Nekroskop

"- Widzicie przed sobą potęgę nienawiści - powiedział. I wyruszył sam do Edenu. Rozpoczął się bój między niebem a piekłem." "Mnich" to opowieść o wiecznej tułaczce i walce aniołów z demonami. Anioł Tytmoteusz musi tułać się po świecie dopóki rasa ludzka mu nie wybaczy. Jednak jednostek zdolnych do takiego wybaczania rodzi się niewiele, w dodatku sokolica Szatana zawsze jest szybsza od anioła i zabija wszystkie dzieci z purpurową aurą zanim jeszcze zaczną mówić... Nie do końca tego spodziewałam się po książce, ale finalny efekt wzbudził moją sympatię. Na wstępie przypomnę, że motyw aniołów i demonów jest jednym z moich ulubionych, nic więc dziwnego, że książka mnie wciągnęła. Bardzo spodobało mi się specyficzne przedstawienie Szatana - historia jaka go spotkała pokazuje go jako tego najbardziej pokrzywdzonego przez Boga i anioły. To on jest tym zdradzonym i to jemu chcemy kibicować przez większość książki. Przerażający, aczkolwiek kapitalny zabieg rzucający nowe światło na nauki kościoła. Przedłużeniem tej sztuczki jest nasze nastawienie do Tymoteusza. Ja na początku książki bardzo go nie lubiłam. Stopniowo jednak zyskiwał w moich oczach i pod koniec zaczęłam mu nawet kibicować. Bardzo lubię takie zmiany i ewolucję uczuć w książkach. Było jednak parę rzeczy, które mnie irytowały. Na przykład przeskoki w czasie, które były nagłe i ciężko było się zorientować co się zmieniło i ile główny bohater ma teraz lat. Poza tym stanowczo brakowało tu horroru. Było to mroczne fantasy, ale zdecydowanie nie czułam tu grozy. A szkoda. Zakończenie mnie zaskoczyło - było dziwne i niekonwencjonalne, pozostało otwarte, przez co można jedynie snuć domysły, co się wydarzyło i co będzie działo się dalej. Nie uważam tego jednak za minus - wszystko, co w książkach oryginalne zyskuje moje poparcie. Ogólnie rzecz biorąc polecam książkę fanom tego motywu oraz gatunku. Jeśli szukacie grozy, próżno szukać... Ale jak chcecie poczytać o potyczkach Nieba i Piekła - zachęcam do lektury!

