Noc, która się nie kończy. Historia obozów koncentracyjnych

Choć książka jest krótka, jest naprawdę wstrząsająca. Ukazuje kobiece doświadczenia Holokaustu z poruszającą szczerością i odsłania różnice w traktowaniu kobiet i mężczyzn przez nazistowski system. Dla mnie osobiście była to całkiem nowa perspektywa postrzegania ludzkiego cierpienia w czasie II w.ś. Lektura uświadamia, że bycie kobietą w tamtym czasie wiązało się z szeregiem dodatkowych zagrożeń i upokorzeń – od przemocy seksualnej po utratę godności i macierzyństwa. Autorka wyraźnie pokazuje, jak różne, a zarazem równie tragiczne były losy obu płci w obliczu tej samej, nieludzkiej rzeczywistości.

Bardzo fajna książka. Miałam już okazję przeczytać kilka książek tego typu i bardzo często po prostu treść się powtarzała( co jest oczywiste ale…). W tej książce nie miałam tego odczucia. Bardzo fajne było poświęcanie mini rozdziałów dla poszczególnych osób. Polecam.

Pozycja dotycząca sądzenia nazistów, zbrodniarzy wojennych po wojnie w niewielkim mieście Świdnica na Dolnym Śląsku. Autorka opisuje procesy i wyroki katów więźniów Gross-Rosen oraz jego filii. Jedynie wątek Josefa Mengele jest głownie splotem domysłów i tez, jednakże autorka wyraźnie zaznaczyła, gdzie opiera się na aktach, dokumentach, a gdzie snuje alternatywną historię bez twardych dowodów. Wartościowa pozycja dla osób zainteresowanych obozami śmierci, esesmanami i ich osądami po wojnie.

Często czytając książki odnoszące się do okresu II wojny światowej (nie tylko beletrystykę, ale też reportaże, opracowania historyczne), zastanawiam się, dlaczego społeczeństwo niemieckie w latach 30-ych XX wieku tak bezkrytycznie poddało się spaczonej wizji przyszłości Rzeszy, snutej przez pana Adolfa H.? I ta książka w pewnym stopniu odpowiada na moje pytanie: otóż pan Adolf H. wraz z oddanymi sługusami, WYCHOWAŁ pokolenie, które bezrefleksyjnie za nim poszło. Hajlujące odruchowo. To pokolenie, które nie zadawało pytań: „dlaczego?” i „po co?” Obraz indoktrynacji totalnej. Pozycja ukazująca co ze społeczeństwem, szczególnie jego najmłodszymi członkami, może zrobić propaganda. Plus trochę „ciekawostek” o życiu prywatnym Hitlera.

Czy zastanawialiście się kiedyś jak dzieci odbierają swoich ojców,którzy byli okrutnymi zbrodniarzami wojennymi?? Przyznam się,że ja nigdy sie nad tym nie zastanawiałam. W tej ksiazce możemy poznać dzieci,które usprawiedliwiają swoich ojców, a także tych,którzy nienawidzą swojego rodzica za ślepą wiarę w Hitlera. Jest to bardzo ciekawa pozycja i zachecam do zapoznania sie z nią. Zaczytanego książkoholicy ❤️📖

