Niebo bez ptaków

To jedyna książka, którą przeczytałem, która koncentruje się stricte na dzieciach i ich oprawcach. Autorka relacjonuje historię Eugenii Pol, nadzorczyni w niemieckim obozie koncentracyjnym dla dzieci polskich przy ul. Przemysłowej w Łodzi. Ostrzegam, książka ściska za serducho, bo krzywdy dzieją się małym bezbronnym dzieciom.

Kiedy myślimy o literaturze dotyczącej Holokaustu, często spodziewamy się opisów, które zamykają nas w kręgu czystego cierpienia. Jednak książka Anny Dobrowolskiej „Byłem fotografem w Auschwitz. Prawdziwa historia Wilhelma Brassego” to dzieło wymykające się prostym klasyfikacjom. To lektura wstrząsająca, ale jednocześnie fascynująca, napisana z niezwykłym wyczuciem i szacunkiem do bohatera, którego oczy widziały to, co dla większości z nas jest niewyobrażalne. To nie tylko biografia – to dokument o ogromnej sile rażenia, który powinien znaleźć się w każdym polskim domu. Wilhelm Brasse, młody fotograf z Żywca, trafił do Auschwitz za odmowę podpisania Volkslisty i próbę ucieczki na Węgry. Jego talent stał się dla niego przekleństwem i wybawieniem jednocześnie. Jako obozowy fotograf na zlecenie SS musiał dokumentować wszystko: od policyjnych portretów nowo przybyłych więźniów, przez pseudomedyczne eksperymenty Josefa Mengele, aż po prywatne zdjęcia oprawców. Anna Dobrowolska wykonała tytaniczną pracę, oddając głos samemu Brassemu. Konstrukcja książki, oparta na relacjach bohatera, sprawia, że czytelnik ma wrażenie uczestniczenia w intymnej spowiedzi. Brasse nie opowiada o sobie jak o bohaterze; mówi o strachu, o paraliżującym poczuciu winy z powodu lepszego jedzenia, o traumie patrzenia w oczy dzieciom idącym na śmierć. Ta perspektywa – „uprzywilejowanego” więźnia, który jest świadkiem, a nie tylko ofiarą – jest unikalna i niesamowicie cenna dla zrozumienia mechanizmów obozowego piekła. To, co czyni tę publikację wyjątkową, to symbioza tekstu z materiałem wizualnym. Książka jest bogato ilustrowana fotografiami, które dziś stanowią najważniejsze dowody zbrodni hitlerowskich. Patrząc na te zdjęcia, mając w pamięci opowieść Brassego o tym, jak ustawiał światło, jak kazał więźniom zdejmować czapki, jak próbował w tych kilku sekundach przekazać im choć cień współczucia – czujemy dreszcz, którego nie wywoła żaden podręcznik historii. Dobrowolska unika taniej sensacji. Jej styl jest powściągliwy, co paradoksalnie wzmacnia przekaz. Autorka pozwala faktom mówić samym za siebie. Moment, w którym Brasse opisuje fotografowanie młodych dziewcząt poddawanych okrutnym eksperymentom, a potem pali negatywy pod koniec wojny, by nie wpadły w ręce Niemców, jest jednym z najbardziej poruszających fragmentów w całej literaturze faktu. To opowieść o heroizmie cichym, ocalającym pamięć, gdy nie można było ocalić życia. Dlaczego ta książka jest niezbędna? Entuzjazm wobec tak trudnej tematyki może wydawać się niestosowny, ale w tym przypadku jest on w pełni uzasadniony kunsztem, z jakim ta historia została opowiedziana. „Byłem fotografem w Auschwitz” to hołd dla godności ludzkiej, która przetrwała w najbardziej nieludzkich warunkach. To także przestroga przed tym, do czego prowadzi nienawiść, podana w sposób tak sugestywny, że nie pozwala przejść obok niej obojętnie. Książka Anny Dobrowolskiej to literacki i dokumentalny majstersztyk. Przywraca postać Wilhelma Brassego zbiorowej pamięci nie tylko jako genialnego rzemieślnika, ale jako człowieka o niezwykłym kręgosłupie moralnym. Lektura tej książki to doświadczenie oczyszczające, choć bolesne. Zostaje w głowie na zawsze, każąc nam doceniać każde zdjęcie, każdą chwilę wolności i każde spojrzenie drugiego człowieka. To pozycja wybitna, mądra i absolutnie konieczna.

