Niewidoczne dla oczu. Przejmujące świadectwo o miłości ukrytej

„Każda moja decyzja ma wpływ na moje życie teraz i w przyszłości. Gdy na przykład zegniemy kartkę na pół, to nawet po jej wyprasowaniu pozostanie zgięcie – nieodwracalny ślad” (fragm, książki). Człowiek jest taką kartką. Można ją nie tylko zgiąć, ale też pomazać, potargać czy spalić. Tak było z Henrykiem Krzoskiem, autorem książki „Bóg znalazł mnie na ulicy. I co z tego wynikło?”. Czasami wystarczy kilka zranień, które po równi pochyłej poprowadzą człowieka na samo dno. Autor miał to szczęście, że w ostatniej chwili Bóg posłał kogoś, kto wyciągnął do niego pomocną dłoń. Wiecznie pijany ojciec, żyjąca w strachu i bezsilności matka. Dzieciństwo i wczesną młodość Henryka Krzoska ukształtowała ulica i koledzy z blokowisk. Później rolę wychowawcy przejęło więzienie. Mimo chęci i pozytywnych planów na przyszłość, po odbyciu kary było jeszcze gorzej. Autor popadł w alkoholizm, doprowadził do rozbicia swojej rodziny, utraty kontaktu z synami. Po dwóch latach nocowania na ulicy, gdy stracił już resztki sił i nadziei, postanowił zakończyć swoje życie. Tuż przed popełnieniem samobójstwa postanowił sprawić sobie ostatnią przyjemność: zjeść ciepły posiłek. I wtedy, w ulicznym barze, znalazł go Bóg. Jasne, nie było łatwo. Takie zmiany nie zachodzą ot tak, po prostu, wychodzenie z nałogu wymaga bardzo dużo ciężkiej pracy i ogromu silnej woli. Ks. Paweł Gołofit powiedział: „Pan Bóg chce przemienić Twoje życie o 180 stopni, ale będzie to robił 180 razy, po 1 stopniu”. W przypadku Henryka Krzoska było podobnie: musiał dać z siebie bardzo dużo, musiał przezwyciężyć swój strach i wstyd, pokonać lęk przed tym, co pomyślą inni. Ale zawierzył wszystko Bogu i to się opłaciło. Można odnieść wrażenie, że jest to książka dla zniewolonych chorobą alkoholową, a kto takiego problemu nie ma, nie powinien po nią sięgać. Nic bardziej mylnego! Autor porusza tematy, które dotyczą każdego człowieka. Bo czy jest ktoś, kto nigdy nie podjął złej decyzji, nie zranił lub nie został zraniony? Ktoś, kto nigdy nie czuł się samotny? Wreszcie, ktoś, kto nigdy nie zwątpił w to, że jest kochany? Henryk Krzosek trafił na ludzi, którzy pomogli mu całkowicie i z pełnym zaufaniem rzucić się w ramiona kochającego Boga. Teraz on sam stara się przekazać tę wiarę innym, również za pomocą niniejszej książki. Historia, którą opowiada Autor jest autentyczna, czuć, jak z każdej strony wylewa się prawda i szczerość. Jest to książka, która może dać nadzieję ludziom zagubionym, skrzywdzonym, którzy nie mogą znaleźć oparcia w najbliższym otoczeniu. Można odnieść wrażenie, że w książce Henryka Krzoska każde słowo jest dokładnie przemyślane, każde zdanie daje do myślenia i zapada czytelnikowi w duszę. Jest to opowieść, która przez długi czas pozostaje w człowieku i towarzyszy mu w codziennym życiu. Pozwala także docenić to, co oczywiste, a czego na co dzień być może nie zauważamy: śniadanie, czyste ubranie, możliwość zdjęcia butów na noc… Warto to docenić, bo nie wszyscy mogą o tym nawet marzyć.

Alex to tytułowy bohater tej książki. Pewnego dnia wraz z ojcem ulegają wypadkowi samochodowemu. Mężczyźnie udaje się wyjść z niego niemal bez szwanku, ale Alex jest w znacznie gorszym stanie. Odnosi ciężkie obrażenia i zapada w śpiączkę. Lekarze nie dają mu wielkich szans na przeżycie, ale nie wiedzą jeszcze, że od momentu wypadku, nad Alexem czuwają ludzie, którzy nieustanie się za niego modlą. Ta modlitwa, nieustająca wiara i nadzieja, zdają się czynić cuda, a Alex po wybudzeniu, ma bardzo dużo do powiedzenia... Historia tego chłopca jest bardzo ciekawa, zawiera wiele trudnych do pojęcia ale i interesujących ciekawostek na temat życia po śmierci.

