Nie zabiłam

📖 ,,Kocham Cię, mamo" Powieść autorstwa @aleksandra_polanska_ig. Historia opowiada nam o małżeństwie - Magdzie i Marku, którym zaginęła córka - Klaudia. Kobieta przez 15lat swojego życia, wierzyła, że jej córka żyje, że wróci do domu. 15 lat trwała w amoku, wyglądając córki przez okno. Troskliwy mąż cały czas był przy niej, wspierał ją. Kochał ją całym sercem, kiedy ta powoli go odtrącała. 💔 Małżeństwo przeprowadza się do niewielkiego domku, chcąc zacząć ,,od nowa" niestety Magda, nie jest w stanie zamknąć tamtego rozdziału. Kobieta poznaje Klarę - sąsiadkę. Zaprzyjaźniają się. Magda zaczyna powoli zmieniać swoje życie, wychodzi do ludzi, zajmuje się obowiązkami domowymi, aż wreszcie, na własną rękę próbuje odnaleźć córkę. Czy jej się udało? - TAK Czy było łatwo? - NIE Głównym wątkiem powieści jest zaginięcie córki, mamy też problemy małżeńskie związane z tą sytuacją, tajemnice i traumę. Książkę czyta się szybko I lekko, jest przyjemna ale nie super interesująca (jak dla mnie). Idealna na jeden wieczór, taki "luźniejszy". Powieść ma dosyć otwarte zakończenie, więc może kiedyś będzie jej kontynuacja. Moja ocena: 3/5⭐️ @filiamrocznastrona @wydawnictwofilia #kochamciemamo #aleksandrapolańska #czytamkryminały #atrament_mroku #pocketbookverse #bookstagrampl

„Naszą prywatną grę” przesłuchałam w audiobooku. Zaintrygowana opisem postanowiłam zapoznać się z tą historią. I choć z początku wydawało mi się, że trafiłam na coś naprawdę super, tak końcowo książka wypada tylko dobrze – bez fajerwerków i zachwytów. Bohaterką książki jest Bianka, która pewnego dnia odwiedza swój rodzinny Nasielsk. Rozmawia ze starymi znajomymi, odwiedza grób matki, wieczorem prowadzi zajęcia w szkole językowej i… Nagle znika. Kobieta budzi się w piwnicy, a jej porywacz skryty jest za maską. Ojciec i mąż Bianki zawiadamiają policję. Próbują też działać na własną rękę. Od tej pory skrywane tajemnice powoli zaczynają wychodzić na wierzch. Historia rozkręca się powoli, aby później nabrać całkiem fajnego tempa. Mimo to jednak momentami wieje nudą. Natłok różnych bohaterów, niektórych tak podobnych do siebie, sprawiają, że postacie te niemalże się ze sobą zlewają. Nie ma też nikogo, kto by mocniej mnie w tej książce zainteresował. Nawet główna bohaterka nie wywołuje zbyt wielu emocji, a co za tym idzie, jej los był mi nieco obojętny. Autorce udało się stworzyć dość fajny klimat i jest on całkiem nieźle utrzymywany aż do finału. Plusem też jest sam pomysł na historię. Porwanie i rodzinna tajemnica to są schematy, które lubię. Momentami do fabuły wdziera się chaos. Jest też dość przewidywalnie. „Nasza prywatna gra” jest dla mnie książką po prostu dobrą, jednak nie taką, która zostanie w mojej pamięci na dłużej. Nie wyróżnia się niczym szczególnym na tle innych, podobnych do niej historii.

Jedna z tych książek które długo się rozkręcają ale zakończenie daje satysfakcję. Rankiem, w jeziorze, przy luksusowym hotelu na Mazurach, znalezione zostaje ciało młodej dziewczyny. Okazuje się, że to popularna youtuberka, którą zaproszono, by nagrała film promujący obiekt w internecie. Co wydarzyło się ubiegłej nocy? Jakie mroczne tajemnice ukrywają goście, zamieszkujący poszczególne pokoje? A może za brutalnym zabójstwem stoi ktoś z obsługi obiektu? Ktoś wyciął jej napis na plecach… Co takiego? Jakieś słowo czy całe zdanie? I kto to był? Miejscowy czy ktoś przyjezdny? Zabił pod wpływem emocji czy z wyrachowania?

