Nienawidzę Baśniowa, tom 2: Fujowy żywot

Miałem sporo mieszkalnych uczuć podczas czytania. Remendera polubiłem za nihilistycznego i mocno zakręconego FEAR Agenta. Tu też jest ten cyniczny nastrój, ale momentami przytłaczała mnie ilość egzystencjalnych przemyśleń w scenariuszu. Sama fabuła intryguje, choć tytułowa "Śmiertelna Klasa" w szkole zabójców jest tylko tłem. Komiks koncentruje się na grupie bohaterów, którzy są zwyrodnialcami i ćpunami. Na pewno nie jest łatwo ich polubić czy z nimi sympatyzować. Ale też nie sposób nie śledzić z zainteresowaniem ich absurdalnych przygód. Momentami się męczyłem i frustrowałem, ale już końcówka to była totalna jazda bez trzymanki. Mimo uwag do tomu #1 sięgnąłem po kolejne i bardzo się z tego powodu cieszę, bo to co się dzieje dalej jest po prostu rewelacyjne. Dawno tak nie miałem, żeby nie zachwycić się początkiem, a potem tak totalnie wsiąknąć w jakiś komiks.

Nie wszystko mi zagrało w pierwszym tomie Deadly Class, ale kontynuacja to po prostu komiksowa poezja. Brutalna, cyniczna, wulgarna i dosadna do bólu, ale poezja. Dawno się tak nie bawiłem i nie uśmiałem przy żadnej lekturze. Komiks pochłania się jednym tchem. Nie byłem w stanie się oderwać nawet na chwilę i od razu sięgnąłem po kolejny tom. Możliwe, że taka doza absurdu, cynizmu i przemocy kogoś kompletnie odrzuci, ale dla mnie to była rewelacja. Może sam jestem trochę nihilistą, bo po prostu uwielbiam te przepełnione goryczą scenariusze Rick Remender. Oby seria była tak mocna do samego końca.

Podchodziłem do tego komiksu dość sceptycznie, bo słyszałem zróżnicowane opinie na temat tej serii. Okazało się, że zupełnie niepotrzebnie, bo historia jest bardzo ciekawa i warto się z nią zapoznać. Przede wszystkim całość fabuły opiera się na bardzo ciekawej i oryginalnej koncepcji - postapokaliptyczny klimat bez apokalipsy... Akcja rozwija się dość dynamicznie, bohaterowie są dobrze wymyśleni, a ciekawy klimat całości jest jeszcze podkreślony przez dobrze dobranego rysownika. Na pewno sprawdzę pozostałe tomy serii.

Royal City Tom 1 Krewni to komiks autorstwa Jeffa Lemire’a. Opowiada o rodzinie Pike’ów, która zmaga się z traumą i trudnymi wspomnieniami po tragicznej śmierci jednego z jej członków. Akcja rozgrywa się w tytułowym Royal City, małym miasteczku, w którym historia i losy rodziny splatają się w sposób niezwykle osobisty i emocjonalny. Komiks jest mieszanką dramatu psychologicznego i elementów nadprzyrodzonych. Lemire doskonale balansuje między realistycznymi relacjami między postaciami a bardziej metafizycznymi wątkami, które nadają historii głębi. Narracja jest subtelna, pełna nostalgii i melancholii, co sprawia, że jest to dzieło, które nie tylko wzbudza emocje, ale również zmusza do refleksji nad przeszłością, pamięcią i rodziną. Styl graficzny Lemire’a, choć jak zwykle jest dość surowy i prosty, doskonale pasuje do tonu historii. Rysunki są trochę niewyraźne, pełne kontrastów, co potęguje atmosferę smutku i niepokoju. Komiks często korzysta z symboliki, a jego złożona struktura opowieści sprawia, że nie wszystko jest od razu jasne, co wymaga od czytelnika zaangażowania i uwagi. Wielką siłą komiksu jest jego umiejętność budowania głębokich postaci. Każdy członek rodziny Pike’ów ma swoje własne tajemnice, które są odkrywane w miarę rozwoju fabuły. Historia ukazuje, jak różne emocje i niewypowiedziane słowa mogą ciążyć na ludziach przez całe życie. Jedynym minusem tomu jest zbyt szybkie tempo akcji na końcu oraz zbyt krótkie zakończenie. Polecam, najlepszy komiks Lemire’a jaki do tej pory czytałem. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DHvAZi_sKGH/?igsh=c3c3dHpiZjE0ZHd3