Jedna wielka orgia makabry, przemocy i seksu. Ale co tam. Lubię takie książki. Świetna jest fabuła. Mroczne, nieetyczne eksperymenty, dzieci o morderczych skłonnościach to jest coś co w takich książkach zawsze cenie. Książka opowiada o małżeństwie któremu dwójka zwyrodnialców zamordowała córkę. Na małżeństwo spadają też inne kłopoty natury małżeńskiej. Ostatecznie wyprowadzają się oni do miejscowości Hinkston. Tam dzieją się dziwne rzeczy z dziećmi. Dzieciaki w miejscowości wykazują sadystyczne skłonności, malują makabryczne rysunki, torturują zwierzęta (sic!) itp. Jednak prawdziwy koszmar zaczyna się gdy Sue decyduje się podać dziwnemu zabiegowi sztucznego zapłodnienia. Akcja książki jest prowadzona w ciekawy sposób. Już na samym początku mamy pokazane jak wyglądały eksperymenty z przyśpieszaniem rozwoju embrionów, w latach 40 XX wieku. Sceny eksperymentów przeplatają się z czasami współczesnymi pokazującymi perypetie małżeństwa i scenami krwawych morderstw w Hinkston. Wszystkie wątki są prowadzone ciekawie, a zakończenia historii nie sposób przewidzieć. A końcówka, dynamiczna i pełna ciągłego napięcia jest genialna. Książka zawiera na prawdę dużą dawkę wszelkiej makabry, przemocy, wyuzdanego seksu. Czasami czułem się tym nieco przytłoczony, niemalże tak jak czytając twórczość Edwarda Lee. Nie jest to typowa B klasowa pulpa, gdzie choć pojawia się, przemoc i golizna to nawet jak się człowiek skrzywi, przy jakiejś scenie to i tak ma się banana na ustach. Całości bliżej do prozy ekstremalnej, niż do radosnej twórczości Smitha, czy innych mu podobnych. Żeby nie było tak różowo, a raczej czerwono :)Książka ma też wady. Czasem denerwują zachowania bohaterów. Ich działania bywają często głupie i podejmowane od czapy. Np. gdy mąż Susan próbuje dopaść na własną rękę mordercę ich dziecka. Rozumiem że gość nie jest żadnym detektywem, ani policjantem, ale do zlinczowania morderców i gwałcicieli swojej córki powinien się konkretnie przygotować. Zwłaszcza że gość wie że bandytów było dwóch. Logiczne zatem jest że wiedząc jak wygląda jeden z nich, to powinien próbować od razu wyśledzić tego drugiego psychopatę, a następnie przystąpić do działania. Zamiast tego facet gania po mieście, za niebezpiecznym zwyrodnialcem, aż ten wyląduje na torach. Genialna robota, nie? Ten wątek jest w całości durny i jak dla mnie można by go zastąpić go kolejnymi eksperymentami na Embrionach, lub scenami morderstw dokonywanymi przez dzieciaki w Hinkston. Ogólnie postać męża Susan jest maksymalnie durna i odpychająca. I to nie jest głupota która jest bynajmniej zabawna, jak w twórczości Smitha. Gdzie gburowaci, przerysowani, nierzadko durni bohaterowie byli fajni i pocieszni w tych swoich wyskokach. Tej postaci nie da się lubić za nic w świecie. O ile Susan da się jeszcze po ludzku zrozumieć, że po śmierci dziecka obsesyjnie pragnie mieć drugie. To jego zachowania nikt nie zrozumie nigdy i niech tak zostanie. Ogólnie świetna powieść grozy, z pogranicza horrory ekstremalnego i literatury klasy B. Kto lubi takie klimaty i ma silny żołądek będzie w niebo wzięty. Inni cóż... To książka nie dla nich. :)

Klasyczny horror , pełen krwi . NoPodstawą fabuły jest były niemiecki zbrodniarz wojenny , który po zakończeniu wojny osiedla się w Szwajcarii, gdzie w swoim domu o nazwie dom kwiatów kontynuuje swoje sadystyczne upodobania .... Po dwudziestu latach od zakończenia wojny na jego trop wpada jedna z jego ofiar ... Bardzo przyzwoity horror .

O ile druga część wyraźnie różniła się od pierwszej, to trzecia zwiększa te różnice jeszcze bardziej. Uniwersum „Nekroskopa” rozszerza się i ewoluuje w dość zaskakujący sposób. Z pierwszą częścią ma coraz mniej wspólnego, ale wciąż jest to bardzo dobra książka. W sumie cieszę się, że ominąłem ją w młodości, bo z przyjemnością słucham jej teraz. Polecam.

Uważam, że to bardzo mocna propozycja w literaturze horroru. Dla czytelnika w wieku około 40 lat to świetna okazja, by przypomnieć sobie, jak horror może być wizją, a nie tylko efektem skoku z krzesła. Nie jest to może lektura lekkiego wieczoru, lecz książka, która zostaje w pamięci.

Kontynuacja ciekawej koncepcyjnie serii - tym razem koncentrującej się ściśle na wampirach, ale od razu zaznaczam - "picia krwi" tutaj jest niewiele, właściwie banalne wampiryczne stereotypy są tutaj obalane. Ciekawe rozwinięcie serii i historii głównego bohatera. W tej serii jest wszystko: parapsychologia - telepatia, telekineza itp., wampiry, zombie, duchy, kawał historii Europy, pojedynki wywiadów i wiele innych wątków. Co ciekawe - jest też drobniutki temat mojego miasta (Poznania). Zaskoczyło mnie to, ale...super! Mały szczegół, ale cieszy :-). I na koniec mała uwaga - z rozrzewnieniem słuchałem określenia "esper"...:-). Kto to jeszcze pamięta? Prawdziwie oldskulowy neologizm "starej dobrej fantastyki" (podonie jak w hard SF - np. "stos atomowy"). Swego czasu często stosowany przez P. Dicka czy A. Bestera. Nostalgiczne...

