Niepokorne

Tylko spróbuj” to opowieść o Malinie, która jako przedstawicielka handlowa w firmie farmaceutycznej ma dość swojej pracy i ją rzuca. Na strychu odkrywa stare przepiśniki babci Jagody i czuje, że to znak, aby zapisać się na kurs cukierniczy. Kurs zapowiada się pięknie, lecz już na samym starcie poznaje negatywnie do niej nastawionego mistrza cukiernictwa i farmaceutę w jednym. Malina jednak się nie poddaje i uczy się przepysznych wypieków. Jest to jedna z tych książek, które otulają nas, gdy tego najbardziej potrzebujemy. Słodkie niczym makaroniki sceny przeplatane są z odkrywaniem tajemnicy rodzinnej i uroczym przekomarzaniem się Maliny i Dawida. Bawiłam się znakomicie przy tej książce i ogrom pozytywnych emocji przykrył tę mniej przyjemne chwile w książce. Nie mam pojęcia, kiedy zleciało mi te parę godzin z książką. Do lektury polecam Wam również jakieś ciastko z cukierni, ponieważ idealnie pasuje do takiej słodkiej lektury.

Chociaż opis na okładce spamuje fabułę powieści, wobec czego nie ma elementu zaskoczenia podczas lektury, to mimo tego nie zabiera historii dramatyzmu, emocji, dynamiki.... Lektura pochłonęła mnie tak bardzo, że wystarczyło jedno popołudnie - po prostu musiałam się dowiedzieć jak się zakończy. Wątek zakazanej miłości między rodzeństwem obudził we mnie sporo emocji i lawinę myśli: co powinni zrobić bohaterowie? Co ja bym zrobiła w podobnej sytuacji? Czy w tak trudnych życiowych decyzjach kierować się rozsądkiem czy uczuciami? ....tego właśnie szukam w książkach, po które sięgam - liczę, że obudzą we mnie emocje.

„Brzydcy ludzie” to powieść, która dla wielu z nas może mieć coś z fantastyki. Bo powieści o dzieciństwie możemy sobie jakoś przybliżyć poprzez pamięć własnego dzieciństwa, lecz czytanie powieści, w których bohaterem jest osoba dużo, dużo starsza od nas, są jak wędrówka po nieznanym lądzie, a spoglądanie na świat z perspektywy emocji i funkcjonowania takiego bohatera, może okazać się wyzwaniem na miarę odnalezienia się w świecie stworzonym przez genialne pomysły twórców fantastyki. Za każdym razem – a w ostatnim czasie, z uwagi na bardzo podeszły wiek bliskiej mi osoby, czytam wiele o starości – zdumiewa mnie fakt, jak bardzo świat, który znamy, przyjęliśmy uważać za swój i w którym funkcjonujemy mając lat 20, 40 czy 60 zmienia się, deformuje, oddala w miarę, jak liczba naszych lat niebezpiecznie zbliża się do tych „życzonych” i wyśpiewywanych 100. I tak naprawdę o tym jest ta książka. Jak trudno jest zrozumieć starość, jak trudno ją oswoić i jak bardzo rozbiega się świat ludzi starych i tych o pokolenie czy dwa młodszych. Nawet, jeśli są to osoby sobie bliskie i mające najlepsze intencje. Żaneta Pawlik z dużą empatią i znajomością tematu otwiera przed czytelnikiem świat starości z dwóch perspektyw: tej widzianej i odczuwanej przez coraz mniej sprawnego seniora, z coraz większymi ograniczeniami, ale ciągle takim samym prawem do traktowania go jak człowieka, mającego prawo do własnego zdania, do decydowania o sobie, do intymności i chociażby namiastki niezależności. Z drugiej strony dostajemy starość widzianą od strony dzieci, które muszą, czują się w obowiązku lub chcą otoczyć opieką coraz bardziej bezradnego, w wielu sprawach, rodzica. I to byłoby na tyle. Bo pozostałe wątki uważam za niezbyt udane, nieciekawie poprowadzone lub potraktowane po macoszemu. I pod względem literackim mogłoby być lepiej. Jednak ze względu na spotkanie ze światem starości, za refleksje i odkrycie oczywistości - podwyższam moją ocenę. 7/10 w kategorii: literatura

