Przysięgnij, że opowiesz

Książka, jako dokument strasznych przeżyć Żydów w obozach koncentracyjnych. Jak poprzez strach, zaszczucie, wolę o przeżycie, mewki i tortury kiełkowała chęć do walki, do buntu przeciw Nazistom. Nie tylko Niemcom, ale też innym oprawcom. Autor powołuje się na opisy, wywiady i biografie tych strasznych dla ludzkości przeżyć. Które nie można zapomnieć, aby się nigdy nie powtórzyły.

Pozycja dotycząca sądzenia nazistów, zbrodniarzy wojennych po wojnie w niewielkim mieście Świdnica na Dolnym Śląsku. Autorka opisuje procesy i wyroki katów więźniów Gross-Rosen oraz jego filii. Jedynie wątek Josefa Mengele jest głownie splotem domysłów i tez, jednakże autorka wyraźnie zaznaczyła, gdzie opiera się na aktach, dokumentach, a gdzie snuje alternatywną historię bez twardych dowodów. Wartościowa pozycja dla osób zainteresowanych obozami śmierci, esesmanami i ich osądami po wojnie.

Bardzo dobrze napisana książka, napisana bardzo przejrzyśćie, ktòra na końcu ma ,,klamre,, historii. Autor piszę do ludzi, ktòrzy pierwszy raz ,,stykają się,, z tą historią i kilkukrotnie powtarza niektòre fakty lub nazwy, co bardzo mi się podoba, bo nie ma tutaj milonòw szczegòłòw, nazwisk, a z książki faktycznie możemy "wynieść" sporo wiedzy. Co do historii jest ona przerażająca, dobrze, że część zbrodniarzy poniosło konsekwencje natomiast szkoda, że wielkie koncerny tylko się wzbogaciły na ludzkim życiu.

Od lat jeżdżąc do pracy i z pracy z okien tramwaju widzę Pomnik Drzewa Pawiackiego. Ten monument wykonany z brązu stanowi odwzorowanie wiązu szypułkowego, który rósł na dziedzińcu więzienia Pawiak i był jedynym elementem flory, który przetrwał wysadzenie więzienia przez Niemców w 1944 roku. Dla tych osadzonych był symbolem nadziei i wiary, w to, że i oni będą mogli cieszyć się wolnością. Pawiak był największym niemieckim więzieniem politycznym na terytorium okupowanej Polski, przez który przeszło około 100000 osób. Blisko 40000 zostało zamordowanych lub zmarło w więzieniu a pozostali zostali wywiezieni do obozów koncentracyjnych i pracy przymusowej na terenie Rzeszy. Trafiały tu całe rodziny, w tym kobiety w ciąży, a także dzieci i młodzież, często zaangażowani w działalność konspiracyjną. Niektóre spędziły tu chwilę, inne długie miesiące a ich egzystencja była skrajnie trudna: brakowało jedzenia, utrzymanie higieny było wręcz niemożliwe, szerzyły się choroby takie jak czerwonka czy zapalenie płuc. Niektórym udało się przeżyć, dzięki opiece matek, polskiego personelu medycznego i współwięźniów. Ich historie od zapomnienia ocala Sylwia Winnik w książce "Dzieci z Pawiaka". To wspomnienia tych, którzy horror tego miejsca poznali na własnej skórze. Część opowieści to relacje tych, którzy pamiętaj pobyt w więzieniu, inni zaś bazują na wspomnieniach matek, którym przyszło rodzić za więziennymi murami i spędzić pierwsze miesiące z noworodkiem na kobiecym oddziale zwanym Serbią. To co porusza w tych historiach to dziecięca perspektywa, brutalny świat wiedziany oczami najmłodszy, którzy może nie do końca zdawali sobie sprawę w zagrożenia, jednak chłonęli strach i niepokój dorosłych. Warto jednak zaznaczyć, że przeciwwagą dla tych traumatycznych wspomnień są historie opisujące solidarność więźniów, niezłomność i godność, która towarzyszyła im aż do końca. Lektura tej książki to trudne doświadczenie, ukazujące, że wojna najmocniej uderza w tych najbardziej bezbronnych. I tak jest od wieków, także i dzisiaj. Polecam tę publikację, tym którzy cenią sobie rzetelną literaturę faktu i mają odwagę, aby zmierzyć się z tym trudnym tematem.

