Naruto: Prawdziwa historia Itachiego - 1 - Księga blasku.

Po pierwsze, jestem fanem Naruto, jego świata, jego przyjaciół, niekiedy nawet wrogów. To znakomita historia, która niesie za sobą wiele dobrych rzeczy, pozytywnych emocji, wartości i emocji. Dobra zarówno dla tych młodych jak i starszych. Gaara to postać która mocno wpisała się w świat Naruto, z mieszanymi uczuciami w zależności od momentu w historii. Ja przeszłam od wściekania się na okropnego chłopaka, do szacunku dla młodego mężczyzny dźwigającego na swoich barkach tak wiele. Pustynny miraż miał dopełnić obraz Kazekage. I w pewien sposób dopełnił. To całkiem sprawnie przemyślana opowieść o Osadzie Ukrytej w Piasku, jego mieszkańcach w szczególności o trójce rodzeństwa. Może nie jest to nic wielkiego, szczególnego i niesamowitego, ale sprawna historyjka czy może raczej opowiadanko, które pozwala nam wrócić do znanych i lubianych bohaterów. Trójka rodzeństwa po raz kolejny staje przed trudnym zadaniem. Czy uda im się rozwiązać zagadkę, zażegnać zbliżającej się katastrofie? Myślę, że sympatycy młodego Kazekage powinni przekonać się o tym sami. Zobaczyć też Gaarę w nietypowej dla siebie roli – mężczyzny u boku kobiety, która może zostać jego żoną. Nie jest to łatwe zadanie, szczególnie dla naszego bohatera. Nie byłabym jednak sobą gdybym nie napisała, że o ile treść przypadła mi do gustu, o tyle jej podanie, forma, tłumaczenie stanowiły spore wyzwanie. Pustynny miraż czytało mi się bardzo opornie, trudno i niekiedy ciężko. Nie ukrywam, że kilka razy miałam ochotę przerwać lekturę i pewnie gdyby nie bohaterowie, tak właśnie bym zrobiła. Polecam, mimo wszystko. Dla sympatyków świata Naruto to znakomita możliwość powrotu w miejsca znane, spotkania z lubianymi bohaterami.

Jak na razie najgorszy z wszystkich czterech tomów. W teorii działo się dużo, a w praktyce nic. Dla wszystkich fanów Naruto oczywiście pozycja obowiązkowa, chociażby ze względu na różnice pomiędzy anime, a mangą. Powiedzmy, że one się wzajemnie uzupełniają, ale niektóre kwestie (dla mnie wspaniałe!) zostały całkowicie ominięte przez co charaktery bohaterów uległy zmianie. Tłumaczenie moim zdaniem się już nieco poprawiło. Nie było aż tyle na siłę wciśniętych polskich wersji nazw własnych jednak korekta... serio ktoś powinien jeszcze raz przeczytać to przed puszczeniem do druku bo roi się tam od błędów.

„Ten teges” i „wirująca sfera” są straszne, ale jak się zaciśnie zęby na dziwne tłumaczenia, to jest naprawdę fajnie. Widzę pewne różnice w mandze i anime, więc śledzenie jednego i drugiego jest ciekawym doświadczeniem. Historia ma potencjał i choć na początku obawiałam się, że przeniesienie ciężaru z Naruto na kolejne pokolenie nie jest najlepszym pomysłem, to muszę powiedzieć, że to ryzyko się opłaciło. Boruto wciąga!

Dwa pierwsze tomy cyklu za bardzo przypominały mi to, co oferowała seria „Naruto”. Spodziewałem się, że ten tom będzie jedynie kontynuacją walki z poprzedniego tomu. Znalazło się jednak jeszcze miejsce na inny wątek. Bohaterowie w dalszym ciągu walczą z Momoshiki, który stał się o wiele potężniejszy. Poza tym główny bohater będzie musiał zmierzyć się z gangiem „Borsuków”, a także podjąć się nietypowej misji. Walka z Momoshiki to głównie okazja do odzyskania utraconego honoru przez głównego bohatera. Pod tym względem rzeczywiście udaje się pokazać, że jest godnym bycia ninja. Wprawdzie jego technika walki za bardzo przypomina styl jego ojca, ale pojawiają się pewne modyfikacje. Podobało mi się, że również pozostałe postacie mogły się tu wykazać. Odnoszę jednak wrażenie, że za szybko zostali odsunięci na dalszy plan. Czarne charaktery wypadają tutaj dosyć średnio. Momoshiki poza swoją potęgą przez większość czasu jest dosyć nieciekawy, ale finał jego wątku jest bardzo obiecujący. Z kolei pewna niejednoznaczna moralnie postać została tutaj bardzo spłycona. Szkoda, bo można było tu pociągnąć zestawiając ze sobą technologię i tradycyjne sztuki walki. Druga połowa tomu to właściwie wstęp do nowego wątku. Zostają wprowadzone nowe postacie i zadania. Doceniam jednak, że dodano tu pewne sceny podkreślające cechy osobowości bohaterów. Ciekawym smaczkiem są za to karty kolekcjonerskie z.. wizerunkami bohaterów serii „Naruto”. Takie elementy wzbogacają świat przedstawiony, a jednocześnie sprawiają, że jest bliższy rzeczywistemu. Rysunki są bardzo dynamiczne, ale jednocześnie udaje się uniknąć chaosu. Tym razem jednak nie ma tutaj żadnych nowych ciekawych projektów. W tym tomie nie miałem takiego wrażenie powtórki z rozrywki, chociaż też za mało wprowadzono nowych elementów. Być może kolejny tom będzie bardziej pomysłowy.