Wsrząsający dokument o mało znanej historii dzieci z Prus Wschodnich, Kaliningradu,ich cięzkiej doli,głodzie,zebractwie,pozostawionych samych sobie,rozdzielonych od rodzin. Opowieść o nieprawdopodobnym okrucieństwie tzw. wyzwolicieli z Armii Czerwonej, bestialskich gwałtów kobiet. Jak powiedział Beniamin Franklin- nie ma dobrej wojny ani złego pokoju. Tadeusz Baryła, historyk, InstytutPółnocny im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie :O tym jest ta książkazmuszająca do dialogu,do poszukiwania prawdy nie tylko o sobie i innych,których dotknęło koło historii, ale także o życiu i człowieczeństwie.

97/2025 (audiobook 71/2025) Publikacje tego typu z natury rzeczy muszą stanowić kompilację wcześniej opracowanych materiałów. Wszystko, co można było na ten temat napisać – już napisano, czy to ręką specjalistów, czy bohaterów tej książki, czyli synów i córek nazistowskich zbrodniarzy, które to dzieci często – z rożnych powodów i z rożnym skutkiem – publikowały swoje wspomnienia i też analizy rodzinnych historii. I jako taka właśnie zwarta kompilacja – książka Jarosława Molendy spełnia czytelnicze oczekiwania nad wyraz. „Dzieci nazistów” to ciekawa i bogata poznawczo analiza sposobów, w jaki potomkowie zbrodniarzy radzili sobie z brzemieniem barbarzyństwa. Wychowani w bańce rodzinnej, z dala od wojennej rzeczywistości, nie zdawali sobie sprawy – do czasu – z wielu aspektów działalności własnych ojców. Na różnych etapach życia zderzali się z koniecznością spojrzenia na ojców z punktu widzenia reprezentowanego przez opinię publiczną – diametralnie innego niż wspomnienia dziecka wzrastającego w szczęśliwej, pełnej miłości, rodzinie. Bo większość omawianych tu osób własne dzieciństwo wspomina z sentymentem a ojców jako kochających, oddanych opiekunów. Autor wybrał takie przypadki, aby zróżnicować opisywane zjawisko. Poznajemy historie dzieci Josefa Mengele, Heinricha Himmlera, Amona Götha, Hermanna Göringa, Alberta Speera… Ich córki i synowie w różny sposób radzili sobie z „dziedzictwem” swoich ojców. Niektórzy odcinali się od przeszłości, inni do końca czuli się winni, starając się odkupić nie swoje winy np. prowadząc różnoraką działalność na rzecz pojednania. Byli też i tacy, którzy „niedaleko padli od jabłoni” i kontynuowali, przynajmniej światopoglądowo, dzieło swego protoplasty – jak np. Gudrun, córka Himmlera, znanego hodowcy drobiu, którą Oliver Schröm w swojej książce określił jako „olśniewającą nazistowską księżniczką posiadającą status bóstwa dla tych, którzy wierzą w stare, dobre czasy”. „Dzieci nazistów” to kolejna pozycja, którą warto przeczytać w obliczu odradzających się ruchów faszystowskich, nawet w kraju, gdzie faszyści wymordowali kilka milionów osób… Lektor: Konrad Biel