Przeczytać i podać dalej. Pretensjonalny, tabloidowy tytuł.a potem festiwal wszystkiego co moralnie naganne a warstwom wyższym nieobce. Mnogość sensacyjek, plotek, zapewne również faktów historycznych. Zieliński obrązawia w sposób bezpardonowy polskich bohaterów, od pierwszych Piastów zaczynając, a na Piłsudskim kończąc (na Tuska i Kaczyńskiego jeszcze nie pora). Powołuje się przy tym na (wreszcie) szeroko dostępny materiał źródłowy oraz liczne współczesne, krytyczne opracowania. I tu jest deska drzewniana a wniej sęk: weryfikacja wiarygodności źródeł, im bardziej w głąb czasów sięgać, tym bardziej trudna - sam autor pastwi się nad Długoszem. Historia oparta na źródłach pisanych na zawsze pozostanie ocieniona podejrzeniem nierzetelności. Zieliński swoje wersje 'faktów' przedstawia w większości z niezachwianą pewnością, ale czy w historii mozna być czegoś absolutnie pewnym? Choć Molenda 'Mity polskie' uczynił z większym smakiem, powściągliowścią i merytoryczną analizą, to jednak 'Nieudacznicy...' wciągają zarówno za sprawą lekkości pióra jak i chwytliwości przedstawionego materiału. Można przyjąć książkę bezkrytycznie i szokować w towarzystwie zapamiętanymi wyjątkami, można potraktować jako punkt wyjścia do głębszych studiów nad historią, można wreszcie potraktować lekturę jako zabawną przygodę i pozostawić za sobą. Wszystko można.

Dla zapalonego historyka książka ta zapewne będzie katastrofą. Dla kogoś kogo ciekawił ten temat, ale znał postać Mengele jedynie ogólnikowo to źródło wielu ciekawych jak i przerażających informacji. Klimat nieco rujnowała świadomość, że jest to fikcja literacka. Niemniej dobrze się czytało, momentami wbijało w fotel, ale tak jak napisałam wyżej, można się dowiedzieć wielu ciekawych informacji. Polecam.

Świetne wspomnienia z Powstania, pokazujące jak tragicznym i traumatycznym było to wydarzeniem. Brakuje mi jednak pamiętników mieszkańców Starowki, Czerniakowa. Natomiast zakładam, że tam w czasie najcięższych walk nikt wtedy nie myślał, żeby cokolwiek notować.

Często czytając książki odnoszące się do okresu II wojny światowej (nie tylko beletrystykę, ale też reportaże, opracowania historyczne), zastanawiam się, dlaczego społeczeństwo niemieckie w latach 30-ych XX wieku tak bezkrytycznie poddało się spaczonej wizji przyszłości Rzeszy, snutej przez pana Adolfa H.? I ta książka w pewnym stopniu odpowiada na moje pytanie: otóż pan Adolf H. wraz z oddanymi sługusami, WYCHOWAŁ pokolenie, które bezrefleksyjnie za nim poszło. Hajlujące odruchowo. To pokolenie, które nie zadawało pytań: „dlaczego?” i „po co?” Obraz indoktrynacji totalnej. Pozycja ukazująca co ze społeczeństwem, szczególnie jego najmłodszymi członkami, może zrobić propaganda. Plus trochę „ciekawostek” o życiu prywatnym Hitlera.

Książka opisuje morderstwa Niemców na narodzie polskim a mianowicie najwybitniejszych polskich uczonych, żołnierzach, politykach czyli polskiej inteligencji. Niezwykle dramatyczne opisy morderst jak i ekshumacji ofiar w lasach palmirskich. Wiele bezimiennych ofiar które wołają o godny pochówek. Mordy na narodzie polskim które nie są nadal do dziś zbadane jak ten w Jedwabnem. To tylko pokłosie działań okupanta podczas drugiej wojny światowej. Książka potrzebna bo pamięć o ofiarach musi trwać. Oni byli solą tej ziemi i jej najwybitniejszymi synami oraz córkami.

Bardzo fajna książka. Miałam już okazję przeczytać kilka książek tego typu i bardzo często po prostu treść się powtarzała( co jest oczywiste ale…). W tej książce nie miałam tego odczucia. Bardzo fajne było poświęcanie mini rozdziałów dla poszczególnych osób. Polecam.

