O przypowieściach, św. Pawle i Apokalipsie

Ciekawie dobrane osoby i też intrygujący temat - opowiedz o swoim ulubionym świętym. Przepytywani odpowiadają czasem bardzo interesująco i z pasją, a czasem mniej, ale jednak zawsze czytelnik dowie się nowej rzeczy albo pozna nowego ... świętego! :) Na końcu książeczki kilka zdjęć z tego wydarzenia (wywiadów).

Zaskoczyła mnie książka bo byłem przyzwyczajony do innego nastawienia redaktora Terlikowskiego względem papieża Franciszka. A tu miłe zaskoczenie, tym bardziej, że starał się rzetelnie docierać do prawdy. A były nią (i ciągle są) rzeczywiste wypowiedzi papieża osadzone w autentycznym kontekście sytuacji w jakiej były wypowiadane. I muszę przyznać, że wiele elementów stawiają w zupełnie innym świetle niż to, które były zwykle podawane prze media głównego (liberalnego i lewicowego) nurtu. Czytając byłem zdumiony jak treść wypowiedzi można przeinaczyć albo wyczytać z niej coś co nie zostało wypowiedziane. Tomasz Terlikowski podzielił książkę na kilka rozdziałów odpowiadających tematycznie głównym „nowinkom” snutym przez papieża (przynajmniej wedle dziennikarzy mainstreamu); w każdym z najwyższą starannością dociera do autentycznych wypowiedzi, rozbija je na mniejsze części i konfrontuje z wnioskami do jakich doszli niektórzy inni dziennikarze. Miejscami różnice są diametralne. Warto więc wyrobić sobie własne zdanie i przeczytać tę pozycję.

Czytając kiedyś biografię św. Faustyny (swoją drogą polecam genialną książkę Ewy Czaczkowskiej) natknąłem się na jedną z reprodukcji fotografii Apostołki Miłosierdzia Bożego, z którą nie mogłem sobie poradzić. Przedstawiała ona Faustynę wraz z dwiema koleżankami podczas jakiegoś festynu. Niby nic nadzwyczajnego, ale wcześniej trudno było mi wyobrazić sobie tę świętą jako normalną dziewczynę. Będąc pod wrażeniem "Dzienniczka" i niezwykle głębokiej duchowości zakonnicy miałem ją przed oczami tylko jako rozmodloną wizjonerkę i mistyczkę. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że zachowało się bardzo mało wizerunków świętej. Właściwie spopularyzowany jest tylko jeden, w którym zza habitu wynurzają się oczy pełne wiary. A święty to przecież człowiek z ciała i krwi, który ma swoje zainteresowania, pasje, zmaga się z różnymi problemami, upadkami. Cenię książki, które przedstawiają wybitne postaci Kościoła jako zwykłych ludzi (polecam z tej tematyki książkę "Święci nie-święci"). W przypadku publikacji "Był człowiekiem, był świętym" oprócz mojego oczywistego zainteresowania z wyżej wymienionych względów doszedł fakt bardzo bliskiej kanonizacji. Pierwszy rzut oka na okładkę i już wyzwalają się w czytelniku pozytywne emocje. Człowiek w bieli na tle białej barwy otaczającego go śniegu, a na twarzy delikatny uśmiech. Aż mi się przypomniała piosenka z katechezy w podstawówce pt. Święty uśmiechnięty. Pojawiał się tam taki wers: Każdy święty chodzi uśmiechnięty. Trudno czasami uwierzyć, że święci żyją tuż obok nas i być może mijamy ich na ulicy. Gdzie można dzisiaj świętych zobaczyć? Są między nami w szkole i w pracy! Książka "Był człowiekiem, był świętym" przedstawia Jana Pawła II nie jako zastępcę Chrystusa na Ziemi, nie jako następcę św. Piotra, nie jako najwyższego kapłana i sługę sług Bożych. Autor ukazuje papieża, który pozostał człowiekiem nawet bez cienia jakiejkolwiek wyniosłości z powodu pełnionej funkcji. Lino Zani to instruktor narciarstwa i alpinista. Jako dwudziestosiedmiolatek zaczął w 1984 roku towarzyszyć Ojcu Świętemu podczas wypraw górskich i zjazdów narciarskich. Z czasem stał się zaufanym przyjacielem Karola Wojtyły. Wszystko zaczęło się bardzo niespodziewanie. Pewnego dnia ks. Stanisław Dziwisz zadzwonił do rodziny Zanich i zapytał, czy Jan Paweł II mógłby przyjechać na kilka dni. Pierwsza reakcja to oczywiście niedowierzanie. W końcu nie codziennie zapowiada się tak niezwykły gość. Co więcej, przyjechał w towarzystwie prezydenta Republiki Włoskiej! Aż trudno uwierzyć, że żadnemu dziennikarzowi nie udało się wytropić, gdzie udają się te dwie osobistości. Dopiero na wyraźną prośbę samych zainteresowanych i z aprobatą świat dowiedział się o miejscu, w którym przebywa papież. Nie obyło się bez kolejnych komicznych sytuacji. Pertini, jak zwykle bezpośredni i zapalczywy, dosłownie wyrwał mi mikrofon z rąk i swoim donośnym, wyraźnym głosem zaczął mówić: "Sierżancie, jestem waszym prezydentem. Proszę pisać!". Colombo, podejrzewając, że ktoś chciał mu zrobić dowcip, naśladując głos prezydenta, przerwał mu: "Lepiej skończcie już pić tam na górze, mam dość problemów z tym rozminowywaniem...". A tak autor relacjonuje swoje pierwsze spotkanie z Janem Pawłem II: Zapytał mnie po prostu: "Jak się nazywasz?". Kiedy odpowiedziałem, dodał: "No to dzisiaj idziemy razem na narty!". Bezpośredniość, komunikatywność i zdolność do znalezienia z każdym wspólnego języka przez Karola Wojtyłę jest zadziwiająca. Lino Zani był przewodnikiem papieża po górskich szlakach. Towarzyszył mu, wybierał odpowiednie trasy, znajdował odpowiednie miejsca na modlitwę, a także opowiadał o historiach, które rozegrały się w Adamello podczas wojny (te bardzo poruszyły papieża). Porankami i wieczorami z Ojcem Świętym spotykała się zaś cała rodzina. Autor do dziś nie może uwierzyć, że święty siedział w szarym sweterku w jego kuchni i czekając na kolację podtrzymywał konwersację z mamą przygotowującą posiłek. Trzeba przyznać, że to niecodzienna sytuacja. Jan Paweł II dwukrotnie przebywał w schronisku w Adamello. Nie zapomniał jednak o rodzinie Zanich. Lino wielokrotnie odwiedzał papieża w Watykanie. Ten zaś przekazywał mu krzyże, które alpinista miał zanosić na kolejne zdobywane przez siebie szczyty. "Był człowiekiem, był świętym" to piękna opowieść o papieżu, który na każdym kroku okazywał, że pozostał zwykłym człowiekiem. Lino Zani snuje historie w sposób zajmujący. Nie aferuje swoją osobą czytelnika, na pierwszy miejscu stawiając Ojca Świętego. Książka wciąga (sam czytałem ją do 4 rano) także dlatego, że różni się od większości publikacji poświęconych osobie Jana Pawła II. Zazwyczaj meritum tego typu pozycji jest posługa na tronie Piotrowym, a ciekawostki i anegdotki pojawiają się na zasadzie wyjątku. "Był człowiekiem, był świętym" składa się z opowieści, które na ujawnienie czekały kilkanaście lat. W przeddzień kanonizacji możemy przypomnieć sobie posługę papieża z innej perspektywy. Każdy wie, że Jan Paweł II kochał góry, ale opowieści snute przez Lino Zani zna już niewielu. [Opinia pochodzi z bloga: librimagistri.blogspot.com]

