Nie żegnam się

Nie ukrywam że sięgnąłem po te pozycje po obejrzeniu fenomenalnego serialu Babylon Berlin i - o dziwo książka jest zupełnie inna niż serial. Więc tym bardziej zachęcam żeby przeczytać te książkę bo jest bardzo dobra, buduje klimat międzywojennego Berlina, odradzających się ruchów nacjonalistycznych i walczących z nimi komunistow a pośród wszystkich Gedeon Rath

Po przeczytaniu miałem problem z tą książką. Nie wiedziałem, czy mi się spodobała czy nie. Naprawdę. Niby czytelnik wsiąka w atmosferę opowieści, ale też czuje pewien niedosyt. Przynajmniej ja tak miałem. Od razu przeczytałem kolejną część cyklu (pomysł spontaniczny), która była lepsza i sumie to spowodowało, że i na tą książkę zacząłem inaczej patrzeć. Opowieść ma swój klimat. Sięgnę po następne części. W sumie więc polecam,...ale z taką nieśmiałością 😉.

nigdy nie czytałem kryminałów w stylu retro, ale niemiecko brzmiący tytuł i Dolny Śląsk w tle przekonały mnie do sięgnięcia po "Glatz". w międzywojennym Kłodzku dochodzi do zagadkowych morderstw. jako że lokalna policja pozostaje bezradna, jeden z mieszkańców sprowadza do miasta kapitana Wilhelma Kleina z Berlina, który ma pomóc rozwiązać zagadkę. historia kryminalna zaproponowana przez autora jest dość interesująca. geometryczny morderca grasujący w Kłodzku w ciekawy sposób dokonuje zabójstw. obyczajowe przygody wachmistrzów i samego kapitana wciągają do tego stopnia, że trudno oderwać się od powieści. Tomasz Duszyński pisze bardzo sprawnie. to moje pierwsze spotkanie z jego prozą i na pewno nie ostatnie. polecam wszystkim fanom kryminałów retro jak i historii Dolnego Śląska.

Borus Akunin jest znakomitym pisarzem. Lecz nawet najlepszym zdarza się napisać rzecz słabą. Tytułowa opowieść "Planeta woda" jest jedną z najsłabszych powieści inteligentnego, błyskotliwego pisarza z Rosji. Sam pomysł nie był zły, wiecej - to rzadki i oryginalny koncept: historyczna frantastyka naukowa. Rzecz dzieje się na początku XX wieku i chodzi o budowę przez opętanego geniusza miasta-państwa pod wodą. Rozumiem też zamysł pisarza, aby na tym tle toczyć rozważania o tyranii i demokracji. Ale całość, niestety, jest nieprzekonująca, miejscami naiwna i generalnie - słaba. Na szczęście w tym tomie jest jeszcze drugie opowiadanie - i ono jest bardzo dobre. A trzecie opowiadanie nazwałbym fantazyjną groteską historyczną - przestępstwo kryminalne z Leninem w tle, a całość toczy się w Polsce, będącej wówczas (początek XX wieku !) częścią Imperium Rosyjskiego.

Bardzo dobra powieść kryminalna, o ileż bardziej podobała mi się od nieco przekombinowanej "Śmierci frajerom". Ubawiły mnie nazwiska policmajstrów :) Strasburger, Pijanowski, Sznuk :) Czy mógłbym się do czegoś przyczepić? Hmm... Może tak, na upartego :) Czy nie za dużo było wtrętów "z epoki", mających jeszcze bardziej osadzać akcję w czasach przedwojennych? Moim skromniuśkim zdaniem zwykli policjanci nie gadali tak dużo o Bodo czy Dodku, jak np obecni nie rozmawiają między sobą niemal cały czas o postaciach z popkultury., Mają własne sprawy, życie, własne problemy, bywa, ze ćpają, chleją jak nasz główny bohater. Dzisiejsi policjanci raczej nie nawijają w kiach na patrolu o jakiś Michale Szpaku czy Zakościelnym - że taką zrobię analogię. Ale muszę stwierdzić in plus, że znalazł się w książce taki Franc Fiszer, Żeleński :)

Muszę przyznać, że ta część bardzo mi się podobała. Składa się z dwóch opowieści, wreszcie możemy się dowiedzieć o początkach fascynacji Fandorina Japonią i o tym, w jaki sposób wkroczył w jego życie Masa. Trzeba przyznać, że dość spektakularnie. Historie nie są opowiedziane chronologicznie, choć ściśle się ze sobą wiążą, ale moim zdaniem nie należy zmieniać ich kolejności. Według mnie dla fanów przygód Erasta Fandorina lektura obowiązkowa.

Ale to było przezabawne. Owszem momentami nudne, niektóre "żarty" nie do końca zrozumiałe. Taki typowy momentami "czeski film". Ale ogólnie książkę odbieram pozytywnie i naprawdę ma momenty po których uśmiech pojawia się na twarzy - czasem z ironią, ale ważne, że się pojawia.

