Od stóp do głów. Ilustrowany elementarz ciała

"Nieśmiała myszka" to urocza historia o lękliwej i wstydliwej myszce. Zgrabnie napisany wiersz pokazuje, jak wygląda u bohaterki strach, co może ułatwiać rozmowę z dzieckiem na temat tego uczucia. Poza tym na końcu mamy fajny morał. A wszystko świetnie uzupełniają ciekawe ilustracje Marianny Oklejak. Warto przeczytać.

Przepięknie ilustrowana książka w twardej okładce inspirowana prawdziwymi wydarzeniami w Anglii. Beanie to czarnoskóra dziewczynka, która chce przywrócić bociana białego do Anglii. Dlaczego dzikie bociany omijały Anglię szerokim łukiem? Oczywiście, przez kłusowników. Beanie postanawia stworzyć nowy bociani dom w swojej wiosce. Organizuje zbiórkę pieniędzy na ten cel. Sprowadza z tatą ranne bociany z Polski, z warszawskiego zoo. Czy bociany zaklimatyzują się w nowym kraju? Czy będą szczęśliwe? Czy na nowo założą kolonie? I najważniejsze: czy będą powracać do Knepp w Sussex? Tego się dowiecie, czytając tę pięknie ilustrowaną historię.

Zajrzymy tu do wnętrza rzeczy, które widzimy prawie każdego dnia — mrowiska, lodówki, odkurzacza czy ekspresu do kawy. Czy wiecie, jak to wszystko działa? Ja szczerze przyznaję, że nie 🙂 Choć w dzieciństwie uwielbiałam oglądać program „Galileo”, pokazujący, jak coś jest zrobione. Właśnie z nim na początku skojarzyła mi się ta książka. Po raz pierwszy mieliśmy okazję czytać książkę tego typu — z przekrojami i wyjaśnieniami, jak działają różne otaczające nas rzeczy. Każda strona to ilustracja pełna detali, pokazująca, jak naprawdę funkcjonują przedmioty, które wydają się nam oczywiste. Wyróżnia się tu także czarne tło. To nie jest typowa encyklopedia — nie zanudzi was i nie będzie zbyt skomplikowana. Teksty są krótkie, przystępne i często napisane z humorem, dzięki czemu nawet złożone mechanizmy stają się zrozumiałe dla dzieci. Uważam, że taka książka sprawi, iż dziecko będzie uważniej przyglądać się rzeczom, które go otaczają. Po przeczytaniu przygotujcie się na kolejne pytania: „A jak to działa?” 😄 Do tego rodzice z pewnością nie będą się nudzić podczas czytania — sami będziecie ciekawi, co jest w środku.

Jak nauczyć dziecko chronienia i dbania o swoje ciało? Właśnie w tej książce znajdziecie wsparcie w obszarze cielesności. Każdy z nas ma jedno ciało i należy ono wyłącznie do nas. Proste ilustracje prezentują części ciała, również te intymne nazywając je prawidłowymi nazwami oraz wyjaśniając przy tym dlaczego je zasłaniamy ubraniem. Nikt inny poza ich właścicielem nie powinien dotykać ich bez jego zgody. Autorka zwraca uwagę na to jak ważne jest stawianie granic i mówienie "NIE" kiedy ktoś je przekracza bez naszej zgody. My sami również powinniśmy szanować czyjeś granice. Kiedy nie mamy ochoty przytulać się czy dawać lub przyjmować całusów, nikt nie powinien nas do tego zmuszać. Odbiorca znajdzie tutaj także informację o tym jak unikać niebezpieczeńst ze strony innych ludzi, których intencje nie zawsze są dobre oraz jak i gdzie szukać pomocy, kiedy czujemy, że ktoś nas krzywdzi. Pojawia się tutaj pojęcie "złych sekretów" sprawiających uczucie smutku, strachu, przygnębienia na samą myśl o nich. Nie powinno ich się dotrzymywać, a wręcz przeciwnie - powinno się o nich opowiedzieć bliskiej osobie, która nas wysłucha i być może będzie potrafiła pomóc. Podoba mi się, że kilkukrotnie, jasno i dobitnie powtarza się tutaj kwestia tego, iż nikt nie powinien dotykać miejsc intymnych dzieci. Jeśli dziecko będzie miało tego świadomość, możliwe że będzie potrafiło właściwie zareagować w sytuacji zagrożenia. Świetnie napisana książka bardzo prostym i zrozumiałym językiem, dlatego też dedykowana jest dzieciom w wieku od 3 lat. Wyraziste ilustracje doskonale uzupełniają jasny przekaz.