Książka, która przedstawia sylwetki czterech esesmanów, ukazując ich drogę od "zwykłych ludzi" do katów. Tematyka książki bardzo ciekawa, porusza nieznane oblicza katów SS , opisuje szczegółowo ich życie i "karierę" w obozach koncentracyjnych. Książka przepełniona bólem, potwornością i poczuciem wielkiej niesprawiedliwości. Ważna lektura, która porusza trudną tematykę i skłania do refleksji nad ludzką naturą oraz mechanizmami zła.

Josepha Goebbelsa nie trzeba przedstawiać, każdy zna bohatera książki. Piękne mówca, porywał mową ludzi. Mocno zafascynowany tym co mówił. Uważał Hitlera za Boga, grzecznie wykonywał polecenia. Minister propagandy dziś można porównać do rzecznika rządu. Wiery do końca oddał życie swoje i rodziny za Hitlera . Nie chciał bowiem, żeby jego dzieci widziały porażkę nazistów. Podczas czytania książki czuć ciężką pracę autorów. Bardzo dobrze opisują całą historię życie Goebbelsa, Polecam, każdy kto interesuje się postaciami drugiej wojny światowej powinien przeczytać tą książkę

Faktycznie kilka poważnych błędów rzuca się w oczy. Plus za ciekawe opisy z życia prywatnego jak i w czasach wojny lotników mniej znanych walczących w batalionach bombowych. Może nie tak osławionych jak 303 ale odgrywających jakże ważna rolę. A ucieczka? Samo przygotowanie do niej to majstersztyk. Szkoda że zakończona w taki sposób..

W porządku. Ciekawa, na różne tematy związane z życiem Niemek w trakcie WWII. Ogółem książeczka krótka więc wiele tematów nie zostało szczególnie pogłębionych, ale za to dostałam dużo konkretów, więc myślę, że taki był zamysł autora, żeby zrobić z tego "Niemki w trakcie wojny w pigułce" .

Choć książka jest krótka, jest naprawdę wstrząsająca. Ukazuje kobiece doświadczenia Holokaustu z poruszającą szczerością i odsłania różnice w traktowaniu kobiet i mężczyzn przez nazistowski system. Dla mnie osobiście była to całkiem nowa perspektywa postrzegania ludzkiego cierpienia w czasie II w.ś. Lektura uświadamia, że bycie kobietą w tamtym czasie wiązało się z szeregiem dodatkowych zagrożeń i upokorzeń – od przemocy seksualnej po utratę godności i macierzyństwa. Autorka wyraźnie pokazuje, jak różne, a zarazem równie tragiczne były losy obu płci w obliczu tej samej, nieludzkiej rzeczywistości.

Książkę czyta się przyjemnie i sprawnie (o ile przy takiej tematyce wypada użyć takich sformułowań). Książka jest niewątpliwie interesująca, natomiast, z racji, iż na temat Powstania Warszawskiego wiem już co nieco, nie znalazłam w niej niczego odkrywczego. Pragnę zaznaczyć, że oceniam samą książką, w żadnym wypadku nie śmiałabym oceniać przeżyć ani ludzi w niej opisanych. Chyba nie ma historii pochodzącej z tamtych czasów, która byłaby łatwa i nie owiana cierpieniem i śmiercią. Warto czytać takie książki, gdyż budują naszą świadomość narodową, pomagają w zrozumieniu wielu wydarzeń (również tych współczesnych), budują naszą wrażliwość, pokazują jak wiele zawdzięczamy minionym pokoleniom oraz jak wiele, mimo wszystko, mamy powodów do wdzięczności żyjąc w obecnych czasach.

Takie książki cenię najbardziej. ,, Apteka w getcie krakowskim '' to naoczna relacja Tadeusza Pankiewicza,właściciela apteki ,,Pod Orłem '' usytuowanej w samym środku getta. Pankiewicz zrelacjonował w bardzo realistyczny sposób dramat Żydów z krakowskiego getta. Widział akcje wysiedleńcze i wywózki setek osób do obozów w Treblince, Bełżcu czy Majdanku, był świadkiem stopniowego zmniejszania dzielnicy żydowskiej,a w końcu jej ostatecznej likwidacji. Tadeusz Pankiewicz nie był jednak tylko biernym obserwatorem tych tragicznych wydarzeń, pomagał Żydom jak tylko mógł, uratował życie niejednego z nich, nieodpłatnie przekazywał leki i ukrywał przedmioty cenne dla mieszkańców getta. Apteka,, Pod Orłem '' była miejscem do którego wstęp miał dosłownie każdy kto potrzebował pomocy lub choćby rozmowy. Wspaniała książka, polecam.

