Nie drocz się ze mną, Nagatoro! #7

Niestety pierwszy tom mangi nie wyróżnia się od innych mang prawie niczym. I choć jestem fanem serii od 3 lat i co tydzień czytam nowe rozdziały to muszę przyznać że pierwszy tom nie zachęcił mnie prawie że wcale. Moim zdaniem akcja zaczyna się rozkręcać dopiero w 4 tomie. Wszystko przed ocenił bym tak na 6.5/10

Trochę się fantastyki naczytałem i naoglądałem w 2023 r. Jak zwykle towarzyszyły temu zmienne odczucia. W przypadku tego gatunku coraz trudniej bowiem o oryginalność, a autorzy powielają wiele znanych motywów. Nie spotkałem się jednak z ciekawszym i lepiej napisanym wstępem do historii z innego świata niż w pierwszym tomie mangi Paladyn z ziem dalekich. Tytuł, ukazujący się w Polsce od marca 2023 r. nakładem wydawnictwa Kotori, to adaptacja serii powieści tzw. light novel autorstwa Kanaty Yanagino. Póki co, doczekała się ona 12 tomów, z których w naszym kraju wydano już pięć. Jeśli jesteście miłośnikami fantasy, to naprawdę warto przyjrzeć się temu tytułowi, a oto dlaczego tak jest. Choć Paladyn z ziem dalekich nie zaczyna się w najbardziej oryginalny sposób, to z czasem robi się naprawdę ciekawe. Co najważniejsze, doceniamy kunszt scenariusza, a także kreskę i styl autora mangowej adaptacji, którym jest Mutsumi Okubashi. Już na wstępie dowiadujemy się, że nasz główny bohater wiódł kiepskie, przeciętne życie, ale traf chciał, że odrodził się w fantastycznej, pełnej tajemnic krainie. Wraz z Williamem, bo tak mu na imię, poznamy ten świat. Nim jednak do tego dojdzie, chłopak musi dorosnąć i przygotować się na to co go czeka. Nie kojarzę podobnego wstępu do historii jak ten, z którym miałem do czynienia właśnie w tej mandze. Dlatego już na starcie byłem zaintrygowany tym, co przyniesie mi ta opowieść. Szybko okazało się, że wraz z kolejnymi rozdziałami tego pierwszego tomu było tylko ciekawiej. Zacznijmy może od tego, że Williama poznajemy jako siedmiolatka. Co jednak ważniejsze i ciekawsze, wychowuje go trójka bardzo nietypowych rodziców zastępczych. Owymi rodzicami jest specjalizujący się w walce szkielet Blood, duch obdarzonego niezwykłym intelektem i mocą maga Gusa oraz dbająca o zdrowie, porządek i pełne brzuchy bohaterów mumia Mary. Trzy bardzo charakterystyczne postaci, pod niemal każdym względem różniące się od siebie. Niemal, gdyż łączy ich niezwykle ciepłe uczucie wobec Williama, którego wychowują jak własne dziecko. Na tym jednak nie koniec. Skąd William wziął się pod opieką takiej trójki? Dlaczego te z pozoru potwory zajmują się dzieckiem? I jakie skrywają przed nimi sekrety? To tylko część pytań jakie autor stawia przed czytelnikiem, by następnie powoli udzielać nam na nie odpowiedzi. Z tego co mamy okazję wywnioskować po pierwszym tomie mangi, nie są to nigdy odpowiedzi proste i przewidywalne, co tylko działa na plus tej historii. Paladyn z ziem dalekich naprawdę pozytywnie mnie zaskoczył. Bardzo spodobał mi się fakt, że historia nie gna do przodu, tylko podąża swoim tempem. William się uczy, trenuje, ale także jak każdy dzieciak ma wiele pytań. Tym więcej, gdyż bardzo długo nie dostaje na nich odpowiedzi, co ma być uzasadnione troską Gusa, Blooda i Mary o chłopaka. Ten klimat tajemnic również przypadł zresztą mi do gustu. Pierwszy tom mangi nakreśla przed nami pewne prawidła rządzące tym tajemniczym światem. Dowiadujemy się, że grasują w nim nieumarli, słowa mają bardzo istotne znaczenie w przypadku magii, a nad wszystkim pieczę sprawują przeróżni bogowie. Niby nie jest to nic nowego jeśli chodzi o gatunek fantasy, a jednak sposób w jaki te elementy autor scenariusza wykorzystuje i jak odsłania przed nami tę rzeczywistość jest naprawdę wciągający. Co zaś tyczy się strony wizualnej komiksu, to prezentuje się on bardzo solidnie. Przez większość czasu przyglądamy się czwórce bohaterów, więc autor musiał postarać się by ich wizerunki były dla nas odpowiednio atrakcyjne i ciekawe, i ta sztuka mu się udała. Dodatkowo, pierwszy tom został wzbogacony o kolorowe strony, ale te musicie już odkryć sami.

*Opinia zbiorcza, tomy 1-2* Znam ten tytuł dzięki anime i stwierdziłam że sięgnę po pierwowzór mangowy. Jest to całkiem dobry romans a raczej to jak rozwija się powolna przyjaźń między Yamada a Ichikawa. Początek jest mocno odstraszający dla czytelników ze względu na to że Ichikawa zachowuje się jak creep i chce zabić Yamadę. Jednak później ten motyw szybko znika i mamy dobrze przedstawioną relację szkolną między omawianą dwójką. Porządny tytuł jak na początek, kreska ładna a rozdziały epizodyczne; w anime było to lepiej rozwiązane według mnie. Ogólnie polecam.