Biografia matki Jezusa Chrystusa. Aż dziw, że tak mało wiemy o tej niezwykłej kobiecie. Autor z wykształcenia historyk i teolog ukazuje nam życie Świętej Rodziny w Nazarecie. Paweł F. Nowakowski zahacza o dzieciństwo i dorosłe życie Matki Boskiej. Przedstawia nam tę słynną kobietę w różnych kulturach i religiach. Książka napisana w sposób staranny i profesjonalny. Wyczerpuje wszystkie dostępne źródła, dobrze dobrane dokumenty. Konstrukcja pracy jest też dobrze przemyślana. Nowakowski przeprowadził skrupulatną krytykę źródeł ( wewnętrzna i zewnętrzna),analizował daty i okoliczności .ich powstania. Historyk włożył dużo wysiłku w powstanie tej biografii, pozbawionej infantylności, tkliwości i sensacji. Polecam.

Godna polecenia skarbnica wiedzy na temat zagrożeń duchowych w dzisiejszym świecie. Mimo niedowierzania ze strony ludzi jest to wiarygodna książka, bo opiera się na doświadczeniach egzorcystów, czyli ludzi, którzy mieli do czynienia z osobami, które były dręczone/opętane przez demony na skutek np.: trenowania sztuk walki, ćwiczeniu jogi lub korzystaniu z bioenergoterapii. Pan Jezus powiedział: „Nie może dobre drzewo wydać złych owoców, ani złe drzewo wydać dobrych owoców. ... A więc: poznacie ich po owocach”(Mt 7, 17-20). Dlatego gdyby praktyki te (joga itd.) nie były grzechami ciężkimi, to nie byłoby skutków w postaci wspomnianych opętań. Bo dopiero grzechy ciężkie mogą spowodować opętanie człowieka, prócz rzadkich przypadków ekspiacji (odpokutowanie za grzechy innych ludzi np.: znana sprawa Anneliese Michel). Osoba żyjąca stale w stanie łaski uświęcającej, czyli w przyjaźni z Bogiem jest chroniona przed takimi sytuacjami. To człowiek dla dobra własnego i innych powinien zaakceptować prawdę, którą nieomylny Pan Bóg podaje do wierzenia np.: poprzez biblię i naukę Kościoła, a nie sugerować się własnym myśleniem, które jest błędne jeśli jest sprzeczne ze słowem Boga.