Bardzo pozytywnie zaskoczył mnie ten tytuł i stąd moja wysoka ocena. Biorąc pod uwagę że boks to nie jest mój temat, spodziewałam się trudnej lektury. Okazało się że historie tytułowych gladiatorów są podane we wciągający, trochę reporterski a trochę fabularyzowany sposób. Tym sposobem lektura nie była nudnym zapisem historii a działającym na emocje opisem prawdziwego życia obozowego.

Mam trochę naiwne spojrzenie na wymiar sprawiedliwości. Niby zna się wiele przykładów, w których ten system nie tylko zawodzi poszkodowanych na całej linii, ale jeszcze im w różny sposób szkodzi, a mimo to człowiek nadal żyje w złudzeniu, że właśnie tam… w sali sądowej doczeka się upragnionej sprawiedliwości. Może ta myśl powinna być w nas zakorzeniona, by nie myśleć o wzięciu sprawy w swoje ręce i odpłaceniu komuś złem za zło. A jak wyglądało to w przeszłości ze zbrodniarzami wojennymi, którzy dopuścili się takich okrucieństw, których żadne więzienie czy szybka egzekucja nie potrafiłyby zmazać? I tu historia nie napawa nas optymizmem, podając przykłady katów, którzy nigdy nie widzieli celi od środka i cieszyli się dobrym życiem na wysokiej pozycji społecznej. Ale to są wszystko ogólniki, wycinki z biografii, czy jakieś fragmenty zasłyszane z różnych źródeł, bez poznania przyczyny takiego ponurego stanu rzeczy. Książka polskiego sędziego Józefa Musioła głębiej wchodzi w tę materię. „Człowiek i zbrodnia” jest właściwie zlepkiem trzech książek, które można też znaleźć w dorobku tego autora. Każda z nich skupia na innym epizodzie prawnym i wszystkie były związane z czasami wojennymi. PRZESŁUCHANIE W „Przesłuchaniu” towarzyszymy autorowi bezpośrednio w jego sędziowskiej pracy, którą przyszło mu wykonać trzydzieści lat po wojnie. Do jego zadań należało przepytywanie i utrwalenie na piśmie wypowiedzi osób, które były ofiarami eksperymentów pseudomedycznych i pseudonaukowych w różnych obozach koncentracyjnych. Odtworzono w pewnym stopniu dialogi z tymi ludźmi, co sprawiało, że odbiór był szczególnie sugestywny. Co ciekawe autor przytoczył nie tylko suchą relację z tych rozmów, ale podzielił się również swoimi osobistymi przemyśleniami, rozterkami czy emocjami. Te przesłuchiwania nie pozostawiają go w żadnym stopniu obojętnym. Napawały go wieloma obawami, choć próbował sobie narzucić zawodową bezstronność i starał się trzymać ściśle tematu. Szybko się jednak przekonał, że nie jest to rutynowa praca, a urzędowy dialog nie przebiegnie tak gładko. Czuł się tam przede wszystkim nie na miejscu. Nie umiał się odnaleźć w swojej roli. Jak przesłuchiwać człowieka, który był nie tylko więźniem obozu koncentracyjnego, ale został też poddany wbrew swojej woli eksperymentom, które zniszczyły mu życie? Czy powinno się w ogóle w taki sposób przepytywać ofiary, które zostały skazane przez niemieckich sędziów na lagier? Jak właściwie ocenić moralnie działania tych wszystkich zbrodniarzy-lekarzy? Autor miał też problemy z wyborem odpowiedniej formy przesłuchiwania i borykał się z niezręcznościami, gdy próbował podważyć jakieś obozowe wydarzenie, które nie wydawało mu się logiczne. Jednak szybko się przekonał, że jego rozumowanie było niewłaściwe. Te decyzje, które podejmowali Niemcy w obozach, nie miały nic wspólnego z logiką, rozsądkiem czy konsekwencją. Była to więc trudna sytuacja. Z jednej strony sędzia chciał zachować zawodowy dystans, a z drugiej nie potrafi powstrzymać emocji i wybuchów empatii, które się w jego pytaniach uzewnętrzniały. Nie było to nic dziwnego, zważywszy na to, jakie zbrodnie sędzia i protokolantka utrwalili na piśmie. Choć pan Musioł sam przeżył wojnę, to przesłuchiwani przytaczali takie wspomnienia, od których nawet jemu włos się na głowie zjeżył. Nie ułatwiało też sprawy, że przesłuchiwanych było tak wielu. Każdy z nich odtworzył inny horror, na który mało kto jest tak naprawdę przygotowany. Niektórzy odseparowali się emocjonalnie od swoich wypowiedzi, a inni nie potrafili tego zrobić. Minęło trzydzieści lat, a skutki pozostają z nimi do końca życia. Przesłuchiwani nie tylko ograniczają się do słów. Pokazują też swoje obozowe numery, odsłaniają swoje blizny po eksperymentach. Ich kalectwo widać często jak na dłoni. Nie są zdolni do pracy, nie mogą mieć dzieci albo znajdują się pod stałą obserwacją lekarską. Zupełnie, jakby to oni ponosili jakąś karę. Pomiędzy