Mam trochę naiwne spojrzenie na wymiar sprawiedliwości. Niby zna się wiele przykładów, w których ten system nie tylko zawodzi poszkodowanych na całej linii, ale jeszcze im w różny sposób szkodzi, a mimo to człowiek nadal żyje w złudzeniu, że właśnie tam… w sali sądowej doczeka się upragnionej sprawiedliwości. Może ta myśl powinna być w nas zakorzeniona, by nie myśleć o wzięciu sprawy w swoje ręce i odpłaceniu komuś złem za zło. A jak wyglądało to w przeszłości ze zbrodniarzami wojennymi, którzy dopuścili się takich okrucieństw, których żadne więzienie czy szybka egzekucja nie potrafiłyby zmazać? I tu historia nie napawa nas optymizmem, podając przykłady katów, którzy nigdy nie widzieli celi od środka i cieszyli się dobrym życiem na wysokiej pozycji społecznej. Ale to są wszystko ogólniki, wycinki z biografii, czy jakieś fragmenty zasłyszane z różnych źródeł, bez poznania przyczyny takiego ponurego stanu rzeczy. Książka polskiego sędziego Józefa Musioła głębiej wchodzi w tę materię. „Człowiek i zbrodnia” jest właściwie zlepkiem trzech książek, które można też znaleźć w dorobku tego autora. Każda z nich skupia na innym epizodzie prawnym i wszystkie były związane z czasami wojennymi. PRZESŁUCHANIE W „Przesłuchaniu” towarzyszymy autorowi bezpośrednio w jego sędziowskiej pracy, którą przyszło mu wykonać trzydzieści lat po wojnie. Do jego zadań należało przepytywanie i utrwalenie na piśmie wypowiedzi osób, które były ofiarami eksperymentów pseudomedycznych i pseudonaukowych w różnych obozach koncentracyjnych. Odtworzono w pewnym stopniu dialogi z tymi ludźmi, co sprawiało, że odbiór był szczególnie sugestywny. Co ciekawe autor przytoczył nie tylko suchą relację z tych rozmów, ale podzielił się również swoimi osobistymi przemyśleniami, rozterkami czy emocjami. Te przesłuchiwania nie pozostawiają go w żadnym stopniu obojętnym. Napawały go wieloma obawami, choć próbował sobie narzucić zawodową bezstronność i starał się trzymać ściśle tematu. Szybko się jednak przekonał, że nie jest to rutynowa praca, a urzędowy dialog nie przebiegnie tak gładko. Czuł się tam przede wszystkim nie na miejscu. Nie umiał się odnaleźć w swojej roli. Jak przesłuchiwać człowieka, który był nie tylko więźniem obozu koncentracyjnego, ale został też poddany wbrew swojej woli eksperymentom, które zniszczyły mu życie? Czy powinno się w ogóle w taki sposób przepytywać ofiary, które zostały skazane przez niemieckich sędziów na lagier? Jak właściwie ocenić moralnie działania tych wszystkich zbrodniarzy-lekarzy? Autor miał też problemy z wyborem odpowiedniej formy przesłuchiwania i borykał się z niezręcznościami, gdy próbował podważyć jakieś obozowe wydarzenie, które nie wydawało mu się logiczne. Jednak szybko się przekonał, że jego rozumowanie było niewłaściwe. Te decyzje, które podejmowali Niemcy w obozach, nie miały nic wspólnego z logiką, rozsądkiem czy konsekwencją. Była to więc trudna sytuacja. Z jednej strony sędzia chciał zachować zawodowy dystans, a z drugiej nie potrafi powstrzymać emocji i wybuchów empatii, które się w jego pytaniach uzewnętrzniały. Nie było to nic dziwnego, zważywszy na to, jakie zbrodnie sędzia i protokolantka utrwalili na piśmie. Choć pan Musioł sam przeżył wojnę, to przesłuchiwani przytaczali takie wspomnienia, od których nawet jemu włos się na głowie zjeżył. Nie ułatwiało też sprawy, że przesłuchiwanych było tak wielu. Każdy z nich odtworzył inny horror, na który mało kto jest tak naprawdę przygotowany. Niektórzy odseparowali się emocjonalnie od swoich wypowiedzi, a inni nie potrafili tego zrobić. Minęło trzydzieści lat, a skutki pozostają z nimi do końca życia. Przesłuchiwani nie tylko ograniczają się do słów. Pokazują też swoje obozowe numery, odsłaniają swoje blizny po eksperymentach. Ich kalectwo widać często jak na dłoni. Nie są zdolni do pracy, nie mogą mieć dzieci albo znajdują się pod stałą obserwacją lekarską. Zupełnie, jakby to oni ponosili jakąś karę. Pomiędzy przesłuchaniami autor opisuje swoje podróże do RFN, które były dla niego często bardzo emocjonujące. Przytoczył listy pożegnalne, które wysłali więźniowie tuż przed egzekucją. Wchodził też mimowolnie w kontakt z powojennym pokoleniem Niemców z lat 70, poznając ich nastawienie do Polski, Polaków i do ich wspólnej wojennej przeszłości. Zainteresował się także nastrojami politycznymi w Niemczech. Czy ludzie pamiętają o zbrodniach hitlerowskich? Czy pamięć przetrwa tysiące lat, jak zapowiedział dr Hans Frank? Autor rozwiewa jakiekolwiek idealistyczne złudzenia. Jeśli same ofiary chcą zapomnieć o traumatycznych wydarzeniach, to wnioski nasuwają się same. Co najwyżej opozycja wykorzystywała przeszłość, by coś na tym zyskać, ale to marna pamięć. ŚWIADKOWIE W tej pracy skupiamy się na procesach zbrodniarzy Majdanka, które rozpoczęły się już 1944 i trwały do wczesnych lat 80. Autor skoncentrował się na trzecim procesie, który toczył się przed zachodnioniemieckim sądem w Düsseldorfie. Rozpoczął się on od 26 listopada 1975 roku i ciągnął się do 30 czerwca 1981. Na ławie oskarżonych zasiadło w sumie szesnastu byłych członków SS oraz funkcjonariuszy obozu koncentracyjnego w Majdanku, choć dwóch z nich zostało wycofanych z procesu ze względów zdrowotnych. W Majdanku zgładzono według szacunków około 75 000 osób. Wśród oskarżonych byli między innymi: Hermann Hackmann, Wilhelm Reinartz, Heinrich Schmidt, Thomas Ellwanger, Emil Laurich, Heinz Villain, Hildegard Lächert, Rosa Süss, Charlotte Mayer, Hermine Böttcher, Hermine Braunsteiner-Ryan. Wszyscy odpowiadali na początku z wolnej stopy. Proces toczył się długo, bo prawie sześć lat i przebiegał w bardzo stresującej atmosferze. Był nie tylko trudny dla świadków, którzy musieli przebywać (o zgrozo) w pobliżu oskarżonych, ale także dla niemieckiego sędziego, któremu adwokaci bardzo utrudniali pracę i grozili, że odwołają go ze stanowiska, jeśli będzie ich ograniczał. Oni także przedłużali celowo ten proces, gnębiąc jeszcze bardziej straumatyzowanych świadków. Szczególnie zajadłym osobnikiem był obrońca Ludvik Bock, który próbował na wszelkie możliwe sposoby podważyć wiarygodność świadków, zastawiając na nich pułapki słowne albo wplątując ich w skomplikowane gierki psychologiczne. Ponadto rzucał niestworzonymi teoriami, w których zbrodnie w Majdanku były tylko częścią polskiej