Obiekty głębokiego nieba

Moim zdaniem, to jest zdecydowanie najlepsza książka Jakuba Małeckiego, z tych, co przeczytałem. Urzekła mnie ta historia. Janek Wrzosek to taki romantyk, jest mi bliski, ponieważ sam jestem starym romantykiem. Urzekła mnie jego miłość do Igi. Wspólne przeżycia, wspomnienia. Nie są już razem, ale coś jednak jest w powiedzeniu, że stara miłość nie rdzewieje…
Janek zajmuje się świniami, jednocześnie realizuje swoje cele, pisze książki je wydaje, i prawidłowo. Czyż nie o to właśnie w życiu chodzi, aby iść spełniać swoje marzenia? Jeszcze trzeba dodać, że w Janku jest trochę coś z Kmicica, jest gotów nawet umrzeć, iść na jakąś wojnę, aby była ukochana zdała sobie sprawę, co straciła. Szaleństwo. Nie wyszło, bo chemia się skończyła, tak musiało po prostu być.
,,My nie jesteśmy dla siebie. Chyba oboje to zrozumieliśmy”.
Jednak młody Wrzosek może być pewien, że życie jest mega nieprzewidywalne, że może zaskoczyć. Były też inne dziewczyny, Weronika, Patrycja, ale według mnie miały jedną zasadniczą wadę… Nie były Igą.
Podoba mi się też pomysł z dziennikiem kawowym, jest to oryginalny pomysł. Chyba wdrożę go sam…, bo życie przecież ciekawe scenariusze pisze.
Nie mogłem też obojętnie przejść obok relacji Janka z rodzicami, zwłaszcza z ojcem Pawłem. Tak wiele dzieci, szczególnie synowie, chcieliby kiedykolwiek usłyszeć od swojego taty, że oni są z nich dumni. Wiadomo, nie każdy jest taki wylewny z uczuciami, ludzie są różni, czasem nie trzeba słów, wystarczą czyny. Paweł Wrzosek wypowiedział bardzo mądre słowa:
,,Z dziecka nie jest się dumnym, dlatego że strzeliło bramkę, zostało kierownikiem albo opublikowało kolejne opowiadanie w gazecie”.
Myślę, że stary Wrzosek jest dumny z syna, niezależnie, kim jest i co robi. Relacja Janka z ojcem bywała skomplikowana, ale jednak kochali się, na swój „męski” sposób. Aż mnie rozczuliło trochę, serio.
Wracając do miłości. To jest właśnie najdziwniejsze w życiu, nie da się zrozumieć jej mechanizmu, nie jesteś już z kimś, a ta osoba ciągle jest Tobie bliska, myślisz o niej cały czas… czyżby to był stary dobry romantyzm? Szaleństwo do kwadratu.
Nie powiem, czy losy Janka i Igi ponownie się ze sobą splątały, ale myślę, że choć pożar w ich sercach przygasł, to jednak wciąż pali się jakiś płomyk i czeka tylko, by znów buchnął wielkim płomieniem…
Sienkiewicz pięknie to opisał: Kto serce w sobie nosi, rozgrzewa serca wszystkich, a ten, kto jest jego płomieniem, choćby najgorętszym rozgrzewa tylko serca najbliższych… Cytat nieco zniekształcony, ale sens zachowany!
Powieść pełna miłości, marzeń, jest też takie bujanie w obłokach… i dlatego mi się podoba, o czym snują idealiści jak nie o realizacji celów? To jest to… Janek został przecież pisarzem.
REWELACJA.

Moim zdaniem, to jest zdecydowanie najlepsza książka Jakuba Małeckiego, z tych, co przeczytałem. Urzekła mnie ta historia. Janek Wrzosek to taki romantyk, jest mi bliski, ponieważ sam jestem starym romantykiem. Urzekła mnie jego miłość do Igi. Wspólne przeżycia, wspomnienia. Nie są już razem, ale coś jednak jest w powiedzeniu, że stara miłość nie rdzewieje…
Janek zajmuje...