Szczerze mówiąc, mam dość ambiwalentne uczucia co do tego komiksu. Bo jest makabryczny, odrażający, pełen glutów, rozpryskujących się mózgów, odcinanych głów i innych części ciała. A równocześnie - jest po prostu... fajny ;) Zabawny takim makabrycznym, czarnym humorem, którego nie sposób nie lubić. No i sam finał, kiedy głównej bohaterce już prawie, po tych niemal 30 latach udało się wreszcie wydostać z Baśniowa... Powala na łopatki :D

Na początku czytania, stwierdziłem - o, będzie kolejna pozycja na sprzedaż i zwolni się miejsce na półce.... Czym jednak dalej w las, tym bardziej wciąga :) "Fajnie" narasta sytuacja i daje do myślenia, jak przygotować się na zagrażające nam sytuacje. Ktoś tam napisał poniżej, że historia wypełniona jest niewiarą w człowieczeństwo... w moim odczuciu, pod tym względem jest to bardzo realistyczny przebieg wypadków, co trzeba mieć na uwadze w sytuacjach zagrożenia życia...

Ta część, w porównaniu do poprzednich, jest spokojniejsza, zawiera mniej scen akcji. Grupka "przyjaciół" (o ile tak można ich nazwać) się rozpadła, Marcus wpada w coraz większą paranoję. Dużo miejsca poświęcono Marii, trzymam kciuki, żeby mimo wszystko jej sytuacja wyjaśniła się pozytywnie. Tak jak pisałam przy poprzednich tomach, "Deadly Class" to komiks surowy, brutalny, naładowany wulgaryzmami i brudem. "Wężowisko" wydaje się być częścią przejściową, kolejna wielka rozróba wisi w powietrzu. Ogólnemu załamaniu głównego bohatera towarzyszą kadry kolorowane zgodnie z panującymi aktualnie emocjami. Podobała mi się formuła dziennika, który na marginesie komentował rzeczywistość. Serię polecam fanom tytułów nietuzinkowych, zaskakujących, gwarantujących mocne wrażenia.

Pierwszy tom tej serii to oniryczna opowieść o rodzinie Pike’ów, która mierzy się z traumą po stracie najmłodszego członka rodziny. Było w niej wiele melancholii i subtelnych motywów nadprzyrodzonych. W drugim tomie melancholia wciąż jest obecna, ale elementy paranormalne znikają. Tym razem mamy do czynienia z prequelem – historia cofa się do czasów sprzed wydarzeń z pierwszego tomu i skupia się na nastoletnim rodzeństwie Pike’ów, tuż przed tragedią. Tommy, najmłodszy z rodzeństwa, czuje się odrzucony, ale nie wydaje się, by szczególnie mu to przeszkadzało. Żyje we własnym świecie. Niestety, zmaga się z przewlekłymi, ostrymi migrenami. Opowieść wciąga od pierwszych stron. Wraz z rozwojem wydarzeń narasta napięcie – wiemy przecież, jak ta historia się skończy. Wszystko zmierza ku kulminacyjnemu punktowi: imprezie w opuszczonej fabryce. To niezwykle emocjonalna podróż. Kiedyś Netflix miał taki serial 13 Powodów (pierwszy sezon), komiks bardzo mi go przypominał – podobna atmosfera, podobny ciężar emocjonalny. Ilustracje są utrzymane w charakterystycznym dla Lemire’a stylu, który bardzo mi odpowiada. Doskonale oddają klimat opowieści. Zdecydowanie polecam – to naprawdę wyjątkowa rzecz! Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DIim7a2sPFs/?igsh=OTIybTNlZWU0c25y

