Surogatka. Jak moja mama urodziła mi syna

Megan jest szczęśliwą żoną i matką trzech córeczek. Jednak na początku książki Jej najmłodsza córka – Emma znika , gdy kobieta dosłownie na chwilę odwraca od Niej wzrok w ich domu , a drzwi okazują się uchylone(Zapomniała Je zamknąć inna córka) I tak mija dwa lata i wydaję się , że już tylko Megan wierzy , że Jej córka wciąż żyję i wróci. I poświęca temu każdą myśl. I przez to Jej relacja z mężem i córkami mocno podupadła. Jednak mimo tego Megan nie potrafi odpuścić. A my zadajemy sobie pytanie - Co tak naprawdę stało się z Emmą? I czy faktycznie żyję jak uważa Megan? Powiem szczerze , że książka od początku mnie wciągnęła , bo lubię takie historię , ale na minus to , że bardzo szybko(Po kilku pierwszych rozdziałach) dowiadujemy się co się stało z Emmą i tylko czekamy aż prawda wyjdzie na jaw. I tak samo zabrakło mi trochę bardziej rozwiniętego zakończenia. Po prostu mamy prawdę i prawie od razu koniec , ale książkę naprawdę warto przeczytać i czyta się błyskawicznie

Książka ta, to opowieść o rodzinnej tragedii. Jednocześnie o wielkiej nadziei- szokująca i wzruszająca do łez (a mnie nie łatwo doprowadzić do łez!) Na pierwszy rzut oka, sądziłam, że to będzie doskonała odskocznia od rodzinnych wakacji, lekka, mała książeczka o rodzinie. Szybko zorientowałam się jednak, że przepadnę w niej do reszty i jeszcze wpłynie na mnie bardzo mocno. To książka nie tylko pokazuje jak powinni się zachowywać prawdziwi ludzie wiary, ale wszyscy ludzie. Nie chodzi o to w co lub kogo wierzysz, ale to jakim jesteś człowiekiem. Jak się zachowasz w obliczu próby.

Ciesz się tym, co masz. Kiedy zorientujesz się, że niczego ci nie brakuje, cały świat będzie należał do ciebie. Susan Spencer, młoda utalentowana dziennikarka, matka trójki dzieci i szczęśliwa żona, dowiaduje się, że jest nieuleczalnie chora. Nie chce jednak, aby ostatnie chwile jej życia przepełnione były smutkiem i rozpaczą. Postanawia przeżyć ten czas z radością i bez strachu. Bez chwila wahania wyrusza w podróż swoich marzeń, odwiedza dawno niewidzianych przyjaciół, odkrywa swoje greckie korzenie i przeżywa najpiękniejszy rok w swoim życiu. Podróż w nieznane zakątki świata pozwala jej odkryć w sobie odwagę i radość życia, które sprawiają, że każdy kolejny dzień jest piękniejszy!

Wzruszający dokument o tragedii, sile życia, miłości i wierze w człowieka. Przeczytałam jednym tchem. Psia mordka z okładki okazała się być największym szczęściem. Malutki okularnik, który się do niej przytula, zawstydza tych, którzy jakoby mają problemy. Całą historię dalej można śledzić na stronach internetowych. Książka pokazuje też wspaniałego ojca, łamie stereotypy. Polecam.