Kontynuacja bestsellerowej „Twierdzy”, a tak naprawdę restart, początek nowej historii, z istotną zmianą tonacji; już nie ma wampirycznej opowieści o uwięzionym w karpackim zamku demonie, teraz pojawiają się kultyści i quasi sataniczne klimaty znane z „Dziecka Rosemary”. + W katastrofie samolotowej ginie bajecznie bogaty naukowiec, laureat nagrody Nobla z genetyki. Nieoczekiwanie jedynym spadkobiercą jego fortuny okazuje się pewien młody, początkujący autor powieści grozy (taki żarcik Wilsona). Wychował się on w rodzinie adopcyjnej, wszystko zatem wskazuje na to, że zmarły milioner był biologicznym ojcem pisarza. Mężczyzna wraz ze swą śliczną żoną wprowadza się do ogromnej posiadłości, odziedziczonej po naukowcu. Odnalazłszy w niej jego pamiętniki zaczyna je studiować w nadziei odnalezienia swej matki. To, co udało mu się odkryć wprawia go w ogromną depresję i konsternację; nie chce tego za nic zdradzić ukochanej żonie. Ta zwraca się po pomoc do ich wspólnego przyjaciela, katolickiego księdza. Tymczasem grupa (w zasadzie można napisać - sekta) fanatycznych katolików pod przewodem mnicha przybyłego z Francji poszukuje Antychrysta, który jakoby objawił się w Nowym Jorku. Wyczuwają jego obecność w okolicy posiadłości naukowca. Kiedy w brukowcu ukazuje się sensacyjny materiał na temat prawdziwego pochodzenia młodego pisarza, kultyści jego uznają za wcielenie Szatana. Rozpoczynają manifestacje pod bramą posesji…. + F. Paul Wilson tworząc swą sagę o Rasalomie efektownie wykorzystuje schematy i archetypy obecne w literaturze grozy. Po „draculicznej” opowieści o Wampirze („Twierdza”), tym razem sięga po inny klasyczny motyw - narodziny syna Szatana (znany przede wszystkim z „Dziecka Rosemary” Iry Levina i cyklu filmowego „Omen”). „Odrodzony” ani przez chwilę nie ucieka od porównań z „Dzieckiem Rosemary” - mało, Wilson od początku świadomie to ogrywa, parokrotnie wprost, „z nazwy” przywołując słynnego poprzednika. Akcja powieści toczy się w roku 1968, kiedy książka Levina była na szczytach list przebojów (i list sprzedaży). Bohater „Odrodzonego” marzy o powtórzeniu jej sukcesu, a jego redaktor wysyła do niego list z poradą, by „porzucić horror, bo to ślepy zaułek, a Levin jest tylko wyjątkiem, taką overnight sensation, która zaraz przeminie”. To udany żart Wilsona, zważywszy, że właśnie od „Dziecka Rosemary” rozpoczęła się trwająca ponad dwie dekady „złota era horroru”, która przyniosła gatunkowi mnóstwo wspaniałych tytułów (w tym „Twierdzę” samego Wilsona) a piszącym horrory autorom sławę i dobre pieniądze. Ale pal sześć gatunkowe żarciki - „Odrodzony” nawiązuje do Rosemary na poziomie samego głównego pomysłu. Podobnie jak w arcydziele Levina mamy do czynienia z rzekomym przybyciem do naszego świata Antychrysta, mającym oznaczać koniec czasów i upadek ludzkości. Wreszcie, szukając „rosemarowych” tropów nie sposób nie przywołać finału „Odrodzonego” Wilson tutaj po raz kolejny doskonale się bawi, praktycznie cytując zakończenie powieści odwracając je jednak o 180 stopni, bowiem o ile Rosemary ucieka przed mroczna sektą satanistów czczących jej dziecko, to Carol ucieka przez sektą… fanatycznych katotalibów planujych jego……aborcję (sic!). No ihaaaaa, przyznać trzeba, że to twist arcyostry - prawdziwa jazda na szklance ostra kpina z katolickiego antyaborcjonizmu. W ogóle dobrze ten finał wypadł, naprawdę dużo i energicznie się tutaj dzieje. Jest krwawo, ostro, z suspensem - a do tego świetna zabawa gatunkowa. Fajny, konieczny (to początek trylogii!) bad ending, efektowne granie na emocjach czytelników, zróżnicowane, wiarygodne motywacje bohaterów. Tym chętniej czeka się na kolejne powieści cyklu : „Odwet” i „Świat Mroku”. Do dobrych stron Odrodzonego należy sprawny, gładki styl narracji - doskonale warsztatowo napisana powieść bardzo dobrze się czyta. Postaci wykreowane są ciekawie, budzą sympatię i przyciągają uwagę czytelnika. Natomiast gorzej jest z akcją. Po prostu przez większość czasu niewiele się dzieje. Jest do tego stopnia blado, że, w pewnym momencie, żeby jakkolwiek ożywić fabułę autor wprowadza krwawą (acz mało sensowną ) bójkę uliczną. To generalnie mało - na szczęście wspomniany już znakomity finał sporo w końcowej ocenie „Odrodzonego” poprawia. Dobro i zło w człowieku, religijny fanatyzm, kultyści (! Ihaaa!), aspekty i wątpliwości moralne dotyczące aborcji - w sumie warto poznać „Odrodzonego” - lektura obowiązkowa dla tych, którzy szczególnie polubili „Twierdzę” i ciekawi są dalszego ciągu historii. PS. Okładka Steve Crispa jest śliczna, bardzo „złoto-erowa”, ale z czapy całkowicie, bez krzyny związku z fabułą powieści.

