Patronat LC 
Patronat LC 
Szalone lata dziewięćdziesiąte w Polsce miały ścieżkę dźwiękową i było nią disco polo. Muzyka chodnikowa królowała na targowiskach, stadionach i w mafijnych dyskotekach. Przy disco polo przeżywano pierwszą miłość i wybierano prezydentów. W czasie niedzielnej emisji telewizyjnego Disco Relaxu ulice pustoszały, a księża przesuwali godziny mszy. Kasety i płyty, nie zawsze legalne, sprzedawały się w milionach.
Dzisiaj chodzi już o inne miliony – o miliony wyświetleń w internecie. Fani nie piszą do idoli listów, tylko zaczepiają ich na Facebooku. Największe gwiazdy gatunku wchodzą do głównego nurtu polskiej rozrywki, już nie siedzą w poczekalni. Disco polo wraca na stadiony i do telewizji. Ale przecież disco polo nikt nie słucha…
„Z tego reportażu nie dowiecie się, dlaczego Ruda tańczy jak szalona, ale dowiecie się, dlaczego wasze dzieci śpiewają te słowa po każdej zabawie karnawałowej w szkole, a dorośli milion razy odtwarzają piosenkę o rozlanym mleczku i ścieleniu łóżeczka. Nikt nie słucha. Reportaże o disco polo to nie jest wstydliwa przyjemność ani książka bibelot. To wiedza konieczna. Sierakowska pokazuje, że disco polo to nie jest podziemny nurt, a kultura, której dominacji nawet nie zauważyliśmy”. Paulina Małochleb
Szukamy ofert...
Wszystko, o czym nie macie pojęcia, że chcielibyście wiedzieć o muzyce, wykonawcach i całej branży disco-polo (od prapoczątków i kariery Króla Polki - Małego Władzia do współczesności i boomu wykonawców nowej fali muzyki tanecznej - i.e. Top Girls) a o co balibyście się zapytać. Autorka porusza wiele aspektów i wątków - nie unika tych mniej chlubnych, jak choćby powiązań ze środowiskami "polskiej mafii" czy - eufemistycznie rzecz ujmując - luźnego podejścia twórców tej muzyki do definicji plagiatu a także nieuczciwych praktyk i nieczystych zagrań wydawniczych i producenckich. Sporo informacji o genezie, artystach, pastiszach (tak, znajdziecie tu też historię powstania słynnego "Mydełka Fa"), powiązaniach z polityką i subkulturze fanów. Jakkolwiek dużo miodu i nostalgii z lekką tylko domieszką dziegciu - więc książka ta na pewno nie wzburzy - a nawet spodoba się im - wielbicieli polskiej muzyki tanecznej i biesiadnej a tych patrzącym - "nie słuchającym" - z boku odsłoni nieco kulis gatunku (choć czasem w oglądanym przez nieco za bardzo różowe okulary autorki ujęciu).
1026
1025
Opinia
brzydkie kaczątko polskiej muzyki współczesnej doczekało się wnikliwego i merytorycznego reportażu, jakim jest książka judyty sierakowskiej. disco polo oglądane dotychczas z politowaniem przez resztę sceny przedstawia się tu w tekście bez zbędnych uprzedzeń czy uszczypliwości, za to ze świetnie oddaną rytmiką tego gatunku. w „nikt nie słucha” wypowiadają się artyści, ale także producenci, fani czy właściciele najpopularniejszych niegdyś dyskotek. ponadto reportaż szeroko omawia socjologiczny, ekonomiczny i moralny wpływ disco polo na społeczeństwo okresu przemian ustrojowych.
płynna narracja i przemyślana struktura tej opowieści komentują również ciemne strony tego biznesu: powiązania z gangsterami, plagiaty, wpływ na politykę i przekonanie, że wszystko jest kwestią ceny. podwójnie cieszy tu ogromne zaplecze merytoryczne i wykorzystana bibliografia, a także fakt, że autorka ma za sobą długoletni research, bo na całość reportażu składają się teksty i obserwacje już z 2013 roku. tekst uwypukla również to, jak muzyka potrafi łączyć, jak specyficzną strukturę ma polska branża muzyczna i jak wiele znaczy oddanie rzetelnego głosu tym, którzy dotychczas byli lekceważeni. z disco polo jest trochę z jak że snobizmem wobec obyczajówek i young adult: ta literatura już dawno zagościła się społecznie czy socjologicznie, kształtuje wybory i ma swój ekonomiczny wpływ, a stojący z boku dopiero chcą jej to miejsce z łaską oddawać.
brzydkie kaczątko polskiej muzyki współczesnej doczekało się wnikliwego i merytorycznego reportażu, jakim jest książka judyty sierakowskiej. disco polo oglądane dotychczas z politowaniem przez resztę sceny przedstawia się tu w tekście bez zbędnych uprzedzeń czy uszczypliwości, za to ze świetnie oddaną rytmiką tego gatunku. w „nikt nie słucha” wypowiadają się artyści, ale...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to