Wybitnie napisane małe arcydzieło, wykorzystujące motywy transhumanistyczne do opowiedzenia historii na temat rodziny syntezoidów, poszukującej normalności mimo niesprzyjających okoliczności i piętrzących się problemów. Niech was nie zwiedzie przepiękna, kolorowa oprawa wizualna, klimat jest tu dość ciężki, a wraz z kolejnymi przeszkodami na drodze Visionów i kolejnymi próbami utrzymania pozorów bycia zwyczajną rodziną, wcale nie staje się przyjemniejszy. To smutna, dość tragiczna, ale i dojrzała historia, nasycona świetną narracją i bardzo dobrymi dialogami. Mimo, że nie czytałem zbyt wielu komiksów, mogę śmiało postawić "Visiona" wśród najlepszych historii rysowanych, jaką dziś można przeczytać.

Królowe szczurów to świetny tytuł fantasy w stylu D&D. Tytułowe bohaterki to grupa czterech dziewczyn, które parają się utrzymaniem porządku w mieście. Przynajmniej w ich mniemaniu, bo komendant straży miejskiej ma na ten temat inne zdanie. Jedna jest czarodziejką, inna złodziejką, kolejna rycerzem (paladynką?) a ostatnia każdym po trochu. Wpadają w tarapaty, bo lubią się bić w tawernie, po spożyciu dużej ilości alkoholu. W dodatku po dziwnym zleceniu odkrywają, że ktoś chce je zabić i prowadzą w tej sprawie swoje śledztwo. W walce są brutalne, wulgarne i pozbawione skrupułów, dlatego czyta się to wszystko gładko i dosyć szybko. Kreska też daje radę, więc polecam.

Przedostatni tom Czarnego młota przynosi nam wyjaśnienia. Może nie wszystkie wątki zostają tutaj domknięte, ale czytelnik dostaje wiele odpowiedzi. Po zniknięciu Lucy bohaterowie czują, że są blisko rozwiązania tajemnicy jednak ktoś cały czas próbuje im mieszać szyki. Nowy Czarny młot trafia do dziwnego miejsca, z którego można wyjść tylko znajdując odpowiednie drzwi. Koniec tomu to przełom gdzie obecność na farmie zostaje wyjaśniona. Po raz kolejny autorzy dają nam świetny komiks z trzymającą w napięciu akcją, a Lemire w pewnym momencie dodaje tylko smaczku wprowadzając na chwilę postać ze swojego innego komiksu - Łasucha. Z niecierpliwością czekam na finał.

Tym komiksem bardzo się zainteresowałem po przeczytaniu jego opisu. Oto mamy dziewczynkę, która należy do jednego z licznych gangów ulicznych i jako jedna włamuje się do domu pewnego bogatego jegomościa. O facecie krążą plotki, jakoby był czarnoksiężnikiem bo potrafi tchnąć życie w porcelanowe konstrukty. Dziecko zostaje jednak przyłapane i... tutaj akcja zaczyna się zmieniać, choć osoba oczytana w baśniach rejonów wschodnioeuropejskich raczej łatwo odgadnie, jak całość się potoczy. Czy to źle? Nie dla mnie, bowiem bawiłem się podczas lektury przednio. Nie jestem pewien, czy autorzy tego komiksu, czyli Benjamin Read (scenariusz) i Chris Wildgoose (rysunki), czerpali inspirację z baśni, ale czytając ich dzieło, jak żywe wyrosło mi przed oczami kilka baśni, które poznałem za szczeniaka. Co prawda tam nie było porcelany, a glina, ale i tak część wątków, czyli choćby sam proces ożywiania konstruktów, był bardzo, ale to bardzo podobny. No i akcja nie działa się w Anglii, tylko bodaj na Węgrzech albo w Rosji Carskiej, zaś głównymi bohaterami byli żydzi. Tak, między innymi chodzi o przypowieść o Golemie, ale to nie jedyna historia z konstruktem tego typu. Żałuję tylko, że moje książki leżą gdzieś w domku rodziców na wsi i nie mam teraz do nich dostępu, bo chętnie przytoczyłbym tutaj tytuły poszczególnych opowieści. Dla mnie to jednak ogromny atut, bowiem ułatwiło mi to wejście w świat tego komiksu. Komiks jest na tyle krótki, że wolałbym nie zdradzać za wiele elementów fabuły. Zresztą w pewnym momencie łatwo poskładać wszystkie podpowiedzi ukryte na poszczególnych kadrach i rozwiązać zagadkę "Porcelany". Część zresztą wskazówek mamy na okładce, zatem uważny czytelnik powinien mniej więcej w połowie posiadać niemal kompletne rozwiązanie. Czy to źle? Osobiście tego tak nie odebrałem, bo fabuła oraz rysunki wciągnęły mnie bez reszty. Do tego na końcu jest pięknie opracowany szkicownik, który bardzo dużo wnosi do wrażeń z lektury tego komiksu. Chętnie zatem poczekam na kolejny tom, bo jak wnioskuję taki powstał, gdyż komiks w oryginale wydano w 2013 roku. Jeśli kontynuacja przygód małej ulicznicy będzie na tym samym poziomie, to zapowiada się interesująca przygoda.

