Wyjątkowy dzień

Wzruszający dokument o tragedii, sile życia, miłości i wierze w człowieka. Przeczytałam jednym tchem. Psia mordka z okładki okazała się być największym szczęściem. Malutki okularnik, który się do niej przytula, zawstydza tych, którzy jakoby mają problemy. Całą historię dalej można śledzić na stronach internetowych. Książka pokazuje też wspaniałego ojca, łamie stereotypy. Polecam.

Mnie nauczyła bardzo wiele ta książka ,niektóre rozdziały na prawdę były bardzo smutne i często chciało mi się płakać ..nie rozumiem i nigdy nie pojmę jak kraj który jest mocarstwem dopuszcza aż taka niesprawiedliwość ?? Stany Zjednoczone są przecież na cały świat bogate i znane a niestety mają średniowieczne prawo ,które jak widać wciąż istnieje w sądach Amerykańskich.Podziwiam Marie Josè ,nie wiem czy bym sobie poradziła z tyloma traumami i chorobą! Polecam w 100 % na prawdę otwiera oczy na prawo Amerykańskie i jest wiele ciekawych wątków... nie był to zmarnowany czas......

"Mówi się, że co nas nie zabije, to nas wzmocni, i tak właśnie jest. Naprawdę. Miesiące po narodzinach Frasera były traumą, ale przeżyłam coś w rodzaju katharsis. Zmieniłam swoją filozofię życiową. Nasza sytuacja nie jest niczyją winą. Ani Frasera, ani moją, ani żadnego innego człowieka. Los rozdał nam takie, a nie inne karty, więc trudno, muszę nimi grać. Chodzi o dobro Frasera - jestem odpowiedzialna za to, by podarować mu jak najlepsze życie. I to właśnie robię, każdego dnia" (str. 55). "Billy. Kot, który ocalił moje dziecko" jest to autobiograficzna opowieść napisana z wielką miłością przez matkę autystycznego chłopca. Louise Booth opowiada szczerze o swoim macierzyństwie, o trudnych jego początkach. O zmaganiu się z depresją poporodową, o dostrzeganiu nieprawidłowości w funkcjonowaniu synka już w pierwszych momentach jego życia, o bagatelizowaniu uwag matki na ten temat przez personel medyczny. Louise opisuje codzienność swojej rodziny pod kątem autyzmu dziecka, uświadamiając czytelnikom, jak wiele kwestii zaburza spokój rodziców (opiekunów), a są to takie kwestie, które w przypadku dzieci nieautystycznych nawet nie przyszłyby nikomu do głowy jako potencjalne źródło wystąpienia "problemu". Proste, prozaiczne sytuacje, które w przypadku życia w spektrum nie zawsze okazują się być takimi prostymi. Bardzo otwiera to oczy postronnego obserwatora na codzienny trud rodzin w spektrum. Autyzm dziecka najczęściej jest bardzo trudny do zaakceptowania przez rodziców w pierwszej fazie po diagnozie. Nie inaczej było w przypadku tej rodziny, Louise zmienia jednak swój sposób myślenia i postawę wobec odmiennego typu rozwoju swojego dziecka w momencie wystąpienia zagrożenia życia Frasera. Patrząc na sytuację z punktu widzenia wiary, aż chce się powiedzieć, że ze zła wyprowadzone zostało dobro. Ale skąd w tytule książki Billy? O co chodzi z tym kotem ocalającym życie dziecka? (choć dla mnie osobiście lepiej współgrałoby tutaj słowo "odmienił"). Fraser jako mały chłopczyk wykazywał typowe dla ASD zachowania. Nie okazywał chociażby żadnego zainteresowania otoczeniem, skupiając się raczej jedynie na tym wszystkim, co posiadało kółka albo się kręciło. Pewnego dnia niespodziewanie jego zainteresowanie przykuł kot, co nie umknęło uwadze troskliwej, kochającej mamy. Louise od razu podchwyciła w tym drobnym zajściu szansę dla swojego synka i nie pomyliła się, obecność kota wpłynęła bowiem znacząco na wiele zachowań Frasera. Najlepszym przykładem może być tutaj fakt, że dziecko dotąd bojące się przebywania na zewnątrz, w ślad za kotem z chęcią zaczęło korzystać z dobrodziejstw ogrodu. Kot pomagał mu również w szybszym uspokojeniu w przypadku wystąpienia ataku histerii. Takich przykładów znajdziecie w książce o wiele więcej, ale o tym musicie przeczytać już sami. Jak również o tym, czym ten konkretny kotek wyróżniał się spośród swojego kociego rodu. Dla mnie osobiście bardzo ważnym punktem całej opowieści był moment, w którym Louise opowiada o tym, jak trudna do przejścia i zaakceptowania dla dziecka autystycznego jest zmiana placówki edukacyjnej, jak wielkie stanowi to dla niego wyzwanie! Podoba mi się opisane w książce podejście nauczycieli i terapeutów pracujących z Fraserem, ich branie pod uwagę realnych potrzeb dziecka i dopasowywanie do nich prowadzonych zajęć, nie bagatelizowanie uwag matki, odnoszenie się do niej jako najlepszego źródła wiedzy o dziecku, wzajemna chęć niesienia realnej pomocy w usprawnianiu funkcjonowania chłopca. Również motyw zapisywania wszelkich uwag na temat pracy Frasera - nie tylko tych negatywnych, ale przede wszystkim skupianie się na tych pozytywnych i przekazywanie ich na bieżąco rodzicom. Wspominając o tej książce, nie sposób pominąć informacji, że pisana ona była z punktu widzenia lat wcześniejszych, kiedy wiedza o autyzmie była dużo mniej rozległa niż dzisiaj. W efekcie niektóre stwierdzenia w niej występujące są już dziś nieaktualne, np. fakt sugerowania przez pediatrę, że diagnozowanie w kierunku autyzmu jest zbyt wczesne, ponieważ spektrum autyzmu nie diagnozuje się zwykle przed czwartym rokiem życia pacjenta, że autyzm występuje częściej u chłopców niż u dziewczynek czy chociażby samo używanie określenia choroba w stosunku do autyzmu. Warto o tym wszystkim pamiętać, sięgając po tę książkę!