"Ten dzień przyjdzie jak złodziej". Kolejna książka o. Badeniego dotycząca śmierci, choć nie tylko. Trochę w niej nawiązań do "Śmierć? Każdemu polecam", trochę powtórzeń a mimo to z dużym zainteresowaniem ją czytałam. O.Badeni pisze o przedsmakach czyli, gdzie szukać raju dziś, ostrzega, że nie u wszystkich życie skończy się happy endem oraz, że ludzie osądy nie mają się nijak do Bożych.

Rozmowa dwóch wielkich postaci dwóch wielkich religii. Zachwyca fakt, że może rozmawiać katolik z Żydem i nie doprowadzić do kłótni. Poznajemy ogląd świata przez pryzmat chrześcijaństwa oraz judaizmu. O dziwo spojrzenia te nie są od siebie dalekie, ba, często się przenikają i pokrywają. Chciałbym, żeby tak wyglądał zawsze dialog międzyreligijny. Jedyna rzecz, która obniża moją ocenę dla tej pozycji to fakt, iż znajdują się tu rozdziały zupełnie obce osobie spoza Argentyny. Gdy obaj rozmówcy odnoszą się do historii to mówią tak naprawdę o sprawach wewnętrznych Argentyny. Dla Europejczyka są to rzeczy nieznane. Polecam gorąco.

Autorytet wielki, a książka ciekawa. Wydana po śmierci p. prof. więc redagowana już przez kogoś innego. Zastanawia mnie tylko, czy jeżeli to ma być wybór jej wypowiedzi z audycji w radiu, którą prowadziła przez kilka lat, to czy objętość nie mogłaby być większa? Wtedy z czystym sumieniem nazwałabym to wydanie książką, teraz wydaje się broszurą. Jakby ktoś z wielkiego worka wiedzy o Biblii wyciągnął kilka listków... mało, mało...

Antologia pism Ojców Pustyni od IV do XV wieku. Wszystkie teksty poświęcone są modlitwie Jezusowej. Z jednej strony jest to lektura bardzo budująca pod względem duchowym, a z drugiej też niełatwa dla "przeciętnego śmiertelnika" żyjącego we współczesnym świecie. Nie dziwi to jednak, ponieważ w zdecydowanej większości są to treści kierowane do mnichów, eremitów, aczkolwiek przesłanie, wskazówki, objaśnienia są uniwersalne. Pseudo-Makary Egipski przywołuje i wyjaśnia przypowieść o pięciu głupich pannach i podkreśla znaczenie intencji - miłości oraz cnót objawiających się za pośrednictwem Ducha Świętego: "Tak więc trudy i wysiłki niech będą oceniane wg tego, czym są: jako trudy i wysiłki. Jeśli zaś ktoś z braku rozeznania uzna, że one same stanowią owoce Ducha Świętego, niech nie trwa w nieświadomości: jedynie bowiem pociesza i zwodzi siebie samego oraz pozbawia się prawdziwych darów duchowych" i dalej podsumowuje: "Ważne jest, by wszystko czynić z miłości Boga, a nie dla chwały ludzkiej". Natomiast Diadoch z Fotyki odwołuje się aż do Księgi Rodzaju, do Adama i Ewy, przestrzegając przed zmysłami rozpraszającymi siły duszy i jako remedium podając wejście we własne serce i nieustanną pamięć o Bogu. Ciekawym autorem jest Symeon Nowy Teolog, podkreśla on rolę świętej Maryi, motywuje świeckich wiernych - nie tworzy aury "nieosiągalności" i, jak właściwie każdy z autorów Filokalii, podkreśla znaczenie pokory. Drugim moim ulubionym autorem jest św. Symeon z Tesalonik, który opisuje na czym polega i czym dokładnie jest modlitwa Jezusowa, a jest jednocześnie: prośbą (przez nią wypraszamy miłosierdzie Pana), oddaniem siebie (ofiarujemy się Mu), wyznaniem wiary, zamieszkaniem i obecnością Chrystusa. Modlitwa ta pobudza Ducha, udziela Bożych Darów, oczyszcza serca, wypędza demony. Wart zapamiętania jest też ostatni rozdział (Świętego Anonima godna podziwu mowa o słowach świętej modlitwy). Jest tu opisana stopniowa rozbudowa tej monologicznej modlitwy i pięknie ukazano jak kolejne Słowa uzupełniają się i łączą. Jest wyjaśnione co dokładnie znaczą: Pan (natura Boża), Jezus (natura ludzka), Chrystus (dwie natury w jednej hipostazie), Syn Boży (dwie natury niezmieszane) i dlaczego każde z tych Słów jest tak ważne. A więc powtarzajmy wciąż: Panie, Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną!