Thriller na bogato: psychopata z hollywoodzkim rozmachem, barbarzyńskie morderstwa kobiet (to zawsze są kobiety), diaboliczny scenariusz w tle i desperackie śledztwo. Dzieje się więcej niż w Jamesie Bondzie, tempo jest imponujące... tyle, że czegoś brakło. Moim zdaniem umiaru. A także większej dawki logiki i sensu. To jedna z tych opowieści, w których wydarzenia nie rozgrywają się według reguł prawdopodobieństwa, ale według wycyzelowanego scenariusza przypominającego amerykańskie blockbustery, pozbawionego natomiast wiarygodności. Antagonista to postać rodem z opowieści marvelowskich. Wie wszystko, widzi wszystko, kontroluje wszystko. Zawsze wszystkich ubiega, zawsze piętnaście kroków przed policją. Jego doba ma około stu godzin lekko licząc. Śledzi ofiary, ustala ich plan dnia, porywa je zawsze niewidziany, przeprowadza na nich wielogodzinne operacje, ciała - lub jeszcze żywe ofiary - podrzuca w różnych miejscach, na przykład w domu policjanta, a wszystko z całkowitym brakiem szacunku do istnienia czasoprzestrzeni. Nikt go nie widzi, on natomiast zawsze wie gdzie jest każdy z protagonistów powieści i jeszcze każdy z ich bliskich, więc rozgrywa ich sobie jak chce. Nie je. Nie śpi. Nie defekuje. Nie bzyka. Widzi przez ściany. Teleportuje się po całej Polsce. I na bieżąco czyta scenariusz. Po prostu nie sposób nie skojarzyć tego z amerykańską literaturą z lat 90tych. To ten poziom. Dla odmiany policja to towarzystwo wzajemnej adoracji. Ofiar przybywa, a śledztwo prowadzi dwójka detektywów i... dziennikarz. I jeszcze dwóch emerytowanych gliniarzy. I ciągle ćpający dzieciak. Nawet na chwilę nie pojawia się prokurator, a i przełożony protagonistów ma wszystko w pupie. Jest tak profesjonalnie, że nikt nawet nie próbuje namierzyć numeru, z którego Zły kontaktuje się regularnie z dziennikarzem, w zamian za to śledczy hackują co się da (jak na policję przystało). Czemu do śledztwa wciągani są głównie ludzie spoza policji? Czemu nikt tak naprawdę nie jest zainteresowany postępem w pościgu za zabójcą klasy Doktora No? Last but not least: co z tą burzą? Trwa koniec świata czy co? No i... czemu tyle tych papierosów? Jakby wyciąć fragmenty, w których ktoś pali, zapala, gasi lub bawi się papierosami, to książka byłaby zauważalnie lżejsza. Oceniam 6/10 bo pewne fragmenty mi się podobały, momentami byłem całkiem wciągnięty. Książka raczej dla wielbicieli komiksowych fabuł niż dla szukających naprawdę twardego, mocno ugruntowanego kryminału. Rozumiem, że to debiut autora i także z tego powodu oceniam wyżej niż zamierzałem - jak na pierwszą powieść to jest to dobra robota. Widać pracę. Nawet jeśli nie pasują mi jej efekty.

Jak długo można udawać kogoś, kim się nie jest? Wyobraź sobie, że Twoje życie to idealnie ułożone puzzle: kochający mąż Piotr, dwie wspaniałe córki i bezpieczny dom. Ale jest jeden haczyk - te puzzle są zbudowane na fundamencie z kłamstw. 🧩 Główna bohaterka zrobiła wszystko, by zapomnieć o tym, co było "kiedyś". Zmieniła tożsamość i zasady gry. Ale ktoś właśnie postanowił jej o tym przypomnieć. Ktoś ją obserwuje, ktoś wie. Ktoś chce zburzyć jej idealny świat. "Oszustka" to thriller, który pokazuje, że prawda zawsze znajdzie szczelinę, by wyjść na jaw. Pytanie tylko, kogo przy tym zniszczy.