Książka Magdaleny Rigamonti, „Niewygodni. Mówią prawdę o wojnie”, to pozycja, która wdziera się w sumienie czytelnika z siłą pocisku. Autorka, znana z bezkompromisowego podejścia do dziennikarstwa śledczego i wywiadu, tym razem oddaje głos osobom, których relacje nie pasują do wygładzonych, podręcznikowych wersji historii. Moja ocena to solidne 7/10 – to rzetelny, bolesny i niezwykle potrzebny zbiór rozmów, który odziera wojnę z patriotycznego patosu, zostawiając jedynie surowy obraz ludzkiego cierpienia i moralnej dwuznaczności. W przypadku tej książki trudno mówić o fabule w sensie beletrystycznym. To raczej precyzyjnie skonstruowana mozaika wspomnień. Rigamonti rozmawia z ostatnimi świadkami historii – tymi, którzy widzieli rzeź wołyńską, przeżyli obozy, czy walczyli w partyzantce, ale ich opowieści przez lata były spychane na margines. Kluczem doboru rozmówców jest ich „niewygodność”. To ludzie, którzy nie boją się mówić o tym, że polscy bohaterowie bywali katami, a ofiary nie zawsze były niewinne. Autorka rzetelnie prowadzi swoich rozmówców przez labirynty pamięci, wyciągając na światło dzienne detale, które wywołują ciarki. Książka nie skupia się na wielkich bitwach, ale na tym, co działo się „pomiędzy” – w piwnicach, na strychach i w lasach, gdzie walka o przetrwanie często wymagała porzucenia człowieczeństwa. To brutalna lekcja historii, która pokazuje, że prawda o wojnie ma wiele odcieni szarości. Największą siłą tej publikacji jest warsztat dziennikarski Rigamonti. Autorka wykazuje się ogromnym profesjonalizmem, zadając pytania trudne, często bolesne, ale zawsze z szacunkiem do rozmówcy. Jej fachowość objawia się w umiejętności słuchania – pozwala świadkom mówić, nie przerywając im zbędnym komentarzem, co buduje intymną i gęstą atmosferę. Kolejnym atutem jest odwaga w dekonstruowaniu narodowych mitów. Rigamonti nie boi się kontrowersji, wierząc, że tylko pełna prawda, nawet ta najgorsza, może przynieść oczyszczenie. Pomimo wysokiego poziomu, książka posiada pewne słabsze punkty: Emocjonalne przeładowanie: Nagromadzenie traum i opisów okrucieństwa jest tak duże, że lektura staje się chwilami nie do zniesienia. Brak „oddechu” między kolejnymi rozmowami może powodować u czytelnika znieczulenie na opisywane tragedie. Nierówność rozmów: Niektóre wywiady są wybitne i odkrywcze, inne zaś wydają się powielać znane już schematy, co nieco osłabia siłę rażenia całej publikacji. Brak szerszego komentarza historycznego: Choć surowość relacji jest zamierzona, momentami brakuje mocniejszego osadzenia faktograficznego, który pomógłby młodszym czytelnikom w pełni zrozumieć kontekst opisywanych wydarzeń. „Niewygodni” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, że wojna to przede wszystkim trauma pokoleń, a nie tylko daty w podręczniku. Magdalena Rigamonti wykonała rzetelną pracę, ratując od zapomnienia głosy, które dla wielu wciąż są zbyt trudne do wysłuchania.

Książka warta przeczytania choćby ze względu na opis w jaki sposób Niemcy z pomocą Ukraińców mordowali profesorów lwowskich. Już wcześniej czytałem inną książkę na ten temat i jest to opis jak zwalczano polską inteligencję. Były Palmiry, Katyń i wiele innych miejsc gdzie ginął kwiat polskiego narodu. Musimy o tym czytać bo historia lubi się powtarzać.

Pewne historie dotykają mocniej, głębiej... intensywnie. Tak jest w przypadku "Narzeczonej z powstania" Magdy Knedler. Powieści wojenne odbijają swój ślad w sercu podwójnie, zwłaszcza gdy powstają na podstawie wojennych historii... Nie była to łatwa lektura ze względu na jej rozmiar. Ale gdy dotarłam do końca, poczułam ogromne wzruszenie, uświadamiając sobie, że główna bohaterka była Babcią Autorki. Nie jestem w stanie poukładać sobie w sercu i myślach, przez co przyszło przejść pokoleniu naszych Dziadków w czasach wojny, ale także i po niej. "Narzeczona z powstania" to nie tylko historia miłości, która zrodziła się jeszcze przed zbrojnym atakiem. To wspomnienie ludzi, którzy próbowali żyć, działać a potem posklejać swoje okaleczanie serca na nowość... Chciałabym to wszystko pięknie ubrać w słowa. Jest to jednak niewykonalne. Mogę Was tylko zachęcić do lektury. Autorce dziękuję z całego serca za podzielenie się z nami tą historią.