Po dokładnym przeczytaniu książki autorstwa Anny Golędzinowskiej pt. ''Ocalona z piekła. Wyznania byłej modelki'' mogę stwierdzić, że wartało ją przeczytać, a z tego pamiętam, wzbudziła we mnie pozytywne, jak i negatywne emocje. Anna jest osobą odważną. Pełni dwie role jako główna bohaterka i jako pisarka, gdyż ma możliwość podzielenia się z Czytelnikami swoim świadectwem z życia, w którym nie było, jej poznać, na czym polega, ono polega naprawdę. Opisała w książce sytuacje, które doświadczyła od momentu, kiedy zmarł jej tata, a nie poznała uczucia miłości od mamy. Jedynie odkrywa, jak wygląda życie na ulicy, w biedzie, na kradzieży powoduje, to odkrywa świat od innej strony. Ta podróż trudna Anny to pewna rodzaju przestroga dla wielu osób, którzy powinni przemyśleć swoje dotychczasowe zachowanie i przemyśleć je, zanim nie zrobią nikomu krzywdy na drodze do szczęścia zawodowego i prywatnego. Anna pomimo jej wad i zalet jest dla mnie wyjątkowa, gdyż udowodniła wielu z nas, że można podnieść z porażki. Książka ta stanowi nie tylko spowiedź z życia młodej dziewczyny, ale przedstawia obraz zagubionego świata, w którym należy się zastanowić czy warto, jest notorycznie nadużywać przyjemności, by poczuć się na chwilę sławnym. Pan Bóg ma dla każdego z nas przygotowany plan, ale być może Anna musiała go najpierw poczuć, by móc zrealizować go potem nie wiedząc, co ją jeszcze czeka. Dla mnie sam przekaz był, ważny wypływający z tego, co opowiedziała nam sama jego główna bohaterka. Polubiłam Annę, ale mam do niej żal, że zabrakło jej determinacji i pewności siebie w walce o jej lepszy los. Anno, dziękuję za to, że podzieliłaś się swoją historią, która powinna zmotywować wiele młodych dziewczyn chcących zostać podobnie jak ty modelką, że ten zawód do łatwych z reguły nie należy. Zakończenie Twojego życia ma ciąg dalszy. Polecam przeczytać tę książkę.

Istnieje, to prawda; ale są też tacy, którzy tam byli, widzieli, i wrócili z powrotem. Dla wielu osób będzie to książka z pogranicza SF, ale osobiście ufam w to co zostało opowiedziane. Nie mogę tego wytłumaczyć, ani nie będę próbował. Ufam, że obok mnie jest rzeczywistość niedostrzegalna, której nie muszę realnie widzieć ani doświadczać. Książeczka jest naprawdę bardzo prosta. Narratorem jest tato głównego bohatera – chłopca o imieniu Colton. Sam będący pastorem w jakiś czas po ogromnych problemach zdrowotnych syna, które niemal spowodowały jego ziemską śmierć, zaczyna dostrzegać rzeczy niewytłumaczalne. Colton opowiada rodzicom (bardzo po dziecięcemu) o rzeczywistości, której nie mógł znać. Z czasem w głowie i sercu taty rodzi się przekonanie, że jego syn tam był i to widział. Prosta narracja, banalne dialogi, ale wszystko o wcale niebanalnym doświadczeniu.

Sięgnąłem po tę książkę z myślą o tym, że przeczytam o wielu różnych afrykańskich perypetiach dr Błeńskiej, sposobie leczenia, możliwościach technicznych, trudnych pacjentach - w końcu spędziła na misjach 43 lata, a to szmat czasu. A tymczasem Autorki ograniczyły się do kilku przykładów, w czym głównie upatruję powstały po lekturze niedosyt. Co do osoby dr Błeńskiej - zapisałem sobie taką o to jej myśl: "Wydaje mi się, że podejście lekarza do chorego jest na całym świecie takie samo. Albo mu daje serce i swoją wiedzę, którą stara się pogłębić, ażeby lepiej mu pomóc, albo tego nie robi. Lekarz, który nie ma SERCA dla pacjentów, nie jest DOBRYM lekarzem." i dalej jest napisane: Stosunek do pacjenta "wszędzie powinien być taki sam. Bo wszędzie człowiek cierpi i znacznie prędzej zdrowieje, jeżeli ufa lekarzowi." Takie to proste, a zawiera w sobie istotę tego powołania.