Jeżeli czytasz wyłącznie literaturę wysokich lotów, odejdź w pokoju, bo... Biorąc do ręki książkę tego rodzaju albo jesteś przygotowany na to, co Cię czeka albo Twój mózg już dawno został zaatakowany przez grzyba. Seks, krew, flaki, grzyby, seks, śmierć, pleśń, seks, broń, więcej seksu, szaleństwo, filozofia grzybowa i na koniec jeszcze trochę seksu. Postacie są wyraziste, fabuła schematyczna i otwarte zakończenie. Czy jest coś co można by dodać? Więcej seksu? Zupełnie serio to historia jest naprawdę dobrze napisana, lekko się czyta, nawet z niemałą przyjemnością i da się wciągnąć.

Co powstanie ze znudzonej życiem kobiety, maniaka poszukującego rozkoszy w objęciach Cenobitów oraz nieskończonego cierpienia? Sztandarowy klasyk Clive`a Barkera. Postać Hellrisera funkcjonuje w popkulturze filmów grozy gdzieś pomiędzy Pennywisem, a Freddym Kruegerem - stoi więc twardo na podium tych najbardziej ikonicznych i zasłużonych bohaterów strachów kinematografii. Gdzie jednak leży jego geneza? Czym właściwie jest i dlaczego tak ceni sobie cierpienie? Przynajmniej część odpowiedzi przyjdzie nam znaleźć w “Powrocie z piekła”, książce, która otwiera cykl o Cenobitach - nieprzerwanie starających się zagarnąć kolejne ofiary do swego wymiaru. Historia Barkera przepełniona jest szczególnie wyrafinowaną brutalnością, choć nie zabrakło w niej także cierpienia psychicznego, które wydaje się napędzać wszystko i wszystkich. Od jednego człowieka, znudzonego życiem, przez żonę jego brata, którą od zawsze pociągał, aż po rozdarcie naszego świata - z jednoznacznym zaproszeniem piekielnych istot ofiarowujących niekończący się ból. To krótka opowieść, praktycznie nowelka, jednak zawarła w sobie clue istoty Cenobitów oraz ich powiązań z naszym światem. Osobiście spodziewałem się prostej i łatwo przyswajalnej pulpowej grozy. Ostatecznie jednak, oprócz niej samej, spotkałem się z jej głębszą i bardziej wyszukaną formą. Zdrady, zazdrość, rozpacz, pożądanie - wszystko to jest w pewnym stopniu skrajnym ale dobitnym zobrazowaniem naszej rzeczywistości. I nie powinno dziwić, że przyciąga nie tylko nas samych, ale i istoty głęboko napawające się takimi obrazami. A my sami pozostajemy wodą na ich młyny, by maszyny tortur nigdy nie przestawały się kręcić. https://www.instagram.com/velocireader_/