Na początku ta książka szła mi jak po grudzie. Pierwsze rozdziały były dla mnie zwyczajnie nudne i kilka razy miałam ochotę ją porzucić. Już prawie dopisałam ją do listy DNF, ale postanowiłam dać jej jeszcze jedną szansę i dobrze, że to zrobiłam. Z czasem historia zaczęła mnie wciągać. To, co na początku wydawało się nijakie, nabrało głębi, a bohaterowie — zwłaszcza Claire — stali się bardziej ludzcy i ciekawi. Autorka porusza temat choroby Alzheimera, co nie jest łatwe, ale zrobiła to z wyczuciem, pokazując, jak choroba wpływa na całą rodzinę. Były momenty, które naprawdę mnie poruszyły i ścisnęły za gardło i to one uratowały tę książkę w moich oczach. Nie zakochałam się w niej od pierwszych stron, ale cieszę się, że dotrwałam do końca. Nie zostanie ze mną na długo, ale zostawiła kilka myśli i emocji, do których pewnie jeszcze wrócę. Daję jej 6/10 — głównie za tę drugą połowę, która wynagrodziła mi mozolny początek.

„Pacjentka z sali numer 7” to poruszająca i pełna humoru powieść francuskiego lekarza Baptiste’a Beaulieu, która rozgrywa się na oddziale ratunkowym szpitala. Młody stażysta medycyny przez siedem dni i jedną noc opowiada o swoich doświadczeniach z pacjentami, lekarzami, pielęgniarkami i innymi pracownikami szpitala. Książka ukazuje realia pracy na oddziale ratunkowym, gdzie spotykają się ludzie z różnymi problemami i chorobami. Beaulieu z dużą empatią i zrozumieniem opisuje pacjentów, ich historie i zmagania z chorobą. Nie brakuje tu również humoru i anegdot z życia szpitala, co pozwala czytelnikowi spojrzeć na en trudny świat z innej perspektywy. „Pacjentka z sali numer 7” to nie tylko powieść o medycynie. To również opowieść o relacjach międzyludzkich, o śmierci i przemijaniu o nadziei i walce o życie. Autor w poruszający sposób ukazuje kruchość ludzkiego życia i siłę ducha w obliczu choroby. Książkę czyta się lekko i przyjemnie, a jednocześnie skłania do refleksji nad ważnymi problemami egzystencjonalnymi. Polecam ją wszystkim, którzy szukają wzruszającej i wartościowej lektury.