Nie wiem jak tę książkę ocenić, bo jej lektura była dla mnie jak jazda na rowerze po górach i dolinach. Początek ciekawy - zalążek tajemnicy do odkrycia. Ale już samo odkrywanie tajemnicy rodzinnej słabe. Mało informacji, dużo przypadków. Średnia próba oddania piękna regionu Kaszub, ich obyczajowości. No i sporo wątków romantycznych, które znajdują rozwinięcie w końcówce. Trzeba oddać, że sceny erotyczne napisane ze smakiem; są zmysłowe. Zręczne wplecenie w fabułę współczesnych problemów (prowadzenie biznesu, "światek" telewizji, dobrostan zwierząt i Ecopatrol) obok postaci zielarki. Może kiedyś jeszcze sięgnę po książkę Autorki.

„Popsute zabawki” Małgorzaty Węglarz to książka, która trafia prosto w najczulsze miejsca w sercu czytelnika. To historia przejmująca, niepokojąca, a jednocześnie niezwykle poruszająca emocjonalnie. Autorka prowadzi nas przez mroczny świat tajemnic, bólu i ludzkich dramatów, pokazując jak kruche potrafi być dzieciństwo i jak głębokie ślady potrafią pozostawić wydarzenia z przeszłości. Podczas lektury nie sposób pozostać obojętnym. Każda kolejna strona budzi coraz więcej emocji – od niepokoju, przez smutek, aż po momenty refleksji, które zostają z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki. Historia chłopców z przytułku pani Sours jest nie tylko zagadką do rozwiązania, ale przede wszystkim opowieścią o ludzkiej wrażliwości, krzywdzie i potrzebie zrozumienia. Luca - główny bohater to postać niezwykle złożona i prawdziwa – dziecko, które mimo trudnych doświadczeń nie przestaje szukać prawdy. Jego wrażliwość i determinacja sprawiają, że czytelnik bardzo szybko zaczyna przeżywać tę historię razem z nim. „Popsute zabawki” to thriller, który porusza i pozostawia ślad w sercu. To jedna z tych książek, które czyta się z zapartym tchem, a po zakończeniu jeszcze długo wraca się do niej myślami. Dla mnie była to lektura niezwykle przejmująca – taka, która zostaje w człowieku na długo.

Katarzyna Janus po raz kolejny zachwyca mnie swoim stylem – lekkością opowiadania, ciepłem bijącym z każdej strony i umiejętnością tworzenia historii, w których od pierwszych zdań czuję się jak w domu. Witaj Prowansjo to kolejna świetna powieść autorki, która zabiera nas w malowniczą podróż, pełną słońca, zapachów i smaków Prowansji. Tym razem śledzimy losy czterech przyjaciółek – kobiet zupełnie różnych, mających odmienne charaktery, doświadczenia i spojrzenia na życie. Każda z nich niesie swój bagaż przeżyć, jednak łączy je coś niezwykle cennego – więź, która przetrwała próbę czasu. Pomimo upływu lat, życiowych zakrętów i odmiennych ścieżek, ich przyjaźń pozostaje niezmiennie ważna i daje im siłę, by mierzyć się z kolejnymi wyzwaniami. Podróż do Prowansji staje się dla nich nie tylko wakacyjną przygodą, ale też okazją do zatrzymania się, spojrzenia na swoje życie z dystansu i odnalezienia odpowiedzi na pytania, które od dawna nosiły w sercu. Autorka z ogromną wrażliwością opisuje ich relacje, wewnętrzne przemiany, a jednocześnie maluje przed nami piękne obrazy francuskich miasteczek, winnic i pól lawendy. Ogromnym atutem powieści są liczne ciekawostki podróżnicze – o lokalnych potrawach, tradycjach, historii regionu i miejscach, które warto zobaczyć. Czytając, miałam wrażenie, że sama spaceruję wąskimi uliczkami prowansalskich miasteczek i delektuję się aromatem świeżo wypieczonej bagietki. Witaj Prowansjo to nie tylko opowieść o podróży w piękne zakątki Francji, ale też podróż w głąb siebie, przypomnienie o sile przyjaźni, znaczeniu rodziny, lojalności i odwadze w realizowaniu marzeń. To książka, która otula niczym ciepły promień słońca i zostawia w sercu tęsknotę za miejscami, których jeszcze nie widziałyśmy, ale już zdążyłyśmy pokochać.

