Lot do nieba. Prawdziwa historia pilota

Po dokładnym przeczytaniu książki autorstwa Anny Golędzinowskiej pt. ''Ocalona z piekła. Wyznania byłej modelki'' mogę stwierdzić, że wartało ją przeczytać, a z tego pamiętam, wzbudziła we mnie pozytywne, jak i negatywne emocje. Anna jest osobą odważną. Pełni dwie role jako główna bohaterka i jako pisarka, gdyż ma możliwość podzielenia się z Czytelnikami swoim świadectwem z życia, w którym nie było, jej poznać, na czym polega, ono polega naprawdę. Opisała w książce sytuacje, które doświadczyła od momentu, kiedy zmarł jej tata, a nie poznała uczucia miłości od mamy. Jedynie odkrywa, jak wygląda życie na ulicy, w biedzie, na kradzieży powoduje, to odkrywa świat od innej strony. Ta podróż trudna Anny to pewna rodzaju przestroga dla wielu osób, którzy powinni przemyśleć swoje dotychczasowe zachowanie i przemyśleć je, zanim nie zrobią nikomu krzywdy na drodze do szczęścia zawodowego i prywatnego. Anna pomimo jej wad i zalet jest dla mnie wyjątkowa, gdyż udowodniła wielu z nas, że można podnieść z porażki. Książka ta stanowi nie tylko spowiedź z życia młodej dziewczyny, ale przedstawia obraz zagubionego świata, w którym należy się zastanowić czy warto, jest notorycznie nadużywać przyjemności, by poczuć się na chwilę sławnym. Pan Bóg ma dla każdego z nas przygotowany plan, ale być może Anna musiała go najpierw poczuć, by móc zrealizować go potem nie wiedząc, co ją jeszcze czeka. Dla mnie sam przekaz był, ważny wypływający z tego, co opowiedziała nam sama jego główna bohaterka. Polubiłam Annę, ale mam do niej żal, że zabrakło jej determinacji i pewności siebie w walce o jej lepszy los. Anno, dziękuję za to, że podzieliłaś się swoją historią, która powinna zmotywować wiele młodych dziewczyn chcących zostać podobnie jak ty modelką, że ten zawód do łatwych z reguły nie należy. Zakończenie Twojego życia ma ciąg dalszy. Polecam przeczytać tę książkę.

Alex to tytułowy bohater tej książki. Pewnego dnia wraz z ojcem ulegają wypadkowi samochodowemu. Mężczyźnie udaje się wyjść z niego niemal bez szwanku, ale Alex jest w znacznie gorszym stanie. Odnosi ciężkie obrażenia i zapada w śpiączkę. Lekarze nie dają mu wielkich szans na przeżycie, ale nie wiedzą jeszcze, że od momentu wypadku, nad Alexem czuwają ludzie, którzy nieustanie się za niego modlą. Ta modlitwa, nieustająca wiara i nadzieja, zdają się czynić cuda, a Alex po wybudzeniu, ma bardzo dużo do powiedzenia... Historia tego chłopca jest bardzo ciekawa, zawiera wiele trudnych do pojęcia ale i interesujących ciekawostek na temat życia po śmierci.

Mam wrażenie, że autorce brakowało pomysłu na przeprowadzenie wywiadu i ciekawe poprowadzenie rozmowy. Gdyby Pan Krzysztof Ziemiec odpowiadał na same bez pytania, bez odbiegania od tematu pytania, książka byłaby po prostu nudna albo wyglądała jak ankieta z jednozdaniowymi odpowiedziami...