"Zrozumieć bez słów" autorstwa Nancy Rossiter opowiada historię matki, która samotnie wychowuje dziecko z autyzmem. Problem autyzmu, jeszcze nie tak dawno kiepsko diagnozowany i niedostatecznie rozpoznany, dziś jest chętnie opisywany przez różnych autorów. Obok specjalistycznych publikacji wątki dotyczące spektrum zaburzeń rozwojowych bohaterów pojawiają się również w powieściach beletrystycznych. Przeczytałam już przynajmniej kilka historii, w których autystyczne dzieci i ich rodzice starają się oswoić tę przypadłość i nauczyć się z nią w miarę normalnie funkcjonować. I choć "Zrozumieć bez słów" nie dorównuje przepięknej powieści Nuali Gardner "Mój przyjaciel Henry", ani podpartej autentycznymi wydarzeniami historii "Billy. Kot, który ocalił moje dziecko", to na pewno warto po nią sięgnąć by poznać Henrego - trzyletniego chłopca, który cierpi na zaburzenia rozwojowe i do tego nie mówi. Jego mama Callie mimo całej swojej miłości nie może sobie poradzić z przypadłością synka, a przede wszystkim nie potrafi prawidłowo odczytać jego potrzeb i rozpoznać ograniczeń związanych z chorobą. Brak cierpliwości, frustracja i forsowanie na siłę pewnych zachowań powoduje odwrotny skutek i sprawia, że chłopczyk jeszcze bardziej zamyka się w swoim świecie, jest krnąbrny, niegrzeczny i nie chce współpracować. Z pomocą chłopcu przychodzi Linden, przyjaciel mamy - mężczyzna cierpliwy i opanowany oraz jego przesympatyczne zwierzęta. Dla osób cierpiących na spektrum zaburzeń autystycznych kontakt ze zwierzętami jest bardzo ważną terapią, uczy okazywania uczuć, wprowadza poczucie bezpieczeństwa, wycisza i powoduje, że osoba chętniej otwiera się na świat. "Zrozumieć bez słów" to ciepła i wzruszająca opowieść, która w miarę rozwoju wydarzeń staje się coraz bardziej ciekawa. Na początku irytowało mnie zachowanie Callie i jej brak cierpliwości w podejściu do Henrego. Bohaterka nie kwapiła się zbytnio do tego, aby dowiedzieć się więcej o zaburzeniach swojego dziecka i tak naprawdę to postronne osoby musiały ją do tego zachęcać. Próbowałam tłumaczyć jej zachowanie piętrzącymi się problemami, z którymi codziennie musiała się borykać samotna matka. Podobała mi się natomiast postać Lindena, przyjaciela i byłego chłopaka Callie, który okazywał Henremu tak wiele serca, sympatii, poświęcał mu swój czas i traktował jak syna. Mam dla niego wiele uznania. Powieść dość dobrze się czyta, choć język jest bardzo prosty. Nie znajdziecie tu pisarskiego polotu, ale mimo to lektura jest ciekawa i wywołuje sporo emocji. Jeśli tylko macie ochotę na niezbyt długie spotkanie z samotną matką, autystycznym chłopcem, sympatycznym facetem i pociesznymi zwierzakami to sięgnijcie po tę książkę. Polecam.

W 1992 roku żona Jeremiego została zamordowana przez schizofrenika, który był kompletnie pijany i naćpany.Dotychczasowe życie Jeremiego w jednej chwili zostaje zrujnowane. Pozostaje sam z dwójką malutkich córeczek, Jessiką i Lucy. Niestety wiadomość o śmierci żony i życie po tej wiadomości uświadamiają Jeremiemu, że od tej chwili musi być dla swych córek nie tylko ojcem ale i matką. To co dzieję się w następnych dniach nie pozwala mu oddać się żałobie Musi zająć się pogrzebem, wszystkimi formalnościami, procesem i rozprawą sądową. Ale przede wszystkim musi stawić czoła i wyznać córką tę straszną wiadomość. Książka ukazuje wiele emocji z którymi musiał się zmierzyć Jeremi. Ból, cierpienie , rozgoryczenie , smutek, żal , rozpacz i złość. Ale przede wszystkim zwycięża najsilniejsza wartość -❤️ MIŁOŚĆ ❤️ ❣️ ❣️ ❣️ P O L E C A M ❣️ ❣️ ❣️