Spotkanie z autorką zaczęłam od książki "Diable" i muszę stwierdzić, że książka mnie nie zachwyciła- to nie do końca moje klimaty. Teraz sięgnęłam po pierwszą książkę jaką napisała autorka "Okaleczone" i z przyjemnością muszę stwierdzić, że książka mnie zaciekawiła nie mogłam się od niej oderwać. Teraz sięgam po drugą część serii z prokurator Hanną Osul.

Dramaty rodzinne to mój konik, a ta książka cechuje się niesamowitym tragizmem, wywołując w sercu człowieka nie małe poruszenie. Główna bohaterka Leila Seyd to istna definicja kobiety sukcesu, bizneswoman. Powodzenie w pracy nie przekłada się na jej życie rodzinne, jednak siostrzeniec rekompensuje jej te braki. Kobieta kocha chłopca całym sercem, któremu okazuje wyjątkowe zaangażowanie opiekuńcze. Pewnego dnia Leila zgadza się wyświadczyć przysługę szwagrowi, by odwieźć malucha do żłobka. Telefon informujący o braku Maxa w placówce mrozi krew w żyłach i zmienia całe jej życie, przenosząc je na salę rozpraw. Książka ujęła mnie swoją wielowymiarowością. Z jednej strony rozprawa sądowa, która wzbudza emocje irytacji, złości, niesprawiedliwości, bezradności. Z drugiej polaryzacja społeczeństwa wokół kwestii posiadania dzieci, napiętnowanie kobiet oddających się karierze, bezdzietnych - niezależnie od powodu takiego stanu rzeczy. Aż wreszcie ukazanie problemu nieustannego oceniania, wymuszania schematu powszechnie narzuconych zachowań. Czy rzeczywiście osoba użalająca się nad swoim losem cierpi bardziej, niż ta, która podejmuje trud, by ten los odwrócić? Czy dlatego, że ktoś podejmuje rękawice, cechując się pewną niezłomnością, to z automatu musi być osoba bezwględną, nieczułą, wyrachowaną? Książka, która porusza, dogłębnie dotyka wielu czułych emocji czytelnika, a przy tym szalenie zaskakuje. Kiedy myślisz, że jedyne co w tej książce na Ciebie czeka to podziękowania od autora, nagle pojawia się suspens. Jest to naprawdę mądra książka, skłaniająca do refleksji, choć na pierwszy rzut oka wydaje się, że to thriller, jak każdy inny. Moja ocena 10/10 ⭐️

Kilka dni przed pierwszymi świętami wielkanocnymi po pandemii dochodzi do tragedii. W jednym z warszawskich centrów handlowych ktoś rozpędzonym samochodem wjeżdża do środka, taranując ludzi. Wiele osób zostaje rannych, a kilka ginie. Wśród ofiar śmiertelnych jest również sprawczyni zdarzenia, starsza kobieta prowadząca samochód. Media początkowo mówią o ataku terrorystycznym, później pojawiają się pytania, czy osobom starszym powinno się odbierać prawo jazdy. Jedną z poszkodowanych jest Lilianna. Dziewczyna trafia do szpitala w Pruszkowie z zanikiem pamięci, która nie wie, kim jest ani co się wydarzyło. Wierzy jednak, że jest córką sprawczyni tragedii, choć nikomu o tym nie mówi. Młodszy aspirant Krystian Batel, który tego dnia przebywa na urlopie, marzy o awansie, więc nic dziwnego, że pojawia się na miejscu zdarzenia. To on znajduje Liliannę i przekazuje ją ratownikom medycznym. Dziewczyna gubi fotografię, którą odnajduje policjant i to właśnie ten drobny szczegół zaczyna mieć znaczenie. Książka ma konstrukcję przeplataną: raz śledzimy losy Lilianny, innym razem zaglądamy do życia Krystiana. Dzień gniewu to psychologiczny thriller, który potrafi zaskoczyć i skłania do refleksji: jak my zachowalibyśmy się w podobnej sytuacji? Nie chcę zdradzać zbyt wiele, żeby nie spoilerować. Niestety momentami pojawiają się dość „dziecinne” rozwiązania fabularne oraz powolne tempo akcji, przez co tym razem książki Bartosza Szczygielskiego nie mogę ocenić na 10/10.

