nawet o przetrwaniu. To opowieść o ludziach, którzy nie potrafią przestać żyć pokłosiem działań zbrojnych, i o jednym, który w końcu decyduje się przerwać przekaz transgeneracyjny. Zapach werbeny, delikatny i uporczywy, nie symbolizuje triumfu, lecz pamięć bez nienawiści. I to właśnie ona okazuje się u Faulknera jedyną możliwą formą ocalenia.

Mieszanka z typowej powieści Iris Murdoch z typową powieścią Dostojewskiego. Golding wgłębia się w naturę zła. Całość polana jest sosem biblijnych fascynacji, studium pedofilii, oraz świetnym portretem osobowości schizoidalnej. Nie ma sensu streszczać tu losów głównych bohaterów, bo zrobiło to wiele osób przede mną. Na swój sposób jest to powieść typowa dla swoich czasów, co akurat jest z mojej strony komplementem: ciekawie budowane tło, wyraziste, czasem lekko przerysowane charaktery, oraz intryga, która może nie przykuwa do książki, ale jest solidnie zbudowana - to typowe cechy zachodnich powieści z tych lat. Z drugiej jednak strony tematycznie książka ta przypomina raczej rosyjskich (i nie tylko) klasyków, którzy zafascynowani byli naturą dobra i zła. Ale właśnie ta religijna strona strona powieści wydaje mi się jej najsłabszą stroną. Podejrzewam, że jej apokaliptyczny duch związany jest z zeitgeistem lat 70, kiedy panował strach przed atomową zagładą.