Przede wszystkim podziwiam determinację autorki, która podjęła mozolne poszukiwania śladów życia Emilii z Kaczorowskich Wojtyłowej. Nie tylko pamiątek jest znikoma ilość, ale i - jak się okazało - wspomnień. Emilia rzeczywiście zdawała się żyć w swoim synu, choć i on niewiele pamiętał, a przynajmniej niezmiernie rzadko mówił o matce. Warto przeczytać, bo choć książka nie porywa napięciem czy sensacyjnymi informacjami, to jednak prostuje wiele nieścisłości co faktów.

Są to refleksje i przemyślenia autorów, a naprawdę rodziców chłopca z wcześniejszej książki pt.: "Niebo istnieje... Naprawdę!". Opisują jak Bóg Nam pomaga i nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy. Jak prosić o pomoc, dziękować. Przytaczają zdania chłopca i fragmenty rozdziałów z drugiego tytułu, co widział będąc w niebie. Na wspomnienie szpitala mówi: " To tam śpiewały mi anioły." 🕊️ Format przedstawia świadectwa z Pisma Świętego, z codziennego życia Coltona i innych ludzi w 42 krótkich rozdziałach, które mnie zaabsorbowały. Dzięki tym przykładom lepiej było zrozumieć czym jest szczerość, ból, cierpienie, obecność, miłość, wybaczenie, nadzieja, strach itp. Jak również uświadamia, że Jezus zawsze jest z nami bez względu na wszystko. Daje nadzieję, że życie pośmiertne naprawdę istnieje i pogłębia wiedzę o niebie. Na kartach książki są też polecane piosenki np. Carrie Underwood "This is my temporary home" Jest to bardzo piękna, pełna beztroski, refleksyjna książka warta uwagi. Myślę, że sama treść jak i Wiara się obroni i nie trzeba nic więcej mówić.

„Silniejszy od nienawiści” to poruszający świadectwo życia Tima Guénarda, który z dramatycznych przeżyć dzieciństwa wyciąga uniwersalną lekcję o sile przebaczenia i nadziei. Autor opisuje swoją drogę od traumy i samotności do wybaczenia oprawcom – nie jako słabości, lecz najwyższego wyrazu odwagi. Narracja jest szczera, bez zbędnych upiększeń; każde zdanie ma ciężar osobistego doświadczenia i autentyczności. Książka uświadamia, że prawdziwa siła rodzi się w procesie pełnego konfrontowania się z bólem, a nie w tłumieniu go. Polecam ten tytuł każdemu, kto szuka inspiracji do przemiany własnego życia i potwierdzenia, że nawet w obliczu największej krzywdy można odnaleźć sens i wewnętrzny spokój.

Smutna i dotykająca opowieść ojca, dla którego w jednej chwili świat całkowicie się zatrzymał.. 12 września 2009 r. u jego 24-letniej wówczas córki - Cateriny, nagle zatrzymało się serce. I choć po godzinie zaczęło ponownie bić, to Caterina przez dłuższy czas pozostawała w śpiączce. Na szczęście wybudziła się z niej, jednak przed nią jeszcze długa droga rehabilitacji. Książka przedstawia jednak nie tylko historię Cateriny. To przede wszystkim świadectwo wiary ojca Cateriny - autora książki Antoniego Socci. Zrozpaczony ojciec szukał wsparcia w tych trudnych chwilach właśnie w modlitwie. Jak sam przyznaje, pomimo początkowej złości i rozpaczy, właśnie dzięki temu, że wierzył, był w stanie stawiać czoło temu niezwykle bolesnemu doświadczeniu w jego życiu. Autor przytacza ponadto w książce historie innych osób "uleczonych" dzięki wierze, i to nie tylko w wymiarze fizycznym, ale przede wszystkim w wymiarze duchowym. Pokazuje jak wielka siła tkwi w ludziach, w ludzkiej solidarności i życzliwości, które w tych trudnych chwilach płynęły do niego niemal z całego świata.