Przyznam, że długo się męczyłam z tą książką. Byłam oczarowana wyobraźnią autora,ale niestety ciągnące się opisy obniżyły ocenę . Oczywiście dzięki nim można bardziej się wczuć w atmosferę,ale ja jestem przyzwyczajona do szybszej akcji i w trakcie przydługich opisów najnormalniej traciłam wątek . Jednak muszę przyznać ,że fabuły opowiadań wciągające i nie mogłam odłożyć książki na bok

Bardzo dobra wariacja na temat "monster in the room". Motyw ten przewija się w wielu dziełach - zaczynając na The Thing Campbella i późniejszej ekranizacji Carpentera, przez serialowe one-shoty np. Ice w X-Files, Lodowych Marsjan w Doktorze Who, po Aliena czy Inwazję Porywaczy Ciał. Odizolowana platforma, eksperyment poza kontrolą i nikomu nie można zaufać. W swojej klasie świetna.

Rober nie był naukowcem, jak podaje opis, film również nie odzwierciedla książki, jest bardziej wariacją treści, można by rzec inspiracją. Czyta się dobrze, rozterki, chyba "jedynego" , nieszczęśliwca, który pozostał na świecie po apokalipsie epidemii wampiryzmu. Jego wyboista droga samotnego życia w nowym świecie.

Dzwon Śmierci był definitywnie jedną z książek Guy'a Smitha, którą chciałem przeczytać najbardziej. I nie zawiodłem się. Smith to chyba mój ulubiony autor horrorów, zaraz obok Lovecrafta, i Dzwon Śmierci tylko mnie utwierdził w tym przekonaniu. Nie chcę się tu za bardzo rozpisywać o treści samej historii, bo jak na Smitha przystało, jest ona dosyć prosta. Morderczy dzwon zabijający ludzi swym dźwiękiem. I to w zasadzie wystarczy, aby wyrazić 50% tego co działo się w książce. Fanom horrorów klasy B gorąco polecam! Guy Smith był mistrzem w tej dziedzinie sztuki.

To moje pierwsze spotkanie z H. P. Lovecraft'em. Bardzo misternie skonstruowane opowiadanie. Nie powiem, aby mnie przestraszyło, jednak jest to bardzo ciekawy koncept. Jak zawsze... zapraszam do oceny własnej. Ja na pewno sięgam zaraz po kolejne opowiadanie.

Złu należy się przeciwstawiać Niestety samo przeciwstawianie się nie zawsze wystarcza. Bywa, że należy walczyć ze złem a walka walce nierówna. W tej opowieści bohaterowie narażają swoje życie, by ratować świat. Przyszło im walczyć ze ślepą, zajadłą agresją, prawdziwym złem w postaci Yaomau­itla. Na drugiej szali wagi stoi duch stworzenia Asha­poli. To ona spra­wiła, że spotkały się cztery osoby zdolne zostać Wojownikami Nocy. Gil, Susan, Henry i Lloyd podjęli walkę z uwolnionym złem z każdym dniem rosnącym w siłę . Z diabłem, wład­cą noc­nych zmór, Yaomau­itlem. Springer, wysłannik Asha­poli, ( anioł?) obdarowuje tę grupę tra­dy­cyjną mocą Wojow­ni­ków Nocy. W nocy przemieniają się w bohaterów walczących ze złem: Kasyxa, Tebu­lota, Sa­me­nę i Xaxxa. Niełatwo będzie pokonać demona sza­leń­stwa, za­chłan­no­ści i ludo­bój­stwa, ale podejmą próbę. Pierwsze wydanie książki pojawiło się w księgarniach w 1986 roku. To dawno. Wówczas pomysły narracyjne, rozwiązania fabularne i budowa świata powieści była zapewne nowa i świeża. Dzisiaj gdy siĘgamy po stare tytuły Matertona należy pamiętać o czasie, bo niektóre rozwiązania wydają się nieciekawe i wtórne, gdyż zostały wielokrotnie wykorzystane w filmach i grach. Autor do tradycyjnego horroru dorzucił fantastykę. Opisy fikcyjnego świata nieco spowolniły akcję a grozę nieco oslabiły. Niemniej wojna pomiędzy dobrem i złem, która trwa od stuleci została tym razem wygrana. Czy pokój panować będzie długo? Książkę polecam raczej młodemu czytelnikowi ze względu na nastoletni wiek bohaterów, nie licząc profesora filozofii, Henryego Watkinsa , który jest około pięćdziesiątki. 😉