8 tom rozpoczyna się , gdy bohater czyta mangę o bohaterach , a konkretnie o przewodniczącym , który jest „prześladowany” przez koleżankę ze szkoły i ta sytuacja przypomina mu Jego historię z Nagatoro i nagle zjawia się Nagatoro i widząc co czyta bohater mówi , że odtworzą jedną ze scenek i dziewczyna wyszukuję w sieci sceny z najnowszej części i tam widać jak bohaterka zmusza bohatera by polizał Jej buty , które były mokre po napoju i Nagatoro udaję , że chcę sobie oblać buty , ale faktycznie się oblewa i nagle bohater klęka i Nagatoro się czerwieni , bo myśli , że chłopak je poliżę , ale On tylko chusteczką ściera wodę z Je butów i Nagatoro mu dziękuję. Następnie bohaterowie jedzą lody i Nagatoro chcę by bohater polizał Jej loda i ten oczywiście nie chcę , a Nagatoro nabijając się z Niego mówi , że poliżę Jego loda i wygłupiając się prawie upada , ale bohater Ją łapię i mówi by uważała , a dziewczyna się rumieni i dziękuję i wtedy bohaterowie odkrywają , że ich lody się złączyły , ale dalej jedzą i Nagatoro pyta bohatera jak smakuję pośredni pocałunek:D Następnie wszyscy uczniowie biegają i bohater , który jest kiepski w sporcie w pewnym momencie ma lekki uraz i Nagatoro nie zostawia go w tyle tylko pomaga mu iść , a po jakimś czasie bierze go nawet na barana i bohater jest pod wrażeniem Jej siły , ale wtedy okazuję się , że dziewczyna ledwo idzie. Jednak wtedy pojawiają się Jej przyjaciółki i cała ekipa niesie bohatera jak króla na tronie i nagle mija ich przewodnicząca kółka malarskiego i bohaterki chcą Ją prześcignąć i biegną z bohaterem i faktycznie wygrywają , ale na mecie zostają zdyskwalifikowani z powodu tego , że niosły bohatera. Następnie Nagatoro spędza czas z bohaterem , ale nagle stwierdza , że idzie pogadać z koleżankami i po Jej wyjściu bohater zauważa , że zostawiła telefon i idzie do młodszych klas by go zwrócić i w pewnym momencie wchodzi do ich Sali , która jest pusta , ale nagle przychodzi Nagatoro z koleżankami(Innymi niż zwykle) i spanikowany chłopak chowa się w szafce i słyszy jak Nagatoro i Jej koleżanki gadają o romansach i w końcu jedna z nich pyta Nagatoro jaki ma typ i ta po chwili odpowiada , że taki z którym fajnie spędzać czas i bohater słysząc to rumieni się , a następnie Nagatoro zauważa , że nie ma telefonu i wtedy bohater się porusza i wszystkie go słyszą i Nagatoro otwiera szafkę i widzi bohatera i jest w szoku , ale pomaga mu się wymknąć , a na zewnątrz bohater oddaję Jej telefon i dziewczyna dziękuje , a następnie cała czerwona pyta czy słyszał o czym mówiła. A On szybko zaprzecza i ucieka , a Nagatoro za nim krzyczy:D A Później bohater siedzi w swojej Sali i myśli o tym , że Nagatoro dawno go nie odwiedzała i nawet nie odpisuję i zaczyna się o Nią martwić i przemierzając korytarze zauważa Jej przyjaciółki i po raz pierwszy się do nich odzywa i pyta o Nagatoro i te mówią , że zachorowała i po chwili dają mu notatki i proszą by zaniósł Jej Nagatoro i chłopak idzie do dziewczyny , ale gdy kręci się pod domem nagle zjawia się Jej starsza siostra i uznaję go za podglądacza i już ma wezwać policję , ale chłopak mówi kim jest i dziewczyna od razu go kojarzy , bo Nagatoro o Nim gada i zaprasza go do środka i podaje poczęstunek mówiąc , że Nagatoro śpi i już Jej lepiej i w pewnym momencie pyta chłopaka czy chciałby się dowiedzieć czegoś więcej o Jej siostrzyczce i bohater patrząc na Jej zdjęcia myśli o tym i przyznaję , że tak. Jednak zanim siostra Nagatoro coś mu mówi do salonu wchodzi Nagatoro w piżamie i potarganych włosach i , gdy zauważa bohatera robi się cała czerwona i szybko się chowa pytając czemu przyszedł bez zapowiedzi , a jak bohater mówi , że nie odpisywała to dziewczyna krzyczy , że przecież spała i wtedy Jej siostra każę Jej się uspokoić i być miłą dla bohatera , który Ją odwiedził. Jednak Nagatoro każę Jej się nie wtrącać i pyta gdzie jest suszarka i następnie biega po domu i się przebiera , czeszę i ogólnie ogarnia wygląd , a po chwili wraca i jeszcze raz wita się z bohaterem:) A wtedy Jej siostra przygotowuję im budyń i Nagatoro zabiera bohatera do swojego pokoju i siostra chcę iść z Nimi , ale Nagatoro każę Jej zostać:D Później siedzą w Jej pokoju i Nagatoro chcę nakarmić bohatera budyniem i ten się waha , ale ostatecznie się zgadza i w momencie , gdy dziewczyna go karmi do środka wpada Jej siostra i oboje są czerwoni i Nagatoro wyrzuca siostrę , a ta przed wyjściem mówi bohaterowi , że jeszcze muszą pogadać , bo przecież chce wiedzieć wszystko o Nagatoro i słysząc to Nagatoro wypytuję bohatera o co pytał Jej siostrę , a następnie zaczynają grać i zakładają się , że jeśli bohater wygra Nagatoro coś mu o sobie zdradzi i ten mówi , że chciałby poznać Jej imię i dziewczyna się rumieni , a po chwili się zgadza. I ostatecznie przegrywa i już ma zdradzić swoje imię , ale wtedy bohater mówi , że ma nic nie mówić , bo nie chcę poznać Jej imienia z powodu przegranego zakładu i po prostu woli pewnego dnia przyjść i zapytać i oboje się rumienią i dziewczyna się zgadza i patrzą na siebie , ale wtedy znów wpada Jej siostra i wykrzykuję Jej imię(Hayase) i oboje są w szoku i siostra Nagatoro pokazuję bohaterowi album w którym są zdjęcia Nagatoro i na jednym jest w pierwszym dniu szkoły , a na innym z czasów jak moczyła łóżko i Nagatoro krzyczy , żeby przestała:D Później bohater wraca do domu i Nagatoro na pożegnanie mówi mu , że jutro już wróci do szkoły i znów będzie go dręczyć , a ten się uśmiecha i mówi by miała litość. A następnie wraca do domu i mówi na głos imię Nagatoro i uśmiecha się przy tym. I mamy jeszcze bonus w którym Nagatoro wiesza plakat o treści – „Nie macasz więc nie wracasz do domu” i drażni się z bohaterem sugerując by Ją pomacał i ten się denerwuję i mówi , że taki ważny krok trzeba przemyśleć i dziewczyna się śmieje i nagle wchodzi przewodnicząca w ręczniku i widząc plakat mówi bohaterowi , że skoro Nagatoro nie chcę to Ona może mu pozwolić i Nagatoro od razu staję między Nimi i nie pozwala Jej się zbliżyć do chłopaka i wtedy przewodnicząca mówi , że w takim razie Ona zrobi to z Nią i Nagatoro przerażona ucieka , a bohater woła Ją i biegnie za Nią , a przewodnicząca się uśmiecha. I tak się kończy 8 tom. Historia jest po prostu zarąbista. Uwielbiam Nagatoro. I mógłbym przeczytać kilkadziesiąt tomów jednego dnia. Na plus również postać siostry Nagatoro. Rozwaliła mnie scena jak pokazywała zdjęcia z czasów , gdy Nagatoro moczyła łóżko , a ta się wstydziła i kazała Jej przestać. Mam nadzieję , że siostra jeszcze powróci. Super też była scena jak Nagatoro spanikowała , bo bohater zobaczył Ją rozczochraną i w piżamie i w kilka sekund się przebrała i uczesała by mu się podobać. Oj zakochała się nasza Nagatoro. Nie mogę się doczekać 9 tomu