Czasami jedno słowo może zmienić życie wielu ludzi. Bianka przyjeżdża do rodzinnej miejscowości na pogrzeb ojca . Dziewczyna od 20 lat jeździ na wózku inwalidzkim wskutek tragicznego wypadku.Kiedy porządkuje rodzinny dom który chce sprzedać znajduje tytułową pozytywkę.Czy dawna pamiątka pomoże dowiedzieć się Biance dlaczego jej siostra Amelia popełniła samobójstwo i czy jej matka faktycznie kogoś zabiła. Świetna książka która porusza wiele trudnych tematów,ale czyta się błyskawicznie i wzrusza @kat.grochowska to moje kolejne literackie odkrycie.Polecam!! #zbibliotekązapanbrat @po.prostu.wiola @zapiski_przy_kawie #wypożyczamzbiblioteki #booklover #kochamczytać

Szepty sekretów” Anety Krasińskiej to powieść obyczajowa z wyraźnym tłem historycznym, której akcja rozgrywa się w Warszawie lat sześćdziesiątych XX wieku. Autorka zabiera czytelnika do świata powojennej Polski – rzeczywistości pełnej ograniczeń, niedoborów i przemilczanych traum, a jednocześnie codziennych radości i cichych marzeń o lepszym życiu. Główną bohaterką jest Aniela, studentka medycyny, młoda kobieta stojąca u progu dorosłości. Poznajemy jej rodzinę, środowisko akademickie, przyjaciół oraz pierwszą poważną miłość – Mirka. Wątek uczuciowy został poprowadzony subtelnie, bez nadmiernego patosu, jako naturalna część dojrzewania i poszukiwania własnej drogi w trudnych realiach tamtych czasów. Szczególną uwagę zwraca postać matki Anieli – kobiety cichej, zamkniętej w sobie, noszącej w sobie bolesną tajemnicę. Jej emocjonalne cierpienie, ledwie wypowiedziane, a jednak stale obecne, tworzy w powieści aurę niedopowiedzeń i napięcia. To właśnie rodzinne sekrety stają się jednym z ważniejszych elementów książki, nadając jej głębszy, bardziej refleksyjny wymiar. Akcja powieści toczy się niespiesznie. Autorka z dużą dbałością o szczegóły opisuje codzienne życie w PRL-u: „załatwianie” towarów, przygotowywanie posiłków, ubrania, realia studenckie i rodzinne. Te drobne, realistyczne detale budują wiarygodny obraz epoki i mogą stanowić dużą wartość dla czytelników zainteresowanych historią obyczajową. Choć tempo narracji bywa spokojne, nie jest ono nużące – raczej wprowadza w rytm życia bohaterów i pozwala lepiej ich zrozumieć. Dopiero na kilkanaście stron przed końcem akcja wyraźnie przyspiesza. Ujawniane stopniowo fakty zmieniają perspektywę i sprawiają, że finał pozostawia czytelnika z poczuciem napięcia i niedosytu. Ostatnie zdania skutecznie zachęcają do sięgnięcia po kolejną część, co jest szczególnie istotne, ponieważ „Szepty sekretów” stanowią pierwszy tom serii. To książka dla czytelników ceniących spokojną narrację, klimat minionej epoki oraz historie skupione na emocjach, relacjach rodzinnych i tajemnicach z przeszłości. Aneta Krasińska udowadnia, że nawet ciche szepty mogą wybrzmiewać bardzo mocno – zwłaszcza wtedy, gdy dotyczą spraw, o których przez lata nie wolno było mówić.