Książka z gatunku szpiegowskich ze skomplikowaną intrygą, osadzona w realiach Wojny Domowej w Hiszpanii, myślę, że wiernie ukazująca tamte czasy oraz tło wydarzeń historycznych, a także charakterystykę postaci. Falcó i pozostali bohaterowie muszą podejmować trudne decyzje, akcja rozwija się szybko, czyta się bardzo sprawnie. Choć nawet polubiłam tego cynicznego szpiega i bezlitosnego kobieciarza, to jednak nie sięgnę prędko po dalsze części.

Przeczytałem kryminał Piotra Bojarskiego pod tytułem „Szmery” Mogę nawet napisać, że ją pochłonąłem. Akcja książki dzieje w 1931 roku w Poznaniu. Czasy kryzysu. Autor świetnie ujął realne postacie i wydarzenia w swój pomysł fikcyjnego porwania jednego z bohaterów – matematyka profesora Krygowskiego, twórcę zespołu kryptologów. Na marginesie dodam, że profesor wyłuskał trzech wspaniałych matematyków (Henryk Zygalski, Marian Rejewski, Jerzy Różycki), którzy już siedem lat przed wojną złamali kod słynnej niemieckiej maszyny szyfrującej Enigma. Pan Piotr Bojarski przeplata akcję książki prawdziwymi wydarzeniami, powoli już pokazuje rosnące nastroje Niemców i powolne starania odbudowy swojej potęgi z lat XIX wieku. Wspaniale jest zapoznać się z okresem międzywojennym, poczuć atmosferę tamtych lat. A i kryminał z komisarzem Kaczmarkiem czyta się z ogromną przyjemnością. Odłożyłem książkę na półkę i znów wróciła mi – jak kiedyś – myśl o naszych matematykach (polecam książkę „Genialni” Mariusza Urbanka). Hm. Może to nie związane z książką, co dalej chcę przedstawić, bardziej z pozycją poleconą z nawiasu obok. Ale przeprowadziłem taką samodzielną analizę (na podstawie informacji z Wikipedii - za co dziękuję) Przed II wojną światową we Lwowie, Warszawie, Krakowie i Poznaniu rozwijały się wydziały matematyczne zwane szkołami miasta. A co stało się dalej? Wojna Ofiary wojny oznaczone ✟ Inicjator 1. Zygmunt Janiszewski - (ur. 12 czerwca lub 12 lipca 1888 w Warszawie, zm. 3 stycznia 1920 we Lwowie na grypę hiszpankę) – polski matematyk, organizator nauki, jeden z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły matematycznej, inicjator i twórca programu polskiej szkoły matematycznej Lwów 2. Herman Auerbach ✟ - (ur. 26 października 1903 w Tarnopolu, zm. 17 sierpnia 1942 we Lwowie - Popełnił samobójstwo w szpitalu, by uniknąć transportu przez Niemców do obozu zagłady w Bełżcu.) – polski matematyk żydowskiego pochodzenia, jeden z czołowych przedstawicieli lwowskiej szkoły matematycznej. 3. Stefan Banach - (ur. 30 marca 1892 w Krakowie, zm. 31 sierpnia 1945 we Lwowie na raka płuc) – polski matematyk, czołowy przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej, profesor zwyczajny związany z Uniwersytetem Lwowskim, członek Polskiej Akademii Umiejętności (PAU). 4. Zygmunt Wilhelm Birnbaum - (ur. 18 października 1903 we Lwowie, zm. 15 grudnia 2000 w Waszyngtonie ) – polski matematyk żydowskiego pochodzenia, statystyk, przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej. 5. Leon Chwistek - (ur. 13 czerwca 1884 w Krakowie, zm. 20 sierpnia 1944 w Barwisze koło Moskwy w Związku Radzieckim po długotrwałej chorobie) – polski polihistor: naukowiec zajmujący się filozofią i matematyką, a także artysta: malarz, prozaik, teoretyk sztuki. 6. Meier Eidelheit ✟ - (ur. 16 lipca 1910 w Janowie, zm. w marcu 1943)[2] został zamordowany przez Niemców w 1943 roku. Potwierdza to również we wspomnieniach filozof Roman Ingarden. – polski matematyk, przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej. 7. Władysław Hetper ✟ (1909 – zmarł aresztowany w łagrze 1940) 8. Marian Mojżesz Jacob ✟ - (ur. 15 listopada 1900, zm. 1944 w Warszawie. Na temat jego śmierci krążyły różne pogłoski. Część świadectw stwierdza, że zaginął bez śladu w 1942, inne że „Pod koniec wojny wyjechał do Warszawy, gdzie został zamordowany przez Niemców w nieznanych okolicznościach w 1944 r.”. Jego daleka krewna, Truda Rosenberg (ur. 1922), w opracowanych przez Hanię Fedorowicz i wydanych w 2012 wspomnieniach pt. Doznać cudu? podała bliższe dane na temat schyłku jego życia. W 1942 napisała z Warszawy do getta we Lwowie list do swojej rodziny i otrzymała odpowiedź od „profesora Mojżesza Jakuba”. Po kilku miesiącach spotkała się z nim w Warszawie. Później od jednego z jego studentów otrzymała wiadomość, że „profesor Jakub został zamęczony na Pawiaku.) – polski matematyk, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, członek lwowskiej szkoły matematycznej, ofiara Holocaustu. 