Mam mieszane uczucia co do tej książki. Odbiór poprawia ostateczny plot twist, choć przyznam, że jest na tyle enigmatycznie opisany, że zastanawiałam się, jak daleko sięga i np. czy dotyczy też historii Evie. Z różnych opisów w sieci dowiedziałam się, że tak. Finał jest smutny, a interpretacji pewnie jest tyle, ilu czytelników. Dla mnie puentą jest konstatacja, że sztuczna inteligencja zastąpiła nam prawdziwych przyjaciół, prawdziwe relacje i realny świat, z czego główny bohater zdaje sobie sprawę pod koniec życia. Jedyne co mu pozostaje, to snuć marzenia o alternatywnym życiu, w zgodzie z naturą i prawdziwą istotą ludzkości. A może trzeba to interpretować inaczej, że ludzie mając do wyboru po prostu żyć, wolą siedzieć w miejscu i generować rzeczywistość za pomocą technologii.
Na pewno największym plusem tej powieści jest jej wielowymiarowość, przekaz, mnogość interpretacji, a także język. Znajdziemy tu przepiękne i szczegółowe opisy natury, poruszające metafory, zabawę ze znaczeniem tytułu „Plac zabaw”, a także nieliniową konstrukcję książki, która może trochę utrudnia wygryzienie się w historię, ale z drugiej nadaje jej głębi. Po prostu czytając czujemy, że jest to Powieść przez wielkie P.
Niestety książka ma parę niedociągnięć. Ta najważniejsza dla fabuły kłótnia trójki przyjaciół, która sprawia, że urywają kontakt na resztę życia, jest moim zdaniem tak idiotyczna i niezrozumiała, że kręciłam głową z niedowierzaniem. Ubrana zostaje w jakieś wzniosłe argumenty o rasizmie, a główny bohater Todd przez resztę życia bije się w pierś, jaki był niewdzięczny dla swojego czarnego przyjaciela i jak to przez niego ten zniszczył sobie życie. Serio? Typ obraża się na miłość swojego życia, bo ta próbując mu pomóc, zapytała o radę jego najlepszego przyjaciela. A z kolei na przyjaciela Rafi obraża się za to, że zgodził się jego dziewczynie odpowiedzieć. Stwierdza - uwaga uwaga - że to był rasizm. Na dodatek wydaje mi się, że autor faktycznie uważał, że te zachowania były rasistowskie, bo przez dalszą część powieści usprawiedliwiał Rafiego, a obwiniał pozostałą dwójkę. Przez co postać Rafiego była dla mnie niestrawna - dla mnie to był arogancki typ z bardzo chwiejnym ego, który próbował rywalizować z przyjacielem o to, który ma dłuższego penisa i w momencie, gdy poczuł, że tego penisa mu się skraca (bo jego dziewczyna próbuje mu pomagać wyjść z pisarskiej niemocy i trochę go ogarnąć), to obraził się na przyjaciela i dziewczynę na resztę życia, a parę lat później jeszcze wyciąga łapę po pieniądze tego starego przyjaciela. Toż to idealny przykład toksycznej męskości i stereotypizacja obrazu czarnego chłopaka z biednej rodziny. Sadzę, że nie do końca na przedstawieniu czegoś takiego autorowi chodziło.
Szukamy ofert...
2016 
1131 
Opinia
W tej książce właściwie nie chodzi o fabułę, tylko o bycie obok, obserwację ostatnich momentów z kimś bliskim i próby poukładania sobie tego wszystkiego w głowie.
Narrator towarzyszy swojemu ojcu w ostatnich miesiącach życia. I to nie jest podane w jakiś dramatyczny, przesadzony sposób. Wręcz przeciwnie - wszystko dzieje się spokojnie, momentami aż za spokojnie. Są drobne sceny, jakieś zwykłe momenty, wspomnienia, ogród, rośliny… i nagle łapię się na tym, że to właśnie te detale najbardziej uderzają.
Jest tu też sporo wspominek o ojcu, takich już "z pamięci". Jego anegdotki, drobne historie, czasem zabawne sytuacje, które nagle się pojawiają i przypominają, kim był jako człowiek. To bardzo ociepla tę książkę, bo mimo całego ciężaru tematu, pojawia się w niej coś lekkiego, zwyczajnego, ludzkiego. Motyw ogrodu jest tu w ogóle świetny - jako coś, co trzyma przy życiu, daje sens, odciąga od choroby i tego, co nieuniknione. To nie jest tylko tło, tylko coś bardzo ważnego, co niesie całą tę historię.
Georgi Gospodinow pisze w taki sposób, który nie każdemu podejdzie... trochę urywany, trochę jak notatki, trochę jak myśli, które pojawiają się i znikają. Nie ma tu jednej prostej narracji, raczej zbiór refleksji. I przez to momentami można się zgubić albo poczuć, że to wszystko jest zbyt rozproszone. Ale z drugiej strony właśnie to sprawia, że ta książka jest prawdziwa. Bo tak wygląda myślenie o stracie, nie jest uporządkowane, tylko chaotyczne i pełne powrotów do różnych rzeczy. Można to streścić, podobnie jak sam autor: "Mój ojciec miał ogród. Teraz jest ogrodem".
W tej książce właściwie nie chodzi o fabułę, tylko o bycie obok, obserwację ostatnich momentów z kimś bliskim i próby poukładania sobie tego wszystkiego w głowie.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNarrator towarzyszy swojemu ojcu w ostatnich miesiącach życia. I to nie jest podane w jakiś dramatyczny, przesadzony sposób. Wręcz przeciwnie - wszystko dzieje się spokojnie, momentami aż za spokojnie. Są drobne...