Historia oparta na faktach z II Wojną Światową w tle. To gotowy przepis na lekturę pełną emocji. Po części autorce udało się odwzorować realizm tych tragicznych czasów i losów ludzi o których w tej książce opowiada. Mi nieco przeszkadzał surowy, reporterski styl, który nie pozwolił mi się w pełni wczuć się w tę historię. Autorka tak naprawdę przedstawia tylko wydarzenia z dziennika. Nie pokusiła się o interpretację uczuć i szerszej perspektywy tych zdarzeń, a nazwiska pozostają tylko tymi na papierze tak jakbyśmy usłyszeli o nich w wieczornych wiadomościach. Lektura godna uwagi, choć ja liczyłam na więcej.

Cieszę się, że są takie książki jak "Ogrody na popiołach" Sabiny Waszut, dzięki którym można poznać długo ukrywane karty naszej historii. Historii, o której nawet w szkole nie mówiono. Wiadomo - o Auschwitz wiedzą wszyscy, ale o czasach powojennych, które były również bardzo okrutne, już nie ma tak wielu informacji. Ale też świadkowie długo milczeli. Chcieli żyć. Chcieli zapomnieć. Nie chcieli obciążać bliskich. Byli zmuszeni do milczenia, bali się temu sprzeciwić. Śląsk jest mi nieznany. Nie mam tam rodziny, nie był to nigdy mój kierunek urlopowy, jednak mam nadzieję, że się to będzie zmieniało, bo są to ziemie, które skrywają bardzo bogatą historię, którą chciałabym poznać i lepiej zrozumieć. Autorka porusza tu bardzo trudne tematy, jak wyzwolenie przez Armię Czerwoną, relacje polsko-niemieckie, powojenne realia. Poruszyła mnie do żywego tym jak łatwo było karać ludzi za pochodzenie, za język jakim się posługiwali a nie za ich czyny. Wiele osób zostało straconych za niewinność i to w straszliwy sposób. Totalna niesprawiedliwość, która po wszystkim była tuszowana a kaci mogli dożyć spokojnej starości. Boli mnie ta niesprawiedliwość dlatego tym bardziej powinniśmy znać te historie i o nich pamiętać, zwłaszcza żeby nigdy nie zaginęła pamięć o tych ofiarach. Dawno nie przeczytałam książki za jednym zamachem. Pomimo porannej zmiany zarwałam dla niej nockę. Rozerwała mi serce ale też skłoniła do wielu trudnych refleksji. Koniecznie sięgnij po tę książkę i poznaj historię niemieckiego później komunistycznego obozu pracy "Zgoda".

Warszawa, 1939 roku Agnieszka Ignaciuk z synem Henrykiem na krótko przed wybuchem II wojny światowej szuka schronienia. Oboje trafiają do sierocińca, gdzie poznają Janusza Korczaka. Agnieszka zostaje opiekunką dzieci. Towarzyszy nauczycielowi w codziennej pracy. Rozpoczyna się redukcja getta warszawskiego. Naziści zamierzają się pozbyć ponad pół miliona jego mieszkańców. Janusz Korczak wraz z Agnieszką do ostatniej chwili próbuje znaleźć ocalenie dla wychowanków domu sierot. „Nauczyciel z getta” to świadectwo heroizmu człowieka, który jako lekarz, pedagog i pisarz w pełni poświęcił się dzieciom. Do końca był wierny swojemu powołaniu i stał się symbolem męczeńskiej śmierci bezbronnych ofiar Holocaustu. " Zycie jest darem . Jeśli potraktujemy je jak pożyczkę albo zobowiązanie , staniemy się zgorzkniali... Każdy dzień w którym otwieramy oczy i tu jesteśmy , jest prezentem. Nie zapominajmy o tym ..." " Wszystko , co nam się w życiu przytrafia , ma swój cel.." To dwa moje ulubione cytaty z książki , pochodzące od mądrego człowieka . który poświęcił całe swoje życie opiece nad dziećmi , które same bardzo potrzebowały kogoś , kto je pokocha :(

Bardzo dobrze napisana książka. Opisuje ona działania gestapo na terenie Holandii i Francji pod wodzą Klausa Barbiego który był ewidentnie sadystą i socjopatą zdolnym do najgorszych okrucieństw w celu wydobycia informacji od osób torturowanych. Polecam książkę również fanom Maxa Czornyja ponieważ jest również na wysokim poziomie.