9. Mark Kac - (ur. jako Marek Kac 3 sierpnia 1914 w Krzemieńcu, zm. 26 października 1984 w USA) – polski i amerykański matematyk żydowskiego pochodzenia, pracujący głównie w Stanach Zjednoczonych. Przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej. Pracował w USA między innymi na uniwersytecie Rockefellera (ciekawostka uniwersytet Rockefellera (ang. Rockefeller University) – prywatny uniwersytet założony w 1901 roku (jako Instytut Badań Medycznych Rockefellera) przez Johna D. Rockefellera. Siedziba uczelni znajduje się w Nowym Jorku. Działalność naukowa i dydaktyczna uniwersytetu skupia się przede wszystkim na badaniach medycznych. 23 laureatów Nagrody Nobla było związanych z uczelnią.) (sic) 10. Stefan Kaczmarz ✟ - (ur. 20 marca 1895 w Samborze, zm. po 4 września 1939 Okoliczności jego śmierci nie są bliżej znane. Przez długi czas przypuszczano, że zginął w Katyniu (taką informację podał Jan Draus). Jego nazwisko nie znalazło się jednak zarówno na liście jeńców osadzonych w Kozielsku jak też na liście ofiar Katynia ani na żadnej z list katyńskich. Bardziej prawdopodobna jest więc wersja, że zginął we wrześniu 1939 w czasie walk pod Umiastowem k. Ożarowa lub bombardowania trasy kolejowej koło Niska.) – polski matematyk. 11. Kazimierz Kuratowski - do roku 1921 Kazimierz Kuratow (ur. 2 lutego 1896 w Warszawie, zm. 18 czerwca 1980 tamże) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły matematycznej, profesor zwyczajny związany z Uniwersytetem Warszawskim i Instytutem Matematycznym Polskiej Akademii Nauk (IM PAN). 12. Antoni Łomnicki ✟ - herbu Suchekomnaty (ur. 17 stycznia 1881 we Lwowie, zm. 3/4 lipca 1941 tamże. Rozstrzelany przez Niemców po zajęciu Lwowa w nocy z 3 na 4 lipca 1941 na Wzgórzach Wuleckich wraz z grupą 25 polskich profesorów wyższych uczelni lwowskich.) – polski matematyk, doktor filozofii, współtwórca lwowskiej szkoły matematycznej. 13. Stanisław Mazur - (ur. 1 stycznia 1905 we Lwowie, zm. 5 listopada 1981 w Warszawie cmentarz wojskowy Powązki - kwatera B 32 rz. Tuje m. 5) – polski matematyk, najbliższy współpracownik Stefana Banacha i jeden z głównych współtwórców lwowskiej szkoły matematycznej; 14. Władysław Nikliborc ✟ - (ur. 2 stycznia 1889 w Wadowicach, zm. 1 marca 1948 w Warszawie. Zmarł popełniając samobójstwo podczas aresztowania przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego) – polski matematyk. 15. Władysław Orlicz - (ur. 24 maja 1903 w Okocimiu, zm. 9 sierpnia 1990 w Poznaniu) – polski matematyk, profesor Uniwersytetu Poznańskiego, członek rzeczywisty PAN; prezes Polskiego Towarzystwa Matematycznego (1977–1979). 16. Józef Pepis ✟ - (ur. 6 lipca 1910 w Tarnopolu, zm. sierpień 1941 we Lwowie. Zamordowany w sierpniu 1941 przez Gestapo) – polski matematyk zajmujący się głównie logiką matematyczną, członek Lwowskiej szkoły matematycznej. 17. Stanisław Ruziewicz ✟ - (ur. 29 sierpnia 1889 w Kołomyi, zm. 12 lipca 1941 Aresztowany przez Gestapo 11 lipca 1941, a następnego dnia zamordowany przez rozstrzelanie. Dokładnych okoliczności śmierci nigdy nie wyjaśniono.) – polski matematyk. 18. Stanisław Saks ✟ - (ur. 30 grudnia 1897 w Kaliszu, zm. 23 listopada 1942 Warszawie. Po zajęciu Lwowa przez Niemców (1941) wrócił do Warszawy, tam został aresztowany i zamordowany.) – polski matematyk zaliczany do lwowskiej szkoły matematyki, docent Uniwersytetu Warszawskiego, autor prac z teorii funkcji i analizy funkcjonalnej. 19. Juliusz Paweł Schauder ✟ - (ur. 21 września 1899 we Lwowie, zm. we wrześniu 1943 tamże. Podczas pierwszej okupacji sowieckiej Lwowa (1939–1941) Schauder był wykładowcą mechaniki teoretycznej i analizy wyższej na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Lwowskiego. Zginął zastrzelony przez Niemców we Lwowie najprawdopodobniej we wrześniu 1943 podczas akcji wyłapywania Żydów. Jego żona Emilia i córka Ewa były przechowane przez polskie podziemie w lwowskich kanałach. Żona nie wytrzymała jednak trudnych warunków, sama ujawniła się Niemcom i została zesłana do obozu w Lublinie, gdzie zmarła. Córka uratowała się i po wojnie wyjechała do Włoch, gdzie zamieszkała u stryja.) – polski matematyk żydowskiego pochodzenia. 20. Hugo Steinhaus - (ur. 14 stycznia 1887 w Jaśle, zm. 25 lutego 1972 we Wrocławiu. Pochodził ze spolonizowanej rodziny węgierskich Żydów, którzy w latach 30. XIX wieku osiedlili się w Galicji. Hugo Steinhaus zmarł 25 lutego 1972 we Wrocławiu i spoczywa na wrocławskim cmentarzu św. Rodziny przy ulicy Smętnej. Jego grób znajduje się na polu nr 12 (rząd 64, grób nr 19)) – polski matematyk żydowskiego pochodzenia, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza, współtwórca lwowskiej szkoły matematycznej[2], współzałożyciel i redaktor czasopisma „Studia Mathematica”; aforysta. 