Trylogia, która zachęciła mnie głównie kreską i konceptem. Pierwszy tom wprowadza nas do świata zamkniętej społeczności i kryminalnej zagadki, zarysowuje główne postaci i tło fabularne. Mocna rzecz, intrygujące co będzie dalej. Kreska i kolory fenomenalne, choć nie dla każdego.

Czy tylko ja mam wrażenie, ze para agentów FBI na maksa przypomina pewien duet z serialu z literką X w nazwie? 😉 Podoba mi się motyw, doceniam. Z plusów: - pachnąca deszczem; wielka szkoda że tak się potoczył ten wątek, liczyłam na więcej - niektóre kadry mają przepiękne tła ❤

Lubię prozę Lovecrafta, uwielbiam grę Bloodborne, szanuję dokonania Alana Moore’a. Z tego powodu sięgnąłem po komiks Neonomicon. Początek był bardzo wciągający. Duszna i ponura atmosfera, bohater rasista i homofob, obskurny hotel, a w tle zagadka kryminalna. Agent FBI poszukuje sprawcy piętnastu bestialskich morderstw. W wyniku śledztwa trafia do pewnego klubu, gdzie namierza dziwnego mężczyznę, który swoją twarz skrywa za chustą. Pierwsza historia była naprawdę klimatyczna i wciągająca. Niestety, w przypadku drugiej opowieści, gdzie bohaterami staje się para agentów, poziom znacząco spada. Wracają oni do sprawy, którą badał ich poprzednik, i szybko trafiają na pewne tropy. Docierają do miasteczka Salem, gdzie pod przykrywką udają się na rytualną orgię organizowaną przez tajne, okultystyczne stowarzyszenie. Niestety, ta historia jest wręcz obrzydliwa. Autentycznie z trudem dotrwałem do końca. Pod względem graficznym komiks prezentuje solidny poziom. Choć nie jestem wielkim fanem stylu Jacena Burrowsa, muszę przyznać, że dobrze poradził sobie z ilustrowaniem makabrycznych scen. Jego kreska skutecznie buduje mroczny i niepokojący klimat, co jest dużym atutem tej pozycji. Podsumowując, Neonomicon pozostawia mieszane uczucia. Pierwsza połowa komiksu była świetna i wciągająca, ale druga część znacząco obniżyła moją ocenę. To tytuł, który trudno polecić – chyba że ktoś jest wyjątkowo zafascynowany tematyką Lovecrafta i nie boi się kontrowersyjnych treści.

Spoko, ale wolałabym chyba jednak nieco spokojniejsze tempo, tak aby móc się jakoś zżyć z bohaterami, kogoś w ogóle polubić. Plus za pokazanie, że jak zwykle Amerykanie od razu świrują na punkcie Odrodzonych. Nie będę może pisać w czym rzecz żeby nie spoilować, ale dokładnie tak mi się kojarzy ten naród, ich reakcje - całe to szaleństwo jest jak najbardziej w ich stylu.