Moje drugie spotkanie z autorką, znowu się nie zawiodłam. Niesamowite emocje i zawrotne tempo. Żeby nie zdradzać wam treści zapytam tylko, czy zastanawialiście się kiedyś do czego jest zdolny rodzic, aby ratować swoje dziecko? To jest właśnie głównym tematem książki. Oczywiście bardzo polecam.

#mojaopinia #dawnbarker #pęknięteodbicie Co ja chciałam napisać? ....acha nie sądźcie książki po okładce i tytule ( czasami warto zerknąć na oryginalny tytuł). Mnie to wszystko zmyliło. Zaintrygowało mnie tylko jedno zdanie w stopce redaktorskiej,, Czy problem depresji poporodowej jest poruszanany wystarczająco często? Książka leżała u mnie na półce już jakiś czas, odkładałam na potem ... aż do wczoraj. Po kilku kartkach ,, kopara" mi opadła i nie chciała się podnieść do 3 rano. O rany i jak tu żyć? Jak się skupić na codzienności, gdy w głowie 1000 pytań a wszystkie odpowiedzi wydają się banalne? Czy można wybaczyć, czy można zapomnieć, czy można odrzucić, czy można nienawidzieć? Opiszę krótko. Jest On+Ona+Ono i nawet jest pies. Szczęśliwa rodzinka z 6 tyg bobasem, klasa średnia, pracująca i spełniająca się zawodowo, mieszkająca na obrzeżach Sydnej. Mają wszystko i mają siebie. Do dnia gdy Ona z Ono znikają by znaleźć się po kilku godzinach. Od tego momentu nic nie jest już takie jak było. Mądra książka.

Główną bohaterką jest Hope Jensen (jej imię, oznaczające "Nadzieję", nie jest przypadkowe). Jej życie zaczęło się od niezwykłego zdarzenia - jako niemowlę została znaleziona w wigilijny wieczór w barze przez Louise Jensen, kobietę o wielkim sercu, która ją adoptowała i wychowała w atmosferze miłości. ​Akcja właściwa zaczyna się, gdy Hope jest już młodą, ambitną dziennikarką pracującą w redakcji gazety. Jej życie osobiste rozpada się w krótkim czasie, gdy traci ukochaną matkę (Louise), a jej mieszkanie zostaje okradzione tuż przed Bożym Narodzeniem.. Książka byłaby fajna, gdyby nie była taka krótka. Jest pisana jakby na szybko, bez rozwiniętego wątku i błyskawicznie się kończy. Pojawił się w niej jeden fajny moment, dlatego oceniam ją na 6/10.

Chciałabym poznać wersje od steony toma i żony Scotta... oraz to jak radzili sobie po tym wszystkim. Książka to prawdziwy rollercoaster uczuć... Wiele razy płakałam i cieszyłam się. Dla kogoś kto jest bardzo wrażliwy - nie polecam. Ja mam pewność, że ta książka nie wyjdzie mi z głowy na długo i zagwarantowała mi kilka nieprzespanych nocy. Ps. Bardzo zastanowiło mnie to jak bardzo żona Scotta chciała pobyć sam na sam z meżem, a z adoptowanym chwilę chłopcem nie mogła, gdyż był problematyczny. Ale przecież ich własne dziecko też mogło być "problematyczne". Więc skoro absubujący chłopiec tak zabierał jej wolność to jak bardzo zabierze jej wolność własne dziecko? Przecież nie ma gwarancji, że własne będzie dzieckiem jak z reklamy. Taka rozkminka i jedyne co drażniło mnie w tej książce.