Mimo XXI wieku mamy wiele tematów tabu, boimy się rozmawiać o pewnych sprawach. Jednym z takich tematów są zaburzenia ze spektrum autyzmu, które naprawdę powinny być poruszane, ponieważ problem ten dotyczy niemałej części społeczeństwa. Kiedyś określenie „zaburzenia autystyczne” było obce i rodzicom i lekarzom, a dzieci pozostawały nieszczęśliwe bez jakiejkolwiek pomocy ze strony dorosłych. Nie rozpoznając tej choroby, nie wiemy jak takim osobom pomóc, a obecnie mamy naprawdę wiele narzędzi i sposobów, aby rozpoznać to schorzenie i robić wszystko, aby dostosować autystyczne osoby do życia społeczeństwa. Książka "Syndrom czerwonej hulajnogi" jest powieścią biograficzną i pewnego rodzaju pamiętnikiem matki, której syn zmaga się z zespołem Aspergera. Jest to poruszająca historia rodzica, który zdaje sobie sprawę, że z jego dzieckiem jest „coś nie tak”. Pewne sygnały i zachowania malucha budzą w matce niepokój, przez co kierują się na dalsze badania i terapie. Nie bez znaczenia są tutaj również geny. Mimo trudności z przebrnięciem pierwszych kilkunastu stron, resztę książkę przeczytałam w mgnieniu oka. Historia Michała jest wzruszająca, wciągająca i pełna rodzicielskiej miłości oraz walki. Walki o szczęście dziecka, o jego przyszłość i dalsze życie. Autorka w niesamowity sposób ukazała nie tylko problemy, z jakimi muszą mierzyć się rodzice autystycznych dzieci, ale również jak świat postrzegany jest z perspektywy samego dziecka. Książkę polecam absolutnie każdemu, a szczególnie przyszłym rodzicom. Możemy uwrażliwić się na pewne rzeczy i wyczulić na konkretne zachowania. Mirka Jaworska chciała, żeby jej syn był samodzielny – mimo, że miał zespół Aspergera, czuł i przeżywał wszystko o wiele więcej niż inne dzieci. Sprawdźcie sami, jak z tym wszystkim poradził sobie Michał (i przy okazji dowiedzcie się, czym jest tytułowa czerwona hulajnoga).

Książkę przeczytałam w trzy dni. Historia Diany Walsh mnie wciągnęła i nie mogłam oderwać się od książki, póki nie skończyłam. Czytałam w każdej wolnej chwili. Mała Shelby zostaje porwana, zabran z bezpiecznych i ciepłych ramion matki, gdy ma zaledwie pięć dni. Niepojęte. Zastanawian się kim trzeba być by porwać dziecko innej kobiety. Potworem. Współczuję autorce i jednocześnie bohaterce książki i cieszę się, że to zdarzenie jednak nie miało wpływu na Shelby. Podsumowując, przeczytajcie.

Prawdziwa historia o chorej psychicznie małej dziewczynki z perspektywy rodzica. Książka opowiada codzienne zmagania rodziny Schofield z trudnymi, a nawet ekstremalnie męczącymi sytuacjami powodowanymi przez Janni. Nie jest to obrazowa i klarowna opowieść, trzeba czasu i zrozumienia, aby jej odbiór był korzystny dla czytelnika, szczególne jeśli nie posiadamy wiedzy na temat schizofrenii. Nie mniej jednak, warta przeczytania pozycja.

Czy to jest powiesc o milosci? A moze o nienawisci? Zycie plata nam figle, przeplata emocje, dreczy nas i nagradza na zmiane. Jestesmy zagubieni w swiecie emocji, podejmujemy decyzje a potem musimy wypic piwo ktore sami nawarzylismy. Czy dotarlismy do konca instytucji malzenstwa? Kazdy ktorego intryguja powyzsze pytania, kazdy kto stawia sobie podobne powwinien przeczytac ta niezwykla powiesc. Madra niezwykle, a zarazem pieknie napisana, mimo niekiedy meskiego, dosadnego jezyka. Goraco polecam!