Prawdopodobnie po tę pozycję nigdy bym nie sięgnęła, gdybym nie dostała jej w prezencie. Miałam opory, żeby ją w ogóle zacząć czytać, bo tematyka chorych na raka dzieci jest dla mnie zbyt wzruszająca i nie chciałabym pochlipywać nad każdą stroną. A jednak przeczytałam i postaram się ją ocenić obiektywnie, pomijając moją generalną niechęć do tego typu literatury. Rodzina Doherty przeszła wiele począwszy od nieplanowej ciąży w młodym wieku, poprzez śmierć męża i ojca oraz wiążących się z tym problemów finansowych aż do niespodziewanej choroby młodszego syna i brata (Taylera). Jak sam tytuł wskazuje, dużą rolę w ich życiu odgrywa Bóg. W Nim szukają ukojenia, zrozumienia i sensu tego, co się dzieje w rodzinie. Może za wyjątkiem Bena (starszego syna) wszyscy są przekonani, że modlitwa jest lekarstwem na każdą bolączkę. I to jest właściwie główny temat książki. Nie znajdziemy w niej opisu walki z chorobą, zmagania się z kolejnym dniem, nie czujemy bólu, który przecież musiał towarzyszyć Taylerowi. Nie widzimy matki złorzeczącej Bogu i domagającej się jednoznacznej odpowiedzi na pytanie: dlaczego? Jeśli dopada ją chwila zwątpienia, co dzieje się niezmiernie rzadko, to od razu ktoś z otoczenia (najczęściej jej matka, pomagająca w opiece nad chłopcami), przypomina jej o sile modlitwy lub cytuje odpowiedni fragment z Biblii. Postacie drugoplanowe (pielęgniarki, kierownik poczty, sąsiedzi) to też osoby wierzące. Nawet popijający listonosz był w stanie dotrzeć z baru wprost do kościoła. A zatem Tayler to bohater pozorny*, ponieważ to nie on, ale dzięki niemu, trafiamy do głównego bohatera-Boga. Siedmioletnie dziecko w swej ufności i prostocie postrzegania świata, nie stara się zgłębiać wyrokówBoskich, nie docieka przyczyn, ale bezgranicznie poddaje się woli Wszechmogącego. Przesłanie jest zatem dość klarowne: Bóg ma swoje wyższe cele, które my na ziemi powinniśmy z pokorą zaakceptować, a nie podawać w wątpliwość. W „Listach do Boga” nie ma miejsca na filozoficzno-teologiczne rozważania o jestestwie, przemijaniu, sensie cierpienia itd. Czy to źle? Przypuszczam, że nie po to ta książka powstała. Ona po prostu miała „pokrzepić serca” tych, którzy borykają się z problemem choroby i szukają światełka w tunelu w oparciu o wiarę w Boga. „Listy” są napisane prostym językiem (przeczytałam w oryginale, więc nie wiem jak wygląda polskie tłumaczenie), ale wydaje mi się, że to świadomy zabieg autorów, umotywowany wiekiem małego protagonisty. Według mnie ten infantylny styl jest jak najbardziej na miejscu i dlatego w żaden sposób mnie nie raził. * bohater pozorny to nie jest termin z literaturoznawstwa, wymyśliłam go na potrzeby tego tekstu :)

Rewelacyjna książka, a zwłaszcza jej dwa początkowe rozdziały opisujące pobyt autora w niebie - odczuwałam bardzo mocne współodczuwanie z autorem i czułam niesamowitą radość duszy, ekscytację, podniosłość, coś co ciężko opisać słowami, ale z myślą przewodnią, że chciałoby pójść się do nieba już w tym momencie! A także myśl, że życie na ziemi, to czas narzeczeństwa, przygotowania do zaślubin Boga w Niebie. Kolejne rozdziały o niezwykłym cierpieniu autora po wypadku, ponownym przystosowaniu się do życia oraz niezwykle pięknym celu i misji, z jaką Bóg ponownie posłał go na ziemię. Całość dająca ogromną nadzieję, co do naszego życia wiecznego! Polecam zarówno wierzącym jak i nie wierzącym.

Istnieje, to prawda; ale są też tacy, którzy tam byli, widzieli, i wrócili z powrotem. Dla wielu osób będzie to książka z pogranicza SF, ale osobiście ufam w to co zostało opowiedziane. Nie mogę tego wytłumaczyć, ani nie będę próbował. Ufam, że obok mnie jest rzeczywistość niedostrzegalna, której nie muszę realnie widzieć ani doświadczać. Książeczka jest naprawdę bardzo prosta. Narratorem jest tato głównego bohatera – chłopca o imieniu Colton. Sam będący pastorem w jakiś czas po ogromnych problemach zdrowotnych syna, które niemal spowodowały jego ziemską śmierć, zaczyna dostrzegać rzeczy niewytłumaczalne. Colton opowiada rodzicom (bardzo po dziecięcemu) o rzeczywistości, której nie mógł znać. Z czasem w głowie i sercu taty rodzi się przekonanie, że jego syn tam był i to widział. Prosta narracja, banalne dialogi, ale wszystko o wcale niebanalnym doświadczeniu.