Na książki autorstwa Casey Watson natchnęłam się zupełnie przypadkowo. Jednak pokochałam je już od pierwszej pozycji. Kobieta w mistrzowski sposób opisuje historie dzieci, które trafiają pod jej dach. Wraz z mężem tworzą rodzinę zastępczą dla tzw. "trudnych dzieci i młodzieży". Jest to tymczasowe schronienie dla dzieci do czasu, aż ich rodzice nie uregulują swojego życia lub nie znajdzie się dla nich stałej rodziny. Tym razem pod opiekę Casey trafia czternastoletnia Emma wraz ze swoim maleńkim synkiem, Romanem. Matka dziewczyny specjalnie się nią nie interesowała, o ojcu nic nie wiadomo. Sama Emma jest niezaradna życiowo, bardziej od Romana interesuje ją przebywający w więzieniu ojciec chłopczyka. Tymczasem pracownicy opieki społecznej coraz bardziej interesują się tym, czy młoda matka daje radę zajmować się kilkumiesięcznym synkiem? Czy dzięki Casey uda się uniknąć rozdzielenia tej dwójki? Tym bardziej, że na horyzoncie pojawiają się kolejne problemy, w tym następna ciąża nastolatki... Książka porusza dwa istotne problemy społeczne, jakimi są porzucenie dziecka przez rodziców oraz ciąża i macierzyństwo nastolatek. Przedstawia je jednak w "otoczce" codzienności, wraz z pozytywnymi i negatywnymi aspektami życia. Jestem też pozytywnie zaskoczona samą historią. Przy czytaniu niektórych z poprzednich powieści Casay otwierał mi się nóż w kieszeni, że aż tak można skrzywdzić dzieci. Tym razem książka nie jest aż tak "ciężka", dzięki czemu łatwiej mi było się na niej skupić.

" Wszystko ma swój cel, nawet jeżeli ma tylko przypominać, czego nie należy robić." (219) Bardzo poruszająca lektura o mieszkańcach domu zamkniętych w swoich mieszkaniach i żyjących swoim życiem. Główną bohaterką jest mała Grace, która zbyt wcześnie musiała dorosnąć. Jej matka była narkomanką, a dom miejscem pełnym chaosu, zaniedbania i strachu. Grace dużo czasu spędzała na schodach przed domem, kiedy jej matka przesypiała całe dni. Grace szukała ciepła tam, gdzie tylko mogła go znaleźć i właśnie wtedy trafia na mieszkańców domu i Billego. Ich spotkanie było przypadkowe, ale zmieniło wszystko. Billi to były tancerz cierpiący na agorafobię. Po traumatycznych wydarzeniach zamknął się w swoim mieszkaniu na lata, a także w sobie samym. Tylko tam czuł się bezpiecznie. Jego życie było ciche, powtarzalne i pozbawione barw. Świat za drzwiami przestał dla niego istnieć, a tym samym on przestał istnieć dla świata. Utrzymywał się z niewielkiej zapomogi otrzymywanej przez rodziców, a jedzenie i potrzebne rzeczy były dostarczane przez kurierów. Zdobył się na odwagę nawiązania kontaktu z Grace. Billi był zamknięty w sobie, wycofany, pełen lęku, ale w środku wciąż miał wrażliwość artysty i ogromne pokłady dobra. Grace była bardzo bystrą i spostrzegawczą dziewczynką, która nie powinna dźwigać takiego ciężaru, a jednak robiła to z zadziwiającą siłą i delikatnością. Ich relacje nie była typowa. Mała dziewczynka i dorosły facet. Obserwujemy ich powolne, ostrożne zbliżanie, dzięki któremu świat był mniej przerażający, kiedy nie było się samemu. Billi zaraził ją pasją do tańca. Dużo to dla niej znaczyło, jej świat zaczynał nabierać kolorów. Grace powoli do swojego życia włączała kolejnych mieszkańców domu. Każdy z nich coś jej ofiarowuje. Zaczynają się spotykać, rozmawiać, interesować swoim życiem i problemami. Grace jest inicjatorką zebrań mieszkańców, na których rozstrzygano ważne dla niej sprawy i jej dalszy los. Każdy z mieszkańców domu był typem samotnika. Dzięki spotkaniom sąsiedzkim wyjawiają swoje tajemnice i rzeczy, które skrywali. A wszystko to za sprawą małej dziewczynki, która odegrała pozytywną rolę w relacjach mieszkańców i która była wreszcie szczęśliwa. Mieszkańcy okazali jej dużo serca i uczucia, spełniając w miarę możliwości jej życzenia i opiekując się nią. Jedynym jest pragnieniem było, żeby matka wyszła z nałogu. Billi powoli się zmieniał, otwierał na ludzi, rozmawiał z nimi, gościł w swoim mieszkaniu, a nawet odważył się je opuścić. Pozostali mieszkańcy też odnaleźli swój cel w życiu. To opowieść o samotności, strachu, krzywdzie, ale też o niezwykłej więzi między dwójką ludzi z zupełnie innych światów. O przyjaźni, która nieoczekiwanie się narodziła wśród mieszkańców domu. A także o tym, że najważniejsza pomoc przychodzi z najmniej spodziewanego miejsca. Że więź miedzy ludźmi potrafi być silniejsza niż strach. Poruszone zostały istotne tematy jak uzależnienie, zaniedbanie dziecka, trauma, poczucie winy.