Ocena zbiorcza dla tomów #2-#4: Z niesłabnącym entuzjazmem towarzyszę Akirze w jego podróży przez ogarniętą epidemią zombie Japonię. Ostatnio miałam okazję przeczytać trzy kolejne tomy „100 rzeczy do zrobienia, zanim zostanę zombie” autorstwa Haro Asō i Kotaro Takaty. Jak wypada jego wyprawa do domu rodzinnego położonego w odludnych górach? Spełnianie marzeń w postapokaliptycznym świecie trwa w najlepsze. Odnalezienie przyjaciela było wyłącznie początkiem szalonej przygody. Tendo pragnie zostać bohaterem, Kencho szkoli się na komika, a to wszystko przerywane kolejnymi falami zombiaków. W Tokio robi się przy tym coraz tłoczniej. Potrzeba ucieczki z miasta stanowi kanwę dla niezwykłych perypetii, które doprowadzą do stworzenia nietypowej drużyny goniącej za tym, czego od dawna pragnęli w życiu, a nigdy nie mogli zrealizować. Czego nie ma w tej opowieści?! Rekiny-zombie, wystrzałowe pojazdy, starcia z przeszłością i ubogacające poznawanie japońskiej kultury. Trudno nie kibicować bohaterom, którzy w równie oklepanej konwencji decydują się na nieszablonowe przygody. Mają przy tym niesamowicie wiele szczęścia do natrafiania na nieprawdopodobne okoliczności umożliwiające kolejne cele z listy. Fantastyczne wojaże pełne radości nie przeszkadzają przy tym w uderzaniu w poważniejsze tony. Nie każde przedsięwzięcie kończy się dobrze, a czasem porażka stąpa tuż za sukcesem. Wyłącznie potęguje to rollercoasterowy charakter całej fabuły. Pomimo komediowego podejścia do horrorowej tematyki, dostrzegam tu sporo mądrych spostrzeżeń, które mogą wyłącznie pomóc w równie zabieganym współczesnym świecie. Czasem, zamiast walczyć o sukces, prestiż czy pieniądze, warto się poobijać, by przynajmniej odsapnąć od zgiełku hiperproduktywności, który nie daje szczęścia. Niesłychanie wciągnęłam się w tę zombiastyczną opowieść. Z wielką chęcią sięgnę po pozostałe tomy i wręcz nie mogę się doczekać, aż dotrę do tych, które nie ukazały się w wersji animowanej. Tymczasem moja ocena zbiorcza dla tomów #2-#4 to uczciwe 8/10. Polecam.