Bardzo trudny temat i smutna historia. Aż nie chce się wierzyć, że to zdarzyło się naprawdę. Najbardziej boli bezsilność kobiet w tych toksycznych związkach. W dzisiejszych czasach może jest trochę łatwiej, ale też zdarzają się takie przemocowe małżeństwa. Może brzydko tu napiszę ale Wanda miała szczęście, że Staszek tak szybko odszedł, bo nie wiadomo jak by to się skończyło. Warto przeczytać.

Pierwsza książka autorki, która przeczytałam. Może nie jest to arcydzieło literackie, ale jest niezła, przyjemnie się czyta, trochę za dużo jęczenia przy jedzeniu 🤣 ale może tylko mnie to raziło. Natomiast mam przeczucie ze autorka ma duży potencjał i talent, i mam nadzieje ze doczekamy sie jeszcze jakiegoś bestselleru :)

Życie wymusza na nas pewne zachowania. Presja środowiska często jest tak duża, że zatracamy gdzieś samych siebie, nasze cele, zamierzenia, plany ale również marzenia. Zdarza się też bardzo często, że manipulują nami ludzie, którym ufamy bezgranicznie i chcą sterować nie tylko nami, ale też całym naszym życiem. Niejednokrotnie doprowadza to do katastrofy. Natalia i Michał są parą, planują ślub. Nieprzychylnym okiem na ten związek patrzy matka mężczyzny, widząc u jego boku zupełnie inna kandydatkę. Jako wzięta pani adwokat jest osobą poważaną i szanowaną. Za pieniądze i dla nich jest zdolna do wszystkiego. Dzięki jej zgrabnej manipulacji młodzi rozstają się. Po kilku latach los rzuca Michała na wyspę Kos. Mężczyzna planuje tutaj odpocząć, zrelaksować się i przy okazji napisać serię artykułów o tym miejscu. Wyraźnie jednak prześladuje go pech i wszystkie jego działania kończą się klapą. Niespodziewanie ratuje mężczyznę z opresji dawno niewidziana ukochana, Natalia. Najwyższy czas wyluzować, zwolnić i nie spinać się. Wreszcie mieć nadzieję że wszystko się poukłada. Tego wszystkiego uczy wyspa, na której nawet czas zdaje się płynąć wolniej. Inna Natalia i już inny Michał odnawiają dawną znajomość i zażyłość. Dostają od przeznaczenia nową szansę. Mogą ją wykorzystać tylko w momencie gdy wczują się w klimat wyspy i dadzą się ponieść jej wyjątkowemu rytmowi. Czy uda im się zbudować od nowa zdrową, szczęśliwą i przede wszystkim trwałą relację? Czy wyjaśnią sobie wszelkie nieporozumienia, manipulacje i wreszcie będą umieć szczerze rozmawiać? Przeczytajcie sami! Gorąco polecam! Powieść bardzo przypadła mi do gustu, dobitnie pokazała że zniszczyć życie mogą najbliższe osoby, którym własny egoizm często przesłania świat. Dla własnych korzyści i wybujałego ego potrafią posunąć się do czynów godnych potępienia i zniszczyć szczęście bliskich osób. A tych, którzy stoją im na drodze do osiągnięcia celu pozbywają się bez skrupułów. Najczęstszym powodem nieporozumień i w ostateczności rozstania w związku jest brak skutecznej komunikacji. Każdą trudną sytuację, każdy problem należy rozwiązać poprzez szczerą rozmowę, nie snucie domysłów. A podstawą każdej poważnej relacji jest zaufanie, stanowi solidny fundament. Bez niego nie ma zwyczajnie sensu. Raz jeszcze serdecznie polecam! Sentymentalna petarda! 😏 Książkę miałam okazję przeczytać dzięki Book Tour zorganizowanego przez Czytam dla przyjemności za co bardzo serdecznie dziękuję.