Malwina Chojnacka zaskakuje tworząc fenomenalną intrygę. Pełną napięcia i nieprzewidywalności. Wrzuca czytelnika w wir zdarzeń, z którego nie sposób się wydostać. Mrok oplata niczym pełzający wąż. Każdy coś skrywa, mija się z prawdą, budując iluzję rzeczywistości aż wreszcie ludzkie słabości i błędy lat minionych doganiają teraźniejszość. Obsesyjna żądzą zawładnięcia życiem innych ludzi, mamona oraz manipulacje przerażają. Fanatyzm chorego umysłu straszy. Błędne koło zatacza krąg. Pora odkryć tajemnice ojców. Bezdenna melancholia pogrąża duszę. Słowa rozpaczy bzyczą a przeznaczenie upada w mrok otchłani. Thriller, który rozbija emocjonalnie o wzburzone fale. Podróż na granice wypaczonej religijności. Naszpikowany niepokojem. Polecam!

"Rzeźnik i strzyżyk" to wciągającą lektura na jeden wieczór. Krótkie rozdziały,i w miarę wartka akcja sprawiają, że przyjemnie się ją czyta. Sam pomysł ciekawy, konstrukcja książki nieszablonową, ale czegoś w niej ewidentnie brakuje. Być może jedynie warsztatu pisarskiego, bo to debiut autorki. Jednak z przyjemnością sięgnę po kolejny tom serii, kiedy tylko się ukaże (i o ile powstanie).

Intryga szyta grubymi nićmi. Choć pomysł świetny, taki z życia wzięty. Za żywopłotem, to debiutancka powieść polonistki Marii Biernackiej-Drabik i dlatego chciałam zacząć od rzeczy pozytywnych, po dłuższym zastanowieniu doszłam do wniosku że jedyną pozytywną rzeczą w tej książce jest język. Ale od początku. W tak skonstruowanych powieściach jak Za żywopłotem pierwsze skrzypce i najważniejsze grają bohaterowie. Pani Maria stworzyła postacie papierowe, nieautentyczne, sztuczne. Kompletny brak rysu psychologicznego, co prawda autorka próbowała w małym stopniu ukazać głównego bohatera Miłosza, ale zrobiła to nieudolnie, pobieżnie stworzyła bohatera do którego sama nie mogła dotrzeć, nie umiała wejść w jego głowę, pokazać go jako człowieka a nie papierową postać. Podobnie rzecz się ma z innymi bohaterami. Posłużę się dla przykładu postacią pewnej kobiety. Z rozmysłem nie wyjawię jej imienia, bo poniekąd może naprowadzić na trop winnego. A spojlerować nie chce. Są "rzuty" z jej życia, teraźniejszości i przeszłości, które jak się finalnie okazuje nic do tej historii nie wniosły. Kompletnie zbędne strony. Dużo atrakcyjniej dla powieści byłyby wycinki z życia m0rdercy. Ale ok zostawmy już ten temat . Przejdźmy do fabuły. Jak pisałam na wstępie pomysł świetny, gorzej z realizacją. Cała akcja jest tak bardzo naciągana, momentami wręcz ciut żenująca . Ewidentnie autorka nie miała dobrego palnu zgrania pomysłu w wartką wciągającą akcję. Reasumując powieść mocno poprawna. Autorka z potencjałem ale jeszcze musi popracować nad warsztatem. Ewidentny brak rysów psychologicznych bohaterów psuje całą powieść 6🌟/10 @czytamy.i.oceniamy

Mam mieszane uczucia, bo z jednej strony bardzo wciągająca historia, wszystko pięknie się wyjaśnia. Z drugiej jednak strony nie polubiłam żadnego z bohaterów i co gorsze nie potrafię wyjaśnić dlaczego tak się stało. Zapewniam jednak, że z wielką ciekawością sięgnę po kolejne książki tej autorki.