Książka dużego formatu. Twarda oprawa. Czcionka w przeważającej części biała, na ciemnym tle. Ładnie zilustrowana .Malunki na granatowym , bądź czarnym tle. Treść dotyczy niezwykłej przyjaźni pluszowego niedźwiadka z dziewczynką Marysią. Czas akcji , po zmroku, pewnej letniej nocy. Zalegała ciemność. Tylko przez szparę otwartego okna słychać było łkanie w poduszkę. Marysia płakała , gdyż zginął jej najdroższy przyjaciel. Mała poszła z mamą na lody i zostawiła w dzień misia na murku. Zgubiła go, zapomniała. Płacz dziecka i wołanie ,,Misiu wróć’’ popłynęło daleko w eter. Zaczęły się czary na jawie. Misio za wszelką cenę będzie chciał wrócić do dziewczynki, mimo ,że nie szukają go teraz po nocy. To on za pomocą czaru ,wywołanego przez dziecko podejmie się tej przygody i to niejednej. Jakie trudności napotka miś? Kto będzie mu pomagał w wędrówce? Czy przyjaciele odnajdą się nawzajem? Tego dowiecie się z tej pięknej książeczki. Trzymajcie kciuki za niedźwiadka o wielkim sercu! Przesłanie jest takie, że przyjaźń zwycięża wszystkie bariery przestrzenne i czasowe. Piękna wzruszająca historia. Polecam dla dzieci przedszkolnych !

TO JEST MAKS autorstwa Patryka Pufelskiego to wzruszająca i głęboka opowieść, która porusza temat domu, bezpieczeństwa i strachu. Książka, zilustrowana przez Justynę Sokołowską, jest skierowana do młodszych czytelników, ale jej przesłanie jest uniwersalne i może poruszyć serca zarówno dzieci, jak i dorosłych. Głównym bohaterem jest Maks, olbrzymi ślimak afrykański, który wraz ze swoim opiekunem musiał opuścić Ukrainę z powodu wojny. Historia Maksa to nie tylko opowieść o ucieczce i poszukiwaniu nowego domu, ale także o tym, co tak naprawdę oznacza "dom". Maks, nosząc swój dom na plecach, symbolizuje bezpieczeństwo i schronienie, które każdy z nas nosi w sobie, niezależnie od miejsca, w którym się znajduje. Pufelski w subtelny sposób wprowadza młodych czytelników w trudne tematy, takie jak wojna, strach i strata, jednocześnie pokazując, że dom to nie tylko miejsce, ale przede wszystkim ludzie i uczucia, które nas otaczają. Ilustracje Sokołowskiej doskonale uzupełniają tekst, nadając mu jeszcze większej głębi i emocjonalnego wydźwięku. Ograniczona paleta barw i liryczne obrazy sprawiają, że książka jest nie tylko piękna wizualnie, ale także pełna znaczeń. TO JEST MAKS to książka, która zachęca do refleksji i rozmów na temat tego, co jest naprawdę ważne w życiu. Pokazuje, że nawet w najtrudniejszych chwilach możemy znaleźć w sobie siłę i odwagę, aby stawić czoła przeciwnościom. To opowieść o empatii, różnorodności i przywiązaniu, która pozostawia czytelnika z poczuciem nadziei i wiary w lepsze jutro. Polecam tę książkę wszystkim, którzy szukają wartościowej literatury dla dzieci, ale także tym, którzy chcą przypomnieć sobie, co naprawdę oznacza "dom". TO JEST MAKS to pozycja, która z pewnością zostanie w pamięci na długo i będzie inspiracją do wielu rozmów i przemyśleń.

Cudowna książka. W poetycki sposób opowiada trudną historię - tłumaczy dzieciaczkom alkoholizm. I dodaje nadziei, bo zakończenie optymistyczne (czy przez to prawdziwe? hmmm...). Czekam na więcej książek o podobnej tematyce, bo wciąż ich mało. Może w kolejnej to mama wpadnie w szpony nałogu, a tata ją uratuje. Lub nie uratuje.