propagandy. Zasugerował też, by odseparować w trakcie przesłuchań świadków od oskarżonych, a nie odwrotnie. Chciał także wnieść wniosek o tymczasowe aresztowanie byłej więźniarki, która była zmuszona wnosić cyklon B do komór. Dla niego była to nie tyle praca, co osobista misja, by gnębić Polaków. Dlaczego? Kto wie, ale jego przynależność do skrajnie prawicowej NPD była dosyć wymowna. Na szczęście usunięto go po jakimś czasie z procesu. Autor poświęcił wiele uwagi świadkom, którzy są przedstawieni w prasie jako bezimienna masa. Przytoczył wywiady z nimi oraz wypowiedzi z samego procesu. Skupił się szczególnie na ich odczuciach i wspomnieniach z Majdanka. Ci ludzie mieli nie tylko trudności z przypomnieniem sobie po latach szczegółów, ale przede wszystkim musieli przezwyciężyć strach przed stawieniem czoła przeszłości. Jednak to nie wspomnienia były najbardziej koszmarne, ale przede wszystkim bliski kontakt z dawnymi oprawcami w trakcie procesu czy między rozprawami. Szczególnie na przerwach dochodziło do kilku strasznych incydentów. Co to za rzeczywistość, w której dawne ofiary obozów były zmuszone mijać się ze swoimi katami na korytarzu? Gdy śledzimy ten proces dokładniej, można wychwycić również i w tym przykładzie, w jakiej opłakanej kondycji znajdował się wymiar sprawiedliwości. System karny względem zbrodniarzy wojennych był jakąś kpiną, a przebieg procesu naraził ofiary na szykany i retraumtyzacje. Upływający czas zadziałał na korzyść oskarżonych, a ciągnący się przez lata proces sprawił tylko, że wszyscy chcieli mieć go jak najszybciej za sobą. Autor nie chciał swoich czytelników jedynie szokować. Przede wszystkim zarysował sytuację społeczną i polityczną w tamtych czasach, odnosząc się do zbrodni niemieckich w Majdanku. Dzięki jego wykształceniu mogliśmy się też przyjrzeć takiej rozprawie sądowej od strony kuchni. Wyłączając kontrowersyjne aspekty czy potknięcia, był to trudny do przygotowania i poprowadzenia proces. Zapoznanie się z topografią i życiem codziennym obozu, weryfikacja wypowiedzi świadków czy kompletowanie dokumentacji kosztowało tysiące godzin pracy. Jak ogarnąć ten chaos informacyjny? Jak się odnaleźć wśród ofiar i zbrodniarzy? Jak prawidłowo zrozumieć powagę tych zbrodni? I w końcu… jak właściwie ukarać przestępców? Z tymi pytaniami musiała się kadra sędziowska i prokuratorska poważnie zmierzyć. SĘDZIA I KAT, CZYLI JEDEN DZIEŃ DOKTORA THÜMMLERA Jak tytuł wskazuje, ostatnia praca skupia się wokół niemieckiego zbrodniarza hitlerowskiego Johannesa Thümmlera, który był zarówno sędzią doraźnym, jak i komendantem SIPO. To w sumie taki Mengele ze świata prawniczego, który także uniknął kary, choć wcale nie zniknął z powierzchni ziemi. Autor przyjrzał się w tej części jego karierze, koncentrując się szczególnie na jego zbrodniczej pracy w okresie okupacji niemieckiej. Pracował z początku w Katowicach, a potem krótko w Auschwitz, gdzie do końca zabijał więźniów w białych rękawiczkach. Ten mało znany zbrodniarz wojenny słynął szczególnie z tego, że skazywał ludzi taśmowo na śmierć w drodze administracyjnej, nie wykazując żadnego zainteresowania ich sytuacją. Ponieważ „Ordnung muss sein” odbywał się „proces”, ale zazwyczaj ograniczał się on do sprawdzenia danych i zadaniu kilka rutynowych pytań. Trwało to 2-3 minuty, dzięki czemu mógł skazać na śmierć wiele osób w ciągu dnia. Wyroki wykonywano tuż po ich wydaniu. Ci nieliczni, którzy jakiś sposobem uniknęli kary śmierci, w najlepszym wypadku zostali przeniesieni do obozów, gdzie mieli jakieś szanse na przeżycie, a w najgorszym ich akta trafiały znów na wokandę do ponownego „rozpatrzenia”. Wypuszczenia na wolność nie istniały w prawnym repertuarze Johannesa Thümmlera, a kara śmierci była „najdogodniejszym” rozwiązaniem problemu. To podejście uczyniło go perfekcyjnym narzędziem III Rzeszy, był wprost idealnym biurokratą, wydrążonym z sumienia i trzymający się ściśle nowego „prawa karnego”, który przygotowano specjalnie dla mieszkańców okupowanych ziem. Książka przytoczyła niektóre z tych zbrodniczych dekretów, które wcielono już pod koniec października 1939 roku w życie. Z tych ubranych w prawniczy język szaleństw wynika, że jedynie praca dla Rzeszy nie groziła śmiercią. Nie ma żadnych wątpliwości, że prawo stało się w ich rękach po prostu kolejnym narzędziem do uciskania i likwidowania konkretnych jednostek czy grup. Nie bez przesady porównywano to działanie do gwałtu czy prostytucji. Poprzez zbrodnicze działania Thümmlera uzyskaliśmy bardzo szokujący wgląd w to jak głęboko można zbezcześcić wymiar sprawiedliwości… i jak pozostać przy tym jeszcze bezkarnym. Tak, powojenny sąd nie potrafił w żaden sposób powiązać te śmierci z jego zbrodniczym sędziowaniem. Z kolei ci, którzy już trafiają na ławę oskarżonych, zawsze się domagają cywilizowanego, humanitarnego i sprawiedliwego procesu… często bardzo głośno, choć swoim ofiarom nie okazali nawet cienia litości. PRAWO, ALE NIE SPRAWIEDLIWOŚĆ Nowy rok ledwo się zaczął, a już znalazłam książkę, którą zapamiętam na wiele miesięcy, jak nie do końca roku. Praktycznie w całej literaturze wojennej można się natykać na bardzo poważnie przykłady pogwałcenia praw człowieka i niesprawiedliwości. W tego typu książkach przyjęliśmy to jako coś „normalnego”, że w trakcie wojny prawo, porządek i sprawiedliwość przestają być pewną stałą, na której możemy się opierać, nawet jeśli w trakcie pokoju nie działały sprawnie. Jednak nie każda książka zajmuję się gruntownie tą materią. Jest to w sumie bardzo szeroki temat, który wymaga nie tylko wykształcenia prawniczego, ale też historycznego. Samo prawo konfliktów zbrojnych obejmuje wiele dziedzin, o których można byłoby napisać niejedną monografię. Prace sędziego Musioła z lat 70. i 80. są pod tym względem wyjątkowe. Koncentrują się nie tylko na przytaczaniu suchych faktów, relacji czy danych statystycznych, ale zajmują się licznymi zagadnieniami moralnymi, które także mi chodziły po głowie, ale nie umiałam ująć swoich przemyśleń w coś konkretnego. Czym tak naprawdę jest prawo? Kiedy wymiar sprawiedliwości przestaje spełniać swoją funkcję? Jak odróżnić sędziego od kata? Kiedy sąd przestaje istnieć? Przez pryzmat wojennych zbrodniarzy i ich niewybaczalnych czynów uzyskujemy konkretne odpowiedzi, które powinny z nami pozostać do końca życia.