9 tom rozpoczyna się , gdy bohater spotyka Nagatoro , gdy idzie do szkoły i na początku chcą Ją nazwać po imieniu , ale ostatecznie tchórzy i mówi po prostu Nagatoro , a ta nagle łapie go za rękaw i mówi , że wyczytała , że jest to jedna z rzeczy , które sprawiają , że chłopak straci dla dziewczyny głowę i bohater się rumieni , ale szybko zabiera rękę mówiąc , że to nie prawda i wściekła Nagatoro znów próbuję go złapać , ale Jej się nie udaję , bo bohater ciągle zabiera rękę i w pewnym momencie wpada na pomysł , że sam Ją tak złapię , ale nie wszystko idzie zgodnie z planem i koniec końców łapią się za rękę i oboje robią się czerwoni i właśnie wtedy pojawiają się przyjaciółki Nagatoro i mówią , że już od rana flirtują , a Nagatoro szybko zaprzecza i mówi , że ćwiczy na bohaterze i od razu nim rzuca:D A później widzimy , że bohater się przeziębił(złapał przeziębienie od Nagatoro) i zostaję sam w domu , bo mama musiała wyjechać służbowo i nagle dostaję wiadomość od Nagatoro , która chcę wiedzieć , gdzie jest i , gdy mówi , że jest chory ta dzwoni do Niego i pyta jak się czuję , a następnie przeprasza , że się przez Nią przeziębił , a gdy dowiaduję się , że jest sam jest w szoku. A po skończonej rozmowie bohater leży na kanapie i po jakimś czasie słyszy pukanie w szybę i okazuję się , że przyszła Nagatoro i dziewczyna zaczyna się nim opiekować , a konkretnie robi mu zimne okłady , sprawdza temperaturę , a na koniec gotuję i bohater pod wpływem choroby zaczyna mieć zwidy i wyobraża sobie , że Nagatoro jest Jego żoną i również się nim opiekuję , a gdy wraca do rzeczywistości widzi Nagatoro , która przyniosła jedzenie i zaczyna go karmić , a w pewnym momencie bohater dziękuję Jej i nazywa po imieniu , a Nagatoro robi się czerwona i zaczyna panikować , a później prosi by bohater to powtórzył , ale ten zasypia i dziewczyna pochyla się nad Nim i mówi , że w takim razie go pocałuję i , gdy faktycznie ma to zrobić nagle na dole otwierają się drzwi i okazuję się , że wróciła mama bohatera. A Nagatoro szybko ucieka wymieniając z Nią kilka słów. A następnego ranka bohater już jest zdrowy i mama pyta go kim była ta dziewczyna i czy jest Jego sympatią i ten szybko zaprzecza i mówi , że to tylko koleżanka. A później idzie do szkoły i znów spotyka Nagatoro i oboje są zawstydzeni i nie wiedzą jak się zachować , a sam bohater nie wie co było prawdą , a co snem. Jednak po chwili Nagatoro znów zaczyna mu dokuczać. A potem bohater jest w pracowni i myśli o tym , że nie ma co malować i nagle Jego wzrok pada na leżącą na kanapie Nagatoro i ta zauważa Jego wzrok i pyta czemu na Nią patrzy , a On zawstydzony mówi , że chciałby znów Ją namalować i ta się uśmiecha i się zgadza. I bohater prosi Ją by zrobiła pozę w której czuję się swobodnie i bohaterka robi taką pozę i bohater jest pod wrażeniem i się zastanawia skąd ta poza i po jakiś czasie obraz jest gotowy i Nagatoro się uśmiecha i nagle wchodzą Jej przyjaciółki i widząc obraz Gamo mówi do Nagatoro , że dawno Jej takiej nie widziała i chcę wiedzieć czy ta znów spróbuję , a gdy bohater pyta o co chodzi Nagatoro mówi , że nic mu nie powie . A potem razem wracają i bohater widząc przygnębienie Nagatoro zaprasza Ją na jakieś jedzonko i bohaterce poprawia się humor i mówi , że nie wie co wpisać w kwestionariusz zainteresowań zawodowych i okazuję się , że bohater ma ten sam problem. A na koniec okazuję się , że zbliżają się święta i bohater kupił coś Nagatoro , ale nie wie jak Jej to dać. I zabiera prezent do szkoły i ciągle kombinuję , a w pewnym momencie koleżanki Nagatoro zabierają ich do pustej klasy i okazuję się , że planują karaoke i w pewnej chwili jedna z nich pyta Nagatoro czy bohater to Jej chłopak i oboje robią się czerwoni i dziewczyna szybko zaprzecza i wtedy zauważa , że bohater ukrywa prezent w torbie i w tej samej chwili bohater zauważa , że i Ona ukrywa prezent dla Niego i nagle mówi , że zostawił coś w pracowni i musi tam iść i Nagatoro mówi , że też zapomniała i wybiega z nim , a koleżanki się uśmiechają. Następnie bohaterowie są w pracowni i już mają wręczyć sobie prezenty , ale nagle zjawia się naga przewodnicząca , która żegna się ze szkołą całą sobą , a Nagatoro nazywa Ją zboczonym lisem i każę Jej w końcu skończyć szkołę i bohaterowie wybiegają szukając innego miejsca by być sami i trafiają do pielęgniarki , ale tam jest całująca się para i Ci panikują i uciekają od razu i idą na dach , ale tam jest mnóstwo par i nagle bohater zauważa , że Nagatoro drży z zimna i po prostu daję Jej prezent i okazuję się , że to szalik i dziewczyna szczęśliwa od razu go zakłada i dziękuję i daję prezent , który kupiła jemu i okazuję się , że to również szalik i na koniec razem wracają do domów i każde ma na sobie szalik. Mamy jeszcze dodatek w którym Nagatoro prosi siostrę o radę w sprawie prezentu i mimo , że zaprzecza , że to dla kogoś ważnego to siostra i tak wszystko wie. No i mamy koniec 9 tomu. Historia jest po prostu zarąbista i to jeden z lepszych tomów. Świetne było jak Nagatoro opiekowała się bohaterem , a On nazwał Ją po imieniu. Albo to jak chciała go pocałować. Ciekawe czy gdyby Jego mama nie weszła to czy Nagatoro by to zrobiła. Jej spotkanie z mamą chłopaka też było super. Jeszcze nie wie , że to Jej przyszła teściowa:D Choć ciekawi mnie co z ojcem bohatera. Na plus również wątek z prezentami. Świetne było jak szukali miejsca by mogli być sami i dać sobie prezenty. A dawanie prezentów było urocze. Intryguję też kwestia tej pozy Nagatoro i pytanie Jej przyjaciółki czy Nagatoro znów spróbuję. Ciekawe o co chodzi. Muszę też wspomnieć , że Nagatoro naprawdę się zmienia. Niby wciąż dokucza bohaterowi , ale już nie tak jak wcześniej i teraz można dostrzec , że to takie dokuczanie z miłości. Nie mogę się doczekać 10 tomu