„ Wartość twojego życia zależy wyłącznie od ciebie i twoich wyborów.” (str122) Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o ludzkich emocjach z niezwykłą subtelnością. „Dzień, który zmienił wszystko” to wzruszająca opowieść o dwóch samotnych duszach — Nathan mężczyzna w średnim wieku, oraz Nat, chłopiec, którego los splata się z jego życiem w sposób nieoczekiwany i głęboko poruszający. Nathan nie był szczęśliwy w małżeństwie. Wybierając się na polowanie na kaczki, jego pies znajduje w lesie noworodka. Pragnął adoptować noworodka, gdyż nie mieli z żoną swoich dzieci. Lecz chłopak trafił pod opiekę swojej babci. Nathan wymusza na babci dziecka obietnicę, że kiedyś przyprowadzi chłopca, by mógł poznać prawdę o swoim ocaleniu. Piętnaście lat później Nat — zbuntowany, zamknięty w sobie nastolatek — pojawia się na progu Nathana. Babcia nie daje już rady, a Nathan decyduje się przyjąć chłopca pod swój dach. Nat coraz gorzej dogadywał się z babcią i ciągle pakował się w kłopoty. Co roku na urodziny otrzymywał prezent od pana, który znalazł go w lesie. Babcia, której pokłady cierpliwości w stosunku do wnuka się wyczerpały, spełniła obietnicę daną 15 lat temu Nathanowi. Nat był zbuntowanym nastolatkiem. Miał problemy z nauką, kłamał, uciekał z domu, siedział w więzieniu. Jego jedynym marzeniem było zostać znanym bokserem. Został porzucony przez matkę, babcię. Chłopcu bardzo zależało na poznaniu prawdy o matce, lecz babcia go okłamywała. Nathan ponownie się ożenił, lecz jego żona nie akceptowała Nata. Wzajemne relacje między Nathanem a Natem były trudne. Nat był zamknięty w sobie. Bardzo przeżywał gwałtowne zmiany w swoim życiu. Nathan z delikatnością szanował to. Dał chłopcu do zrozumienia, że nigdy nie przestanie mu zależeć na nim. Jednak za decyzje, które podejmował Nat musiał odpowiadać on sam. Nathan małymi krokami wprowadzał swoje zasady, te jednak nie uchroniły chłopca przed więzieniem, w którym jego opiekun odwiedzał go regularnie. Później Nat próbował realizować swoje marzenia o karierze bokserskiej. Ciężko pracował by osiągnąć sukces. Miał dobrego trenera. Nadszedł moment kiedy Nat był przekonany, że jest gotowy stawić czoła na ringu. Po pierwszy sukcesie mimo przestróg trenera podjął decyzję, która go pogrążyła i była tragiczna w skutkach i opłakana w konsekwencjach. Nathan przez cały czas robił dla chłopca bardzo wiele. Uczył go jak odzyskać wiarę w siebie, swoją godność i szacunek innych. Nat po czasie zrozumiał ile dobrego zrobił dla niego człowiek, który nawet nie był z nim spokrewniony. Autorka porusza temat traumy, samotności i uzdrawiającej siły relacji. Pokazuje, że rodzina to nie tylko więzy, ale przede wszystkim wybór, zaangażowanie i wiara w drugiego człowieka. To książka, która wzrusza, ale i daje nadzieję. „ Nie wolno zabraniać ludziom dążyć do spełnienia marzeń wyłącznie dlatego, że nie pasują do naszych.” (str.241)