To wstrząsający zapis tego, co pozostaje z człowieka, gdy odbiera mu się dom, bliskich, imię i wiarę. Nie ma tu literackich ozdobników ani prób wywoływania emocji, jest pamięć i prosta, oszczędna relacja z doświadczenia absolutnie nieludzkiego. Przyznaję tej książce najwyższą możliwą ocenę, bo jak inaczej ocenić świadectwo kogoś, kto przeszedł przez piekło i zdecydował się o nim mówić. To nie jest fikcja ani interpretacja historii, lecz głos ocalałego, którego moim zdaniem nie wolno ważyć w skali „podoba mi się – nie podoba mi się”. Ta książka uczy pokory wobec historii i cudzej traumy oraz przypomina, do czego prowadzi odczłowieczenie i obojętność. Po tej lekturze trudno się otrząsnąć, myśli uparcie krążą wokół przeczytanych słów, a ciężar doświadczenia autora nie pozwala szybko wrócić do codzienności.

Oczywiście temat przerażający i niewyobrażalny i uważam, że pamięć o tamtych wydarzeniach powinna być cały czas żywa wśród kolejnych pokoleń... a co do samej książki...mam już ich sporo w tematyce przeczytanych. Tutaj mam wrażenie, że autor kręci się w kółko, dość niezgrabnie to wszystko poskładane, powtarzające się pytania, ciągle miałam wrażenie "ale to przed chwilą czytałam"... niemniej jednak jest to kolejne świadectwo tamtych PRZEOKROPNYCH rzeczy

„Błogosławione niech będą Twoje ręce, które przyniosły nam tę dziewczynkę. Niech wyrośnie na dumną córkę Izraela, piękną jak sama Jerozolima”. Ten cytat, choć pełen nadziei, stanowi jedynie fasadę dla skomplikowanych i często bolesnych losów kobiet z rodu Ermoza. Sarit Yishai-Levi w swojej epickiej powieści Królowa piękna z Jerozolimy tka gęstą sieć miłości, nienawiści i rodzinnych klątw, rzucając je na tło burzliwej historii Izraela – od czasów panowania osmańskiego, przez brytyjski mandat, aż po współczesność. Moja ocena tej sagi to mocne 8/10; to literatura, która pachnie szafranem, smakuje chałwą, ale i piecze jak sól na otwartych ranach. Fabuła koncentruje się na losach czterech pokoleń kobiet. Poznajemy prababkę Mercadę, surową strażniczkę tradycji, jej synową Rosę, która poślubiła mężczyznę kochającego inną, oraz tytułową „królową piękna” – Lunę, kobietę o magnetycznej urodzie, która pod maską próżności skrywa głębokie traumy. Narratorką jest Gabriela, najmłodsza z rodu, która próbuje posklejać kawałki rodzinnej historii, by zrozumieć chłód bijący od jej własnej matki. To opowieść o tym, jak niewypowiedziane słowa i źle ulokowane uczucia potrafią zatruć krew kolejnych pokoleń, tworząc „klątwę”, przed którą nie ma ucieczki. Największą siłą powieści Sarit Yishai-Levi jest jej niezwykła zmysłowość. Autorka nie tylko opisuje Jerozolimę – ona ją przed nami buduje. Czytelnik niemal słyszy gwar na targowisku Mahane Yehuda, czuje szorstkość kamiennych murów i smak sefardyjskich potraw. Język ladino, wpleciony w narrację, nadaje książce unikalnego, nostalgicznego charakteru. To rzadki wgląd w kulturę Żydów sefardyjskich, ich obyczajowość, przesądy i dumę, która bywa równie budująca, co niszcząca. Autorka pokazuje, że Jerozolima to nie tylko miejsce na mapie, ale stan ducha, w którym sacrum nieustannie miesza się z profanum. Yishai-Levi po mistrzowsku kreśli tło historyczne. Wielka historia – wojny, zamachy, powstawanie państwa – nie jest tu tylko dekoracją. Wpływa ona bezpośrednio na intymne życie bohaterów, determinuje ich wybory i łamie kręgosłupy. Szczególnie poruszające są fragmenty dotyczące walki o niepodległość i tego, jak podziały polityczne przenikają do sypialni i kuchni, dzieląc braci i małżonków. Autorka nie unika tematów trudnych: biedy, przemocy domowej czy skomplikowanych relacji żydowsko-arabskich, które w tamtym czasie miały zupełnie inny, często sąsiedzki wymiar. Dlaczego 8/10? Powieść jest momentami nierówna. Niektóre wątki, zwłaszcza te dotyczące współczesnej Gabrieli, wydają się nieco bledsze w porównaniu z ognistą i dramatyczną przeszłością Luny czy Rosy. Autorka ma też skłonność do powtarzania pewnych motywów, co przy tak dużej objętości może wywoływać u czytelnika lekkie znużenie. Niemniej jednak, emocjonalny ładunek tej książki jest tak potężny, że drobne mankamenty konstrukcyjne schodzą na dalszy plan. Królowa piękna z Jerozolimy to saga o kobietach, które kochają za mocno i mężczyznach, którzy nie potrafią kochać wcale. To bolesna lekcja o tym, że uroda bywa przekleństwem, a milczenie najgorszą zbrodnią. Sarit Yishai-Levi napisała książkę, która jest jak sama Jerozolima: piękna, okrutna, pełna sprzeczności i niemożliwa do zapomnienia. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto kocha sagi rodzinne z wyrazistym rysem historycznym i kulturowym. Po jej odłożeniu jeszcze długo będziecie czuć na wargach smak słodko-gorzkiej herbaty serwowanej w domu Ermozów.