Golgota Wschodu Tak skrótowo można nazwać wspomnienie dwóch cudem ocalanych więźniów gułagu wysp Sołowieckich. Dzięki ich determinacji i Opatrzności Bożej za przeżycie, możemy oczami wyobraźni zobaczyć niewyobrażalny obraz okrucieństwa jakich dokonywali sowieccy czekiści obozów SŁON i GPU na więźniach w większości niesłusznie skazanych przekraczające sposoby i metody stosowane później przez niemieckich nazistów. Historie te pokazują jak plugawiąc i bezczeszcząc Boga można to czynić bezkarnie wobec bliźniego. I przekorne motto tek książki: "Jakiż inny naród świata ma tę rosyjską zdolność żywić nadzieję na lepszą czy po prostu dobrą przyszłość ".

Takie książki cenię najbardziej. ,, Apteka w getcie krakowskim '' to naoczna relacja Tadeusza Pankiewicza,właściciela apteki ,,Pod Orłem '' usytuowanej w samym środku getta. Pankiewicz zrelacjonował w bardzo realistyczny sposób dramat Żydów z krakowskiego getta. Widział akcje wysiedleńcze i wywózki setek osób do obozów w Treblince, Bełżcu czy Majdanku, był świadkiem stopniowego zmniejszania dzielnicy żydowskiej,a w końcu jej ostatecznej likwidacji. Tadeusz Pankiewicz nie był jednak tylko biernym obserwatorem tych tragicznych wydarzeń, pomagał Żydom jak tylko mógł, uratował życie niejednego z nich, nieodpłatnie przekazywał leki i ukrywał przedmioty cenne dla mieszkańców getta. Apteka,, Pod Orłem '' była miejscem do którego wstęp miał dosłownie każdy kto potrzebował pomocy lub choćby rozmowy. Wspaniała książka, polecam.