Papież Jezuita - musi mówić mądrze :D Trzymam kciuki za pontyfikat papieża Franciszka. Mam nadzieję , że Kościół "na górze" nieco się zreformuje i oczyści z różnych szkodliwych naleciałości. Bo mnie też - jak papieżowi Franciszkowi - marzy się Kościół ubogi dla ubogich, taki iście Jezusowy.

Kardynał Grzegorz Ryś w książeczce pt. „Inkwizycja” wydanej w 1998 r., kiedy obecnie jedna z ważniejszych person w polskim Kościele katolickim dopiero wspinała się na poszczególne szczeble kariery powołania, rozprawił się ze wciąż powszechnie powielanym mitem złowrogiej tytułowej Inkwizycji. Autor w pierwszej kolejności odniósł się do twórczości F. Dostojewskiego i jego obrazu Inkwizycji ujętego w treści „Wielkiego Inkwizytora”, który stanowi część powieści „Bracia Karamazow” – zdaniem wielu krytyków literackich do dziś wskazany fragment uchodzi za jeden z najbardziej znanych i spopularyzowanych tekstów antyklerykalnych w dziejach. Następnie obecny kardynał odróżnia instytucję Inkwizycji od procesu inkwizycyjnego, którego źródeł doszukuje się już w antyku, w prawie rzymskim. W ten sposób proces znany i stosowany w antycznym Rzymie po ponownym odkryciu przez Zachód prawa rzymskiego (Kodeks Justyniana) za sprawą glosatorów i postglosatorów, został rozpowszechniony przez Kościół katolicki. Dlatego dziś owa procedura nazywana jest inkwizycyjną. Wbrew pozorom w okresie nowożytnym przysłużyła się rozwojowi myśli prawniczej – zastąpiła wcześniej stosowany proces formułkowy. Z kolei sama Inkwizycja rozwinęła się w odpowiedzi do rozpowszechniających się w średniowieczu, a także w epoce wczesno-nowożytnej herezji. Wzrost znaczenia tej instytucji (Inkwizycji) nastąpił w okresie konfliktów wyznaniowych epoki odrodzenia, kiedy spory wyznaniowe z dysput uniwersyteckich teologów przeniosły się na arenę stosunków międzynarodowych, pola bitew, i stały się zarzewiem rozlicznych wojen religijnych. Wówczas Inkwizycja przez poszczególnych panujących była wykorzystywana do zwalczania przeciwników politycznych i zarazem wyznaniowych, i to ze wzajemnością ze strony państw protestanckich. Autor dowodzi, iż poszczególni papieże wbrew pozorom mieli niewielki wpływ na działanie Inkwizycji w krajach zaalpejskich, a sama instytucja była zdecentralizowana, miała charakter regionalny (inne było jej znaczenie w Hiszpanii niż w Państwie Kościelnym, czy w Polsce). Na złowrogie postrzeganie Inkwizycji wpłynęła wciąż żywa propaganda państw antykatolickich, a obecnie popkultura, zatem mierzymy się nie tyle ze złą sławą tej instytucji, ile z jej mitem.

W Polsce ukazała się dotychczas dopiero jedna książka (Listy do Młodego Konserwatysty) bardzo popularnego w USA pisarza i publicysty. Druga traktuje o zaletach wiary chrześcijańskiej. Styl autora jest typowo amerykański, choć sam Dinesh jest Indusem – ale amerykański w tym pozytywnym znaczeniu oznaczającym lekkość, wartkość i przyjemność płynącą z czytania, mimo iż sama tematyka jest poważna. Autor, z podziwu godną zręcznością porusza się na gruncie różnych dziedzin, od teologii, przez filozofię, nauki społeczne, a nawet biologię i genetykę, odpowiadając na różne niewygodne pytania dotyczące chrześcijaństwa i ateizmu. Warto, by wydawcy poszli za ciosem i wydali, najlepszą moim zdaniem książkę D’Souzy – Iliberal Education, traktującą o wadach politycznej poprawności w kontekście systemu edukacji.