21. Włodzimierz Stożek ✟ - (ur. 23 lipca 1883 w Mostach Wielkich k. Żółkwi, zm. 3/4 lipca 1941 we Lwowie. Zamordowany przez Gestapo w nocy z 3 na 4 lipca 1941 na Wzgórzach Wuleckich w grupie polskich profesorów we Lwowie wraz z dwoma synami. Najmłodszy syn profesora 18-letni Tadeusz oraz córka - Krystyna nie zostali zabrani wraz z ojcem i braćmi dzięki czemu ocaleli) – polski matematyk, jeden z przedstawicieli lwowskiej szkoły matematycznej. 22. Stanisław Ulam - (ur. 13 kwietnia 1909 we Lwowie, zm. 13 maja 1984 w Santa Fe w stanie Nowy Meksyk) – polski i amerykański (obywatelstwo amerykańskie przyjął w 1943) matematyk, przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej, współtwórca amerykańskiej bomby termojądrowej. Kraków 23. Stanisław Gołąb - (ur. 26 lipca 1902 w Travniku, zm. 30 kwietnia 1980 w Krakowie) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli krakowskiej szkoły matematycznej. 24. Antoni Hoborski ✟ - (ur. 1 kwietnia 1879 w Tarnowie, zm. 9 lutego 1940 w Sachsenhausen. wraz z innymi profesorami krakowskich uczelni, został uwięziony przez gestapo i przewieziony do Wrocławia. Zmarł w niemieckim obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen 9 lutego 1940, a miesiąc wcześniej miał amputowane palce u nóg po ich odmrożeniu. Niemcy dzień wcześniej zwolnili go z obozu. ) – polski matematyk, profesor, pierwszy rektor Akademii Górniczo-Hutniczej (1920–1922), dziekan Wydziału Górniczego AGH. 25. Franciszek Leja - (ur. 27 stycznia 1885 w Grodzisku Górnym, zm. 11 października 1979 w Krakowie) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli krakowskiej szkoły matematycznej. 26. Czesław Olech - (ur. 22 maja 1931 w Pińczowie, zm. 1 lipca 2015 w Warszawie) – polski matematyk, przedstawiciel krakowskiej szkoły matematycznej, a w szczególności szkoły równań różniczkowych Tadeusza Ważewskiego. 27. Alfred Rosenblatt - (ur. 22 czerwca 1880 w Krakowie, zm. 7 lipca 1947 w Limie) – polski matematyk zajmujący się także astronomią, przedstawiciel krakowskiej szkoły matematycznej. 28. Jan Sleszyński - (Śleszyński; także Ivan) (ur. 23 lipca 1854 w Łysiance, zm. 9 marca 1931 w Krakowie) – polski matematyk, przedstawiciel krakowskiej szkoły matematycznej. Od 1921 członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności. 29. Tadeusz Ważewski - (ur. 24 września 1896 w Wygnance obok Czortkowa, zm. 5 września 1972 w Rabce-Zdroju) – polski matematyk, przedstawiciel krakowskiej szkoły matematycznej. Zajmował się badaniem równań różniczkowych (cząstkowych i zwyczajnych) oraz teorią sterowania[1 30. Witold Wilkosz - (ur. 14 sierpnia 1891 w Krakowie, zm. 31 marca 1941 tamże. Zmarł na zapalenie płuc 31 marca 1941 roku ) – polski matematyk, fizyk, filozof i popularyzator nauki. 31. Stanisław Zaremba - (ur. 3 października 1863 w Romanówce, zm. 23 listopada 1942 w Krakowie) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli krakowskiej szkoły matematycznej. 32. Kazimierz Żorawski - (też: Żórawski) (ur. 22 czerwca 1866 w Szczukach, zm. 23 stycznia 1953 w Warszawie) – polski matematyk. Warszawa 33. Karol Borsuk - (ur. 8 maja 1905 w Warszawie, zm. 24 stycznia 1982 tamże[1] kwatera 35, rząd 2, miejsce 1 ) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły matematycznej. 34. Samuel Eilenberg - (ur. 30 września 1913 w Warszawie, zm. 30 stycznia 1998 w Nowym Jorku po drugim udarze) – polski i amerykański matematyk żydowskiego pochodzenia, jeden z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły matematycznej, członek zagraniczny PAN. Zygmunt Janiszewski – jak wyżej (inicjator) Kazimierz Kuratowski – jak wyżej (Lwów) 35. Stanisław Leśniewski - (ur. 28 marca lub 30 marca 1886 w Sierpuchowie, zm. 13 maja 1939 w Warszawie. Zmarł trzy lata później po nieskutecznej operacji usunięcia nowotworu tarczycy. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 339-5-5)[) – polski filozof i logik. 36. Stefan Mazurkiewicz - (ur. 25 września 1888 w Warszawie, zm. 19 czerwca 1945 w Grodzisku Mazowieckim Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 41-2-24,25)) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły matematycznej[ 37. Andrzej Stanisław Mostowski - (ur. 1 listopada 1913 we Lwowie, zm. 22 sierpnia 1975 w Vancouver) – polski matematyk zajmujący się głównie fundamentami matematyki, przedstawiciel warszawskiej szkoły matematycznej. Ojciec Tadeusza Mostowskiego i Jana Mostowskiego. 