„Nie muszę już chodzić do pracy? Życie jest piękne!!!” Wersja animowana mnie urzekła, musiałam więc wreszcie sięgnąć po mangę. Pierwsza część „100 rzeczy do zrobienia, zanim zostanę zombie” wciągnęła mnie w przewrotną historię, w której apokalipsa zombie brzmi niczym spełnienie wszystkich marzeń. Scenariusz autorstwa Haro Aso oraz ilustracje Kotaro Takaty świetnie pokazują, jak wiele w życiu zależy od punktu widzenia. Akira od trzech lat pracuje w firmie swoich marzeń. Nie sypia po nocach, przełożony go wykorzystuje, robi nieludzkie ilości nieodpłatnych nadgodzin, a kobieta, w której się zadurzył, okazała się kochanką szefa. Gdy jednak znajduje się na skraju wypalenia życiowego, oglądając bzdurne programy w zagraconym mieszkaniu, staje się cud. Na ulicę wychodzą zombie, dzięki czemu nie musi wcale wracać do pracy. Przygoda życia się zaczyna – wreszcie ma czas na to, by żyć i robić to, na co od dawna miał ochotę. Uwielbiam równie nietypowe konwencje, które od razu przykuwają uwagę. Zombie i wyścig po marzenia na zwędzonym z ulicy Harleyu ma w sobie sporo uroku. Zwłaszcza gdy tak silnie kontrastuje z pozostałymi ludźmi, walczącymi już wyłącznie o przetrwanie. Bohater intryguje, wręcz nie sposób mu nie kibicować. Przebija z niego skrajny optymizm, którego każdy czasem potrzebuje w życiu. Jak lekka lektura odciągająca od prozaicznych zmartwień, tytuł ten sprawdza się znakomicie. Zwłaszcza przy takiej dawce humoru przeplatającego te bardziej poważne momenty. Całkiem podobają mi się rysunki. Są zgrabne, przejrzyste i świetnie oddają klimat całej opowieści. Na uwagę zasługują również drobne nawiązania do innych znanych historii o zombie (przynajmniej mam nadzieję, że nasuwające mi się skojarzenia z „Resident Evil” były świadomymi decyzjami, a nie wyłącznie moją wyobraźnią). Design postaci wypada ciekawie – wydają się proste, jednak mimo tego zdecydowanie wyróżniają się z tłumu innych mangowych bohaterów. Pierwsza dawka apokaliptycznych emocji za mną – nie mogę się doczekać dalszych losów Akiry i jego przyjaciół! Tomik ten zaczyna z przytupem: otrzymuje aż 8/10. Jeśli jeszcze nie znacie tego tytułu, śmiało sięgnijcie po animację, film lub po prostu stanowiącą pierwowzór mangę. Naprawdę warto!

6 tom rozpoczyna się w tym samym momencie co zakończył poprzedni i Miko , Rom i Mitsue są w lesie i widać , że między Romem , a Mitsue jest chłodna atmosfera i w pewnym momencie Miko mówi im o zjawach , które trzy razy Ją ratowały i Ci Jej wyjaśniają , że ma u nich dług i jeśli go nie spłaci to duchy odbiorą dług od kogoś innego(Hana) i w pewnym momencie Mitsue chcę zrobić wszystko sama , a Rom nagle pyta czy chcę skończyć jak Ona i kobieta jest wściekła i nagle atakuję ich zjawy , ale Rom wyciąga zawieszkę , którą ukradł Hanie(ma w sobie moc) i przepędza duchy. A następnie cofamy się do tyłu i widzimy młodą Mitsue , którą odwiedza jakaś kobieta(przyjaciółka?) i jest z Nią mały Rom i kobieta prosi Mitsue by się nim zaopiekowała i w teraźniejszości bohaterowie docierają do świątyni i Rom mówi Miko by była przynętą , a Oni podkradną się do upiora i go pokonają i Mitsue nie chcę na to pozwolić , ale Miko się zgadza i staję przed upiorami i znów cofamy się do tyłu i Mitsue siedzi z tamtą kobietą , która mówi Jej , że chłopakiem trzeba się zająć i pokierować go na odpowiednią ścieżkę i Mitsue przyjmuję go na swojego pierwszego ucznia i nadaję mu imię Rom. I znów wracamy do bohaterów i Miko stoi przerażona przed olbrzymią zjawą , a Mitsue chcę Jej pomóc. I nagle zjawa wypluwa z ciała dzwoneczek i daję Miko , a gdy Mitsue krzyczy by tego nie brała nagle zjawia się Rom i łapię dzwoneczek. I znów mamy cofnięcie i widzimy jak mały Rom jest w tym samym miejscu w świątyni i upiór daję mu dzwoneczek , ale nagle kobieta , która przyprowadziła go do Mitsue łapię dzwoneczek i znika , a Mitsue chroni Roma i znów wracamy do bohaterów i Rom trzyma dzwoneczek i mówi Miko , że upiory już nie będą od Niej chcieli zapłaty i każę im odejść mówiąc , że dzwoneczek już dawno mu się należał i nagle upiory go atakują , a Mitsue rzuca się by mu pomóc i osłania go przed upiorem i znów się cofamy i okazuję się , że ta tajemnicza kobieta była mentorką Mitsue i znów wracamy do bohaterów i mamy zbliżenie na upiora , który pomagał Miko i jest wskazówka mówiąca , że ten upiór to tak naprawdę mentorka Mitsue , która zniknęła po złapaniu dzwoneczka. I na koniec mamy jeszcze dodatek jak Hana spotyka na ulicy brata Miko i Julię i zaciąga ich na pączki i Julia patrząc na brata Miko wyczuwa , że i On ma aurę , ale po chwili zauważa , że ten nie widzi upiorów i dociera do Niej , że chłopak jest zwyczajny , a w tej samej chwili brat Miko patrzy na wybór pączków i zastanawiając się jakie wziąć wylicza celując palcem i nagle palec kieruję się na ducha i ten znika , a Julia jest w szoku i myśli o tym , że brat Miko jednak ma moc:D I tak się kończy 6 tom. Historia nadal jest super i wciąga od pierwszej strony. Na plus to , że dowiedzieliśmy się więcej o Romie i Mitsue oraz i ich relacji. No i mamy świetny koniec w świątyni z tym upiorem. Czy to naprawdę mentorka Mitsue? A jeśli tak to czemu jest tą złą skoro była dobra wcześniej. Ciekawi mnie też jak to wszystko się dalej potoczy. Mam nadzieje , że ani Rom ani Mitsue nie zginą. I o co chodzi z tym dzwoneczkiem? Tamta kobieta go dotknęła i wychodzi na to , że stała się upiorem , a przynajmniej przeniosła się do ich świata. I dlaczego Rom się nie zmienił mimo , że dotknął dzwoneczka. No i mamy też świetny dodatek z Haną , Julią i bratem Miko. Końcówka jak Julia zaczyna wierzyć , że brat Miko też ma moc rewelacja. Czekam z niecierpliwością na 7 tom