Wielki plus za emocje, które wzbudza książka o utraconym dziecku i wielki minus za przewidywalność skonstruowanej fabuły. W sumie warto przeczytać... Moja sympatia, a może raczej współczucie dla Maggie, która bardzo cierpiała po stracie trzech ciąż, bardzo szybko wygasła, gdy okazało się, jak zakłamaną istotą jest w rzeczywistości, rozumiejąc jedynie własne cierpienie i mszcząc się niemalże na innych za swoje życiowe porażki. Z jednej strony pogubiła się z pewnością, przytłoczona brakiem potomstwa i szans na jego posiadanie, z drugiej zaś wydobyła na światło dzienne swoje najgorsze cechy charakteru.

Książka mimo, ze inspirowana prawdziwymi wydarzeniami nie zachwyciła mnie tak, jak tego oczekiwałam. Ogólnie historia dosyć ciekawa, jakich na dawne czasy nie mało, takie bylo kiedyś piekło kobiet, każda z nich musiała walczyć, czasem zostając w małżeństwie wbrew sobie.

Ta biografia wzbudziła we mnie wiele emocji i mam do niej wiele zastrzeżeń, lecz tym głównym, wysuwającym się na pierwszy plan jest to, czy autor naprawdę chciał pokazać Marilyn Monroe, przybliżyć ją czytelnikowi nie tylko jako lśniącą gwiazdę, ale przede wszystkim jako prawdziwego człowieka z masą problemów i trudnościami kryjącymi się za wizerunkiem 'seks-bomby' czy może jednak chciał dać nam spis rzekomych kochanków Marilyn i rozważań na temat jej śmierci? Krew mnie zalewała, jak po raz kolejny czytałam mini biografię jakiegoś faceta, co się chwalił, że sypiał z gwiazdą. W ogóle książka jest niestety zdominowana przez mężczyzn i jakby się skróciła, gdyby wyrzucić tak zbędne życiorysy większości z nich! Autor w niektórych momentach nie ukrywa, że bardziej wierzy właśnie takim pogłoskom niż słowom Marilyn Monroe. W przypadku opisywania tego, jak doświadczała przemocy w drugim małżeństwie, autor sam pisze 'do historii tej, podobnej jak do wszystkich opowiedzianych przez Marilyn, należy podejść bardzo ostrożnie', gdy to że DiMaggio był przemocowem, jest, cóż, faktem. Wybuchnęłam śmiechem, jak autor musiał zaznaczyć, że Miller był przystojnym mężczyzną, no szanujmy się. Jest parę fragmentów pokazujących prawdziwą tragedię i ciężar życia Monroe, ale autor jakby rzuca to mimochodem, jakby to tylko i wyłącznie rozchodziło się o jej relacje intymne. Zresztą podobnie jest z przemyśleniami, rzeczami, które lubiła i ceniła, przyjaciółkach, po prostu jest ich tu tyle, co kot napłakał. A szkoda, bo nie czuję, by Marilyn Monroe została mi przybliżona jako człowiek, ta tytułowa bogini, a raczej jako kolejna sensacja. Smutne, bo po raz kolejny, nawet po śmierci, została niezrozumiana, a potraktowana dość przedmiotowo.