38. Wacław Sierpiński - (ur. 14 marca 1882 w Warszawie, zm. 21 października 1969 tamże. Został pochowany na warszawskich Starych Powązkach w alei zasłużonych (grób 153)) – polski matematyk, jeden z czołowych przedstawicieli warszawskiej szkoły matematycznej i twórców polskiej szkoły matematycznej 39. Alfred Tarski - dawniej Alfred Tajtelbaum (ur. 14 stycznia 1901 w Warszawie, zm. 26 października 1983 w Berkeley w stanie Kalifornia) – polski logik, członek Szkoły Lwowsko-Warszawskiej. Od 1939 r. pracował w Stanach Zjednoczonych. 40. Zdzisław Krygowski - (ur. 22 grudnia 1872 we Lwowie, zm. 10 sierpnia 1955 w Poznaniu) – polski matematyk, inicjator badań kryptologicznych nad Enigmą, rektor Politechniki Lwowskiej. 41. Henryk Zygalski - Henryk Zygalski (ur. 15 lipca 1908 w Poznaniu, zm. 30 sierpnia 1978 w Liss) – polski matematyk i kryptolog, wynalazca koncepcji płacht Zygalskiego, dzięki którym on oraz Marian Rejewski i Jerzy Różycki złamali kod niemieckiej maszyny szyfrującej Enigma. 42. Marian Rejewski - (ur. 16 sierpnia 1905 w Bydgoszczy, zm. 13 lutego 1980 w Warszawie) – polski matematyk i kryptolog, który w 1932 roku złamał szyfr Enigmy, najważniejszej maszyny szyfrującej używanej przez hitlerowskie Niemcy, porucznik Armii Polskiej w Wielkiej Brytanii. Sukces Rejewskiego i współpracujących z nim kryptologów z Biura Szyfrów, między innymi Henryka Zygalskiego i Jerzego Różyckiego, umożliwił odczytywanie przez Brytyjczyków zaszyfrowanej korespondencji niemieckiej podczas II wojny światowej, przyczyniając się do wygrania wojny przez aliantów. Po zakończeniu działań wojennych Marian Rejewski powrócił w 1946 roku do Polski, gdzie pracował jako urzędnik w bydgoskich fabrykach. W 1950 utracił posadę w nieznanych okolicznościach. W latach 1949–1958 Rejewski był inwigilowany przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego i Służbę Bezpieczeństwa, ale ponieważ był on człowiekiem spokojnym i ostrożnym, a także bardzo dyskretnym, poza faktem jego pracy w Biurze Szyfrów Oddziału II Sztabu Głównego Wojska Polskiego nie było wiadomo prawie nic na temat jego wojennych losów i pracy nad Enigmą. Dopiero w 1967 roku ujawnił swój udział w złamaniu szyfru Enigmy i napisał wspomnienia, które zdeponował w ówczesnym Wojskowym Instytucie Historycznym. Dopiero po 1973 roku zaczął oficjalnie pisać artykuły o Enigmie. 43. Jerzy Różycki ✟- (ur. 24 lipca 1909 w Olszanie(ukr.), zm. 9 stycznia 1942 k. Balearów) – polski matematyk i kryptolog, w maju 1926 r. ukończył Gimnazjum Koedukacyjne Towarzystwa Szkoły Średniej w Wyszkowie nad Bugiem, absolwent i pracownik Uniwersytetu Poznańskiego oraz radiokontrwywiadu wojskowego (Biuro Szyfrów Referat 4) Oddziału II Sztabu Głównego WP. Na podstawie Wikipedii spisałem powyżej listy jednych z najwybitniejszych polskich matematyków. Było ich razem 43. 1. 21 w tym ze lwowskiej szkoły, 2. 10, krakowskiej szkoły, 3. 8, warszawskiej szkoły, 4. 4 z uniwersytetu w Poznaniu. Wojna zabrała nam 14 profesorów, w tym 12 ze Lwowa, 1 z Krakowa, 1 z Poznania. Z Polski na przestrzeni lat z różnych przyczyn wyjechało 8. Pozostało i działało w Polsce 21 profesorów, matematyków. Hm, Wojna (nie śmierć ze starości lub choroby) zabrała 1/3 uczonych, wybitnych ludzi, filarów polskiej nauki. Około 20 procent wyjechało z innych przyczyn jak zaproszenia, rozwój, emigracja. Nie chodzi mi tu o jakiś patriotyzm. Jakaś wymyślona praca dla Polski nie ma tu nic do rzeczy. Po prostu można spojrzeć, jaką siłę wiedzy, jaki fundament nauki został zamordowany, zabity, stracony, zgubiony. Ludzi, którzy pracowali i robili to, co kochali. Budowali naukę. Przykład - gdzieś tam spojrzałem, że profesor Stefan Banach miał 6 doktorantów i 8 z niezakończoną procedurą doktora. Niech każdy z tych profesorów, którzy zginęli miał także tylu doktorantów tych chociaż skończonych to mielibyśmy już 78 nowych naukowców. A od drugiej i trzeciej dekady XIX wieku minęło trzy pokolenia i idzie czwarte. Liczmy wartość dodaną od początku 13 * 6 = 78, 78 * 6 = 468, 468 * 6 = 2808. Wiem, że nie każdy by został na uczelni. Ale to statystyka. Niechby chociaż 1/3 z nich dziś była – jak 1/3 zginęła. Myślę, ze straciliśmy 926 naukowców. Czy mamy świadomość ile to jest wydziałów szkół wyższych. A to tylko matematyka. Tylko jakaś kropla w 6 milionach ludzi, którzy zginęli w czasie wojny. Boże.