Kolejny świetny tom. I tym razem Gojo i Marin spotykają pewną osobę , która dzięki Cosplayowi odnalazła siebie. A na koniec oboje idą na imprezę z okazji Halloween i Gojo poznaję przyjaciół Marin i jest zaskoczony , że żadne z nich nie uważa Jego pracy za durną. A w ostatniej scenie jedna z przyjaciółek Marin zrzuca bombę pytając Gojo czy On i Marin są parą:D Oj będzie się działo w 7 tomie

Marin ma problem. A konkretnie odkrywa , że przytyła. I bardzo chcę schudnąć , ale ciężko Jej to idzie , bo ciągle je posiłki u Gojo:D A na koniec bohaterowie zgadzają się wziąć udział w Cospleyowej grze(Trumna) A zważywszy na fakt , że brakuję im jednego gracza Marin dzwoni do Inui. 9 tom jest tak samo świetny jak poprzedni. Rozwaliło mnie jak Marin zrozumiała , że przytyła , bo ciągle wcina jedzenie od Gojo. Jednak mimo tej wiedzy znów do niego poszła i się najadła:D No i po ostatniej scenie już wiadomo , że wróci Inui. Nie mogę się doczekać Jej ponownego spotkania z bohaterami i liczę , że wątek Jej zauroczenia w Gojo będzie kontynuowany. I ciekawe jak rozwinie się ten wątek z grą

Kapitalny 2 tom w którym jest mnóstwo akcji , a sam Sakamoto spotyka dawnego znajomego z czasów , gdy był zabójcą. No i znów mamy wkurzoną żonę Sakamoto i potulnego bohatera:D Świetna też była końcówka jak Sakamoto i Shin wyruszyli ze specjalną misją , a konkretnie kupić córeczce bohatera wymarzony plecak na pierwszy dzień podstawówki i Sakamoto by go zdobyć musiał stawić czoło starszym babcią i mimo , że wygrał to na rozpoczęciu roku był cały w bandażach:D Tak samo kapitalne było jak Shin zwrócił uwagę , że córeczka Sakamoto dorasta i nim się obejrzą znajdzie sobie chłopaka i Sakamoto w wyobraźni zabił tego chłopaka , a później na rozpoczęciu roku jakiś chłopiec będąc pod wrażeniem plecaka córki Sakamoto zapytał czy ta będzie Jego dziewczyną , a Sakamoto widząc to w sklepie zaczął szykować broń , a żona kazała mu się uspokoić;) Nie mogę się doczekać aż przeczytam 3 tom