Miałam okazję mieszkać w Oławie przez pewien czas. Autorka bardzo wiarygodnie odwzorowała specyficzny hermetyczny klimat panujący w tej miejscowości i demony, z którymi mogą mierzyć się tamtejsi mieszkańcy. Nieco dziwne jest wielokrotne podkreślanie, że po miesiącu od zerwania Łukasz jest jak obcy dla Sonii. Nie jest to czas, po którym więzi między ludźmi mogłyby się aż tak rozluźnić. Chociaż w Oławie... Tam wszystko jest inaczej ;) Do samego końca nie odgadłam intrygi. Przyjemna lektura. Polecam

„Otulina” Klaudiusza Szymańczaka to kryminał, który udowadnia, że nie trzeba epatować brutalnością, by zbudować duszną i niepokojącą historię. Groza rodzi się tu z atmosfery, niedopowiedzeń i miejsca akcji - Puszczy Kampinoskiej, pokazanej jako przestrzeń dzika, tajemnicza i obca. Fabuła rozpoczyna się pozornie niewinnie. Czworo licealistów wybiera się nocą do puszczy, jednak jedna z dziewczyn - Hania, znika. Jej ciało zostaje odnalezione wiele kilometrów dalej. Od początku wiadomo, że to nie był wypadek, a śmierć nastolatki uruchamia lawinę pytań, podejrzeń i sekretów. Każdy kolejny trop zamiast przybliżać rozwiązanie, jeszcze bardziej komplikuje śledztwo. Autor prowadzi dochodzenie w sposób daleki od schematów. Podejrzenia krążą między rówieśnikami Hani, jej rodziną i mieszkańcami Kampinosu. Szymańczak trafnie oddaje specyfikę małej, hermetycznej społeczności, w której milczenie, lojalność i strach przed ujawnieniem prawdy odgrywają kluczową rolę. Dużym atutem „Otuliny” jest warstwa psychologiczna i obyczajowa. To nie tylko kryminał o morderstwie, ale również opowieść o samotności, problemach psychicznych i zagubieniu młodych ludzi. Autor pisze o tych tematach z empatią, bez oceniania i taniej sensacji. Wątki dawnych wierzeń, działalności sekty oraz granicy między racjonalnością a lękiem dodatkowo zagęszczają klimat. Puszcza Kampinoska staje się niemal osobnym bohaterem powieści. Miejscem, które potęguje poczucie izolacji i zagrożenia. Styl autora jest spokojny, sugestywny, a dialogi naturalne. Brak drastycznych opisów działa na korzyść historii, bo napięcie budowane jest psychologią i atmosferą. „Otulina” to przemyślany, wielowarstwowy polski kryminał, który wciąga i zostawia czytelnika z niepokojącymi refleksjami. Idealna zarówno dla doświadczonych miłośników gatunku, jak i dla tych, którzy dopiero po niego sięgają.