Długo zastanawiałam się nad oceną dla tej książki. Być może nie ma najbardziej wartkiej i wciągającej fabuły, ale jest w niej magia i coś ciepłego. Realizm magiczny sprawia, że fabuła wydaje się ciężka od marzeń sennych, i jak sen, trochę postrzępiona. Ciekawa pozycja.

Porusza trudny wojenny i powojenny temat. Ale, niestety, mimo, że książka mogłaby wciągać, to nie jest tak do końca. Narracja jest bowiem mało dynamiczna i niestety, nie porywa czytelnika. Wręcz, odwrotnie, jakby autorka postawiła sobie za cel uśpić, wyciszyć i uspokoić odbiorę.

„Córka Racheli” to przejmująca, emocjonalna powieść, to druga część „Damy w Kapeluszu”. W Łodzi toczy się wojenne życie przesycone strachem, terrorem, wysiedleniem i egzekucją. Za najmniejsze uchybienie grozi surowa kara, a nawet śmierć. Powieść o trudach, traumach, ludziach, dla których ratowanie życia było najważniejsze, a prawdziwa przyjaźń, lojalność i wiara w marzenia dawała siłę do walki o przetrwanie i człowieczeństwo. Piękna pełna wzruszeń powieść i dobre wyciszające zakończenie.

Książki Pani Lucyny Olejniczak zazwyczaj mają nakreślony jakiś rys historyczny, a w tym przypadku jest to Powstanie Listopadowe, na tle którego toczą się losy dwójki głównych bohaterów: Elizy i Stanisława Bielskich, dzieci bogatego właściciela browaru. Ich perypetie toczą się w większości niezależnie od siebie, gdyż każde z nich wybrało inną drogę życiową, aczkolwiek z racji tego, że są rodziną, koleje ich losu na różnych etapach życia będą się ze sobą stykać. WARSZAWA Warto dodać, iż matka tej dwójki rodzeństwa zmarła przy porodzie młodszego dziecka czyli Stanisława, co jest chyba powodem tego, że ojciec traktuje go gorzej niż Elizę i uważa go za czarną owcę rodziny, dając mu często odczuć swoją niechęć. Chłopak angażuje się w różne niebezpieczne działalności, co nie pozostanie bez wpływu na jego życie. Z kolei Eliza jest zdolną pianistką i z muzyką oraz koncertowaniem wiąże swoje życiowe plany. Jednak żyją w bardzo niespokojnych czasach, efektem czego jest Powstanie Listopadowe, które w znaczący sposób zaważy na życiu rodziny. Ojciec tej dwójki, Leon Bielski w obawie przed tym, iż wkrótce Moskale zdobędą Warszawę, wysyła córkę do kuzyna w Londynie, zaś Stanisław osiądzie w Wojtarowiczach na Litwie, gdzie podejmie pracę jako guwernant małego Michasia. LONDYN/WOJTAROWICZE Eliza jakoś sobie radzi w tej Anglii, chociaż żyje bardzo skromnie z udzielanych lekcji gry na fortepianie. Pewnego dnia na jej oczach pod kołami wozu konnego zginie dziewczyna zwana Iskierką. W ostatnich chwilach życia poprosi ją o to aby wydostała z sierocińca jej córeczkę Nelly i zapewniła jej opiekę. Przy całej tej sytuacji obecny jest Amerykanin, student medycyny -Mark, który udziela Iskierce pierwszej pomocy, a potem razem z Elizą będzie pomagał wydostać z ochronki Nelly i zawiąże się między nimi bliższa znajomość. Czy wyniknie z tego coś więcej? Eliza obraca się w świecie muzyki i w jej życiu pojawi się pewien bardzo znany kompozytor, który będzie chciał pomóc jej w realizacji muzycznych marzeń i między nimi również coś zaiskrzy. W którą więc stronę zwróci się serce dziewczyny? Studenta medycyny czy sławnego kompozytora? Sprawy jeszcze bardziej skomplikują się u Stanisława, który nawiąże płomienny romans ze starszą od siebie Telimeną Grodzką, żoną swojego srogiego i nieobliczalnego pracodawcy, który lubi sobie wypić i ma mocną rękę oraz gwałtowny charakter, a także jest wyjątkowo brutalny w stosunku do kobiet. A tymczasem w Londynie grasuje seryjny morderca kobiet, zapewne Kuba Rozpruwacz, co budzi trwogę mieszkańców miasta, gdyż morderca jest nieuchwytny i morduje w wyjątkowo bestialski sposób. Przy okazji warto też zwrócić uwagę na losy Nelly, bardzo rezolutnej i temperamentnej dziewczynki. Chociaż sierota, to jednak na swój sposób umie sobie radzić w życiu, ale ma też zdolność do sprowadzania na siebie kłopotów. Pierwsza część serii PANI NA WRZOSOWISKU to rzeczywiście preludium do dalszych wydarzeń, gdyż w tej pierwszej części autorka zaznajamia nas z bohaterami, z realiami życia w tamtych czasach i prowadzi wydarzenia w taki sposób, iż czytelnik ma świadomość się, iż to wszystko tak naprawdę dopiero się rozkręca, a wystrzeli z całą mocą w dwóch kolejnych tomach. Momentami akcja nieco się dłużyła, jednak czuć ten charakterystyczny dla autorki klimat historii Polski i Europy, która wplata się w losy bohaterów, wpływając na ich drogę życiową. Tym razem nie było tak porywająco jak w przypadku serii "Lilie królowej", ale z pewnością ta pierwsza część wypadła obiecująco w stosunku do dwóch kolejnych tomów, w których mam nadzieję wszystko pięknie się rozwinie i dostarczy nam mnóstwa wrażeń i emocji.