przesłuchaniami autor opisuje swoje podróże do RFN, które były dla niego często bardzo emocjonujące. Przytoczył listy pożegnalne, które wysłali więźniowie tuż przed egzekucją. Wchodził też mimowolnie w kontakt z powojennym pokoleniem Niemców z lat 70, poznając ich nastawienie do Polski, Polaków i do ich wspólnej wojennej przeszłości. Zainteresował się także nastrojami politycznymi w Niemczech. Czy ludzie pamiętają o zbrodniach hitlerowskich? Czy pamięć przetrwa tysiące lat, jak zapowiedział dr Hans Frank? Autor rozwiewa jakiekolwiek idealistyczne złudzenia. Jeśli same ofiary chcą zapomnieć o traumatycznych wydarzeniach, to wnioski nasuwają się same. Co najwyżej opozycja wykorzystywała przeszłość, by coś na tym zyskać, ale to marna pamięć. ŚWIADKOWIE W tej pracy skupiamy się na procesach zbrodniarzy Majdanka, które rozpoczęły się już 1944 i trwały do wczesnych lat 80. Autor skoncentrował się na trzecim procesie, który toczył się przed zachodnioniemieckim sądem w Düsseldorfie. Rozpoczął się on od 26 listopada 1975 roku i ciągnął się do 30 czerwca 1981. Na ławie oskarżonych zasiadło w sumie szesnastu byłych członków SS oraz funkcjonariuszy obozu koncentracyjnego w Majdanku, choć dwóch z nich zostało wycofanych z procesu ze względów zdrowotnych. W Majdanku zgładzono według szacunków około 75 000 osób. Wśród oskarżonych byli między innymi: Hermann Hackmann, Wilhelm Reinartz, Heinrich Schmidt, Thomas Ellwanger, Emil Laurich, Heinz Villain, Hildegard Lächert, Rosa Süss, Charlotte Mayer, Hermine Böttcher, Hermine Braunsteiner-Ryan. Wszyscy odpowiadali na początku z wolnej stopy. Proces toczył się długo, bo prawie sześć lat i przebiegał w bardzo stresującej atmosferze. Był nie tylko trudny dla świadków, którzy musieli przebywać (o zgrozo) w pobliżu oskarżonych, ale także dla niemieckiego sędziego, któremu adwokaci bardzo utrudniali pracę i grozili, że odwołają go ze stanowiska, jeśli będzie ich ograniczał. Oni także przedłużali celowo ten proces, gnębiąc jeszcze bardziej straumatyzowanych świadków. Szczególnie zajadłym osobnikiem był obrońca Ludvik Bock, który próbował na wszelkie możliwe sposoby podważyć wiarygodność świadków, zastawiając na nich pułapki słowne albo wplątując ich w skomplikowane gierki psychologiczne. Ponadto rzucał niestworzonymi teoriami, w których zbrodnie w Majdanku były tylko częścią polskiej propagandy. Zasugerował też, by odseparować w trakcie przesłuchań świadków od oskarżonych, a nie odwrotnie. Chciał także wnieść wniosek o tymczasowe aresztowanie byłej więźniarki, która była zmuszona wnosić cyklon B do komór. Dla niego była to nie tyle praca, co osobista misja, by gnębić Polaków. Dlaczego? Kto wie, ale jego przynależność do skrajnie prawicowej NPD była dosyć wymowna. Na szczęście usunięto go po jakimś czasie z procesu. Autor poświęcił wiele uwagi świadkom, którzy są przedstawieni w prasie jako bezimienna masa. Przytoczył wywiady z nimi oraz wypowiedzi z samego procesu. Skupił się szczególnie na ich odczuciach i wspomnieniach z Majdanka. Ci ludzie mieli nie tylko trudności z przypomnieniem sobie po latach szczegółów, ale przede wszystkim musieli przezwyciężyć strach przed stawieniem czoła przeszłości. Jednak to nie wspomnienia były najbardziej koszmarne, ale przede wszystkim bliski kontakt z dawnymi oprawcami w trakcie procesu czy między rozprawami. Szczególnie na przerwach dochodziło do kilku strasznych incydentów. Co to za rzeczywistość, w której dawne ofiary obozów były zmuszone mijać się ze swoimi katami na korytarzu? Gdy śledzimy ten proces dokładniej, można wychwycić również i w tym przykładzie, w jakiej opłakanej kondycji znajdował się wymiar sprawiedliwości. System karny względem zbrodniarzy wojennych był jakąś kpiną, a przebieg procesu naraził ofiary na szykany i retraumtyzacje. Upływający czas zadziałał na korzyść oskarżonych, a ciągnący się przez lata proces sprawił tylko, że wszyscy chcieli mieć go jak najszybciej za sobą. Autor nie chciał swoich czytelników jedynie szokować. Przede wszystkim zarysował sytuację społeczną i polityczną w tamtych czasach, odnosząc się do zbrodni niemieckich w Majdanku. Dzięki jego wykształceniu mogliśmy się też przyjrzeć takiej rozprawie sądowej od strony kuchni. Wyłączając kontrowersyjne aspekty czy potknięcia, był to trudny do przygotowania i poprowadzenia proces. Zapoznanie