Bardzo lubię mitologię skandynawską. Swego czasu w ogóle mocno interesowałem się wszelkimi mitologiami ludów zamieszkujących Europę, a obecnie powoli powracam do tego zainteresowania. W dużej mierze dzięki komiksom, gdzie autorzy chętnie sięgają po tą tematykę. "Vei" jest jedną z tych serii, ale od nieco innej strony. W końcu na pierwszym planie nie mamy postaci z Midgard, czyli świata ludzi, a Jotunheim, mitycznego królestwa olbrzymów. Tytułową wojowniczką jest Vei, młoda kobieta mająca w sobie krew olbrzymów, będąca ran, czyli świętą wojowniczką, mająca walczyć w turnieju gdzie stawką jest panowanie nad Midgardem. Otóż dawno temu Asowie i Jotunowie się poróżnili, a gdy nastał kres wojny pozostał jeden spór - Kto ma władać światem ludzi. Rozwiązano go zatem w klasyczny sposób poprzez pojedynek, ale nie wszystko okazuje się być czarno-białe. Fabuła nie jest w żadnym stopniu skomplikowana, zaś jeśli ktoś siedzi w skandynawskich mitach, to szybko zacznie przewidywać fabułę. Tutaj pojawia się coś, czego troszeczkę brakowało mi w serii "Thorgal", mianowicie inne podejście wizualne do postaci Asów, czyli bóstw Asgardu, oraz olbrzymów. Tutaj miły akcent, że nie pomylono roli Frigg i Freji, co nieraz ma miejsce w popkulturze. Niemniej mimo kilku smaczków tego typu, komiks przedstawia raczej znane szerszej publice wątki z mitologii nordyckiej. Mamy zatem zmiennokształtnego Lokiego, który tutaj jest w pewnej części człowiekiem i bardzo przypomina swój odpowiednik z komiksów Marvel. Do tego klasyczny obraz Odyna, kilka powszechniej znanych stworzeń i walkirii. Niby nic szczególnego, ale i tak cieszy to oko, bo scenariusz jest po prostu napisany dobrze. Ciekawą postacią jest Dal, człowiek z Midgardu, który trafił do Jotunheim wraz z wyprawą, zainicjowaną przez swego pana. W zasadzie jako jedyny człowiek ma coś do powiedzenia w tej historii, bo reszta występuje epizodycznie i to w dosłownym tego słowa znaczeniu. Dal jest odważny, troszkę naiwny oraz nie zna niczego poza areną i walką o przetrwanie. Z jednej strony to bardzo klasyczna postać, z drugiej szybko wzbudziła moją sympatię. Zresztą podobnie działa on na Vei, z którą szybko zacieśnia znajomość. Jedyne co mi nieco przeszkadzało to rysunek. Nie jest on zły, ale nieraz postacie wyglądały zbyt słodko. Wręcz niczym wyjęte ze świata Barbie. Naprawdę lipnie się patrzy, jak rosły wiking, z masą blizn na ciele o twarzy wąsatego Kena i licu niczym porcelanowa laleczka, krwawo rozprawia się ze swoimi przeciwnikami. Jeszcze gorzej to wypadało w scenach gdzie twarz postaci wyginał grymas szaleństwa, śmiechu albo pogardy. Serio, aż mi się chciało śmiać, bo przywodziło to na myśl wszelkie parodie o wikingach. Gdy do tego dołoży się pojedyncze sceny negliżu (w pełnej krasie) i seksu, to efekt jest dość.... unikalny. Ostatecznie jednak jestem ciekaw jak potoczy się ta historia. Finał jest interesujący, scenariusz trzyma poziom, choć to nic odkrywczego, a rysunek da się przeżyć. Pierwszy tom "Vei" to dobry komiks. Może nie jakiś bardzo dobry, ale naprawdę niezły i miło spędziłem czas nad jego lekturą. Do tego naprawdę chcę wiedzieć, co będzie dalej i czy autor może choć troszkę mnie zaskoczy. Zatem jeśli ktoś lubi lekką, niewymagającą lekturę w klimatach mitologii nordyckiej, to wydaje mi się że ten tytuł będzie dobrą pozycją.