Wcześniej nie była mi znana twórczość Agnieszki Turzynieckiej. Na książkę "Dziewczynka z balonikami" trafiłam przypadkiem - jedna z użytkowniczek portalu LubimyCzytać zamieściła ją na swoim koncie. Nie sądziłam jednak, że będzie to tak krótka powieść- nieco ponad 170 stron dość dużego druku można przecież przeczytać w kilka godzin. Może i książka jest cienka objętościowo, lecz temat w niej poruszony nie jest już taki lekki i przyziemny. Dotyczy bowiem pacjentów szpitala psychiatrycznego. W bardzo wielu przypadkach chorzy traktowani są wręcz nieludzko, a społeczeństwo przekreśla ich całkowicie. Ba, mówi się nawet, że choroby im towarzyszące, jak np. depresja, schizofrenia czy choroba afektywna dwubiegunowa to bzdury, wymysły, a społeczeństwu po prostu nie chce się pracować. Myślę, że treść książki może zmienić krzywdzące nastawienie niektórych osób... Główną bohaterką powieści jest Marlena Serafin- kobieta ta od dawna zmaga się z depresją, ma tez stwierdzoną chorobę afektywną dwubiegunową. Oznacza to, że raz cieszy się ze wszystkiego, by za chwilę popaść w kompletny marazm. Przykre jest to, że swój stan zdrowotny Marlena zawdzięcza głównie matce. Jest to kobieta, która nie powinna być nazywana matką. Żadna normalna, kochająca swoje dzieci matka nie bije, nie poniża, nie podcina skrzydeł słowami typu "jesteś głupia, jesteś grubasem, jesteś pulpetem, niczego nie osiągniesz. Te wszystkie słowa Marlena zna jednak na pamięć, a na domiar złego nie ma żadnego wsparcia od rodzeństwa. Co więcej, jej rodzeństwo ma wiele z zachowań patologicznych- jeden z braci to narkoman, który mieszka w pustostanie, a dalsze strony lektury zdradzają jego tragiczną śmierć... W końcu Marlena trafia do szpitala psychiatrycznego, ale czy lekarze jej pomogą? Nie chcę zdradzać wszystkiego, ale będzie to bardzo żmudna walka o poprawę zdrowia. Kim jest tytułowa dziewczynka z balonikami? Też się nad tym zastanawiałam, ale myślę, że sami musicie się tego dowiedzieć. Marlena nie mieszka w Polsce- wyprowadziła się do Niemiec, jednak jej matka wręcz zmusza ją do powrotu. Któregoś dnia kobieta poznaje Martina- mężczyznę oddanego, czułego, chcącego dzielić życie z Marleną. Czy związek pomoże bohaterce normalnie żyć? Warto przeczytać książkę i się o tym przekonać. Powieść tę warto polecić- wolałabym, żeby nasze społeczeństwo zrozumiało, że choroby psychiczne to nie żarty. Warto też podkreślić, że poniżanie słowne własnych pociech może doprowadzić do dramatu.

Pies to najlepszy przyjaciel człowieka! Steven zachorował a jego życie nagle się zmieniło. Gdy już zaczął tracić nadzieję, że będzie lepiej w jego życiu pojawiła się Kometa. Pies, który nie miał łatwego życia i doznała krzywdy z rąk człowieka. Ale razem nauczą się jak żyć po mimo przeciwności losu i jak sobie wzajemnie pomagać. Kometa zyskała dzięki Stevenowi nowe lepsze życie i wspaniały dom pełen kochających ją osób. Czy skrzywdzone zwierze jest w stanie ponownie zaufać człowiekowi i czy potrafi się odwdzięczyć? Czego Steven i Kometa się od siebie nauczyli? Jak zakończy się ich wspólna historia?

Wstrząsająca historia Sally, która w dzieciństwie była wykorzystywana seksualnie przez swojego ojca. Dziewczynka zawsze miała pod górkę w życiu, do tego mama chorująca na depresję. Jednak wraz z jej śmiercią zaczęło się piekło. Wiele razy musiałam odkładać książkę,bo opisy gwałtów były po prostu przerażające. Zastanawiałam się jak ten człowiek mógł zostać bezkarny, przerażająca była też obojętność otoczenia. Przejmująca historia dorosłej kobiety, której dzieciństwo i dorosłe życie zostały brutalnie zniszczone. Czy Sally będzie w stanie funkcjonować po tym co zrobił jej ojciec? Książkę czyta się szybko, jednak pod koniec było nieco nużąco. Czuję trochę niedosyt, bo autorka nie wyjaśniła do końca jak potoczyło się dalsze życie jej braci. Mimo to polecam osobom o mocnych nerwach.