Bardzo cenię książki, które podczas czytania bez większych problemów potrafią mnie wyprowadzić na manowce. " Drogie maleństwo" jest nie tylko nieprzewidywalną lekturą, ale nadal nosi na swoich już starych i pożółkniętych kartkach, wiele niezindeksowanych ludzkich emocji związanych z macierzyństwem. Nie jest łatwo być rodzicem, ponieważ wiążę się to z odpowiedzialnością i niekiedy dla nas z odłożeniem na boczny plan naszych marzeń. A do tego, każde nasze decyzje dobre i złe, mają duży wpływ na życie naszego dziecka w przyszłości. "Drogie Maleństwo" wywołało u mnie szereg wspomnień związanych ze stratą mojej pierwszej ciąży. Mogłam w jednym momencie utożsamić z Claire i zjednoczyć się razem z nią w bólu, jakim było widywanie matek w ciąży oraz z wózkami. To uczucie, za każdym razem było silniejsze ode mnie i za każdym razem wpędzało mnie, coraz głębiej moją własną otchłań. Jestem poruszona tą książką i wiem, że na długo zapadnie w mojej pamięci. Czytanie książki, szło mi naprawdę szybko, bardzo łatwo mnie pochłonęła, przez co czytałam ją krócej niż zamierzałam.

Książka ta czekała na regale kilka lat aż w końcu po nią sięgnęłam. Muszę przyznać, że po jej przeczytaniu mam lekki niedosyt. Niby całkiem przyzwoita pozycja, ukazuje mega ważną pracę, jaką wykonują wychowawcy ośrodków dla małych dzieci specjalnej troski w Irlandii, ale tak naprawdę dotyczy to chyba wszystkich tego typu ośrodków na całym świecie, z drugiej jednak strony mam wrażenie, że więcej tu było historii pozostałych dzieci uczęszczających do ośrodka Małe Urwisy, niż tytułowej dziewczynki, która się nie uśmiechała. Jednakże pomimo tego uważam, że była to niezwykle interesująca lektura.

Czytanie książek, które są oparte na faktach jest niezwykle trudne. Moim zdaniem jeszcze trudniejsze jest ocenienie takiej lektury. Tu nie można zarzucić, że autor przesadził z reakcją czy wydarzeniami. Napisanie, że historia jest nie na miejscu - również nie wypada. W takich wypadkach, recenzent nie ma łatwego zadania. “Nie zabierajcie mi dziecka” to historia siedemnastoletniej Jade, która jest w ciąży. Matka wyrzuciła ją z domu, więc dziewczyna trafia do Cathy, która od wielu lat prowadzi rodzinę zastępczą. Cathy nie jest do końca pewna czy dobrze zrobiła godząc się na przyjęcie dziewczyny pod swój dach. Do tej pory jej podopiecznymi były głównie małe dzieci. Kobieta nie ma pojęcia jak radzić sobie z Jade, która nie słucha jej rad i wszystko robi odwrotnie niż powinna. W końcu Jade rodzi zdrową córeczkę Courtney, co już należy uznać za uśmiech losu. Czy pojawienie się dziecka sprawi, że nastolatka zacznie zachowywać się odpowiedzialnie? Czy uda jej się zatrzymać dziecko przy sobie? Ta książka doskonale pokazuje, że edukacja seksualna nastolatków w wielu krajach jest na bardzo niskim poziomie. Dzieciaki nie zdają sobie dokładnych konsekwencji z uprawiania seksu bez zabezpieczenia. Sama świadomość ciąży, a potem narodzin dziecka nie jest wystarczającą przeszkodą. Nastolatkowie nie rozumieją jak wielka odpowiedzialność spada na nich w dniu, gdy ich dziecko pojawia się na świecie. Jade jest doskonałym tego przykładem. Już będąc w ciąży nie potrafiła zmienić swojego życia i porzucić toksycznych koleżanek. Nie docierały do niej słowa Cathy, ojca Courtney czy własnej matki. Uważała, że nie robi nic złego. Obowiązki po urodzeniu dziecka ją przerosłych. Nie przykładała się do nich. Była pewna, że nikt nie zabierze jej córki. Jade nie umiała zebrać się w sobie, bo sama była jeszcze dzieckiem. Była dzieckiem, które samo miało dziecko. Cathy mimo tego, że jest doświadczoną osobą, która od lat prowadzi rodzinę zastępczą to sama przyznała, że przypadek Jade w pewnym momencie ją przerósł. Nie wiedziała, gdzie dokładnie postawić granice i czego wymagać od nastolatki. Widziałam w zachowaniu Cathy, że bardzo szybko zaczęło jej zależeć na dziewczynie i jej córeczce. Często naginała swoje zasady dla nich, aby nie zostały rozdzielone. “Nie zabierajcie mi dziecka” to poruszająca książka, która pokazuje, że nastolatki może i fizycznie są gotowe do uprawiania seksu czy też urodzenia dziecka, ale psychicznie daleko im do stanu, gdy będą mogły być odpowiedzialne nie tylko za siebie, ale również za bezbronną istotę jaką jest dziecko. Właśnie dlatego należy kłaść duży nacisk na dobrze prowadzoną edukację seksualną.