Temat aborcji był jest i będzie tematem wzbudzającym wiele emocji. Pisarka rozmawiając z kobietami zadaje konkretne pytanie: dlaczego nie usunęła? Przecież miała tyle ku temu powodów. Każda z historii jest inna, bo życie każdego człowieka jest inne. Nie ukrywam zachwyciłem się tymi historiami, bohaterkami i faktycznie można powiedzieć, że mają w sobie ogromną siłę. Nie tylko dlatego, że wybrały życie, ale każdego dnia, gdy wstają z łóżka i podejmują walkę z przeciwnościami, których jest mnóstwo. Szczerze polecam każdemu.

Książka biograficzno-motywacyjna. Możemy z niej wyciągnąć parę cennych lekcji na podstawie przedstawionych histori osób, które nie miały w życiu lekko. Sam bohater mimo swojej niepełnosprawności w pełni emanuje swoją energią i zachęca czytelników do sięgania po najwyższe cele, z wiarą w to że Nam się uda.

W trakcie wywiadu P. Hurlak mówi, że się nie będzie wymądrzać i nie chce moralizować, ale robi to ksiądz, który z nią rozmawia, przez nieco tendencyjne pytania. Niektóre są dość osobiste (jakie to ma znaczenie, z iloma mężczyznami rozmówczyni była związana? grunt, że wyciągnęła wnioski i nimi się dzieli). Niekiedy jednak pytania księdza są sensowne, zasadne, choć prowokacyjne. Np. to czy dręczenia demoniczne, których P. Hurlak doświadczała od dzieciństwa, nie były tylko wytworem jej wyobraźni. Wartością tej książki jest świadectwo o spowiedzi – to nie tabletka na objawy choroby i bez konkretnych działań/decyzji łatwo się pogubić. I nic nie zmienić. P. Hurlak mówi, że trzeba strzec pokoju i wolności, jakie daje bycie blisko Boga. Wartościowa jest też uwaga o rozumieniu własnej historii zranień i grzechów w świetle biblijnej historii zbawienia. Świadectwo bardzo na te czasy.

Książka o osobistych przeżyciach autora, który udał się na tamten świat. Mam ogromny dylemat, aby sprawiedliwie ocenić jego przeżycia i sama wiarygodność tej ,,podróży". Te przeżycia są jakieś takie inne od wszystkich dotychczasowych - przynajmniej dla mnie...