"Mówi się, że co nas nie zabije, to nas wzmocni, i tak właśnie jest. Naprawdę. Miesiące po narodzinach Frasera były traumą, ale przeżyłam coś w rodzaju katharsis. Zmieniłam swoją filozofię życiową. Nasza sytuacja nie jest niczyją winą. Ani Frasera, ani moją, ani żadnego innego człowieka. Los rozdał nam takie, a nie inne karty, więc trudno, muszę nimi grać. Chodzi o dobro Frasera - jestem odpowiedzialna za to, by podarować mu jak najlepsze życie. I to właśnie robię, każdego dnia" (str. 55). "Billy. Kot, który ocalił moje dziecko" jest to autobiograficzna opowieść napisana z wielką miłością przez matkę autystycznego chłopca. Louise Booth opowiada szczerze o swoim macierzyństwie, o trudnych jego początkach. O zmaganiu się z depresją poporodową, o dostrzeganiu nieprawidłowości w funkcjonowaniu synka już w pierwszych momentach jego życia, o bagatelizowaniu uwag matki na ten temat przez personel medyczny. Louise opisuje codzienność swojej rodziny pod kątem autyzmu dziecka, uświadamiając czytelnikom, jak wiele kwestii zaburza spokój rodziców (opiekunów), a są to takie kwestie, które w przypadku dzieci nieautystycznych nawet nie przyszłyby nikomu do głowy jako potencjalne źródło wystąpienia "problemu". Proste, prozaiczne sytuacje, które w przypadku życia w spektrum nie zawsze okazują się być takimi prostymi. Bardzo otwiera to oczy postronnego obserwatora na codzienny trud rodzin w spektrum. Autyzm dziecka najczęściej jest bardzo trudny do zaakceptowania przez rodziców w pierwszej fazie po diagnozie. Nie inaczej było w przypadku tej rodziny, Louise zmienia jednak swój sposób myślenia i postawę wobec odmiennego typu rozwoju swojego dziecka w momencie wystąpienia zagrożenia życia Frasera. Patrząc na sytuację z punktu widzenia wiary, aż chce się powiedzieć, że ze zła wyprowadzone zostało dobro. Ale skąd w tytule książki Billy? O co chodzi z tym kotem ocalającym życie dziecka? (choć dla mnie osobiście lepiej współgrałoby tutaj słowo "odmienił"). Fraser jako mały chłopczyk wykazywał typowe dla ASD zachowania. Nie okazywał chociażby żadnego zainteresowania otoczeniem, skupiając się raczej jedynie na tym wszystkim, co posiadało kółka albo się kręciło. Pewnego dnia niespodziewanie jego zainteresowanie przykuł kot, co nie umknęło uwadze troskliwej, kochającej mamy. Louise od razu podchwyciła w tym drobnym zajściu szansę dla swojego synka i nie pomyliła się, obecność kota wpłynęła bowiem znacząco na wiele zachowań Frasera. Najlepszym przykładem może być tutaj fakt, że dziecko dotąd bojące się przebywania na zewnątrz, w ślad za kotem z chęcią zaczęło korzystać z dobrodziejstw ogrodu. Kot pomagał mu również w szybszym uspokojeniu w przypadku wystąpienia ataku histerii. Takich przykładów znajdziecie w książce o wiele więcej, ale o tym musicie przeczytać już sami. Jak również o tym, czym ten konkretny kotek wyróżniał się spośród swojego kociego rodu. Dla mnie osobiście bardzo ważnym punktem całej opowieści był moment, w którym Louise opowiada o tym, jak trudna do przejścia i zaakceptowania dla dziecka autystycznego jest zmiana placówki edukacyjnej, jak wielkie stanowi to dla niego wyzwanie! Podoba mi się opisane w książce podejście nauczycieli i terapeutów pracujących z Fraserem, ich branie pod uwagę realnych potrzeb dziecka i dopasowywanie do nich prowadzonych zajęć, nie bagatelizowanie uwag matki, odnoszenie się do niej jako najlepszego źródła wiedzy o dziecku, wzajemna chęć niesienia realnej pomocy w usprawnianiu funkcjonowania chłopca. Również motyw zapisywania wszelkich uwag na temat pracy Frasera - nie tylko tych negatywnych, ale przede wszystkim skupianie się na tych pozytywnych i przekazywanie ich na bieżąco rodzicom. Wspominając o tej książce, nie sposób pominąć informacji, że pisana ona była z punktu widzenia lat wcześniejszych, kiedy wiedza o autyzmie była dużo mniej rozległa niż dzisiaj. W efekcie niektóre stwierdzenia w niej występujące są już dziś nieaktualne, np. fakt sugerowania przez pediatrę, że diagnozowanie w kierunku autyzmu jest zbyt wczesne, ponieważ spektrum autyzmu nie diagnozuje się zwykle przed czwartym rokiem życia pacjenta, że autyzm występuje częściej u chłopców niż u dziewczynek czy chociażby samo używanie określenia choroba w stosunku do autyzmu. Warto o tym wszystkim pamiętać, sięgając po tę książkę!