Urocza opowieść wspomnieniowa o poetce, widzianej oczami jej wieloletniego sekretarza. Wisława Szymborska po otrzymaniu Nagrody Nobla w 1996 roku, zatrudniła Michała Rusinka, młodego doktoranta polonistyki. Poetka, żyjąca samotnie w malutkim mieszkanku i zupełnie nieprzygotowana na cały ten splendor, który na nią spadł razem z prestiżową nagrodą, potrzebowała na gwałt kogoś, kto jej pomoże ogarnąć cały galimatias. Zatrudniła więc młodego polonistę, Michała Rusinka, w roli sekretarza. Jego obowiązki były rozległe i niedookreślone, najogólniej rzecz biorąc – miał być buforem między Wisławą a całym światem, organizował jej kalendarz, odpowiadał na listy, telefony i faksy, umawiał i odmawiał wywiadów. Przepisywał na komputerze wiersze, jeszcze w wersji surowej, a następnie po korekcie wysyłał je do wydawnictw. Słowem, stał się jej prawą i lewą ręką. Było to dla niego, jak sądzę, bardzo ciekawe i prestiżowe zajęcie. Dziś Rusinek jest prezesem zarządu Fundacji Wisławy Szymborskiej, opiekującej się spuścizna literacka noblistki i wspomagającej literaturę polską i literatów czy tłumaczy w potrzebie. Rusinek, można powiedzieć, szczerze zaprzyjaźnił się z poetką i napisał - reportaż? Pamiętnik? Wspomnienia? Biografię? Żartobliwą relację z czasów swojego 15-letniego sekretarzowania? Myślę, że wszystkiego po trochu. Przekazał czytelnikowi portret poetki bardzo osobisty, nawet intymny, z humorem relacjonując mnóstwo szczegółów, szczególików, reakcji na wydarzenia i osoby, komentarzy do bieżącej sytuacji wszelakiej, zachwytów i irytacji, marzeń i cierpień. Bez odrobiny patosu, bez wszelkiej hagiografii, ciepło, serdecznie i dowcipnie. Czyta się to z prawdziwą przyjemnością, tak, jakby zajrzało się do ogródka czy saloniku poetki, osoby dość skrytej i zdystansowanej. Nie zajmował się w żadnym wypadku ploteczkami i odbrązawianiem Szymborskiej, która zresztą nigdy nie miała pomnika z brązu. Wprost przeciwnie, od chwili otrzymania Nobla towarzyszyło jej grono krytyków, hejterów i lustratorów. O tempora! o mores! Napisał o niej jak o osobie najbliższej, o babci, o ukochanej cioci, a przy tym wykazał się wielką bystrością, darem obserwacji i umiejętnością, by, jak pisał niegdyś inny poeta, „odpowiednie dać rzeczy słowo”. Czytałam to już dawniej, a teraz przypomniałam sobie, bo kilka dni temu byłam na spotkaniu autorskim Rusinka z dziecięcą widownią, gdzie prezentował on m. in. biografię „Szalik. O Wisławie Szymborskiej dla dzieci”. I porównanie obu tych książek to prawdziwa uczta dla ducha. Żadnej sprzeczności. Biografia pisana językiem zrozumiałym dla nieletnich czytelników również ukazuje Szymborską z jej radościami, smutkami i słabostkami, a przede wszystkim z jej poczuciem humoru, ironii i dystansem do świata, z jej niechęcią do tzw. wielkich słów i kategorycznych sądów. Z jej umiejętnością przyznania się do niewiedzy i pragnieniem, żeby się dowiedzieć, sprawdzić, zrozumieć, przemyśleć. Dość przytoczyć jedno, najbardziej znane, bo zamieszczone w jej wykładzie noblowskim: wszyscy naukowcy i naukowczynie, pisarze i pisarki powinni umieć powiedzieć sobie dwa małe, ale mocno uskrzydlone słowa „nie wiem”. Za te słowa zresztą Szymborska była również hejtowana przez tych, którzy są pewni, że wiedzą wszystko. Prawdziwe mistrzostwo świata! Umieć przekazać istotę twórczości wielkiej poetki tak, by trafiła do najmłodszych. Rusinek potrafi pisać wspaniale i interesująco zarówno dla małych, jak i dla dojrzałych czytelników. Dlatego zamieszczam tę samą recenzję pod obiema książkami. Polecam. Najbardziej obie naraz!