Gereon Karl Goldmann urodził się 10 października 1916 roku w Ziegenhain, jako jedno z siedmiorga dzieci Karla Goldmanna, weterynarza i jego żony Margarethe. Goldmann po ukończeniu edukacji seminaryjnej w dziedzinie filozofii został wcielony do Wehrmachtu jako porucznik. Kiedy zaczęła się II wojna światowa został przeniesiony do Waffen SS . Na początku 1942 roku wysłał protest bezpośrednio do szefa SS Heinricha Himmlera, i w związku ze swoimi poglądami został zdegradowany i w niełasce przeniesiony z powrotem do Wehrmachtu. Mówił otwarcie o swojej nienawiści do nazizmu. We wrześniu 1942 r. został oskarżony o zdradę stanu. Po procesie uniewinniony, cudem uniknął kary śmierci. W kolejnych latach wysłany do okupowanej Francji, a później do Włoch. Schwytany we Włoszech przez żołnierzy Armii Brytyjskiej został internowany do obozu jenieckiego w Algierii, a następnie do Maroka. W późniejszym życiu oddał się całkowicie posłudze na Wschodzie (Japonia, Indie) Zmarł w Niemczech w 2003 roku. Przedstawiłam krótki życiorys bohatera książki, tak aby z grubsza nakreślić o kim jest ta cała historia. Ciężko dokonać mi jednoznacznej oceny powieści. Rzadko kiedy czytam książki traktujące o II wojnie światowej przedstawianej od drugiej strony, to znaczy opisywanej od strony okupanta. W dodatku całość historii, poczynań wojennych relacjonuje seminarzysta, przyszły franciszkanin, żołnierz walczący, a właściwie bardziej pomagający swoim kolegom/ żołnierzom, posługujący jako sanitariusz, służący modlitwą, roznoszący rannym i umierającym Najświętszy Sakrament. Gereon Goldmann to bardzo silna jednostka osobowościowa. Przebojowy, mający własne konkretne zdanie chłopak, który nie boi się wykonywać najtrudniejszych rozkazów, a przy tym swe życie zawierza całkowicie Bogu. Rzeczywiście to widać w jego kolejnych opowieściach, jak Bóg go za każdym razem chroni, otacza opieką i wyprowadza z najtrudniejszych, niesamowitych opresji. Te fragmenty czyta się z wielką przyjemnością, ze łzami w oczach, gdy człowiek uświadamia sobie jak wielka jest moc Boża. Imponowała mi również jego determinacja z jaką dążył do uzyskania święceń kapłańskich Z drugiej strony ciężko było mi przebrnąć przez fragmenty, w których nasz bohater z łatwością opisuje wydarzenia w których giną przeciwnicy, bądź chwali swoich kompanów z SS. Jednocześnie nie kryje się nigdy z tym, że jest przeciwny nazizmowi i samej wojnie. Jest na niej głównie dlatego, żeby pomagać innym. Cóż nie mnie osądzać całą zaistniałą sytuację a tym bardziej człowieka bo kimże ja jestem. Skoro otrzymywał tyle błogosławieństw na wojnie, a także i po niej, znaczy się takie było jego przeznaczenie, jego misja w tamtym czasie. Powieść czyta się bardzo szybko. Język prosty, dużo opisów sytuacji stricte z pola walki, dużo własnych odczuć dotyczących kolejnych przeżywanych sytuacji. Na koniec muszę wspomnieć o wspaniałej postaci siostrze zakonnej Solanie z Fuldy, która przez 20 lat modliła się za naszego bohatera, prosząc o opiekę Bożą i święcenia kapłańskie i myślę, że tym modlitwom zawdzięczał on wiele, bardzo wiele. Książka zakończona jest „Suplementem” napisanym przez Josefa Seitza w którym autor opisuje po krótce wspaniałe poczynania ojca Gerona w Japonii. Podsumowując książka warta polecenia, w szczególności ze względu na naprawdę niesamowite, wydarzenia z frontu dotyczące ojca Gerona, gdzie Pan Bóg kule nosił i chronił cały czas naszego bohatera.

„Silniejszy od nienawiści” to poruszający świadectwo życia Tima Guénarda, który z dramatycznych przeżyć dzieciństwa wyciąga uniwersalną lekcję o sile przebaczenia i nadziei. Autor opisuje swoją drogę od traumy i samotności do wybaczenia oprawcom – nie jako słabości, lecz najwyższego wyrazu odwagi. Narracja jest szczera, bez zbędnych upiększeń; każde zdanie ma ciężar osobistego doświadczenia i autentyczności. Książka uświadamia, że prawdziwa siła rodzi się w procesie pełnego konfrontowania się z bólem, a nie w tłumieniu go. Polecam ten tytuł każdemu, kto szuka inspiracji do przemiany własnego życia i potwierdzenia, że nawet w obliczu największej krzywdy można odnaleźć sens i wewnętrzny spokój.

Świetna książka opowiadająca losy skrzywdzonego dziecka, który mimo tylu przykrości, upokorzeń i cierpień nie poddał się, ale zawalczył o siebie. Łzy, współczucie, litość, odraza, ale przede wszystkim podziw towarzyszyły min podczas czytania. Gorąco polecam, również ze względu na autentyczny przebieg wydarzeń. Książka dla tych, którzy chcą skończyć życie. Pomyślcie, że życie jest piękne!!!!