Takie książki cenię najbardziej. ,, Apteka w getcie krakowskim '' to naoczna relacja Tadeusza Pankiewicza,właściciela apteki ,,Pod Orłem '' usytuowanej w samym środku getta. Pankiewicz zrelacjonował w bardzo realistyczny sposób dramat Żydów z krakowskiego getta. Widział akcje wysiedleńcze i wywózki setek osób do obozów w Treblince, Bełżcu czy Majdanku, był świadkiem stopniowego zmniejszania dzielnicy żydowskiej,a w końcu jej ostatecznej likwidacji. Tadeusz Pankiewicz nie był jednak tylko biernym obserwatorem tych tragicznych wydarzeń, pomagał Żydom jak tylko mógł, uratował życie niejednego z nich, nieodpłatnie przekazywał leki i ukrywał przedmioty cenne dla mieszkańców getta. Apteka,, Pod Orłem '' była miejscem do którego wstęp miał dosłownie każdy kto potrzebował pomocy lub choćby rozmowy. Wspaniała książka, polecam.

Bardzo lubie takie ksiazki gdzie 2 WŚ jest gdzies w tle moze nie jest to najwybitniejsza ksiazka tego typu ale mimo to czytalo/sluchalo sie dobrze i nie zaluje spedzonych chwil z tym tytulem Na lekki minus to że ksiazka miala watki trudne do uwierzenia /naciagane w tym rowniez zakonczenie .

Czwarte spotkanie z tą autorką uważam za nieco mniej udane, niż w przypadku poprzednio czytanych przeze mnie książek. Fabuła skupia się na losach trzech sióstr wkraczających w dorosłość w czasach niedługo przed wybuchem II wojny światowej, a także na ich przeżyciach w jej trakcie. Siostry Edel, córki zegarmistrza w Salzburgu są skrajnie różne – poważna Johanna, niewidoczna Brigit i uduchowiona Lotte – i równie różnie radzą sobie z postępującymi zmianami, których doświadcza ich kraj przed i po Anschlussie Austrii. I to też moim zdaniem jest najciekawszy aspekt powieści – w jaki sposób zwykli ludzie reagują na postępującą propagandę i zło prowadzące do tego tragicznego rozdziału historii. Heroizm, cierpienie, trudne decyzje i przerażająca rzeczywistość obozowa – wszystko to można znaleźć w tej powieści, przedstawione w dosadny i realistyczny sposób, ale nie przytłaczający. I choć historia jest niewątpliwie przejmująca, to jednak przyzwyczaiłam się w przypadku jej twórczości do czegoś więcej. Nie miałam zbytniej nadziei na pozytywne zakończenie (które jest mocno słodko-gorzkie), ale też nie oczekiwałam na ostatnie strony z zapartym tchem w celu wyjaśnienia zawartej w prologu tajemnicy. Mocno mnie jednak uderzyła pewna konkluzja dotycząca uczestników terroru po stronie oprawców. Polecam więc książkę. Jeżeli ktoś czytał i lubi „Słowika” Kristin Hannah, to mam wrażenie, że również ta pozycja będzie dla niego. Ja na pewno będę oczekiwać kolejnych powieści tej autorki na polskim rynku.