„Azyl dla serc” to obyczajowa powieść o Weronice, ambitnej weterynarz. Weronika, porzuca dotychczasowe, pełne stresu życie w metropolii i wraca na wieś, do rodzinnego majątku Garlickich. Ucieka przed przeszłością, odnajduje spokój, leczy zwierzęta i odkrywa miłość. Buduje życie na nowo w otoczeniu natury. To książka, która przypomina, że czasem w dawno opuszczonych miejscach z przeszłości, możemy odnaleźć swój prawdziwy dom. To powieść, która porusza serce i skłania do refleksji. Z przyjemnością się ją czyta.

Kolejna książka Krystyny Mirek po którą sięgnęłam z przypadku i która zostawiła ślad w moim sercu na dłużej, po „Pojedynku uczuć” wiedziałam już, że autorka poruszając trudne tematy życia codziennego pisze to w taki sposób, że od pierwszego rozdziału czułam przywiązanie do bohaterów książki, z tą nie było inaczej, bardzo trudna historia, pokazująca ile wyrzeczeń człowiek czasem jest zmuszony podjąć dla dobra dziecka, miłości czy zdrowia. Wątki opisane w książce pomimo tego, że właściwie od początku można się domyślić kto z kim i w jakich powinowactwach jest połączony sprawiają i tak, że książkę czyta się jednym tchem bez momentów znużenia. Polecam każdemu, bo naprawdę książka skłania do refleksji i docenienia tego co ważne w życiu. Nie zawiodłam się ani przez chwilę i teraz już wiem, że przeczytam wszystkie książki Katarzyny Mirek, bo zostawiają ślad w sercu i naprawdę skłaniają do przemyśleń!

Książka, która mnie nie tylko poruszyła — ona mnie złamała. Każda strona to jakby kolejny cios w serce, w duszę, w wiarę w człowieka. Czytałam i czułam, jak coś we mnie pęka. Nie wiem, co bolało bardziej — milczenie świata, okrucieństwo w sutannie, czy bezradność tych, którzy zostali sami ze swoim cierpieniem.Ta książka zostanie we mnie na zawsze! Jak blizna !Jak krzyk, którego nikt nie chciał usłyszeć !