4 tom rozpoczyna się , gdy widzimy wróżkę z poprzednich części , która przebywa u syna w górach , ale wciąż czuję , że powinna wrócić do miasta , a pewnego dnia dostaję tajemniczą kopertę w której jest zdjęcie Miko i Hany ze świątyni i napis – „Widzisz?” I wróżka od razu wstaję i mówi synowi , że ta świątynia nie istnieję , a potem postanawia wrócić do miasta i odnaleźć Miko. Następnie przechodzimy do Miko , która wybrała się do kina z Haną i jest szczęśliwa , ale okazuję się , że przed Nią siedzi duch i dziewczyna przez to nie widzi filmu. A , gdy wychodzą pojawia się jakiś dziwny facet , który je obserwuję i okazuję się , że On również ma ich zdjęcie ze świątyni. Później bohaterki są w szkolę i nauczyciel ostrzega swoich uczniów , że w okolicy kręci się podejrzany człowiek. A na przerwie Miko wyczuwa , że zjawy ze świątyni , które Jej pomogły Ją śledzą , ale gdy się odwraca nikogo nie widzi. Później Ona i Hana są na mieście i przed Miko pojawia się tajemniczy mężczyzna(Ten z kina) i chcę Jej dać dziwne kamienie i dziewczyna nie wie czy facet jest duchem czy nie , ale i tak Ją przeraża i nagle zjawia się Hana , która była w sklepie i Ona też widzi faceta i ten mówi , że nazywa się Rom i prowadzi jakiś kanał w sieci i chcę im dać kamienie , a Miko zauważa przerażającą zjawę , która się do nich zbliża , a w pewnym momencie kamienie się rozsypują i Hana oraz Miko je zbierają i , gdy Miko trzyma jednego z nich tuż przed zjawą ta nagle zawraca i odchodzi i Miko jest w szoku, a Rom mówi , że może wziąć ten kamień , a jak zostaję sam myśli o tym , że już wszystko jest jasne. A w tej samej chwili widzimy Julię , która w domu myśli o mocach Miko i aurze Hany i nagle w sieci widzi nagranie Roma , który reklamuję kamienie i postanawia je kupić , bo chcę dorównać Miko i Hanie. A następnie Miko mówi bratu , że idzie na zakupy z Haną , ale tak naprawdę idzie znów do świątyni dać ofiarę zjawom i podziękować za pomoc , ale mimo , że idzie tak jak wcześniej to trafia do mrocznego lasu i wszędzie są przerażające zjawy i Miko ze strachu wymawia imię Hany i w tej samej chwili widzimy Hanę , która pieczę w domu ciasto i nagle ma wrażenie , że słyszy głos Miko. I znów wracamy do Miko i ta jest coraz bardziej przerażona i nagle zjawią się zjawy , które Ją wcześniej ratowały i przepędzają upiory , ale gdy Hana składa im ofiarę z jedzenia i dziękuję za pomoc te są wściekłe i Miko nic nie rozumie , ale nagle zjawia się wróżka i wyprowadza Miko z lasu i dostrzega również te zjawy , które uratowały Miko i widać , że jest przerażona. A w tej samej chwili Hana odwiedza Miko i od Jej brata dowiaduję się , że ta miała iść z Nią na zakupy i oboje zaczynają się bać o Miko i ruszają by Ją znaleźć. A w tej samej chwili Miko i wróżka(Mitsue) siedzą w knajpce i okazuję się , że Mitsue nie widzi każdej zjawy , ale wyczuwa , że Miko tak i mówi Jej by nie szukała więcej tej świątyni i myśli o tym , że musi Ją chronić i chwali dziewczynę , że jest taka odważna. I nagle do knajpki wchodzą Hana i brat Miko i cieszą się , że Ją widzą , a czytelnik widzi , że braciszek Miko płakał ze strachu o siostrę i wszyscy siadają razem , a wróżka wyczuwa wielką aurę u Hany. I na koniec Mitsue znów otwiera swoje stoisko i nagle staję za Nią Rom i ta od razu go rozpoznaję. Mamy jeszcze bonus i widzimy jak nauczyciel spotkał mężczyznę , który tak jak On kocha kotki(obaj chcieli kupić tą samą karmę) i koniec końców się podzielili i na koniec widzimy jak siedzą w mieszkaniu mężczyzny i patrzą na kotki , a pomiędzy nimi jest zmarła ukochana mężczyzny , która się uśmiecha. I tak się kończy 4 tom. Historia jest naprawdę super i wciąga od pierwszej strony. Na plus to , że wróżka wróciła i będzie chciała pomóc Miko i cholernie mnie intryguję o co chodzi z tym zjawami. Niby pomogły Miko , a teraz są wściekłe i Ją śledzą. A wróżka zdaję się ich obawiać. No i ta znikająca świątynia. No i mamy też tego tajemniczego Roma , którego Mitsue zna. Ciekawe skąd. Może to Jej dawny uczeń? Szkoda tylko , że było tak mało Julii w tym tomie i nie miała żadnej sceny z Miko. Mam nadzieję , że w kolejnym będzie Jej więcej. Podoba mi się też postać brata Miko. Niby nie jest wylewny , ale widać jak bardzo kocha swoją siostrę. Zaraz biorę się za 5 tom

"Yuri to moja praca!" sprawiła, że zapragnęłam znaleźć się w tematycznej kawiarni. Pomyślcie tylko, wchodzicie do środka, siadacie przy stoliku, a wydaje się, że jesteście zupełnie gdzie indziej. Bohaterki mangi pracują w miejscu, które udaje elitarną niemiecką szkołę dla dziewcząt. Oprócz obsługiwania gości, odgrywają scenki rodzajowe i ściśle trzymają się wymyślonej przez siebie tożsamości. Do takiego "teatru" aż chce się wracać, żeby sprawdzić np. jak rozwinęły się relacje pomiędzy "uczennicami". To dopiero musi być przeżycie! W mandze chyba najbardziej podobała mi się zabawa schematami. Postacie, na potrzeby swojej pracy, odgrywają utarte w shojo role, ale czytelnicy widzą też, co się dzieje za kulisami. Dziewczyny, kiedy tylko znajdą się poza wzrokiem widowni, mówią co myślą, kłócą się ze sobą, zaskakują same siebie swoim zachowaniem. Z jednej strony wywołuje to zabawne sytuacje, a z drugiej skłania do refleksji. W końcu każdy z nas przywdziewa jakieś maski i chciałby być lubiany przez otoczenie. Polecam fanom mangi, szczególnie gatunku shojo. Dla mnie to była lekka, odprężająca lektura. Akcja płynęła powoli, ale i tak historia zainteresowała mnie na tyle, że chętnie poznałabym ciąg dalszy.

Manga opowiada o studentce Satomi Okumie, która szaleńczo zakochała się w swoim koledze z zajęć, Mizuki Kandzie. Na prośbę swojej koleżanki zaprasza swojego ukochanego, by pomógł w kawiarence z crossdressingiem. Ten zgadza się pod warunkiem, że Okuma pójdzie z nim na randkę. Dziewczyna nie mogła być już bardziej szczęśliwa. Z drugiej strony mamy Mizuki Kandę, która tak naprawdę jest dziewczyną. Chciała zrobić żart Okumie, ale potem to wszystko zaszło za daleko by się wycofać. Teraz musi albo skłonić Satomi by z nią zerwała, albo wyjawić jej prawdę. Jednak po niepowedzianiach tego planu, okazuje się, że nasza "przystojna dziewczyna" zakochała się w "pannie spod klosza" i wszystko komplikuje się jeszcze bardziej. [ɐɾzuǝɔǝᴚ] Mangi cegły to zdecydowanie jedne z moich ulubionych, historie w nich zawarte mają naprawdę spore pole do popisu. Urocze lesbijki zawsze górują w moim sercu, dlatego oceniam tą mangę na 10🌟. Historia nie jest nudna, kreska przyjemna dla oka. Nie brakuje tu też uroczych scen, w których jestem zakochana ❤️ Jedynie tytuł jest lekko mylący, bo ma odzwierciedlenie w fabule, ale szczerze nie gra on w niej większej roli.