Jestem miło zaskoczona lekkością i swobodą tej książki. Autorka pięknie pokazuje tu wszystkie odcienie macierzyństwa, a przy tym włącza wątek romansowy, przez co powieść zyskuje zabawny, lekko sentymentalny ton. Jeśli szukacie poprawiacza humoru, to myślę, że to idealna pozycja! Joy jest świeżo upieczoną mamą i dopiero poznaje blaski i cienie macierzyństwa. Musi poradzić sobie z opieką nad synem, burzą hormonów, trudnymi emocjami, brakiem pomocy ze strony mamy, która planuje czwarty ślub i teściową, która delikatnie mówiąc nie jest zbyt miła i wciąż wspomina zmarłego męża. Do tego jej własny mąż, która po urodzeniu się Zacha zdaje się po prostu uciekać z domu. Co się wydarzy, gdy na horyzoncie pojawi się dawna miłość Joy? Czego można spodziewać się po tej książce? Przede wszystkim ogromnej dawki humoru i podejścia do życia z dystansem. W życiu młodej matki wiele się dzieje, z czego nie jest do końca zadowolona. Z jednej strony burza emocji, opieka nad noworodkiem i przytłaczająca rzeczywistość, z drugiej tęsknota za dawnym życiem i poczucie utraty dawnej siebie. Znajdziemy tu sporo macierzyńskich refleksji, jednak nie jest to tylko pozycja dla mam. To książka o tym czy warto wracać do przeszłości, jak ważna jest przyjaźń i miłość, jak wiele znaczą osoby wokół nas, jak ważna jest rozmowa i bycie uczciwym z innymi, ale przede wszystkim samym sobą, jak łatwo się pogubić i zboczyć z drogi. Jak wiele trzeba stracić by docenić to, co mamy? Czy da się wrócić do przeszłości? O sile przyjaźni, miłości, rodziny i macierzyństwa. Bohaterowie są tu niezwykle wyraźni i z charakterem, język momentami mocny, ale idealnie oddający rzeczywistość i emocje. “Mama w czterech ścianach” to książka z happy endem, przy której nie raz wybuchniemy śmiechem, ale i poczujemy więź z bohaterką.

Zauroczyła mnie ta książka poprzez opowieść jaką opowiada. Pisana od serca, trochę dla samej siebie, trochę dla dzieci które znalazły dom, ale najbardziej dla każdego z czytelników, który będzie miał okazję poznać historię Iwony i Tomasza. Składa się z trzech części; pierwsza jest wstępem do życia głównych bohaterów zanim stali się rodzicami, droga stanowi pewnego rodzaju dziennik pisany przez Iwony; trzecia jest niejako podsumowaniem i posłowiem. Najważniejsza jest część druga. Chwyta za serce, chce się czytać i nie przerywać, pełna emocji w swoim całym spektrum. Jest miłość, jest rozpacz, jest nadzieja, i są mroki, które najczęściej szybko się rozpraszają. Iwona i Krzysztof podjęli się służby drugiemu człowiekowi decydując się na adopcję trójki dzieci, bardzo spontanicznie wierząc w to, że dadzą radę; nie kalkulowali, nie szukali swego, choć na dobrą sprawę nie zdawali sobie sprawy jak trudne jest to zadanie. Myślę, że ich historia na długo ze mną zostanie.