Lubię powieści Marininy, bo są to klasyczne kryminały, w których autorka nie epatuje okrucieństwem, nie funduje czytelnikowi niewiarygodnej akcji pełnej pościgów, strzelaniny i mrożących krew w żyłach scen, ale skupia się na samym procesie rozwiązywania zagadki kryminalnej. Jej bohaterka, Anastazja Kamieńska, to rosyjski Sherlock Holmes w spódnicy, dochodzący do prawdy dzięki błyskotliwości, logicznemu myśleniu i dedukcji. W dodatku obok wątku kryminalnego zawsze pojawiają się wątki obyczajowe, pokazujące realia życia zwykłych Rosjan. „Śmierć nadeszła wczoraj” idealnie wpisuje się w ten wzorzec. Kamieńska, którą zdążyłam już poznać i polubić, prowadzi tym razem śledztwo w związku z zamachem na dwójkę pracowników telewizji, którzy przygotowywali popularny program publicystyczny. W tym samym czasie jej znajoma Tatiana prowadzi dochodzenie w sprawie morderstwa kobiety trudniącej się wróżbiarstwem. Jak łatwo się domyślić, obie sprawy mają wspólny mianownik, dlatego obie śledcze będą musiały ze sobą współpracować, aby rozplątać naprawdę zagmatwaną intrygę. Jednocześnie Nastia boryka się z problemami małżeńskimi, a Tania oczekuje wymarzonego dziecka. Życie prywatne bohaterek pełne jest rozterek i oczywiście wpływa na ich pracę zawodową. Aby zrozumieć naturę kłopotów osobistych Kamieńskiej, trzeba przeczytać wcześniejsze części serii. Jest to bowiem postać tworzona przez Marininę z wielu cech i taka, która zmienia się wraz z kolejnymi odsłonami jej życia. Na początku była młodą i nieopierzoną milicjantką, która musiała dopiero udowadniać swoją przydatność na Pietrowce, a z czasem stała się ponad czterdziestoletnią major, cieszącą się w pełni zasłużoną sławą i poważaniem. Najciekawszym wątkiem w tej części jest jednak, według mnie, historia Aleksandra Ułanowa, prezentera telewizyjnego, który otrzymuje informację, że ukochana żona zleciła jego zabójstwo. Jaki ma to związek z zamachem na jego kolegów z telewizji i jak wpłynie to na bohatera?- trzeba przeczytać całą powieść. Na pewno przeczytam jeszcze inne powieści Marininy, choć straciłam już rachubę, ile już za mną, a ile jeszcze mi zostało. Ponieważ jednak kolejność czytania nie jest w tym wypadku taka istotna, więc kieruję się zasadą: co mi wpadnie w ręce. Miłośnikom kryminałów bardzo polecam.