Dobra książka. O Knabit ma dar. Potrafi mówić o wierzę zwykłym, nieegzaltowanym językiem. Jednocześnie przez jego wypowiedzi oraz działalność przebija się widoczna formacją monastyczna. Książka napisana w lekkiej formie, usiana anegdotkami, aby zachęcić i zaprosić do sięgnięcia po coś właśnie z tradycji monastycznej. Lubię również opisy o. Knabita na temat Jana Pawła II.

Mam wrażenie, że autorce brakowało pomysłu na przeprowadzenie wywiadu i ciekawe poprowadzenie rozmowy. Gdyby Pan Krzysztof Ziemiec odpowiadał na same bez pytania, bez odbiegania od tematu pytania, książka byłaby po prostu nudna albo wyglądała jak ankieta z jednozdaniowymi odpowiedziami...

Szczera opowieść radomskiej Żydówki o strasznych czasach II wojny światowej i ludziach. Życie uratował jej Polak, Żyd i Niemiec. Ludzie z tych samych nacji także ją niewyobrażalnie skrzywdzili. Pięknie to na koniec podsumowała, że to nasze osobiste, drobne wybory decydują ostatecznie o tym jakimi się stajemy ludźmi i jak rozwija się w nas człowieczeństwo. Ważna pozycja.

Jak mi się książka podobała to czemu mam nie wystawić wysokiej noty? Pare razy sie tak dobrze poczułem, wszystkie problemy nagle poszły w kąt. Super emocje, naprawdę warto przeczytać ta historię. Mam kolegę, ktory chce zostac pilotem i mam ogromna chęc kupic ta ksiazke i dac mu ja w prezencie. Podsumowanie? Bogu niech beda dzieki! )

Właśnie skończyłam czytać książkę "Dotyk nieba" i jestem pod jej ogromnym wrażeniem. Nie jest to zwykła powieść, ale świadectwo cudu uzdrowienia jaki spotkał Eme McKinley. Kobieta uległa wypadkowi w pracy, który był konsekwencją choroby objawiającej się strasznymi bólami i zniekształceniem ciała. Pomimo narastającego cierpienia i "kłód" jakie rzucał jej nieustannie ubezpieczyciel, ona się nie poddała i z każdą chwilą coraz bardziej wierzyła, ufając, że Jezus ma w stosunku do niej jakiś plan. Książka jest niesamowita, niezwykle wiarygodna i wzbogacona w zdjęcia zrobione z przed, w czasie i po cudzie uzdrowienia. Trudno nie uwierzyć w prawdziwość przekazu.

Już od samego początku czytania wątpiłem w to, że ta książka jest autobiografią, gdyż rozpoczęła się niczym film akcji, Theodor Kroger próbował przekroczyć granicę w drodze do swojej ojczyzny-Niemiec, przemykając ją swoim sportowym autem. W końcu zostaje pojmany i następuje moja ulubiona część książki utrzymywana w przygnębiającej atmosferze przesłuchań i pobytów w odosobnionej celi bez jakiegokolwiek źródła światła oraz podnoszącym się poziomem wody. Autor w tej części książki naprawdę dobrze postarał się o oddanie ogarniającego go uczucia obłędu. W dalszym, znacznie dłuższym segmencie atmosfera jest już prawdziwie sielankowa. Bardzo miło się czyta jak Niemiec pośrodku Syberii staje się sensacją i pokazuje mieszkańcom Nikitna zachodni świat. Kroger doprowadza nawet do ogromnego rozwoju miasta, a do tego podejrzanie jak na rzetelną autobiografię, żadne z jego przedsięwzięć nie ma wad i jest tak perfekcyjne, że nie znajdzie się nikt, kto by pod koniec je krytykował. Miałem nadzieję, że po pobycie na Syberii bardziej obiektywnie podejdzie do siebie i wytknie sobie błędy młodości. Druga rzecz jaką wyjątkowo koloryzuje to mieszkańcy np. Tatarzy, którzy traktują go odrazu (oczywiście po odebraniu przez Theodora pieniędzy z Petersburga) jak członka rodziny, a nawet pozwalają mu wziąć ze sobą ich siostrę. Nie pasuje mi w tej książce także brak jakichkolwiek przemyśleń przy kluczowych momentach fabuły, które nie są jednoznacznie moralne, za przykład może posłużyć rozstrzelanie mieszkańców wioski Zaukolsk, w której wybuchła epidemia, gdzie pisarz ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że po tym wydarzeniu nikt z nikim nie rozmawiał. Końcówka zupełnie rozwiewa wątpliwości dotyczące prawdziwości przedstawianej historii, w Rosji szaleje wojna domowa, przez co zimowe zapasy nie docierają na czas, praktycznie wszyscy mieszkańcy Nikitna umierają, nawet syn Theodora Piotr oraz matka małego Piotra. Na miejscu autora napisałbym: “I wtedy umarłem” ale nie, przeżył głównie dzięki osobom, które niedługo po tym zmarły. Po tych wydarzeniach powrócił do Niemiec, po czym wrócił do Rosji a z Nikitna nie ostało się nic. Nie polecam tej książki, osobom, które czytają pamiętniki zesłańców. Ale gdyby usunąć na bok autentyczność to jest to miła powieść obyczajowa, trochę przygodowa no i romansowa.