Człowiek człowiekowi potrzebny jest do szczęścia. Zgadzacie się? Potrzebujemy czyjejś obecności, pomocnej dłoni, rozmowy, przytulenia. O relacje trzeba dbać, a jakby na to nie patrzeć, to jesteśmy istotami stadnymi. Tego typu tematyka może być trudna do wytłumaczenia najmłodszym, ale @wydawnictwo.swietlik przybywa z nowością “Ludzie dla ludzi”. Przy niewielkiej ilości tekstu, ilustracje grają w tej książce pierwsze skrzypce i działają na czytelnika jak “picture book”. Leoś wiele zrozumiał lepiej dzięki grafice i zadawał mnóstwo pytań, które stały się podstawą do dyskusji o szacunku, tolerancji, akceptacji inności, dbaniu o drugiego człowieka. W dobie nowoczesnych technologii i mediów społecznościowych warto mieć książki, które wpłyną na świadomość dzieci i uwrażliwią na drugiego człowieka, aby zwracały uwagę na potrzeby, działania i emocje innych. Piękna i wartościowa książka o życzliwości z przekazem podanym w wyjątkowy sposób. Daje do myślenia, ile to my - rodzice - mamy wpływu na odbiór rzeczywistości przez nasze dzieci.

Książka, po którą się sięga przede wszystkim dla ilustracji. Chociaż w tekście nie ma żadnych głupot, jest pouczający i nienachalny, to nie ma go zbyt dużo i nie jest szczególnie oryginalny. Za to wizualnie to jest uczta. Kolorowe, pełne życia rysunki akwarelowe, całe strony wypełnione historiami, które można oglądać wielokrotnie. Te trąbki motyle...

Rzadko opiniuję książki dla dzieci czytane dzieciom. Tę jednak muszę, bo trafiliśmy na nią z dziećmi zaraz po tragicznym gniocie, którego autorki nie wymienię, a która dostała ode mnie jedną gwiazdkę. A Oziewicz? Napisała książkę tak mądrą, piękną, ujmującą, tkliwą, ale nie sentymentalną, że następnego dnia popędziliśmy z dziećmi do biblioteki po inne jej dzieła. Oczywiście wszystkie były wypożyczone, i nie dziwota! Dzieci słuchały jak zahipnotyzowane, rozmawialiśmy potem o uczuciach opisanych w książce, a dzieciom bez wątpienia rosła inteligencja emocjonalna. Nie bardzo wiem, czemu bardzo sugestywna szata graficzna ograniczyła się prawie wyłącznie do szarości, ale mimo to dzieciom się podobało. No to znów idziemy do biblioteki po tym razem zamówioną wcześniej Oziewicz, czego i wam z całego serca życzę.

Przepięknie ilustrowana książka o dziewczynce chcącej przywołać wróżki do swojego ogrodu. Dziewczynce wydawało się że wróżki pokochają IDEALNY, pięknie wystrzyżony, uporządkowany ogród, pozbawiony robaczków, ślimaczków i innych stworzeń, skropiony kapką pestycydów.... Okazuje się, że wróżki uwielbiają dzikie, tajemnicze miejsca a ogrodowe stworzonka to ich najlepsi przyjaciele. Na końcu inspiracja - jak stworzyć piękny ogrodowy domek dla wróżek. Zajrzymy do tej książeczki jeszcze na wiosnę!:)

Taka Alpaka jest fryzjerką. W dniu balu, który ma się odbyć na Dębowej Polanie, salon fryzjerski odwiedzony zostaje przez wielu klientów. Do znamienitej fryzjerki zgłaszają się: lew, który chce ściąć przeszkadzającą mu grzywę, krowa, której marzeniem są kręcone włosy, świnia, który marzy o kucyku, koń bojący się rozczesywania bardzo splątanej grzywy, królik chcący zgolić odstające futerko, owca z okropnie zabrudzonymi lokami, krokodyl szukający idealnej peruki oraz lis chcący zafarbować brodę. Po całym dniu ciężkiej pracy Taka Alpaka nie ma sił, by wyszykować się na bal. Jednak z chęcią pomaga jej asystent Drozd! TAKA ALPAKA Ewy Podłeś od wydawnictwa Dwukropek to bardzo miła, przyjemna lektura, która doskonale przygotuje Twoje dziecko do pierwszej wizyty w salonie fryzjerskim. Dzięki historii czytelnik pozna nie tylko wszystkie zabiegi, jakie wykonuje się w salonie, ale również zapozna się z używanymi tam przedmiotami. W ten sposób może skutecznie zniwelować strach, jaki towarzyszyć może wizji pierwszej wizyty u fryzjera. Ponadto TAKA ALPAKA jest niesamowicie zilustrowana, cała książka jest kolorowa, przykuwa wzrok. Atutem jest kartonowe wykonanie, dzięki czemu książka przetrwa dłużej przy przeciętnym maluchu. Ważne jest też przesłanie na końcu. Książka pokazuje, że warto pomagać. Nie tylko brać, ale i dawać od siebie. Wtedy można być znacznie szczęśliwszym!