Znacie takie powiedzenie „Zabili go i uciekł”? Mnie kojarzy się z kiepskim filmem kryminalnym bądź sensacyjnym. Ale przywołuję je tutaj nie bez powodu, idealnie bowiem pasuje do tej książki ⤵︎ 𝐃𝐚𝐫𝐛𝐲 𝐊𝐚𝐧𝐞 𝑫𝒐𝒃𝒓𝒂 𝒁̇𝒐𝒏𝒂 Ocena: ★★★★☆ gatunek: kryminał/thriller tłumaczenie: Joanna Grabarek wracając do „zabili go i uciekł”, jak możecie się domyślać po ocenie Darby Kane przekuła je tutaj na absolutny atut swojej historii. Choć praktycznie od samego początku wiemy, kto stoi za nagłym zniknięciem powszechnie szanowanego i lubianego nauczyciela Aarona wiodącego idylliczne życie wraz ze swoją piękną i idealną żoną zupełnie nie psuje nam to zabawy, bo tutaj nic nie jest tym, czym się wydaje, ani nikt tym, za kogo się podaje. Zniknięcie samego Aarona to tylko wierzchołek góry lodowej, bo w okolicy dochodzi również do kilku zaginięć młodych kobiet, czy to się jakoś łączy? Policjantka prowadząca dochodzenie uważa, że nie, bo od początku ma swoj typ, co do zaginięcia Aarona czyli jego idealną i niewzruszoną żonę. Tym bardziej staje się ona podejrzana, gdy na wierzch zaczynają wychodzić małżeńskie brudy oraz szokująca i traumatyczna przeszłość obojga z nich. 𝐷𝑜𝑏𝑟𝑎 𝑍̇𝑜𝑛𝑎 to zdecydowanie przykład na to, że połączenie dwóch złamanych życiem ludzi nie stworzy silnej i budującej całości. Natomiast inteligentna gra w kotka i myszkę między podejrzaną, a policjantką dostarczy nie lada rozrywki, ale i doprowadzi do ujawnienia szokujących seryjnych przestępstw, które wstrząsną nie tylko lokalną społecznością, ale będą na paskach wszystkich krajowych telewizji. 𝐷𝑜𝑏𝑟𝑎 𝑍̇𝑜𝑛𝑎 to również przepis na to jak spieprzyć idealną zbrodnię i wyjść z tego obronną ręką. No cóż nie wszyscy jednak wyjdą z tego żywi.