„Chce się żyć“ - wydanie papierowe, używane, kupione na niemieckim ebayu, bo w księgarniach już jej nie ma. Filmu nie widziałam, ale przypomina mi podobną historię z irlandzkiego filmu „Moja lewa stopa”. Niesamowita historia! I wcale nie smutna! Młody chlopak ze swoistym humorem opisuje swoją sytuację i wysiłki, jakie podejmował, żeby ktoś wreszcie zauważył, że on wszystko rozumie. Przerażające zadufanie lekarki, której to wszystko, co zgłaszała matka, nie pasowało do raz postawionej i nigdy więcej nie sprawdzanej diagnozy. A zakończenie, jak chłopak przed komisją wojskową walczył o pozostawienie go w dotychczasowej placówce opiekuńczej, bardzo mnie wzruszyło. Mam nadzieję, że rozwój techniki ułatwił bohaterowi dalsze życie i porozumiewanie się. Koniecznie przeczytajcie, bo książka zawsze lepiej pokazuje życie wewnetrzne bohatera niż film! Nie pożałujecie! Mój pierwszy kontakt z autorem, ale na pewno nie ostatni, bo ta pozycja jest napisana świetnym stylem. Ogromnie polecam!

Tu zaszła zmiana I to jaka! Przynajmniej tak spektakularna jak doktor Jekyll i pan Hyde. Pani poznaje pana, księcia z bajki a on, niedługo po ślubie okazuje się być potworem. Pani drży ze strachu, ukrywa siniaki i milczy. On ją poniża, straszy, wyzywa, czasami bije…. Ona nie skarży się znajomym ani rodzinie. Przyjaciółki też nic nie wiedzą. A lata lecą. W końcu kobieta uwalnia się. Tylko czy całkiem? Czy ,można zerwać wszystkie kontakty i więzi jeśli ma się wspólne dzieci? Historia pary Majka i Edward ciągnie się od lat sześćdziesiątych do 80-tych . Małżeństwo jest świadkiem zmian ustrojowych i przeżywa wszystkie braki, na które było narażone społeczeństwo w tamtych latach. Ta książka to dobra, mocna obyczajówka z dobrym tłem historycznym. Podobała mi się.

Czytałam, płakałam.. przeszyła mnie ta książka bólem, współczuciem, także dla męża Magdy. Miałam wtedy również małe dziecko, jak mocno wtedy przeżywa się i.. docenia życie.. Ale jest też w tej opowieści coś co otworzyło mi oczy, każdy czytając do tego dojdzie, przypuszczam.. I tak, kolejna recenzja jest jak świeczka dla Ciebie, Magdo, zostaniesz w naszej pamięci taka biedna, nieodżałowana, a przecież już dawno jest Ci tam jak w raju :)

„Ocaliła mnie łza” to historia, którą napisało samo życie. Angele Lieby zapadła w śpiączkę po tym, jak trafiła do szpitala z silnym bólem głowy. Niby nic, a doprowadziło to do ciężkiej choroby, z której niezwykle trudno powrócić do normalnego życia. To, co autorka nam przedstawia w swojej historii jest straszne i przygnębiające, ale jednocześnie dające nadzieję na powrót do zdrowia. Najgorsze z tego wszystkiego są emocje, które towarzyszą bohaterce książki, toczy ona wewnętrzną walkę ze sobą, choć na zewnątrz niczego nie widać. To powieść bardzo potrzebna w dzisiejszym, bezdusznym świecie. Pokazuje, że osoba, która nie daje oznak życia również może odczuwać emocje: ból, strach, bezsilność, przygnębienie, ale również i radość. Często nie zdajemy sobie sprawy z niektórych rzeczy, dopóki one nas nie dotkną. Dzięki tej historii otworzyły mi się oczy na osoby, które zapadły w śpiączkę. Mimo, że są one bezwładne mogą czuć i być zalewane przez własne myśli. Myślę, że to najgorsza forma bezsilności jaka może dotknąć człowieka: nie móc zareagować na to, co dzieje się dookoła i ma to bezpośrednio z nim związek. Książka nie jest za długa, ale mimo trudnego tematu napisana jest prostym i lekkim językiem, czyta się ją naprawdę bez problemów i szybko. Myślę, że powinien przeczytać ją każdy, a szczególnie osoby związane zawodowo z medycyną. Empatia nie boli. ___ „Marzenia są koniecznym dopełnieniem rzeczywistości. Pomagają nie tylko ją znosić, ale też ulepszać. Bez marzeń nie ma postępu. Marzyć to wyznaczać sobie cele.” [s. 135] „Cierpienie jest doświadczeniem samotnym; nie da się go z nikim dzielić.” [s. 161]