Ostatnio mam szczęście do genialnych książek popularnonaukowych. Jeśli jesteście rodzicami późnych przedszkolaków i dzieci wczesnoszkolnych, śmiało sprawdzajcie ofertę wydawnictwa Kropka. Znajdziecie tam dużo mądrych i pięknie wydanych propozycji, które pomogą Wam odkrywać i rozwijać pasje Waszych dzieci. "Ale kiszka! Niezwykły ogród w Twoim brzuchu" to książka - petarda! Jestem pewna, że zachwyci dzieci i dorosłych. Dotyka tematyki mikrobów (który ostatnio na moim profilu jest popularny), w kontekście tego, jak zbawienny wpływ na zdrowie i odporność ma nasz mikrobiom. Na początku młody czytelnik dowie się, czym są mikroorganizmy, jak się dzielą i do czego służą. Dalej autorka zaprasza w podróż głąb ludzkiego organizmu, w jego wszelkie zakamarki, w których skrywają się najmniejsze organizmy strzegące naszego zdrowia. Katie Brosnan prowadzi nas przez cały proces trawienia — od momentu, gdy pierwszy kęs trafia do naszych ust, aż do czasu, gdy niestrawione resztki są wydalane. Po drodze poznajemy niezwykły ekosystem tworzący nasz organizm. W naszych ciałach kryje się świat mikrobów, który mimo badań naukowych, wciąż nie do końca pozostaje nam znany. Coraz większą świadomość mamy jednak tego, że to w "jelitowym ogrodzie" buduje się odporność naszego organizmu i to właśnie tam znajdziemy większość mikroorganizmów, które mają znaczący wpływ na nasze zdrowie. Powiedzieć, że to książka bardzo potrzebna, to jakby nic nie powiedzieć. To genialna obrazowa publikacja, która uświadamia, jak bogaty jest mikrobiom człowieka i ile zależy od tego, co jemy. Znajdziemy tu ogrom wiedzy o naszym wewnętrznym ekosystemie, o probiotykach, antybiotykach, o budowaniu odporności, a nawet… przepis na kiszonki. Napisana z charyzmą i świetnie zilustrowana. Myślę, że zaszczepi w dzieciach ciekawość swojego ciała i tego, jak prawidłowo dbać o swoje zdrowie.

Cudowna pozycja nie tylko dla dzieci! Słuchałam na Storytelu z dużym wzruszeniem. To opowieść nie tylko o przyjaźni, ale dla mnie również o głębokiej potrzebie przynależności, o pięknie i prostocie, uważności i chłonięciu świata różnymi zmysłami, o poświęceniu, przynależności do jakiegoś miejsca i chronieniu go. Niesamowite, że w tak krótkiej historii można tak wiele zmieścić. Świetny jest też dodatek na końcu wyjaśniający znaczenia imion i opisujący miejsca, które były inspiracją dla autorki do stworzenia świata. Polecam serdecznie dla małych i dużych, a może w szczególności dla tych dużych? By wrócić do dziecięcej radości i tego, co w życiu ważne. Można wynieść znacznie więcej niż z niektórych poradników rozwojowych :)

Przygody Precelka to książka dla nieco młodszych dzieci niż seria o Kociej Szajce, chociaż fajnie ją uzupełnia i do niej nawiązuje. Ta seria jest genialna! Czytając tę małą książeczkę, przypomniałem sobie swój pierwszy raz gdy jechałem tramwajem w Szczecinie. Też mi się nie podobało, ale dzisiaj to już norma :) No i teraz pytanie: to w Cieszynie są tramwaje? Aha! Trzeba sobie sprawdzić :P I to jest wspaniałe w tej serii. Tak są... to znaczy były, a teraz jest linia turystyczna: https://pl.wikipedia.org/wiki/Tramwaje_w_Cieszynie Nie dość, że książka rozbudza ciekawość i podsuwa smaczki regionalne, to jeszcze dotyka spraw najmłodszych. Bywa, że się boimy, to normalna rzecz. Dobrze, by wtedy ktoś nas przytulił jak pani Kapeluszniczka. Kochany Precelek. Fajnie jest pracować w księgarni i czytać sobie w oczekiwaniu na klientów :D