"Mam szczęście dzielić życie ze śmieciami w dzielnicy nędzy, tym bardziej czuję, że jestem blisko Jezusa” Siostra Emmanuelle zaczęła pisać „Wyznania” mając 94 lata. Chciała opowiedzieć o swoim życiu, bardzo ciekawym, burzliwym, gdzie radość i miłość przeplatała się na zmianę ze łzami i nienawiścią. Jej cel to przedstawić siebie taką, jaka była, a nie taką, jaką wykreowały ją media. Pokazać kruchość swego serca, swą grzeszność, wyznać prawdę. Opowieść zaczyna się w 1914 roku, kiedy siostra Emmanuelle ma 6 lat i właściwie nazywa się Madelaine Cinquin. Podczas letniej, beztroskiej wycieczki nad morze jej tata tonie. Madelaine wraz z rodzeństwem zostają sami w obliczu nadchodzącej I wojny światowej. Ich dotychczasowe szczęście okazało się ulotną chwilą, a poczucie zagrożenia i strach opanowały wszystkich. Na szczęście udaje im się przedostać z Belgii do rodziny, do Wielkiej Brytanii. Niepokorna, niesamowicie uparta mała Madeline w wieku 9 lat po przeczytaniu opowieści o afrykańskich misjonarzach, oznajmia rodzinie, że zostanie misjonarką, zakonnicą i w dodatku męczennicą. Wyznanie to wywołało wybuch śmiechu wśród najbliższych. Nikt nie przypuszczał, że jej słowa są prorocze… Determinacja, żywiołowość i upór Madeline doprowadzają w końcu do tego, że po wielu latach nauki, służby i sprzeciwie wielu osób znajduje się wśród ubogich. Poznaje ich życie codzienne, to jak trudno się żyje gdy nie ma prądu i wody, kiedy ma się lampę, a nie ma zapałek, kiedy można iść do szkoły, a nie ma się butów, ciuchów, książek… Jednego czego nie brakowało w takich domach, to miłości. Książka ukazała się zgodnie z życzeniem Siostry dopiero po jej śmierci. „Wyznania zakonnicy” mają niesamowity, bardzo szczery przekaz. Szczerość aż bije po oczach, szokuje, wstrząsa. Grzech nazwany jest tu po imieniu, chociażby nie wiem jaki był ciężki i gorszył czytelnika. Siostra się ich nie wypiera, nie wybiela swojego życia, wręcz przeciwnie opowiada jak zmagała się i walczyła ze swoją grzesznością, ze słabościami. Dodatkowo wielkim atutem książki są opisy miejsc, w których zakonnica przebywała, opisy mieszkańców danych państw, miejscowości. I tak poznajemy bogactwo Turcji i biedę Egiptu, ubóstwo Sudanu i Liban zbroczony krwią dzieci umarłych podczas toczącej się tam wojny. Siostra Emmanuelle szczegółowo scharakteryzowała tą najbiedniejszą sferę. Brud, szczury, sterty śmieci, odór, czarne kontenery, w których mieszkali ludzie - „śmieciarze” tak o nich mówiono. Poza tym opisy, wyznania przeplatane są osobistymi przemyśleniami siostry, które wzruszają, zmuszają do przemyśleń, głęboko zapadają w pamięci. Ta zwykła, niezwykła Siostra była osobą, o której każdy z nas powinien usłyszeć, obojętne czy ktoś jest wierzący, czy nie. To druga Matka Teresa, ale tym razem z Kairu a nie z Kalkuty, tak o niej niektórzy mówią. To przepiękna dusza, która walczyła z wielka determinacją o tych najbiedniejszych, oddając im każdy grosz, zbierając datki dla nich, szukając sponsorów, modląc się za nich, budując klinikę położniczą, szkoły, przytułek dla starców, a nawet fabrykę kompostu, gdzie przerabiano masę śmieci, które zalegały na ulicach Kairu. Cieszę się, że dane mi było przeczytać powyższą książkę, a Siostrę opisałabym w trzech słowach : niepokorna, uparta, święta… " Nic tak nie rozwija człowieka, niż staranie się o dobro innych" "Największa miłość wymaga całkowitego, słodkiego zaparcia się siebie" "Bóg potrzebuje ludzi, aby naprawić to, co zepsuli inni ludzie"

Cathleen Lewis usłyszała od lekarzy, że życie z jej synkiem Reksem nie będzie łatwe. Że musi liczyć się z ograniczeniami, wspominano nawet o najgorszym scenariuszu – wózek inwalidzki, karmienie przez specjalną sondę, brak komunikacji językowej. Na początku było trudno, niezwykle trudno. Opowieść matki zmagadzajacej się z choroba autystycznego, niewidomego chłopca. Zycie odmienia się gdy otrzymuje cyfrowe pianino.