Rywalizacja „Nagle zamarł, bo na karku poczuł dotyk zimnego metalu. Lufa broni, to nie mogło być nic innego. Oddech mu przyśpieszył, krew pulsowała w skroniach. Swój karabinek miał przewieszony przez pierś. Nie zdoła go użyć. Gorączkowo myślał nad innym sposobem odparcia ataku. - Kapralu Derkacz, jesteś martwy”. Nie będę ukrywał, że byłem niezwykle ciekawy najnowszej powieści Agnieszki Pietrzyk pod tytułem „Terytorium”. Ukazała się ona nakładem wydawnictwa Czwarta Strona. Nie jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką, dobrze już znaną czytelnikom. Tym razem zaintrygował mnie już opis zamieszczony na okładce przez wydawcę. Zwykłe ćwiczenia terytorialsów zupełnie zmieniają charakter, gdy podczas nich ginie człowiek. Byłem bardzo zaintrygowany, w jaki sposób autorka opisze tę historię. Jak przedstawi żołnierzy Wojsk Obrony Terytorialnej? Dlaczego podczas rutynowych ćwiczeń dochodzi do tragedii? Po skończonej lekturze jestem usatysfakcjonowany. Tę książkę naprawdę bardzo dobrze się czyta. Agnieszka Pietrzyk umiejętnie buduje napięcie i tak gmatwa całą historię, że po prostu chcemy jak najszybciej poznać odpowiedź na pytanie, o co w tym wszystkim chodzi. Zakończenie zaś przechodzi nasze wyobrażenia. Ale po kolei. W lesie odbywają się ćwiczenia Wojsk Obrony Terytorialnej. Niestety, jeden z żołnierzy strzela w kierunku cywila i go zabija. Kim była ofiara? Czy znalazła się tam przypadkiem? Na miejscu szybko pojawia się lokalna policja. Jednak żołnierze absolutnie nie zamierzają ułatwiać zadania śledczym. Chcą za wszelką cenę chronić dobre imię swojej formacji. Liczą, że uda im się zmanipulować młodą panią prokurator. Policjanci szybko odkrywają, że jest świadek całego zajścia – tajemnicza kobieta. Obie formacje za wszelką cenę starają się ją przejąć. Nikt nie przypuszcza nawet, że właśnie rozpoczęła się sekwencja zdarzeń trudnych nie tylko do przewidzenia, ale i do zatrzymania. Agnieszka Pietrzyk napisała przerażający i mroczny thriller. Thriller, w którym trup ściele się gęsto. Jednak jest to tylko pretekst do ważnych pytań, jakie stawia autorka. Oczywiście można zadawać pytanie, czy taka historia mogła się wydarzyć naprawdę? W tym miejscu uczciwie wspomnę, że powieść ma pewne słabe strony. Przede wszystkim zupełnie niewykorzystana została postać pani prokurator, która pojawia się ledwie na początku książki i potem zupełnie znika nam z oczu. Tymczasem to prokuratura prowadzi przecież śledztwo, to prokuratura stawia zarzuty, wydawać by się mogło zatem, że prokurator będzie jednym z ważniejszych bohaterów. Tak się jednak nie dzieje. Jeszcze bardziej uwiera – początkowo niemal zupełny – brak Żandarmerii Wojskowej. Tymczasem trudno sobie wyobrazić, aby wojsko mogło nie wezwać żandarmerii, gdy ginie człowiek. Co więcej – nie robi tego wojsko, ale nie robi też tego ani policja ani prokurator. Szczerze powiedziawszy kwestia ta wydaje mi się najbardziej naciągana. Tak się bowiem składa, że – choć nie jestem żołnierzem – to jednak mam pewną orientację w wojskowych procedurach. Dlatego też poruszyłem kwestię Żandarmerii Wojskowej. Wszystko to jednak nie przekreśla tego, co napisałem wcześniej. „Terytorium” to powieść, którą czyta się naprawdę dobrze. Sam dosłownie przepadłem na kilka godzin i usilnie zastanawiałem się, jak się to wszystko ostatecznie skończy. Zakończenie zaś jest naprawdę mocne, rodem z amerykańskich filmów. Autorka nie pozostawia miejsca na niedomówienia czy snucie przypuszczeń. Maluje przy tym ciemny obraz obu formacji mundurowych. Zarówno żołnierze jak i policjanci to u Agnieszki Pietrzyk ludzie, którzy mają sporo za uszami. Mundur nierzadko wykorzystują do realizacji własnych celów. Czy istotnie stoją na straży bezpieczeństwa obywateli i państwa? Reasumując „Terytorium” to książka z gatunku tych, które trudno odłożyć dopóki nie poznamy zakończenia. To zaś może okazać się naprawdę mocne i wstrząsające. Zdecydowanie polecam. Wojciech Sobański

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Joanny Opiat-Bojarskiej nie należało do udanych, dlatego do Fejmu podchodziłam z lekką rezerwą. Na szczęście tym razem było zdecydowanie lepiej, choć nie nazwę tej książki thrillerem idealnym, to ogólnie oceniam ją pozytywnie. Historia od początku mnie zaciekawiła. Fabuła została zbudowana w taki sposób, że szybko chciałam poznać rozwiązanie zagadki. Autorka dobrze namieszała i w odpowiednich momentach wrzucała zwroty akcji, które dodawały całości charakteru. Szczególnie podobało mi się, że niektórych twistów naprawdę się nie spodziewałam, a to w thrillerach bardzo cenię. Z drugiej strony mam jednak problem z kreacją bohaterów. Postacie były opisane w taki sposób, który kompletnie do mnie nie trafia. Nie potrafiłam się z nimi zżyć, nie budziły mojej sympatii ani nie wywoływały większych emocji. A szkoda, bo gdyby bohaterowie byli lepiej nakreśleni, książka miałaby jeszcze większy potencjał. Fejm to thriller, który dobrze się czyta, z ciekawą zagadką i solidnymi zwrotami akcji. Zaskoczyło mnie zakończenie, a sama historia była wciągająca, ale nie sądzę, żebym na długo zapamiętała tę lekturę. To jednak zdecydowanie lepsze doświadczenie niż moje pierwsze spotkanie z autorką i z pewnością dam jej jeszcze jedną szansę.