Jezioro Ognia to prosta i szybka opowieść z wartką akcją i fajnym twistem. Głównym motywem jest tutaj walka ze złem, której centrum stanowi Szatan i demony. Akcja dzieje się we Francji w czasach wojen albigeńskich (1209-1229). Kościół katolicki walczy z herezją katarską w Langwedocji. Jak nie wiadomo o co chodzi, to oczywiście chodzi o kasę i to, że część Francuzów nie chciała gadać z papieżem. Dominikanie, wraz z rycerzami polują więc na heretyków. Ale to tylko tło do głównej historii. Bo dominikanie oraz rycerze nie wiedzą, że na prowincji czai się dużo większe zło aniżeli zło herezji. To zło z kosmosu. Tak, dobrze czytacie. Walka z kosmitami. W XII wiecznej Francji dochodzi do katastrofy statku obcych – kto był na tym statku? Tego do końca nie wiadomo. Wiadomo jednak, że uwolniły się istoty przypominające Xenomorfy ze znanej serii filmów Obcy. Ich głównym celem – jedzenie. Ich głównym pożywienie - ludzie. Bardziej w sumie to przypomina Tyranidy z Warhammera 40k. Zasadniczo wszystko w tej historii jest takie jakie być powinno. To niezobowiązująca rozrywka z historią w tle w której dzielni rycerze zwalczają zarówno zło w postaci obcych, jak i zło tkwiące w kościele w postaci grubego zakonnika. Jednocześnie dochodzi do wybaczenia heretyczce i próba jej uratowania. Wszystko kończy się absolutną jatką w dobrym stylu lat 80. Czy polecam? Oczywiście, to naprawdę fajna rozrywka na jeden strzał i jeden wieczór. Pewnie, niektóre wątki mogłyby być bardziej rozwinięte ale nie ma co drzeć szat. Nawet jak te szaty są dominikańskie.