Wielowątkowa historia. Autorka w bardzo drobiazgowy i analityczny sposób przedstawia działania rosyjskiej milicji. To też interesująca opowieść z ciekawie zarysowanymi psychologicznie postaciami. Szczególnie przypadło mi do gustu wydobycie zeznania od Lery, która do perfekcji miała wypracowaną umiejętność unikania odpowiedzi i udawania. Poza tym jasne wyjaśnienie wszystkich wątków pokazuje jak chronologicznie przebiegały wątki co pokazuje drugie dno opowieści.

‼️ SPOILERY – UWAGA ‼️ 📚 Tytuł: Glatz: Kraj Pana Boga ✍️ Autor: Tomasz Duszyński ⭐ Ocena: 4/5 Rok 1921. Ziemia kłodzka znów skrywa tajemnice sprzed lat. Tym razem głównym bohaterem jest Franz Koschella, szef wydziału kryminalnego w Kłodzku. Franz prowadzi śledztwo w sprawie zaginionej w 1916r. Sabine Hunfeld. Sprawa im bliżej rozwiązania, staje się coraz bardziej niebezpieczna.

Wrocław w 1910 r. ze swoją architekturą, kawiarniami, parkami i ulicami stanowi tło dla działań młodej mężatki, której marzeniem jest praca w policji. Gdy okazuje się, że dla kobiety taka praca jest niemożliwa, zostaje detektywem i podejmuje się niebezpiecznego zadania. Książka warta polecenia.

Trzeci tom cyklu z Molly Murphy w roli głównej. Tym razem Molly Murphy dostaje dwa pierwsze poważne zlecenia: rozwiązanie zagadki nielegalnie kopiowanych dokumentów, oraz odnalezienie angielskiej panny z wyższych sfer, Katherine Faversham. Książka nie odbiega poziomem od poprzednich części. Mimo że rozwiązanie zagadki nie jest tu spektakularne, to jednak lektura była bardzo wciągająca. Na początku wydawało mi się, że perypetie Molly Murphy to będzie tylko i wyłącznie lekka i przyjemna lektura, ale nie jest tak do końca; Rhys Bowen porusza tu bardzo ważne aspekty z historii Stanów Zjednoczonych , zahaczając tym samym o historię świata. Bardzo mi odpowiada klimat tej serii, dlatego sięgnę po czwartą część.

Gambit Wielopolskiego to ciekawa powieści wielowątkowa poroszjaca temat, który może wydawać się trudny zarowno dla Polaków jak i dla Rosjan . Nie uważam, że Pan Przechrzta jest rusofilem, ale przedstawił bardzo udana alternatywę dla Polaków po rozbiorze . Sam pomysł by uczynić Polaka sztabskapitan Czachowskiego głównym rozgrywającym w rozgrywce międzynarodowej między Imperium Rosyjskim , Chinami i Eurolandem jest majstersztykiem tej powieści. Książka zasługuje na uwagę i poświęcony czas, bo nie raz zaskoczy Was akcja i przepiękne rysunki, które są dolaczone do książki. Nie zaiedzeniecie także finslem powieści, który wbije Was w fotel. Polecam

Kryminal medyczny w wiktorianskiej Szkocji. Czyta sie wybornie, jest klimat, jest zagadka, glowny bohater Will Raven ma swoje za uszami, co tylko dodaje mu realizmu. Chociaz na poczatku nie daje sie lubic. Po drugiej stronie stoi Sara Fisher, ona sprawia bardzo pozytywne wrazenie. Sluzaca, ktora ma ciagle pod gorke. Glownie z racji na swoja plec. Jest rok 1847, wiec role kobiety i mezczyzny sa jasno sprecyzowane i zgola odmienne niz teraz. Polecam kazdemu, kto lubi ksiazki w stylu retro, odrobine inne niz klasyczne kryminaly.

Czytanie tej książki to była czysta przyjemność. Kryminał retro w pięknym stylu. Kwiecisty język, zdania wielokrotnie złożone, powolna akcja, tło nie będące de facto tłem a wychodzące na pierwszy plan. Momentami wręcz zapominamy o morderstwie i dochodzeniu. Poznajemy bohaterów, życie w Prusach w początku poprzedniego wieku, złożoność ludności tych ziem- stereotypy, uprzedzenia itd. Delektowałem się tą powieścią długo, małymi kawałkami. Początek mnie zszokował z niecodziennego powodu. Otóż czytam i mam wrażenie deja vu .....czytałem całkiem nie dawno książkę innego autora zatytuowaną ,,Pruski mur" Również kryminał retro. Chodzi o to, że podobieństw było więcej. Delikatnie mówiąc sprawa morderstwa była NIEMAL IDENTYCZNA. Zastanawiam się czy autorów przypadkiem nie zainspirowało jakieś prawdziwe wydarzenie? To by tłumaczyło ilość ppdobieństw. Na szczęście poza szczegółami morderstwa itp. akcje obu książek idą w swoją stronę. Ale łączy je coś jeszcze. Obie są po prostu bardzo dobre. Polecam.