Początek obiecujący, ale końcówka słaba. Facet, który po raz pierwszy nawala może i może dostać drugą szansę, ale gdy nawala po raz drugi powinien dostać kopa w d... Do tego syn, który następnego dnia po tragedii ochoczo idzie na ryby. Strasznie naiwna ta główna bohaterla.

"Ktoś zaplanował, że zniszczy jej życie. Krok po kroku. Dzień po dniu." Tymi słowami rozpoczyna się historia Malwiny Sawickiej, kobiety, której życie niespodziewanie zamienia się w koszmar. Jest to propozycja dla czytelników lubiących, gdy fabuła powoli, ale nieubłaganie, zagęszcza się, wciągając bohatera – i czytelnika – w spiralę paranoi i strachu. Malwina, miłośniczka kawy i kolibrów, staje przed wyzwaniem poukładania życia na nowo po rozstaniu i w obliczu problemów finansowych. To stawia ją w pozycji podatnej na ciosy i czyni z niej idealną ofiarę. Jednak to, co się dzieje dalej, wykracza poza zwykłe pechowe zbiegi okoliczności. Rewizja policyjna, nagła zmiana postawy sąsiadów – te incydenty to dopiero początek skrupulatnego i wyrachowanego planu, którego celem jest doprowadzenie Malwiny do obłędu. Główną siłą książki wydaje się być narastające napięcie psychologiczne. W centrum intrygi stoi pytanie: Kim jest prześladowca? Ten, kto wie o Malwinie "niebezpiecznie dużo," działa niczym cień, jest niewidzialny, ale wszechobecny. Każde niewinne z pozoru wydarzenie jest trybikiem w maszynie destrukcji. Taka konstrukcja fabuły z pewnością trzyma w niepewności, zmuszając do ciągłego snucia domysłów i poddawania w wątpliwość wszystkiego, co dzieje się wokół głównej bohaterki. Malwina, próbując desperacko odzyskać kontrolę nad życiem, musi jednocześnie prowadzić prywatne śledztwo. Jej walka o prawdę i zdrowy rozsądek jest siłą napędową tej historii. Jeśli szukasz historii, która stawia na mroczną intrygę, narastającą paranoję i psychologiczne gierki, ta książka wydaje się strzałem w dziesiątkę. Jest to obietnica lektury, podczas której czytelnik poczuje się równie osaczony, co Malwina, i będzie chłonął każdą stronę w poszukiwaniu prawdy o osobie, która z zimną krwią zaplanowała czyjeś zniszczenie. To zdecydowanie ciekawa propozycja dla fanów gatunku, którzy cenią sobie dobrze skonstruowaną tajemnicę i emocjonującą walkę o przetrwanie psychiczne.

To, co szczególnie wyróżnia tę książkę, to głębokie zanurzenie w psychikę postaci. Nie chodzi tu o przesadne analizowanie motywów — raczej o subtelne, niemal niedopowiedziane sygnały, które składają się na obraz człowieka pełnego sprzeczności. Ta umiejętność pokazania “człowieczeństwa w cieniu” sprawiła, że często łapałam się na tym, że myślę o książce jeszcze długo po odłożeniu jej na półkę. Styl pisania Marcela Mossa jest surowy, ale niesamowicie wciągający. Potrafi zbudować klimat, który przyciąga i nie pozwala oderwać się od tekstu — nie dzięki dynamicznej akcji, lecz dzięki zmysłowi obserwacji i intensywności emocjonalnej. To literatura, która nie ucieka od trudnych tematów, ale robi to z wyczuciem i szacunkiem dla czytelnika. Podsumowując — „Mordercze instynkty” to książka dla tych, którzy cenią sobie w literaturze nie tylko to, co się dzieje, ale przede wszystkim jak się to opowiada. Jako czytelniczka mogę powiedzieć, że to lektura, która zapada w pamięć nie przez fabułę, ale przez atmosferę, styl i psychologiczną głębię.