Szczerze powiem, że mam mieszane uczucia co do tej książki. Jeśli chodzi o samą postać Franciszki Halamaj, to oczywiście nie mam żadnych zastrzeżeń. Wspaniała kobieta, której należy się największy podziw i szacunek za uratowanie kilkunastu istnień ludzkich. Bohaterka przez wielkie "B". Natomiast w samej historii przekazanej nam przez Jenny L. Witterick momentami brakowało mi więcej opisów i szczegółów z życia głównej bohaterki, bo moim zdaniem na to zasługiwała. Jednak życzliwość, hojność i odwaga Franciszki i jej córki Heleny, przyćmiewają wady powieści i tworzą naprawdę fascynującą historię. Najważniejsze jest jednak to, że dzięki temu, że książka ta w ogóle powstała i stała się międzynarodowym bestselerem, więcej osób mogło dowiedzieć się, że w czasie II wojny światowej, gdzieś w małej miejscowości Sokal w Polsce (obecnie Sokal należy do Ukrainy), żyła Franciszka Halamaj - starsza kobieta o wielkim sercu i odwadze - która narażając własne życie bezinteresownie ratowała innych ludzi od śmierci.

Faktycznie, ze jest to powiesc, która zapada w pamiéc. Choroba która nie jest zbyt znana, przytrafia sié zwyklej rodzinie. O'Brianowie-cudowne, szczésliwe malzonstwo od lat wielu, jak sobie poradzá w obliczu nieszczescia, które na nich spadlo. Czy Katie wybierze wlasne szczéscie ponad rodzinny obowiázek. Jak poradzi sobie JJ i Jego rodzina oczekujáca potomka.? Czy Meghan i Jej siostra wreszcie znajdá nic porozumienia? Co z Patrickiem i Jego odpowiedzialnoscia? Cala rodzina, musi stawic czola nowemu wyzwaniu, czy podolaja? Czy w dzisiejszych czasach milosc to frazes? Sentencje yogowe mi sie bardzo podobaly. Mádra lektura z przeslaniem.

"Dziewczynka bez imienia" to historia, która wydarzyła się naprawdę. Historia o kilkuletniej dziewczynce, która nagle straciła wszystko. Dom, rodziców i poczucie bezpieczeństwa. Jednego dnia bawiła się w ogrodzie, a następnego obudziła się w dziczy. Została porwana i porzucona w dżungli, gdzie była zdana na siebie...i zwierzęta. Nie jestem w stanie sobie wyobrazić co czuło dziecko, które mając zaledwie cztery lata musiało się nauczyć samodzielności, by nie umrzeć. Serce krwawi na samą myśl. Książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Daje jednak 6/10, ponieważ zabrakło mi dwóch informacji: pierwsza - jak miała naprawdę na imię? - nikt tego nie szukał, nie próbował się dostać do dokumentacji, oraz druga - dlaczego matka dziewczynki jej nie szukała? Dziecko znika z ogrodu przed domem...i tyle. Nie ma żadnej informacji, by kobieta szukała własnej córki. To na tyle. Polecam.