Pod Pragą w lasku Diablickim zostaje postrzelona młoda kobieta. Nieprzytomna trafia do szpitala, a prowadząca dochodzenie policja nie potrafi ustalić sprawcy tego zdarzenia. O próbę zabójstwa kobiety podejrzewani są zarówno jej narzeczony, bliska przyjaciółka, a także rodzina, w której zatrudniona była jako opiekunka do dzieci. "Osiem" nie jest tak naprawdę typową powieścią kryminalną. Typowy jest jedynie początek, w którym dochodzi do próby zabójstwa, a policja zgodnie z procedurami wszczyna śledztwo. Kiedy Misza po tragicznym w skutkach postrzale przez długi czas znajduje się w śpiączce, w szpitalu odwiedzają ją zarówno Jan - były narzeczony, który jeszcze przed wypadkiem założył nową rodzinę, jak też rodzina jej niedawnych pracodawców. Ich zachowanie jest zastanawiające i nie do końca zrozumiałe; zarówno Janek jak i Maks okazują Miszy nieskrywaną sympatię, w czym nie przeszkadza im nawet obecność żon, natomiast one, traktują ją z wyraźną wrogością i antypatią. Rodzi to w czytelniku pytania i ciekawość kim są te wszystkie osoby dla Miszy i jaką rolę odgrywają w jej życiu? W miarę rozwoju fabuły, w której autorka cofa nas do wydarzeń sprzed wypadku początkującego powieść, poznajemy jej bohaterów. Michaelę zwaną też Miszą, Alicję, Janka, Julię, Maksa oraz dwójkę dzieci. Każdy z dorosłych może być według policji potencjalnym sprawcą próby zabójstwa Miszy. Jednak w miarę czytania kolejnych stron przekonujemy się, że prawda jest o wiele bardziej skomplikowana i mroczna niż by się wydawało, że każdy z bohaterów coś zataja, każdy wikła się w jakieś układy, emocje, relacje. Radka Třeštíková stworzyła ciekawą fabułę powieści, w której realizm miesza się z groteską, banał z oryginalnością, a na ważne pytania udzielane są błahe odpowiedzi, gdzie poznajemy z różnego punktu widzenia relacje dorosłych bohaterów, które często okazują się bardziej niejednoznacznymi i zakłamanymi, niż mogłoby się wydawać. Co stoi za tytułową "ósemką", jak potoczą się losy bohaterów, a zwłaszcza Miszy - być może będzie to zaskoczeniem dla czytelników ...

„Gra luster” jest to kolejna książka z serii z komisarzem Montalbano. Spotykamy tu starych znajomych z komisariatu w Vigacie: służbistę Fazio, kobieciarza Mimi Augello i safandułowatego Catarellę i innych ciekawych znajomych z poprzednich książek z tej serii. W centrum tej powieści znajduje się, jak zwykle – jedzenie. Wciąż jada obiady u Enza, i różne przystawki do smaku nie mówiąc już o domu, gdzie czekają na niego smakołyki przygotowane przez długoletnią gospodynię Adelinę. W tym tomie Montalbano musi rozwiązać sprawę wybuchów bomb, a przedsiębiorcy dostają anonimy z pogróżkami, miasto huczy, od plotek. Akcja toczy się wartko, obfituje w nieoczekiwane zwroty i ma swoje smaczki. Pod koniec trup ściele się gęsto, ale to jest Sycylia ojczyzna mafii... i nie może być inaczej. W prozie Camilleriego ujmuje mnie lekki styl, który jest okraszony dowcipem i pewną zmysłowością. Autor nie kryje umiłowania kobiecej urody. Świadczą o tym dość wnikliwe opisy wyglądu żeńskich bohaterek, elementów ich stroju czy sposobów poruszania się. Polecać nie muszę, bo większość z nas na pewno zna autora tej serii, a innych, którzy nie znają, zachęcam do poznania

Moja opinia o tej książce jest dość rozbieżna. Z jednej strony taka cegiełka, która czasami wyjątkowo nudziła, a z drugiej zdecydowanie za krótka historia, która mogłaby się ciągnąć w nieskończoność. Pełen szacun dla autora za taki research, bo mnóstwo rzeczy jest faktycznie jakby wyciągniętych z XX wieku. Zbrodnia nie wydawała się jakaś bardzo zagmatwana, a jednak ilość zbiegów okoliczności jest bardzo duża, i nie tak łatwo było wpaść na rozwiązanie do ostatniej strony. Postacie świetnie wykreowane, zwłaszcza dwóch głównych śledczych, podzielam ich humor, zachowania. Mimo swojej grubości, to książka ma wiele do zaoferowania a czas poświęcony jej mija w mgnieniu oka, nawet nie wiadomo kiedy to już koniec.