Tytułowy Zbir i jego kumpel Frankie nie mają łatwego życia. Od samego początku zmagają się z hordami zdechlaków, Kapłanem Zombie, zwanym też jako Kaznodzieja (nie, nie ten Kaznodzieja), przerośniętymi szczurami i całym zastępem ryboludzi. Na naszym rynku komiksowym Zbir również nie miał dotąd szczęścia. W latach 2004-2006 wydawnictwo Taurus Media próbowało przedstawić go naszym czytelnikom, ale gdzieś coś poszło nie tak i po trzech albumach, seria znikła. Realizowany (podobno) od wielu lat film, który ostatecznie miał się pojawić w 2018, również nie ujrzał światła dziennego. Dostaliśmy jedynie zwiastun i tyle. Niemniej "The Goon" w końcu doczekał się u nas ogromnego wydania zbiorczego, którego pierwszy tom liczy sobie niemal 500 stron. Drugi, zapowiedziany na ten miesiąc, nieco ponad 400, a w albumach mieści się spora liczba dodatków w postaci szkiców, okładek i materiałów od autora oraz amerykańskich recenzentów. Komiks w USA obrósł zresztą nie małym kultem i pozwolił jego autorowi, wieść spokojny żywot. Czy jednak i mnie kupił? W pewnym sensie tak, bo na pewno chce przeczytać całą serię, ale z drugiej strony przygody Zbira i jego kurduplowatego kumpla Frankiego mocno zalatują paździerzem. Seria jest bardzo specyficzna, obfituje w niezbyt wyrafinowany humor, co zresztą było zamierzone, oraz dość brutalna. Sam autor naśmiewa się z niej, przyznaje wprost, że pierwsze opowieści od strony graficznej było słabe, ale i scenariusz nie powalał na kolana. "The Goon" od samego początku nie był robiony jako dzieło ambitne, tylko ostra, wulgarna i bezpruderyjna satyra. To się udało, choć faktycznie pierwsze zeszyty strasznie się zestarzały i mnie osobiście dość mocno wynudziły. Jest to w zasadzie kalejdoskop mordobicia bez większego polotu, z szczątkowym scenariuszem. Później, gdy rozwija się akcja i zostaje wyjaśnionych parę spraw, całość nabiera jako takiego sensu. Niemniej to nadal jest mordobicie z Fatality w roli głównej. I owszem, znajdzie się ogrom amatorów tego typu komiksu, ale również tyle samo przeciwników. Osobiście jestem gdzieś pośrodku, bo lubię takie historyjki. Cholera, jestem wielkim fanem filmu "Krwawa uczta" (tylko część pierwsza, pozostałe to rynsztok), który oglądałem bodaj 21 razy, w tym większość na trzeźwo. Niemniej w "The Goon" miejscami zwyczajnie się nudziłem. W mojej opinii historie są strasznie nierówne. Jedne czytałem zanosząc się przy tym śmiechem, inne katowałem z recenzenckiego obowiązku. Musze jednak przyznać, ze mniej więcej od połowy tego albumu, zdecydowanie dominowały historyjki udane. BA! jedna nawet była z gościnnym występem Hellboya. Na polu rysunku również widać w tym albumie ogromny rozwój autora. Pierwsze rysunki są miejscami naprawdę mało ciekawe. Nie powiedziałbym, że siermiężne albo brzydkie, tylko zwyczajnie mało interesujące. Z czasem widać jednak powolną zmianę stylu i swoisty rozwój postaci. Do mnie to trafiło, bo od mniej więcej drugiej połowy tego albumu, rysunek bardzo mi podszedł. Mimo wszystko uważam, ze warto było poświęcić czas na lekturę tej ogromnej cegły. Jest to ogromny kawał amerykańskiego komiksu, do tego wielokrotnie nagradzanego. Wydanie zbiorcze pozwala nam poznać jego ewolucję i tak naprawdę zrozumieć, czemu "The Goon" odniósł sukces. Jak pisałem wcześniej - jest to wyjątkowo specyficzna lektura, zatem lepiej podejść do niej z stosowną dozą dystansu. Wydaje mi się, że warto w nią zainwestować, o ile interesujemy się komiksem amerykańskim.

Pierwszy tom „Rat Queens” przykuwał uwagę niestandardowymi bohaterkami jak na realia opowieści fantasy. Drugi raz jednak nie da się zaskoczyć tym samym. Co kolejna odsłona serii ma do zaoferowania? Miasto Palisada ponownie znajduje się w niebezpieczeństwo. Na niebie otwierają się portale, z których wychodzą mackowate stwory. Członkinie Rat Queens razem z innymi bohaterami stawiają im czoło. Na pierwszy rzut oka widać tutaj pewną powtórkę fabularną w stosunku do pierwszego tomu. Po części jest to uzasadnione, bo kontynuowana jest intryga z poprzedniej odsłony. Jednakże trochę za szybko zastosowano podobne zawiązanie akcji, przez co fabuła wydaje się wtórna. W dalszym ciągu jednak seria broni się postaciami. Violet i Hannah dostają nawet dwa osobne rozdziały poświęcone ich przeszłości, z których można się o nich więcej dowiedzieć. Wydarzenia z tego tomu mają wpływ na bohaterki i część z nich zaczyna inaczej postrzegać pewne sprawy, a także zostają ujawnione pewne tajemnicy. Nawet czarny charakter o dosyć typowej motywacji okazuje się w pewnym momencie dobrze napisaną postacią. Mam mieszane uczucia co do rysunków. Podobały mi się spokojne sceny obyczajowe, które potrafią dobrze oddać uczucia bohaterów Jednakże sceny akcji były dla mnie zbyt chaotyczne. Pierwszy tom wciągnął, drugi już trochę mnie zmęczył. Dalej jednak lubię postacie i mam nadzieję, że trzeci tom da im bardziej oryginalną fabułę.