Książki opatrzone takim tytułem - Papież Franciszek: rozmowy z niewierzącym Eugenio Scalfari, z miejsca przyciągają uwagę. Ludzi wierzących będzie ciekawiło jakich argumentów można użyć w prowadzeniu dialogów z niewierzącymi, a ateistów z kolei zainteresuje to, co też Ojciec Święty odpowiedział na trudne pytania, dziennikarzowi, pisarzowi, politykowi i w końcu założycielowi włoskiej gazety La Repubblica. Wszystko zaczęło się od listu, który wysłał Scalfari do redakcji wspomnianego wyżej pisma, listu skierowanego właśnie do papieża Franciszka. Nie ma tam jednak pustych, wyssanych palca frazesów, banalnych pytań, niepopartych teologiczna obudową, gdyż dziennikarz swoje wątpliwości formułuje w oparci o wiedzę, jaką zdobył podczas lektury encykliki Lumen Fidei. Pytania dotyczące wiary zamieszczone na łamach lewicującej gazety stały się zaczynem późniejszej rozmowy miedzy papieżem a redaktorem, która również została zarejestrowana w La Repubblica. Świadczy to o otwarciu następcy św. Piotra w Rzymie na każdego człowieka, na szukanie Boga wszędzie, nawet tam, gdzie inni by w ogóle nie zajrzeli. Z radością podejmuje dialog z człowiekiem pogubionym, oczekującym odpowiedzi na duchowe rozterki, który w odpowiedzi, już na samym początku, otrzymuje od papieża takie oto zaproszenie: Dziękuje Panu przede wszystkim za to, że zechciał Pan tak uważnie przeczytać encyklikę Lumen Fidei. Taki wstęp zapowiada ciekawą rozmowę, która późnie rzeczywiście rozegrała się między nimi i zapewne przyniosła obu stronom cenna lekcję, każdemu według jego stanu i stopnia duchowego rozwoju. Dwa pierwsze listy stanowią wykładnię myśli i zapatrywań Scalfari’ego na wizję Kościoła, wiary i encykliki, oraz pełne są mądrych, głębokich pytań. Dziennikarz pyta przede wszystkim o Wcielenie Boga i Słowa, co ma miejsce wyłącznie w chrześcijaństwie, w żadnych innych religiach nie ma o tym mowy. Jaki jest cel tej wyjątkowość i jakie skutki? Zastanawia się także nad kwestią żydowską, a dokładniej nad faktem obiecania przez Boga Abrahamowi, i pośrednio całemu jego ludowi, pomyślnego życia, co nie zostało do końca spełnione. Stąd rodzi się myśl, dlaczego? W drugim liście Scalfari skarży się na Kościół, widząc w nim jedynie instytucję, nie dopatrując się w nim natomiast znamion misyjności , propagowanej przecież usilnie przez Ojca Świętego. Skarży się też, że Kościół nie ma wcale charakteru horyzontalnego a jedynie wertykalny, nie ogarnia opieką biednych, nie dąży do zwoływania soborów, synodów, Biskupicho, konferencji duszpasterskich. Jest szczelnie zamkniętą instytucją skierowaną na władzę, hierarchię i majątek. W liście tym Scalfari pyta także o to, czy osoba niewierząca, nie szukająca Boga, może uzyskać od Boga przebaczenie za popełniony grzech? Czy grzechem jest myślenie, że w miejsce prawdy absolutnej można ulokować prawdy względne subiektywne? Oprócz tych pytań dwa listy pełne są ogólnej refleksji dziennikarza na temat wiary i kościoła. Przede wszystkim raz po raz pojawiają się rozważania związane z osobą papieża Franciszka, porównywanie go do poprzedników, chwalenie Jego działalności duszpasterskiej. Dziennikarz dostrzega w encyklice Lumen Fidei myśl zawartą już dawno w nauce św. Pawła, św. Augustyna oraz odwołania do osoby biedaczyny z Asyżu Franciszka czy Ignacego. Scalfari akcentuje też wyjątkowość dokumentu papieskiego na tle innych pism duszpasterskich napisanych wcześniej przez kolejnych papieży, znajdując ją w szczególnym skoncentrowaniu się na łasce, jaką obdarowywani są wierni przez Boga. Łasce, która jest tożsama z wiarą, a ta z kolei z miłosierdziem i miłością bliźniego. Takich dygresji i nawiązań jest bardzo dużo, co świadczy nie tylko o erudycji piszącego, ale też i o dużym pragnieniu znalezienia złotego środka, uspokojenia myśli i „poukładania siebie”. Trzeci list zawiera odpowiedzi papieża Franciszka na zadane mu pytania, a na kolejnych stronach pojawia się już arcyciekawy dialog dwóch serc, będący rozwinięciem myśli zaakcentowanych w kolejnych listach lub też rzeczy nowych, równie istotnych i delikatnych. Oprócz kwestii związanych z wiarą Scalfari porusza tematy mające bezpośredni związek z papieżem, np. pojawiają się takie pytania: Czy Ojciec Święty czuł powołanie już od młodości?, Czy komunizm uwiódł Waszą Świątobliwość? Czy Ojciec Święty ma mistyczne powołanie?, Czy Wasza Świątobliwość czuje się dotknięty łaską? Redaktor La Repubblica wspomina także swoje spotkaniez papieżem Franciszkiem z 24 września 2013 roku w pokoju papieża w Domu Santa Marta. Scalfari jest mocno zaskoczony bezpośredniością i otwartością Ojca Świętego, co nie może dziwić kiedy słyszy się w słuchawce takie słowa i to jeszcze od Kogo: Dzień dobry, tu papież Franciszek”. „Dzień dobry, Wasza Świątobliwość – odpowiadam, po czym dodaje: - Jestem wstrząśnięty. Nie spodziewałem się, że Ojciec do mnie zadzwoni”. „Dlaczego wstrząśnięty? Napisał Pan do mnie list z prośbą o osobiste poznanie. Ja miałem identyczne pragnienie”. Ten fragment rozmowy mówi sam za siebie… Na końcu książki znajduje się jeszcze ważne dopełnienie publikacji, czyli tekst encykliki Lumen Fidei. Ta trójdzielna kompozycja – listy, wywiad i dokument papieski, sprzyja lepszemu rozeznaniu się w lekturze. Wszystko poukładane - pytania, później odpowiedzi, następnie rozwijający przedstawione kwestie dialog. Od pierwszych stron lektura wciąga i zachwyca. Nie jest to nudny wykład na temat prawideł wiary, nie jest to moralizowanie, natomiast jest to ważna rozmowa Ojca Świętego ze Scalfarim, czy też może szerzej, z każdym niewierzącym poszukującym Boga, czy poszukującym po prostu samego siebie. Ze względu na charakter tej książki, zapewne będzie ona dobrym towarzyszem dla wielu. Odpowiedzią na twoje i moje pytania. Recenzja ukazała się pierwotnie na stronie Papierowe Myśli i na moim blogu autorskim http://annanogaj31.blogspot.com/