Drakula bardzo mi się podobał, nawet pomimo tego, że jest to wersja skrócona - jak dowiedziałam się z opinii innych użytkowników. Teraz muszę tylko przeczytać Drakulę w pełnej wersji by móc wyrobić sobie na jej temat opinię. Natomiast drugie opowiadanie było bardzo wciągające - przeczytałam je za jednym razem.

Energiczny pulpowy zombie horror, w którym żywa akcja i dużo grozy pozwalają przejść do porządku nad brakami logicznymi i wadami warsztatowymi. + Podczas porządkowania terenu przycmentarnego dwaj robotnicy odnajdują miejsce pochówku straconej przed laty czarownicy. Jeden z nich zabiera z grobu tajemniczy medalion. Magiczna moc artefaktu zamienia go w monstrum - po przybyciu do domu morduje żonę i córkę. Kolejnej nocy ginie sąsiadka. Potwór wyrywa oczy swym ofiarom. Policja wkrótce osacza zbrodniarza - w ciągu dnia jest on niezwykle osłabiony i łatwo zostaje schwytany. Gdy zapada ciemność, odzyskuje on siły i wpada w morderczy szał. Wyrywa się z uwięzi w szpitalu, do którego został przewieziony, by ostatecznie, wypadając z okna, zginąć wraz z pilnującym go pielęgniarzem. To jednak dopiero początek koszmaru. Ciała obu mężczyzn wracają do życia i w niezmiernie efektownej scenie wydobywają się ze świeżych grobów, mordując przy okazji miejscowego księdza. Od tej pory w mieście znikają kolejni ludzie. Okazuje się, że każdy zabity natychmiast dołącza do rosnącej hordy krwiożerczych, bezokich zombie. Potwory, kierowane przez grabarza atakują dom szefa miejscowej policji, w którym jego żona bada przeklęty medalion. Na szczęście w walce przeciw nim skuteczna okazuje się bron palna. Policjanci rozpoczynają szukanie kryjówki potworów... + "Dzień Śmierci" Shauna Hutsona lokuje się wpół drogi pomiędzy twórczością Guya N.Smitha a Grahama Mastertona. Od tego pierwszego Hutson zapożyczył angielską prowincję z jej niepowtarzalnym klimatem, od drugiego dynamiczną, pełną makabry i przemocy akcję. W rezultacie powstał zgrabny, pełen akcji horror, który powinien przypaść do gustu sympatykom obu wspomnianych autorów. Jasne, w powieści nie ma nic odkrywczego, motywy przeklętego artefaktu, zemsty po latach, ataki zombie - wszystko to było już wałkowane w horrorze ze sto razy. Ale też nie w nowatorskich pomysłach siła Hutsona, a w werwie, z jaką opowiada on swoją historię, w stężeniu makabry i grozy, w dynamicznej akcji. I tutaj Hutson wypada bardzo korzystnie. Historia szybko mknie naprzód, mnożą się kolejne jump scare'y a żywe trupy wypadają niezmiernie efektownie, przywołując echo znanych z filmowego cyklu hiszpańskich templariuszy (podsobne jak kinowe monstra, zombiaki Hutsona są pozbawione oczu). Overall radosny, pulpowy fun bez szczególnych ambicji czy pretensji. Słabiej wypada konstrukcja postaci. Bohaterowie "Dnia Smierci" są papierowi do bólu, a opisy relacji międzyludzkich młodemu Hutsonowi wyszły pociesznie. Podczas gdy taki Guy N. Smith potrafi, tworząc swych bohaterów, cedzić złośliwości kwaśne jak zeschła cytryna, to idylliczne opisy małżeńskiego szczęścia szefa policji, upływającego pomiędzy młodzieńczym seksem i wzajemnym szeptaniem "kocham cię" niepomiernie śmieszą. Jest też powieść fabularnie niechlujna, nawet uwzględniając jej pulpowy charakter. Zupełnie nie wiadomo, po co w prologu pojawia się torturowana i stracona czarownica (jej postać już później nie wraca). Zniknięcie kilkuset osób w miasteczku obchodzi, wydaje się, wyłącznie grupkę miejscowych policjantów. Do tego dochodzi jeszcze banalny, generyczny finał. No i te dwumiesięczne badania, w wyniku których udało się ustalić, że "Mortis Dei" oznacza "Dzień Śmierci" - nie dziwota, że Anglicy sobie Brexit przegłosowali. Tytani intelektu normalnie... Pomijając wyżej wymienione mankamenty (większość z nich złożyć można na młody wiek autora - pisząc "Dzień Śmierci" Hutson miał, jak sam pisze, dziewiętnaście lat) całość opisana jest całkiem zręcznie i czyta się piorunem. Dużo horroru w horrorze, dynamiczna akcja, efektowne żywe trupy i do tego wszechobecny pulpowy klimat. Byłby fajny oldschoolowy film z tego. Fani Mastertona i Guya nie powinni być rozczarowani. Trochę naciągane 7/10.