Sięgnąłem po tę książkę z wyraźnym zainteresowaniem - głównie dlatego, że opisywała ona wojenną historię dziewczyny z mojej dzielnicy. Autorka mieszkała przed wojną i w jej pierwszych miesiącach na warszawskiej Pradze, przy ulicy Targowej. W ciekawy i bardzo plastyczny sposób opisała ona życie w getcie warszawskim, żydowski bunt z 1943 r. i tułaczkę po obozach. Nie brakuje tam opisów niemieckich okrucieństw i żydowskiej kolaboracji. Jest tylko w tej książce jeden bardzo poważny zgrzyt - w ostatnim rozdziale autorka jojczy, że "Polacy nie pomagali" Żydom i że "mogli być jak Duńczycy". Mówi to w rozmowie z tłumaczem wojsk brytyjskich - spolonizowanym Żydem z Sosnowca, który jest zakochany w polskiej kulturze. Na czym Rachel Roth opiera swój surowy osąd narodu polskiego? Wcześniej opisała jak dozorca z kamienicy na Targowej ostrzegł jej ojca przed Gestapo. Wielokrotnie wspominała też, że polscy policjanci nielegalnie handlowali z gettem - zapewniając Żydom środki na zakup żywności. Jednemu z polskich policjantów wyraźnie się spodobała (miała wówczas 16 lat) i chciał ją uratować i uczynić swoją żoną. Ona jednak postawiła warunek - policjant miał uratować też jej 80-letniego dziadka, który wyglądał bardzo semicko i nie znał polskiego (!). Policjant się wkurzył na ten dyktat i zerwał "zaręczyny", a autorka dostała antypolskiej traumy. No chyba, że po prostu żydowscy ocalali z Holokaustu lubią sobie ponarzekać na "złych, antysemickich Polaków", tak jak proletariaccy klienci biur podróży narzekają na dobre hotele all-inclusive...

Plan Marshalla czyli ogromne przedsięwzięcie ekonomiczno- gospodarcze, które miało na celu podźwignięcie Europy ze zgliszczy po zakończeniu II Wojny Światowej. Książka opisuje ostatnie tygodnie wojny, kiedy to zaczęła się dyskusja na temat ożywczego planu dla Europy, przez pierwsze powojenne lata gdy zaczęto wdrażać pomoc, aż po czasy Zimnej Wojny, gdy można było zobaczyć jak bardzo Europa Zachodnia uciekła gospodarczo Wschodowi, który (pod wpływem ZSRR) oczywiście odmówił przyjęcia pomocy. Bardzo głęboka i obszerna analiza kilkudziesięciu lat. Autor porusza bardzo wiele wątków. Jeśli ktoś chce dowiedzieć się czegoś na temat Planu Marshalla, to właśnie z tej książki.