się z topografią i życiem codziennym obozu, weryfikacja wypowiedzi świadków czy kompletowanie dokumentacji kosztowało tysiące godzin pracy. Jak ogarnąć ten chaos informacyjny? Jak się odnaleźć wśród ofiar i zbrodniarzy? Jak prawidłowo zrozumieć powagę tych zbrodni? I w końcu… jak właściwie ukarać przestępców? Z tymi pytaniami musiała się kadra sędziowska i prokuratorska poważnie zmierzyć. SĘDZIA I KAT, CZYLI JEDEN DZIEŃ DOKTORA THÜMMLERA Jak tytuł wskazuje, ostatnia praca skupia się wokół niemieckiego zbrodniarza hitlerowskiego Johannesa Thümmlera, który był zarówno sędzią doraźnym, jak i komendantem SIPO. To w sumie taki Mengele ze świata prawniczego, który także uniknął kary, choć wcale nie zniknął z powierzchni ziemi. Autor przyjrzał się w tej części jego karierze, koncentrując się szczególnie na jego zbrodniczej pracy w okresie okupacji niemieckiej. Pracował z początku w Katowicach, a potem krótko w Auschwitz, gdzie do końca zabijał więźniów w białych rękawiczkach. Ten mało znany zbrodniarz wojenny słynął szczególnie z tego, że skazywał ludzi taśmowo na śmierć w drodze administracyjnej, nie wykazując żadnego zainteresowania ich sytuacją. Ponieważ „Ordnung muss sein” odbywał się „proces”, ale zazwyczaj ograniczał się on do sprawdzenia danych i zadaniu kilka rutynowych pytań. Trwało to 2-3 minuty, dzięki czemu mógł skazać na śmierć wiele osób w ciągu dnia. Wyroki wykonywano tuż po ich wydaniu. Ci nieliczni, którzy jakiś sposobem uniknęli kary śmierci, w najlepszym wypadku zostali przeniesieni do obozów, gdzie mieli jakieś szanse na przeżycie, a w najgorszym ich akta trafiały znów na wokandę do ponownego „rozpatrzenia”. Wypuszczenia na wolność nie istniały w prawnym repertuarze Johannesa Thümmlera, a kara śmierci była „najdogodniejszym” rozwiązaniem problemu. To podejście uczyniło go perfekcyjnym narzędziem III Rzeszy, był wprost idealnym biurokratą, wydrążonym z sumienia i trzymający się ściśle nowego „prawa karnego”, który przygotowano specjalnie dla mieszkańców okupowanych ziem. Książka przytoczyła niektóre z tych zbrodniczych dekretów, które wcielono już pod koniec października 1939 roku w życie. Z tych ubranych w prawniczy język szaleństw wynika, że jedynie praca dla Rzeszy nie groziła śmiercią. Nie ma żadnych wątpliwości, że prawo stało się w ich rękach po prostu kolejnym narzędziem do uciskania i likwidowania konkretnych jednostek czy grup. Nie bez przesady porównywano to działanie do gwałtu czy prostytucji. Poprzez zbrodnicze działania Thümmlera uzyskaliśmy bardzo szokujący wgląd w to jak głęboko można zbezcześcić wymiar sprawiedliwości… i jak pozostać przy tym jeszcze bezkarnym. Tak, powojenny sąd nie potrafił w żaden sposób powiązać te śmierci z jego zbrodniczym sędziowaniem. Z kolei ci, którzy już trafiają na ławę oskarżonych, zawsze się domagają cywilizowanego, humanitarnego i sprawiedliwego procesu… często bardzo głośno, choć swoim ofiarom nie okazali nawet cienia litości. PRAWO, ALE NIE SPRAWIEDLIWOŚĆ Nowy rok ledwo się zaczął, a już znalazłam książkę, którą zapamiętam na wiele miesięcy, jak nie do końca roku. Praktycznie w całej literaturze wojennej można się natykać na bardzo poważnie przykłady pogwałcenia praw człowieka i niesprawiedliwości. W tego typu książkach przyjęliśmy to jako coś „normalnego”, że w trakcie wojny prawo, porządek i sprawiedliwość przestają być pewną stałą, na której możemy się opierać, nawet jeśli w trakcie pokoju nie działały sprawnie. Jednak nie każda książka zajmuję się gruntownie tą materią. Jest to w sumie bardzo szeroki temat, który wymaga nie tylko wykształcenia prawniczego, ale też historycznego. Samo prawo konfliktów zbrojnych obejmuje wiele dziedzin, o których można byłoby napisać niejedną monografię. Prace sędziego Musioła z lat 70. i 80. są pod tym względem wyjątkowe. Koncentrują się nie tylko na przytaczaniu suchych faktów, relacji czy danych statystycznych, ale zajmują się licznymi zagadnieniami moralnymi, które także mi chodziły po głowie, ale nie umiałam ująć swoich przemyśleń w coś konkretnego. Czym tak naprawdę jest prawo? Kiedy wymiar sprawiedliwości przestaje spełniać swoją funkcję? Jak odróżnić sędziego od kata? Kiedy sąd przestaje istnieć? Przez pryzmat wojennych zbrodniarzy i ich niewybaczalnych czynów uzyskujemy konkretne odpowiedzi, które powinny z nami pozostać do końca życia.