Anne-Dauphine opowiada o tym zwykłym-niezwykłym dniu, w którym Thais skończyłaby osiem lat. W tym dniu bierze oddech od pracy i obowiązków, starając się pełnią życia przeżyć każdą chwilę. W tym dniu przeszłość miesza się z teraźniejszością. Każdy gest, każde słowo nabiera wyjątkowego znaczenia, przywołuje przechowywane pieczołowicie wspomnienie, wywołując na przemian śmiech i łzy. ,,Wyjątkowy dzień,, to książka o miłości matki do dziecka, kobiety do mężczyzny, miłości wzajemnej rodzeństwa. O przyjaźni, pokonywaniu trudności i zmaganiach z rzadką, nieuleczalną chorobą.

Przyjemna lekka książka do czytania. Idealna dla par i młodych małżeństw. Można się zainspirować i skorzystać ze wskazówek które naprawdę wydają się przydatne i sensowne. Niekoniecznie przydatna będzie dla już doświadczonych małżeństw bo pewnie mają przerobione w swoim życiu to o czym jest tu napisane. Osobiście bardzo podobał mi się rozdział związany z Ciążą i porodem. Bo wszystko napisane było szczerze bez koloryzacji, szarej i czasem ciężkiej rzeczywistości jako świeżo upieczonej mamy. Szczególnie polecam kobietom które wszystkie te etapy życia związane z małżeństwem i rodzicielstwem mają przed sobą :)

Czytając tą książkę ma się przed oczami Boże Narodzenie (bo główną część książki stanowi właśnie opowieść o Bożym Narodzeniu w Watykanie) z lat dziecięcych. Z kart książki wyziera atmosfera oczekiwania, zapach choinki i domowych ciast. Jednocześnie nie ginie z oczu prawdziwa, chrześcijańska natura tych Świąt. Piękne jest to z jakim wzruszeniem dawni współpracownicy (bo nie tylko arcybiskup Mokrzycki się tu wypowiada) Jana Pawła II wracają do tamtych rodzinnych, ciepłych chwil. Drugą część książki stanowi opowieść o Wielkanocy, która nie zrobiła na mnie aż takiego wrażenia, mimo to , polecam książkę. Jeśli jednak ktoś czytał "Najbardziej lubił wtorki", może zrobić sobie przerwę pomiędzy lekturami, bo jednak sporo rzeczy się tu powtarza.

Książka którą zapamiętasz. Historia kobiety, która z trudem może donosić ciąże i urodzić zdrowe dzieci. Po wielu trudach jej matka staje się surogatka i ma urodzić jej dziecko. Czytałam ta książkę jakiś czas temu, a ciągle mam ją w głowie. Póki co pierwsza książka 10/10. Koniecznie ja przeczytaj.

Nie jest to wywiad rzeka, ciężko też nazwać biografią. Raczej opowieść o Justynie Kowalczyk z perspektywy już ś.p. komentatora sportowego Bogdana Chruścickiego. Pokazuje drogę Justyny od Kasiny Wielkiej na laury. Brakuje jednak wypowiedzi samej bohaterki książki.