Okazuje się, że każdy ma prawo do wypowiadania się, pod warunkiem, że jest wojującym ateistą I obnaża ciemnogród, hipokryzję, zacofanie, biedę intelektualną wierzących. Kiedy natomiast wierzący praktykuje to prawo, to jest czysty atak na bezbronnych ateistów czy innowierców. Cieszę się, że ktoś napisał taką książkę. Założę się, że większość wystawionych niskich ocen nie zajrzała nawet do niej.

Jeśli uważasz, że duchowni są zacofani, potrafią tylko straszyć, pouczać, nie rozumieją człowieka, nie znają życia, to co mówią wydaje Ci się zupełną abstrakcją, a na dodatek są nudziarzami – mam dla Ciebie pewną propozycję. Przeczytaj „Weź się w garść bądź święty” – tak na marginesie ciekawa jestem co powiesz po przeczytaniu ? Zaznaczę, że nie mam zamiaru Cię do niczego przekonywać, jedynie chcę byś odkrył coś zadziwiającego. Otóż jest to króciutka książeczka – jedynie 137 stron, które przeczytasz w 4 wieczory przed snem, autorstwa Leona Knabita. Jest on 86 letnim benedyktynem o niesamowitej pogodzie ducha, który pisze z niewiarygodną lekkością, bardzo prostym językiem. Każda strona to ogromna dawka radości i humoru. Jednym słowem czytasz i chcesz więcej. Ja sięgnęłam po nią właściwie z trzech powodów: po pierwsze tytuł. Pomyślałam: to coś co zmobilizuje mnie do działania i pozwoli odkryć strefy mojego życia, które czekają na zmiany. Po drugie okładka; bardzo groteskowa. Po trzecie autor (zajmuje to miejsce, tylko dlatego, że zobaczyłam nazwisko na końcu). Te trzy fakty sprawiły, że z zniecierpliwieniem czekałam na książkę zastanawiając się, co znajdę w środku. Jak wskazuje tytuł książka jest o świętości, o tym, że ja i Ty jesteśmy do niej powołani. Ale nie opowiada o niej w sposób oklepany i oderwany od rzeczywistości. Przykłady i treść w niej zawarte dotyczą życia mojego i Twojego. Autor nie zostawia nas jedynie ze stwierdzeniem, że świętość jest naszym powołaniem, ale pokazuje w jaki sposób do niej dążyć. Pokazuje, że świętość nie jest równoznaczna z ubóstwem materialnym, umartwianiem się, zamknięciem w klasztorze i smutkiem. Daje wskazówki, a raczej dzieli się własnymi przemyśleniami, jak żyjąc w obecnych czasach, mając rodzinie, pracując – kroczyć drogą, która prowadzi do świętości. Pełna recenzja na: http://moznaprzeczytac.pl/wez-sie-w-garsc-badz-swiety-leon-knabit-osb/

Byłam zachwycona książką i nagraniami z Grzegorzem Górnym, podziwiam jego wiedzę, ale zmieniłam zdanie o tej konkretnej książce, kiedy dowiedziałam się z innych źródeł, przypadkowo, że są alternatywne wytłumaczenia, innych naukowców dlaczego niektóre badania wychodzą tak, a nie inaczej. W książce jest to raczej przemilczane (a przynajmniej ja miałam takie wrażenie), czyli bardzo stronniczo napisane, tak aby na wszelki wypadek czytający nie miał wątpliwości. Niestety efekt u mnie jest odwrotny od zamierzonego - gdy zgłębiłam temat to teraz trudno zaufać autorom, kiedy (prawdopodobnie) celowo o niektórych kwestiach milczą. A szkoda, bo wtedy byłaby to znakomita i obiektywna książka. Nie zmienia to faktu, że jest bardzo dobrze przygotowana, wymagała wiele pracy i tę pracę widać, że została znakomicie wykonana.