Sięgnęłam po książkę świeżo po obejrzeniu duńskiego serialu "Królestwo", który był pierwowzorem do amerykańskiego "Szpitala Królestwo", a po nim powstała "Dzienniki". Po książkę sięgnęłam czując niedosyt - duński serial miał mieć 3 serie, powstały dwie, kilka wątków nie zostało zakończonych, a mnie zżerała ciekawość... więc może "Dzienniki..." wyjaśnią sprawy? I co? więc ciekawość nadal mnie zżera, bo "Dzienniki" właściwie kończą się w momencie, kiedy zaczyna się akcja serialu. Ale to nie znaczy, że jest we mnie tylko rozczarowanie - zamiast ciągu dalszego otrzymałam genezę znanych mi już wydarzeń podaną w zgrabnej i ciekawej formie, czyta się dobrze. Tylko czy jest/będzie jakiś ciąg dalszy?

Całkiem dobry thriller, pełny odniesień do kultury japońskiej, z dodatkiem akcji, trochę gore i seksu. Demony, rytuały i nawiązania do sztuki i zwyczajów Dalekiego Wschodu okazały się ciekawym pomysłem na fabułę, ale jednak czegoś zabrakło mi w całokształcie. Bohaterowie byli różnorodni, jednak wydawali mi się trochę bez wyrazu. Niektóre sytuacje zostały naciągnięte na maksa, na tyle że odbierały przyjemność z lektury, m.in. ratowanie syna bohatera z rąk wojowników bez uronienia kropli potu czy tworzenie Tengu przez Japończyków vs stworzenie Tengu od ręki pod koniec fabuły. Sceny seksu dla mnie były... przeseksualizowane, na początku wręcz bezsensowne, w dalszej części stanowiły element rytuałów, ale jestem pewien, że autor mial możliwość ugryźć ten temat ciekawiej. Krwawe, nierealne mordy cenię sobie zawsze, zwłaszcza w wykonaniu demona w ludzkim ciele. O taka perwersja. Zakończenie powieści na plus, takie jakiego się spodziewałem. Podsumowując, niezła zabawa ale bez fajerwerków, plus za ciekawą demonologię. Warto przeczytać.

Sięgnęłam po ten tytuł gdyż uwielbiam moduł do D&D - Klątwa Strahda. Książka naprawdę przyjemna, szybko się ją czyta. Posiada ciekawe tajemnice, plottwisty oraz dużo odwołań do loru D&D. Dużym minusem jest jednak to, że czuć, że to stara książka... Bardzo uprzedmiotawia kobiety. Każda z nich musi być opisana jako piękna, zgrabna, niebrzydka, delikatna, z jędrnym biustem czy z pełnymi, czerwonymi ustami. Na szczęście nie przewija się to co drugą stronę, dzięki czemu da się to czytać, ale na tyle często, że zwróciłam na to dużą uwagę.