Jak zawsze przy tego typu książkach jestem porażona jakie okrucieństwo drzemie w ludziach. Opisane życie i rola w Auschwitz aptekarza Capesiusa. Poznajemy go jako uprzejmego, obrotnego przedstawiciela handlowego lekami firmy Farben/Bayer działającego na teranach Rumuni, gdy nastały czasy wojny i został wcielony do SS, a potem skierowany do obozu koncentracyjnego Auschwitz by tam w kolejnych miesiącach stać się naczelnikiem apteki i szafować lekami. Z chęci powiększenia zasobów zaczyna przeglądać walizki przyjezdnych, a potem by być bardziej efektywnym bierze udział w segregacjach na rampie. Mimo, że zaczynają zwozić do obozu ludzi z jego okolic, z którymi współpracował, kolegował się i można powiedzieć, że z niektótymi był blisko, bez zmrużenia okiem kieruje ich na lewo (śmierć), a sporadycznie na prawo (życie). Widzimy jak pazerność i chęć zysku, zabezpieczenia przyszłości prowadzi go do czynów niewyobrażalnych i obrzydliwych, wyrywanie szczęk, by uzyskać złoto z zębów... Nie mam tylu słów, aby opisać jakie skrajne uczucia budziły opisy zachowań jakie miały miejsce w obozie. Po wojnie w zasadzie długo jest bezkarny i kłamstwami łatwo lawiruje i wymyka się sprawiedliwemu sądowi. Żyje na wysokim poziomie, otwiera własną aptekę, kupuje mieszkanie w dobrej dzielnicy i walczy o sprowadzenie do Niemiec rodziny z Rumunii, na której reperkusje wojenne mam wrażenie bardziej odbiły się na niej, niż na nim. Po latach zaczynają wypływać fakty i coraz szersze relacje świadków. 20 lat po zakończeniu wojny dostaje wyrok 9 lat, za to co tam robiono, to aż śmieszny wyrok. Z tego i tak nie odsiedział nawet większości. Wyparł wszystkie czyny, których się dopuścił. Głośno opisywał siebie jako ofiarę i grał rolę pokrzywdzonego. Wstrząsająca książka, ale tych historii nie możemy zapomnieć.

Pierwszy kontakt z tym autorem. Książka dobra, ciekawie ujęty rok na kilku płaszczyńcach. Ukazanie kilku znaczących kwestii dla przebiegu II WŚ. Czyta się dobrze, nie ma zbyt długich wywodów, treść przystępna dla czytelnika, żadne naukowe opracowanie na 2000 str. Polecam. Dobra pozycja.

Daje 10 nie dlatego, że książka jest ważna, istotna i dobrze napisana z dużą ilością przypisów i tak dalej, ale dlatego, że nic bardziej mnie nie bawi jak kwik ludzi, którzy uwierzyli w brednie Policji Historycznej zwanej IPNem, totalnie absolutnie bez ironii łeb mi pęka jak ludzie nie potrafią przyjąć do wiadomości, że Inni ludzie byli źli dla innych ludzi i dorobili się na nich majątku, że kolaborowali, i tak jak wiele narodów, Polacy tez kolaborowali i tyle - zamordowali pośrednio czy bezpośrednio masę ludzi i gra muzyka. Weźmy to na klatę pogódźmy się z tym, że nie jesteśmy ofiarą losu ale też w niektórych przypadkach też katem. Zróbmy sobie takie narodowe małe katharsis w tej kwestii, będzie łatwiej być "prawdziwym" Polakiem Zadziwia mnie fakt, że ludzie traktują takie prace jak negowanie polskiej ofiary lub negowanie dobrych ludzi. Prace Grabowskiego nie negują ofiarności dobrych ludzi, co najwyżej dodają do całej historii kolejny odcień tym razem bardziej negatywny. Historia nie jest czarno-biała 2 rzeczy dodatkowo - Prof. Grabowski ma wyjątkowo dobre pióro - nie wiem skąd opinię, że ten tytuł trudno się czyta, czyta się go bardzo płynnie wciąga strasznie. Ogólnie książki autora są bardzo dobrze napisane w sensie językowym i strawnym Mam wrażenie, że recenzenci i dygnitarze z IPN w ogóle nie przeczytali tej książki - recenzje w ogóle nie podnoszą tematów z tytułu.... Wiecie w tej książce jest bardzo dużo dobrych rzeczy napisane o Polakach i Policji Granatowej o czym recenzje i polemiki rzadko wspominają albo w ogóle.