Książka pokazuje, że będąc katolikiem można zachować wolność . . . sumienia, dla fundamentalistów książka śmiertelnie niebezpieczna, stawia całkiem sensownie uargumentowaną tezę - w ocenie moralnej nasze sumienie ma wyższy priorytet od nauczania magisterium kościoła. Polecam "buntownikom" i tym, co cierpią z powodu poczucia winy, że nie spełniają oczekiwać "nauczycieli duchowych".

Lekko, szybko i przyjemnie. Czytając da się rozpoznać obszerną wiedzę autora,czego świadectwem są liczne wtrącenia z poza dziedziny (na przykład wspomnienie góry Tajget) lub też pewne rzadko spotykane pojęcia jak acedia czy anamneza. Wszystko to doprawione inteligentnym humorem, lecz nie prześmiewczym. Autor co nieco ośmiesza wrogą ideologie, ale samych ateistów nigdy nie miesza z błotem, a argumenty ad personam są obce jego wywodowi. Ogólnie rzecz biorąc, wcale nie zła książeczka, poruszająca mnóstwo tematów, choć raczej nie wyczerpująca żadnego (i dobrze, bo wtedy byłby to drugi "Przewodnik Apologetyczny"). Niska ocena czytelników jest zapewne skutkiem tytułu który przyciągnął ateistów skuteczniej niż katolików, a to przecież do nich właśnie jest skierowana. Podejrzewam że ateista myśli sobie: "A, więc tutaj są argumenty mające mnie przekonać i nawrócić, dobra, zobaczmy co też ci katole przygotowali", po czym czyta i odkłada nieporuszony, jeszcze bardziej utwierdzony w swoich poglądach. "Katolicki Pomocnik Towarzyski" jednak ma inny cel, a przynajmniej w moim mniemaniu jest nim nie to aby przekonać ateistę o racji Kościoła, lecz raczej zapewnić katolikowi arsenał argumentów który pozwoli mu zachować opinie oczytanego i świadomego człowieka, kiedy znajdzie się w towarzystwie niezbyt religijnych dusz. Tu nie chodzi o to aby ateista się nawrócił, ale o to aby katolik nauczył się bronić. Na koniec dodam jeszcze że jest to bardzo dobry pomysł na dostarczenie wiedzy apologetycznej młodemu człowiekowi, wprost idealny prezent na bierzmowanie.

Mniej luźna niż pozostałe książki o. Joachima. Wymagająca skupienia i powolnego czytania i rozważania. Nie znaczy to bynajmniej, że gorsza. o. Joachim pokazuje, że jak się chce to można, nawet zobaczyć Boga. Dodatkowo na końcu wydania mamy krótką biografię znakomitego dominikanina. Polecam dla szukających drogi do wejścia głębiej w wiarę.