To książka, która mimo swoich niewielkich rozmiarów wywarła na mnie ogromne wrażenie. Oszczędna w słowach, napisana prostym językiem, a tak bardzo łamiąca serce. Choroba małego chłopca. Diagnoza — rak. Kruchość życia. Nadzieja przeplatana z chwilami grozy i smutku. Nieustanne uczucie niepokoju. Strach o przyszłość dziecka. Opowiedziana tak przejmująco, że łzy same garnęły się do oczu. Ta historia chwyta za serce i nie puszcza do ostatnich stron... Mimo że przeczytałam ją kilka dni temu, to wciąż czuję smutek, jak o niej myślę. Zostanie ze mną na dłużej.

Pamiętam wiadomości o pożarze w mieszkaniu Państwa Ziemców. Sprawa była głośna w całym kraju. Mnóstwo wywiadów oraz programy cykliczne, na których oparta jest ta książka. Tylko człowiek, który sam cierpi, może zrozumieć inne osoby poszkodowane. Pan Krzysztof w sposób taktowny, delikatny podchodzi do każdego z rozmówców. Nie wyciąga informacji, zwierzeń na siłę, nie rani, nie wymusza. Książka warta polecenia.

Poruszające świadectwo kobiety, która po porażeniu piorunem doświadczyła granicy życia i śmierci. Książka skłania do głębokiej refleksji nad wiarą, sensem życia i tym, co może czekać człowieka po drugiej stronie. Krótka, ale mocna i zapadająca w pamięć lektura.

O tej książce, a w zasadzie dzienniczku Jacques'a Fescha usłyszałam na rekolekcjach wielkopostnych. Ksiądz tak ciekawie o nim opowiadał, że musiałam go przeczytać. Kim był Jacques Fesch? Młodym francuzem, synem bankiera , ateistą, a w końcu mordercą. Napad na bank w którym brał udział skończył się przypadkowym zastrzeleniem policjanta. Chłopak został skazany na karę śmierci, a w więzieniu się nawrócił. Jacques miał małą córeczkę i do niej kierował słowa które zapisywał w dzienniczku. Szczerze, ja z dużą ostrożnością podchodzę do takich nawróceń kiedy śmierć zagląda w oczy, ale czytając tą książkę obiektywie muszę stwierdzić, że nie jest to jakaś tam pisanina nawiedzonego skazańca. Fesch czytał w więzieniu mnóstwo książek religijnych i jego wiedza o teologii była naprawdę imponująca, a przemyślenia o Bogu nie ustępują kazaniom głoszonym przez księży.To świadectwo zmagania się człowieka z własnymi słabościami, walka ze zwątpieniem ,poczuciem opuszczenia i samotnością .Jacques Fesch mimo tego co zrobił był Inteligentnym i mądrym człowiekiem i może coś jest w tej jego przemianie duchowej, skoro władze kościelne zdecydowały o rozpoczęciu procesu jego beatyfikacji. Myślę, że niezależnie od tego czy wierzymy czy nie, warto przeczytać ten dzienniczek .

Niesamowita historia mądrej, wesołej, zabawnej, ślicznej dziewczynki, która niestety umarła zbyt wcześnie... Opowiada o walce jaką stoczyła z okropną chorobą, która niszczyła jej ciało, a ona mimo to ciągle walczyła, aż do samego końca. Czy ta książka opowiada o cudzie? Myślę, że każdy powinien ją interpretować na swój sposób, według własnych poglądów i doświadczeń życiowych. Mnie ta opowieść bardzo poruszyła i myślę, że mała "wielka" Gloria długo będzie siedziała w mojej głowie... I na pewno nie tylko mojej, ale każdego, kto pozna jej historię.