Jestem zdziwiona, że tak mało osób przeczytało tą książkę. Wiem, literatura obozowa jest różna, czasem daleka od rzeczywistości, ale książka Katriny Shawver to nie fikcja lecz utrwalone na papierze wspomnienia więźnia trzech obozów zagłady, sportowca, pływaka Henryka Zgudy. Książka ma formę rozmowy autorki z głównym bohaterem, czasem narrację przejmuje Henryk, czasem Katarina i jest to ciekawe rozwiązanie. Sportowiec opowiedział o swoim dzieciństwie i dorastaniu w Krakowie, aresztowaniu i pobycie w Oświęcimiu, Buchenwaldzie i Dachau. Mimo że przeczytałam wiele książek o tej tematyce, książkę Katriny Shawver czytałam z dużym zainteresowaniem. Z relacji Henryka Zgudy można dowiedzieć się wiele o funkcjonowaniu obozów, życiu codziennym i trudnej sztuce przetrwania w tych ekstremalnie ciężkich warunkach. Oprócz wstrząsających przeżyć z obozów koncentracyjnych główny bohater odpowiedział jak potoczyło się jego życie po wojnie. Książka ,, Od Auschwitz do Ameryki. Niezwykła historia polskiego pływaka '' ma bardziej formę reportażu niż powieści, dodatkowo zawiera dużo fotografii, w tym dokumentację obozową i listy Henryka do matki. Żeby zweryfikować informacje uzyskane od Henryka, autorka odbyła podróż do Polski, odwiedziła Kraków i Oświęcim, gdzie odnalazła dokumenty więźnia Henryka Zgudy. Czytajcie, bo to naprawdę wyjątkowa książka.

Wszyscy powinniśmy czytać, żeby wiedzieć przed czym się ustrzec... To nie jest powieść na zabicie nudy a literatura faktu, która ma zmusić do refleksji. Przykre, że niektórzy szukają w tej książce rozrywki i oceniają nie rozumiejąc. Osoby szukające dobrej zabawy powinny sięgać po inne tytuły. Po prostu...

Książka Richarda C. Lukasa „Dziecięcy płacz. Holokaust dzieci żydowskich i polskich w latach 1939–1945” to lektura bolesna, ale fundamentalna dla zrozumienia tragizmu II wojny światowej na ziemiach polskich. Autor, amerykański historyk o polskich korzeniach, od lat konsekwentnie przypomina zachodniemu czytelnikowi o zapomnianej martyrologii Polaków, nie umniejszając przy tym wyjątkowości Zagłady Żydów. W tej publikacji skupia się na najmniej winnych i najbardziej bezbronnych ofiarach – dzieciach. Lukas dokonuje odważnego i rzadkiego w historiografii porównania losów dzieci żydowskich oraz polskich pod niemiecką okupacją. Choć autor wyraźnie zaznacza różnice w ideologicznym podejściu III Rzeszy do obu grup – gdzie żydowskie dzieci skazane były na natychmiastową eksterminację, a polskie na wyniszczenie poprzez niewolniczą pracę, germanizację i terror – znajduje wspólny mianownik w totalnym odhumanizowaniu najmłodszych. Książka nie jest suchym wykładem; to mozaika relacji, wspomnień i dokumentów, które tworzą przerażający obraz skradzionego dzieciństwa. Zapomniana tragedia Polaków Niezwykle istotnym elementem pracy Lukasa jest szczegółowe opisanie akcji germanizacyjnej. Autor przybliża losy „dzieci Zamojszczyzny” oraz setek tysięcy polskich niemowląt odebranych rodzicom ze względu na „odpowiednie cechy rasowe”. Opisuje mechanizmy działania Lebensbornu i tragiczną tożsamościową pustkę, w jakiej znalazły się te dzieci po wojnie. Dla wielu czytelników, szczególnie tych spoza Polski, te fragmenty są odkrywcze i burzą czarno-biały obraz ofiar wojny. Solidarność w cieniu śmierci Mimo wszechobecnego mroku, Lukas znajduje miejsce na opowieść o heroizmie. Analizuje postawy Polaków ratujących żydowskie dzieci, podkreślając, że każda taka próba wiązała się z ryzykiem natychmiastowej egzekucji całej rodziny. Autor unika jednak bezkrytycznej hagiografii, starając się zachować rzetelność historyczną, co czyni jego narrację wiarygodną i poruszającą. Ocena 8/10 wynika z ogromnej wartości faktograficznej i emocjonalnej książki. Lukas pisze z pasją, czasem niemal reportażową, co sprawia, że przez „Dziecięcy płacz” przechodzi się z trudem, ale i z poczuciem moralnego obowiązku. Pewnym mankamentem może być dla niektórych badaczy momentami zbyt emocjonalny język, który odchodzi od chłodnego obiektywizmu akademickiego. Niemniej jednak, w obliczu opisywanych okrucieństw, trudno o inną reakcję. To pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, że wojna to nie tylko przesunięcia frontów, ale przede wszystkim bezmiar cichego, niewinnego cierpienia, które rezonuje przez pokolenia. Lukas oddaje głos tym, którzy zostali go brutalnie pozbawieni.