Ta książka niezmiennie mnie zachwyca swoją prostotą, a jednocześnie głębią, zarówno ilustracji jak i przesłania. Niesie ona ze sobą ogromny ładunek ciepła, życzliwości i przyjaźni, zamknięty w ilustracjach pełnych morskich barw i przeuroczych bohaterach. Samotny Tim niespodziewanie spotyka na swojej drodze wieloryba. Ogromny wieloryb Sam utknął w nietypowym miejscu i nie potrafił się wydostać. Tim postanawia za wszelką cenę pomoc Samowi wrócić do domu! Możecie się zastanawiać, jak wieloryb znalazł się w mieście, ale od razu Wam powiem, że nie o sensowność tego jak i kolejnych wydarzeń tu chodzi. Najistotniejsza w tej książce jest ogromna przyjaźń, oddanie i dostrzeżenie kogoś, kto do tej pory czuł się niewidzialny. To książka, która pomimo niewielkiej ilości tekstu porusza temat odrzucenia, akceptacji, a także uczy empatii. Picturebook opiera się głównie na dwóch kolorach, co jeszcze bardziej dodaje mocy tym ilustracjom i w żadnym wypadku nie czyni z niej ponurej książki, wręcz przeciwnie, można dostrzec tu szmaragdową, morską głębię i słoneczny pomarańcz. Ta nieco surrealistyczna opowieść otwiera oczy na to, co mamy obok i co też często łatwo jest przegapić, tracąc tym samym szansę na niezwykłą przyjaźń i przygodę. Przepięknie wydana książka, z uszlachetnieniami i błyszczącym papierem czyni z niej prawdziwą perełkę na nie tylko na półce, ale i w sercach czytelników.

To ciekawa historia o sile przyjaźni autorstwa japońskiej pisarki Megumi Iwasa z fajnymi ilustracjami Jörga Mühlego. Wieloryś i Uchatek to najlepsi przyjaciele, ale odkąd ten pierwszy zamieszkał na Wielorybim Przylądku, kontaktują się tylko listownie. Na szczęście w okolicy działa poczta. Najmłodszy listonosz, Foczek, dopiero zaczyna pracę i trochę się boi, jak sobie z nią poradzi. Niestety pewnego razu po prostu znika, i to razem z całym stosem listów! Co będzie jeszcze się tam działo? Warto przeczytać razem z dziećmi. 😊 Więcej na blogu: https://mamaizabawa.blogspot.com/2023/07/pozdrowienia-z-uchatkowej-wyspy.html

Pięknie napisana książka. W sposób bardzo mądry, a jednocześnie bardzo wesoły omawia trudny temat jakim jest śmierć i przemijanie. Są momenty przy których można się śmiać razem z dziećmi do łez, oraz momenty bardzo wzruszające. Przeczytałem setki książek dla dzieci i uważam tę za jedną z najwspanialszych.

Czy zdarza się Wam jeszcze pisać listy? Zdaje się, że ta forma komunikacji powoli zanika, dlatego z sentymentem czytałam kolejną fantastyczną część serii Megumi Iwasa. Świetnie wspominiam “Pozdrowienia z Wielorybiego Przylądka”, więc zachwyciłam się, gdy przyszły do nas nowe przygody zwierzątka znad Morza Wielorybiego. Tym razem Wydrzysław Chybotka pisze listy, w których zaprasza do siebie nowych gości. Trafia do niego Żółwisław, który uwielbia gościnność swego gospodarza, a z obserwacji wynika, że sam żółw zachowuje się dziwnie. Znika w nieznane, wraca i też ciągle coś skrzętnie zapisuje. Jest to intrygujące, zwłaszcza dlatego, że w okolicy krąży złodziej, Zwodzisław, który również jest Żółwiem. Czy to zbieg okoliczności? Kogo przyjął do domu Wydrzysław? Czy pozory mylą i ma w domu złodziejaszka? Ilustracje mają ogromny urok, styl grafiki jest bardzo w moim stylu. Książka jest poręczna, a treść - ciekawa, napisana z dobrym humorem i wciągająca już nawet młodszych czytelników. Bardzo mocno polecam.