Słuchajcie, jeśli szukacie czegoś, co otuli Was jak ciepły kocyk w chłodny wieczór, to ta historia Aleksandry Rak jest strzałem w dziesiątkę. Opowiada o Mai, która po stracie dziadków próbuje poukładać swoje życie na nowo w starym familoku, odnajdując po drodze pasję do szycia aniołów i budując niezwykłe więzi z barwnymi sąsiadami. Muszę przyznać, że to taka książka, przy której po prostu odpoczywasz. Nie jest to może literatura, która wywróci nasze postrzeganie świata do góry nogami czy wniesie do życia głębokie filozoficzne prawdy, ale spędza się z nią czas naprawdę miło i bezstresowo. Idealnie nadaje się na momenty, kiedy masz ochotę na coś lekkiego i zupełnie niezobowiązującego – po prostu czytasz i czujesz, jak schodzi z Ciebie napięcie. Krótko mówiąc: polecam każdemu, kto potrzebuje odrobiny literackiego wytchnienia bez zbędnego ciężaru.

„Burza brązowych loków przyczepionych do bardzo długiego ciała. Dziunia, księżniczka…”. „Wszystko w porządku? – niski głos dotarł do jego świadomości. Gdyby Jakub chwilę się nad tym zastanowił, nazwałby go przyjemnym, dźwięcznym, zaskakującym. Spojrzał w górę i zobaczył wlepioną w siebie parę zielonych, przestraszonych oczu w kształcie migdałów, umieszczonych w twarzy, która wyglądała jak połączenie jakichś figur geometrycznych. Wyłącznie ostre kształty i rysy. Wyraźne usta, niczym wycięte w kamieniu.” Oli. Oli oczami Kuby – a to bardzo istotna informacja. Pierwsze spotkanie. Pierwsze wrażenie. Ten obraz już ze mną został. Ta dwójka – jeszcze obcych sobie młodych ludzi – zamieszkała w moim sercu. A potem okazało się, że zmieścili się w nim… w czwórkę. „Zawieszeni” autorstwa Nina Włodarczyk. To opowieść o młodych, zagubionych, już dotkniętych przez życie. Zawieszonych między marzeniami, pragnieniami, odkrywaniem siebie a rzeczywistością. Zwykłych i niezwykłych zarazem. Oli. Kuba. Emi. Edi. Jedna opowieść podzielona na cztery części. Cztery serca… choć może miało być ich więcej. W każdej części poznajemy bohaterów coraz bliżej, ich zmagania, relacje rodzinne, codzienność opisaną tak namacalnie, że serce zaczyna bić w rytm ich słów. Ciężko utrzymać oddech – jakby strach, że spłoszymy tę chwilę, o której właśnie czytamy. Oli. Jego życie obróciło się do góry nogami. Wyobraźcie sobie: mieszkacie w Wielkiej Brytanii, w Oksfordzie. Innego życia nie znacie. I nagle musicie przenieść się do Polski. Do Wrocławia. Oli, który praktycznie wychował się w Anglii, musi odnaleźć się w nowym środowisku, zacząć od zera, zmierzyć się z polską mentalnością – i to w klasie maturalnej. To ogromne wyzwanie. A może… przeznaczenie? Oli jeszcze tego nie wie. Kocha swoją rodzinę. Ma niezwykłą relację z tatą – pełną rozmów, wsparcia, zrozumienia. Ale teraz role się odwracają. To Oli staje się oparciem dla rodziców. Ukrywa własne demony, bo właśnie toczy się inna walka. Potwór nicości chce zabrać jego świat. Jego ostoję. Spotkanie z tą trójką – której świat również pękł – następuje w czasie żałoby i straty. I właśnie tu pojawia się przeznaczenie. Połączyło cztery pęknięte serca i zaśpiewało im głosem Oliego „Impossible Dream”. Choć ta piosenka należała do… stała się początkiem nowej drogi. Kontynuacją marzeń. Z M. w sercu i Olim u boku. Jeśli chcecie poznać tę historię – nie ma na co czekać. Życie dzieje się teraz. I właśnie teraz daje Wam szansę zakochać się w Zawieszonych ❤️ Do zobaczenia tam, gdzie żadne marzenie nie jest niemożliwe, @ponad_gwiazdami