Czy uważasz, że każdy błąd można wybaczyć? Ellen Moore jest oddaną żoną i matką trójki dzieci. Jest też pracownikiem społecznym, który widząc najgorsze rzeczy, jakie dorosły jest w stanie zrobić dziecku, z oddaniem i determinacją stara się im pomóc. Pewnego słonecznego dnia kobieta popełnia dramatyczny błąd, który niesie za sobą konsekwencje, których Ellen nie spodziewałaby się nawet w najgorszych koszmarach. Równolegle poznajemy historię dziesięcioletniej Jenny Briard, której ojciec nie radzi sobie z codziennością po odejściu matki dziewczynki. Pewnego dnia na skutek zbiegu okoliczności dziewczynka, z kilkoma dolarami w kieszeni, gubi się i musi sobie radzić sama. Drogi Ellen i Jenny przecinają się. Żadna z nich nie spodziewa się jak bardzo mogą sobie nawzajem pomóc. To moje pierwsze spotkanie z @heathergudenkauf, która wrzuciła wszystkie moje matczyne lęki i strachy w tę powieść. "Małe cuda" to historia, która pokazuje, jak łatwo jest popełnić błąd. Wystarczy chwila, sekunda, mrugnięcie okiem i nasze życie zmienia się nieodwracalnie. Dla mnie dziecko i miłość do niego jest czymś najpiękniejszym, co może się przytrafić, ale także jest największą odpowiedzialnością na ziemi. To my, dorośli, powinniśmy sprawować nad nimi opiekę, chronić je i dbać o nie, jednak jesteśmy tylko ludźmi. Czasami zabieganymi, czasami zmęczonymi, czasami przytłoczonymi obowiązkami. Błąd, który popełnia Hellen mógłby przytrafić się każdemu. I nie raz słyszeliśmy o takich wydarzeniach w wiadomościach. Rzucaliśmy oskarżenia i pełne niedowierzania uwagi. Ja też to robiłam. A jednak to się dzieje. "Małe cuda" zmuszają do refleksji, że nawet w najgorszym momencie i cierpieniu można znaleźć nikłe światełko, mały cud, którego warto się uczepić. Była to dla mnie piękna i dramatyczna historia, jednak zbyt przewidywalna i chyba jednak mało realna.

Książka, która wpadła mi w oko (na szczęście nie bolało :>) w momencie, kiedy do bibliotecznego katalogu wpisałam autora „Wojny” Louisa-Ferdinanda Céline. Okładka mnie zmroziła, więc natychmiast wyszukałam informacje o autorce, Céline Raphaël. Ukazała mi się młoda, delikatnej budowy kobieta, z uśmiechem na twarzy, oparta o instrument, który zmienił jej życie w piekło... „W niewoli ambicji” to obraz dziecka maltretowanego przez własnego ojca, ogólnie szanowanego dyrektora, który w oczach postronnych był rodzicem idealnym. Jego rodzina mieszkała w pięknych domach, nigdy niczego im nie brakowało, uzdolniona muzycznie córka odnosiła sukcesy jako pianistka (zazwyczaj jako najmłodsza uczestniczka konkursów, w tym najbardziej wymagającego, Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina). Ta historia boli, z wielu powodów. Jest wyraźnym sygnałem, że przemoc fizyczna i psychiczna wyrządzana dzieciom nie wiąże się tylko z dysfunkcyjnymi rodzinami. Niespełnione marzenia przerzucane na potomków zazwyczaj robią więcej krzywdy niż pożytku. Instytucje społeczne, takie jak szkoły, zupełnie nie dostrzegają sygnałów, jakie wysyłają dzieci z przemocowych rodzin. Jasno i wyraźnie widać tu, jak bardzo potrzebna jest w szkole pielęgniarka, taka, która jest tam na stałe, a nie tylko z doskoku. Na studiach medycznych nie poświęca się w ogóle czasu na przerobienie materiału na temat nadużyć względem nieletnich (może teraz się zmieniło, choć mam wątpliwość). Skoro zaś już jestem przy medycynie, punkt najważniejszy, traumy z dzieciństwa, których dorośli nie przerabiają, bo wydaje im się, że jakoś z tego wyrośli, bardzo mocno oddziaływają na następne pokolenie. Krzywda wyrządzona dziecku przenosi się na kolejne... Warto sięgnąć po ten tytuł, żeby wyczulić się na sygnały, jakie dzieci wysyłają dorosłym, kiedy jest im źle... IG @angelkubrick