Praca wielu autorów o nieniemieckich żołnierzach w Waffen SS. Niektóre rozdziały bardzo ciekawe, np. o muzułmanach z Albanii, Bośni i Związku Sowieckiego służących w tej formacji - autorzy ukazują ich różnorodne motywacje, np. muzułmanie sowieccy, którzy dołączyli do Waffen SS, to głównie wzięci do niewoli żołnierze z różnych części ZSRR. Inne rozdziały są jednak słabsze, a niektóre bezsensownie dołączone, np. o Białoruskiej Obronie Krajowej czy policji granatowej w Polsce. Uwaga autorów jest skierowana głównie na motywację osób wstępujących do Waffen SS - przecież na ogół zaciągali się do armii okupantów. Czasem był to antykomunizm i nazistowskie poglądy, czasem awanturnictwo czy chęć otrzymywania wysokiego żołdu. Brakuje natomiast, poza paroma wzmiankami, przedstawienia działań na froncie wschodnim. W sumie bardzo nierówne dzieło.

Od lat jeżdżąc do pracy i z pracy z okien tramwaju widzę Pomnik Drzewa Pawiackiego. Ten monument wykonany z brązu stanowi odwzorowanie wiązu szypułkowego, który rósł na dziedzińcu więzienia Pawiak i był jedynym elementem flory, który przetrwał wysadzenie więzienia przez Niemców w 1944 roku. Dla tych osadzonych był symbolem nadziei i wiary, w to, że i oni będą mogli cieszyć się wolnością. Pawiak był największym niemieckim więzieniem politycznym na terytorium okupowanej Polski, przez który przeszło około 100000 osób. Blisko 40000 zostało zamordowanych lub zmarło w więzieniu a pozostali zostali wywiezieni do obozów koncentracyjnych i pracy przymusowej na terenie Rzeszy. Trafiały tu całe rodziny, w tym kobiety w ciąży, a także dzieci i młodzież, często zaangażowani w działalność konspiracyjną. Niektóre spędziły tu chwilę, inne długie miesiące a ich egzystencja była skrajnie trudna: brakowało jedzenia, utrzymanie higieny było wręcz niemożliwe, szerzyły się choroby takie jak czerwonka czy zapalenie płuc. Niektórym udało się przeżyć, dzięki opiece matek, polskiego personelu medycznego i współwięźniów. Ich historie od zapomnienia ocala Sylwia Winnik w książce "Dzieci z Pawiaka". To wspomnienia tych, którzy horror tego miejsca poznali na własnej skórze. Część opowieści to relacje tych, którzy pamiętaj pobyt w więzieniu, inni zaś bazują na wspomnieniach matek, którym przyszło rodzić za więziennymi murami i spędzić pierwsze miesiące z noworodkiem na kobiecym oddziale zwanym Serbią. To co porusza w tych historiach to dziecięca perspektywa, brutalny świat wiedziany oczami najmłodszy, którzy może nie do końca zdawali sobie sprawę w zagrożenia, jednak chłonęli strach i niepokój dorosłych. Warto jednak zaznaczyć, że przeciwwagą dla tych traumatycznych wspomnień są historie opisujące solidarność więźniów, niezłomność i godność, która towarzyszyła im aż do końca. Lektura tej książki to trudne doświadczenie, ukazujące, że wojna najmocniej uderza w tych najbardziej bezbronnych. I tak jest od wieków, także i dzisiaj. Polecam tę publikację, tym którzy cenią sobie rzetelną literaturę faktu i mają odwagę, aby zmierzyć się z tym trudnym tematem.

Bardzo ciekawa forma opowieści o III Rzeszy. Autor przedstawił 100 przedmiotów charakteryzujących nazistowskie Niemcy. Ale przedmioty były jedynie punktem wyjścia dla pokazania historii III Rzeszy . Książka była interesująca, chociaż nie wszystkie z tych przedmiotów w sposób oczywisty kojarzyły się z Niemcami. Niektóre omawiane rzeczy były dla mnie zaskoczeniem , ale absolutnie nie podważam wiedzy i kompetencji autora, to raczej wynikało z mojej niewiedzy. Przeczytałam z zainteresowaniem, książka godna polecenia.

W ogólnym zarysie książka jest bardzo ciekawa. Autorzy wykonali ogrom pracy i zebrali bardzo dużo informacji. Też z tego powodu trzeba się przygotować na wiele dat, nazwisk i miejsc. Na plus obecność map. Na minus brak źródeł dla części przedstawionych wiadomości. Książka jest momentami nużąca i chaotyczna. Zdarzają się mniejsze lub większe błędy merytoryczne np. stwierdzenie, że wszystkie wirusy sieją spustoszenie wśród ludzi lub bakterie "odporne" na antybiotyki (to może kwestia błędnego tłumaczenia) i literówki.