Drugi tom podobał mi się mniej niż pierwszy. W pierwszym tomie mieliśmy wprowadzenie do tematu - Kuroe pod wpływem emocji zaczyna przemieniać się w potwora (od natężenia tychże emocji zależy czy przemiana jest częściowa - ogon, pazury - czy całkowita). W drugim tomie powtarzają się jej kolejne przygody, akcja nie posuwa się więc specjalnie do przodu... Możemy mieć jedynie nadzieję, że 3 tom przyniesie jakąś odmianę, na co wskazuje zakończenie.

Pozycja obowiązkowa dla miłośników Stitcha :) Manga jest urocza, ma prostą fabułę i wydaję się bardzo lekka, aczkolwiek są w niej ukryte pewne wartości. Komiks czyta się szybko i przyjemnie. Ładne rysunki doskonale odwzorowują znanego z bajki niebieskiego stworka. Na uwagę zasługuje ciekawe połączenie samuraja - władcy jednej z prowincji i Stitcha - małego przybysza z kosmosu, między którymi powstaje więź. Przyjemna lektura dla wielbicieli komiksów,mang i oczywiście Stitcha :)

Nie miałam większych oczekiwań, przez co jeszcze milej się zaskoczyłam. Nie jest to najoryginalniejsza pozycja, wiele tu jest do przewidzenia, ale dostarcza kupę frajdy - czy to przez akcję, humor, a i nawet całą tą ,,tajemnicę", która dla kogoś, kto choć trochę czyta i ogląda fantastykę tajemnicza bardzo nie jest, ale dla samych bohaterów miło ją śledzić. No i kreska strasznie przypadła mi do gustu. Plus szanuję za szczerość, że mamy simpować do Sho! To jest trochę takie ,,Faceci w Czerni" ale w Japonii. I z nastolatkami. Akira jest pechowcem i przez jego nieporadność wpada sporo zabawnych akcji, ale jednocześnie to nie idiota. Gdy dostaje cel gotów jest ze strachu zejść na zawał... ale też nie cofa się przed wyzwaniem. Nie płacze po niepowodzeniu, tylko zbiera się (z trudem) do kupy i prze dalej. Teraz może być jeszcze za słaby, ale od siedzenia na pewno tej siły nie nabierze. Sho za to, jako ,,pan idealny" działa nie tylko jako przeciwwaga dla tej pierdoły, ale też jako ktoś, kto wprowadza Akirę w ten świat i jak na razie sprawuje nad nim opiekę. Jest... dziwny, ale widać, że dobry z niego chłopak, nawet jeśli może trochę za mocno trzymać się zasad. Świat – choć nie jest oryginalny – to w miarę ciekawy, a i bohaterom naprawdę chce się kibicować i darzyć sympatią. Trochę akcji, trochę humoru, do tego jest na czym zawiesić oko. Dobry, solidny shonenik na zasadach Facetów w Czerni. Ja kupiona po pierwszym tomie.

Przedostatni tom rozpoczyna się w tym samym momencie co zakończył 8 i okazuję się , że Akira czekała na Kiyan i razem jadą zobaczyć wyścig w bieganiu i na miejscu spotykają Mizuki , która mówi , że wtedy co Akira widziała Jej bieg to po prostu się rozkojarzyła i wcale nie jest wolna i jak wróci to się przekona. Następnie przechodzimy do Yui i okazuję się , że ma doła z powodu odrzucenia , ale siostra Ją ogarnia i Yui ostatecznie wraca do pracy i okazuję się , że ścięła włosy , ale uśmiecha się od ucha do ucha i mówi Akirze , że została odrzucona. Następnie Akira daję Kondo pamiątki z podróży i ten Jej dziękuję , a później widzimy jak Kondo zaczyna pisać nową powieść. A po jakimś czasie Jego przyjaciel przychodzi do knajpy i wypytuję o Akirę i jest w szoku , że ma 17 lat , a po Jego wyjściu wraca kierownik wraz z synkiem i chłopczyk bawi się z Akirą , a konkretnie rozmawiają przez kubki i w pewnym momencie dołącza do nich Kondo , a Akira myśli o tym , że ostatnio patrząc na Niego czuję smutek. A następnie do domu Kondo przychodzi Jego przyjaciel i rozmawiają o Akirze , a potem znów wracamy do knajpy i Yui oznajmia , że musi odejść , bo Jej szkoła nie pozwala by uczniowie pracowali i wszyscy są smutni , a Akira po pracy odwiedza lekarza i postanawia spróbować rehabilitacji nogi. A na koniec odbywa się pożegnalne przyjęcie dla Yui i w pewnym momencie jeden z pracowników mówi Jej , że tak naprawdę odchodzi , bo dostała kosza od Yoshizawy i widać , że wszyscy są w szoku i Yoshizawa chcę stanąć w obronie Yui , ale nagle Akira wychodzi przed Nią i uderza tego co Jej dokuczał. I w ostatniej scenie bohaterka idzie z zrobionym przez siebie szalikiem do domu Pana Kondo. I mamy koniec przedostatniego tomu. I w sumie nie wiele się działo , ale i tak ciekawiło. Najbardziej było mi szkoda Yui. I jeszcze odchodzi z pracy. Ten Yoshizawa jest strasznie głupi:/ Dobrze też , że Akira przywaliła tamtemu palantowi. No i postanowiła poddać się rehabilitacji, a to oznacza , że chcę wrócić do biegania. Ciekawe co się wydarzy w finale