„Maria Magdalena natomiast stała przed grobem płacząc. A kiedy płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa – jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. I rzekli do niej: Niewiasto, czemu płaczesz? Odpowiedziała im: Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono. Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. Rzekł do niej Jezus: Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz? Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę. Jezus rzekł do niej: Mario! A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: Rabbuni, to znaczy: Nauczycielu! Rzekł do niej Jezus: Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego. Poszła Maria Magdalena, oznajmiając uczniom: Widziałam Pana i to mi powiedział” (J 20, 11-18) Postać Marii Magdaleny spędza sen z powiek wielu osobą, wierzącym w teorie spiskowe. Rzekoma żona Pana Jezusa, ta, którą umiłował bardziej niż własnych uczniów. Mówią o niej Ewangelie Apokryficzne min. Ewangelia Filipa, czy jej własna Ewangelia Marii Magdaleny. Czy to możliwe, by Nauczyciel rozmawiał w ten sposób z nią, z kobietą, na temat tajemnych spraw, które nam nie są znane? Mamy więc zmienić nasze zwyczaje i wszyscy słuchać tej kobiety? Czyż naprawdę właśnie ją wybrał i upodobał sobie bardziej niż nas? Ewangelia Marii Magdaleny 17, 15–20. Marię Magdalenę Zbawca kochał bardziej niż wszystkich uczniów i całował ją często w jej usta. Pozostali uczniowie rzekli mu: „Dlaczego miłujesz ją bardziej niż nas wszystkich? Ewangelia Filipa 63, 34–35 Temat, który nie pojawia się w żadnej z kanonicznych ksiąg w Piśmie Świętym, mimo to pozostaje tak popularny, że o związkach tej kobiety i Chrystusa powstało także wiele filmów, seriali, dokumentów, oraz książek. Teologowie twierdzą, że Maria Magdalena pochodziła z Magdalii, miejscowości położonej na zachodnim brzegu jeziora Genezaret. Już dawno przestano ją utożsamiać z Marią siostrą Łazarza. Długo także wiązano jej postać z nawróconą jawnogrzesznicą, co również okazało się nieprawdą. Na obrazach kobietę uwiecznił między innymi Tycjan, L. Le Nain, G. de La Toura, P. Puvis de Chavannes. Maria Magdalena była obecna podczas śmierci Pana Jezusa oraz złożenia go do grobu. „Były tam również niewiasty, które przypatrywały się z daleka, między nimi Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba Mniejszego i Józefa, i Salome.” (Mk 15, 40). Jako jedyna była świadkiem momentu zmartwychwstania, to jej pierwszej ukazał się zmartwychwstały Zbawiciel. Ludzie od zawsze uważali, że Panu Jezusowi podczas Jego życia na Ziemi towarzyszyło tylko dwunastu apostołów, co jest całkowitą nieprawdą. Tymczasem ewangelista Łukasz zapisał: „Wędrował przez miasta i wsie, nauczając i głosząc Ewangelię o królestwie Bożym. A było z Nim Dwunastu oraz kilka kobiet, które uwolnił od złych duchów i od słabości: Maria, zwana Magdaleną, którą opuściło siedem złych duchów; Joanna, żona Chuzy, zarządcy u Heroda; Zuzanna i wiele innych, które im usługiwały ze swego mienia.” (Łk 8, 1-3). Ten fragment Ewangelii obala mit jakoby, tylko mężczyźni mogli obejmować godności kościelne. Święty Hipolit jako pierwszy nazwała Marię Magdalenę Apostołka Apostołów. Święty Bernard z Clairvaux porównywał ją z kobietą, która jest bohaterką Księgi Pieśni nad Pieśniami. Co jest prawdą, a co kłamstwem z informacji o tej z całą pewnością niezwykłej kobiecie nie wiadomo. Spekulacje tworzą mit, który staje się coraz bardziej popularny. Bezsprzecznie, jednak jest to jedna z ciekawszych i tajemniczych postaci ukazanych w Biblii. Pozycja Tajemnica Marii Magdaleny Pana Lisickiego jest kolejną z tych, które próbują wytłumaczyć czytelnikowi, kim była kobieta, która dostąpiła łaski ujrzenia Zbawiciela po zmartwychwstaniu. Ma bardzo ambiwalentne odczucia, co do pozycji Pisarza. Szeroko opisany kontekst historyczny, mimo swojej rzetelności pomija to co mówi w tej sprawie Biblia. W ogóle to wielka szkoda, że tak ważny temat z punktu widzenia tego mitu, który wokół niego wyrósł, nie jest w publikacji omówiony razem z Pismem Świętym. Oczywiście Pan Lisicki nie jest teologiem, ale tworząc tak obszerny tekst, uważam, że powinien on być skupiony bardziej wokół prawdy na temat Marii Magdaleny zawartej w Świętej Księdze chrześcijan. Warto tutaj byłoby nawet pochylić się nad apokryfami, które mówią o tej postaci mimo tego, że nie są uznane przez Kościół Rzymski. Pozycja ta to również szerokie spojrzenie na rolę kobiet, podczas życia i działalności Pana Jezusa. Te wątki poruszane przez Autora są nadzwyczaj ciekawe, zwłaszcza w kontekście tego, jakie zdanie o kobietach na przestrzeni lat miał Kościół Rzymski. Pod względem historycznym nie ma się do czego przyczepić. Tutaj Autor wykonała kawał dobrej roboty. Z historycznego punktu widzenia pozycja Tajemnica Marii Magdaleny jest godna polecenia. Czy wnosi ona coś nowego i świeżego do tego co już zostało napisane i powiedziane wcześniej? Nie wiem, nie miałam okazji czytać wielu książek o tej kobiecie. Trzeba, jednak napisać, że Pan Lisicki w sposób bardzo przystępny dla niewtajemniczonego czytelnika przedstawia tło historyczne, geograficzne, społeczne, oraz wynikłe z tego wierzenia dotyczące Marii z Magdalii. Osobiście uwielbiam pozycje, które poruszają tematy związane z Biblią. Mogę się z nimi zgadzać lub nie, ale zawsze z wielką chęcią je czytam i analizuje i właśnie książka Pisarza jest jedną z takich perełek. Trzeba dodać, że z całą pewnością zmusza ona do myślenia oraz do pogrzebania wśród dostępnych informacji, jak i zaczerpnięcia wiedzy z Pisma Świętego. Pan Lisicki to niezmiernie ciekawy i kontrowersyjny Autor. Z jego książkami jest różnie, ale posiadając wiele pozycji Autora na swoich półkach, będę Go polecała, mimo że nie jestem Katoliczką. Czekam na kolejną publikację, bardzo chciałabym, aby nowe książki, które wyjdą, miały w sobie więcej z Biblii, niż ze źródeł świeckich. Zachęcam do zapoznania się z historią niezwykłej kobiety, która miała wiarę godną pozazdroszczenia i naśladowania.