Autor Marco Pizzuti, w swojej książce skupił się nie tylko na wydarzeniach z lat 1939-45. Na początku wyjaśnia, w jakich okolicznościach naród żydowski przybył do Niemiec i zasymilował się z miejscową ludnością. W czasie I wojny światowej służyli razem w jednej armii na równych zasadach. Konflikty, zaczęły narastać dopiero około połowy lat 30-tych, ale nawet w latach 40-tych zdarzali się wybrańcy na wysokich stanowiskach państwowych, którzy mieli żydowskie pochodzenie. Najwięcej uwagi autor poświęcił Hitlerowi, to główna postać. Ostatnie miesiące wojny, to czas intensywnych zakulisowych politycznych, rozgrywek. Pizzuti, mając dostęp do wielu archiwalnych, wojskowych dokumentów, naocznych świadków ujawnia nieznane, a także zapomnienie zdarzenia. To bardzo interesująca lektura, nie tylko dla pasjonatów historii. Zgłębimy wiele faktów z życia prywatnego Hitlera i II wojny światowej. Poznamy tajemnicę z berlińskiego bunkra i wunderwaffe. Sami możemy porównać efekty alianckich nocnych nalotów dywanowych z atakiem pojedynczą bombą atomową, a także powojenne losy niemieckich jeńców wojskowych. Książka zawiera liczne archiwalne czarno-białe fotografie, mapy, a także cytaty oraz przypisy. Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu RM 📖📗