Nowelka opisuje wątpliwości Kakashiego co do słuszności wyboru go na 6 Hokage. Sama historia ciekawa ale... niektórych rzeczy nie byłam w stanie ścierpieć. 1. Ten Teges Naruto zamiast Dattebayo irytowało za każdym przeczytanym równie mocno. 2. Polskie tłumaczenie technik lub nazw własnych. Istne tortury. 3. Spłaszczenie postaci. Mimo to udało mi się odnaleźć radość czytania tej historii, w końcu Kakashi to moja ukochana postać z Naruto :)

Historia ogólnie jest bardzo przyjemna, sama intryga też ma jakiś sens i wydaj się pomysłowa. Natomiast największy problem tej części polega na tym, że samej Sakury jest naprawdę bardzo mało. W porównaniu z Tajemną historią Kakashiego, Shikamaru, czy Itachiego, to ta Sakury jest najmniej obdarzona tytułową bohaterką.

Książka jest bardzo ciekawa i wciągająca, czytało się ją dość szybko. Podoba mi się sposób poprowadzenia postaci Naomi, która była całkiem niezłą bohaterką w mandze i anime, ale niestety zbyt wiele czasu nie miała. Dlatego cieszę się, że jej postać została tutaj rozwinięta. Zachowanie Rue Ryuzakiego potrafiło mnie niejednokrotnie szczerze rozbawić. Podoba mi się też narracja Mello. Sama sprawa morderstw i przebieg śledzctwa był dość interesujący. Myślę też, że posiadanie oczu boga śmierci przez Beyond Birthdaya jest fajnym motywem. Zawiodła mnie jednak trochę sama jego motywacja. Moim zdaniem jest trochę za płytka. Chyba największym rozczarowaniem było dla mnie jednak, że Rue Ryuzaki okazał się być B a nie L'em. Rozumiem zamysł tego plot twistu, ale osobiście bym wolał, żeby ten dziwak pełzający jak karaluch, wychodzący spod łóżka i jedzący sam dżem ręką był L'em, bo, w przeciwieństwie do tego psychola, jego bardzo lubię i byłoby to dla mnie o wiele zabawniejsze. Nie styka mi też to, że Naomi nie domyśliła się, że spotkała L'a, skoro wyglądał tak samo jak B i przedstawił się jako Ryuzaki. Myślę, że jeśli była na tyle inteligentna, żeby rozwiązać tę zagadkę to tego też by się domyśliła. Największym minusem jest dla mnie właśnie zakończenie. No i to przeskakiwanie do Birthdaya i kolejnych wydarzeń z teraźniejszości lub przeszłości, nie jest moim zdaniem zawsze dobrze wprowadzone. Często jest trochę znikąd. Rozumiem, że to notatki Mello, ale nie pasuje mi to. Podsumowując jednak, bawiłem się bardzo dobrze.

NARUTO I SPÓŁKA Kiedy nad Wisłą przestał pojawiać się „Dragon Ball” – i w wersji mangowej, i anime – długo szukałem aż w końcu znalazłem – „Naruto”. I przez lata cieszyłem się nią, pochłaniając kolejne tomy, aż do stycznia 2012, kiedy to kupiłem 52 część serii i… kolejne przestały pojawiać się w punktach prasowych mojej mieściny. Zamiast zamawiać kolejne tomiki, zdecydowałem się odpuścić sobie serię – i tak miałem na głowie sporo czytelniczych wydatków – i lata trwały, zanim obejrzałem najpierw filmy kinowe, a potem poznałem resztę porzuconej przeze mnie opowieści, za sprawą serii anime. Ale i tak wciąż ciągnęło mnie by jednak poznać wersję Kishimoto i w końcu, w styczniu 2022 roku, równo dziesięć lat po kupnie ostatniego tomiku, spiąłem się, uzupełniłem kolekcję o 21 brakujących części, zasiadłem do ponownego przeczytania całej, liczącej siedemdziesiąt trzy tomy serii i… Właśnie, jak „Naruto” wypadł po latach? I jak się bawiłem? Zanim odpowiem na te pytania, kilka słów o fabule, by sprawiedliwości stało się zadość. A zatem, Naruto Uzumaki to dzieciak, który marzy by zostać shinobi (ninja), a potem Hokage (przywódcą wioski), ale póki co niezbyt sobie radzi, ciągle się wygłupia, a co gorsza wszyscy go unikają. Wszystko przez sekret, jaki kryje. Przed laty wioskę zaatakował lisi demon, by ją ocalić, zapieczętowano go w Naruto właśnie, a chłopca zepchnięto na margines. Ale on się nie poddaje, pnie się powoli po szczeblach drabiny swoich marzeń i stara się pokazać, na co go stać. A okazji do tego będzie miał wiele. Tym bardziej, że w końcu czeka na niego wielka wojna, jaka ogarnie kraj… http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2022/03/naruto-1-73-masashi-kishimoto.html

twoje imię. zapowiadało się jako nowela obyczajowa z prostym motywem zamiany ciał pomiędzy osobami dwóch różnych płci mieszkającymi w dwóch różnych miejscach. Na szczęście fabuła szybko skręciła w stronę angażującego fantasty łamane na science-fiction. Książka Makoto Shinkai, choć krótka, opowiada o trafiającej czasem każdego z nas tęsknocie, której źródeł nie jesteśmy w stanie zidentyfikować. To piękna, poruszająca historia, która zostaje w głowie na długo.

Można powiedzieć, że "Naruto" jest serią (zarówno mangi, jak i anime) mojego życia, ponieważ poprzez długość czasu w jakim była wydawana, towarzyszyła mi od dzieciństwa do wczesnej dorosłości. Spośród wszystkich japońskich komiksów, ten jest mi najbliższy właśnie dlatego, że jest ze mną najdłużej (obok "One piece" do którego jednakowoż tak silnego przywiązania nie czuję)- w pewnym sensie razem z nim dorastałem. "Naruto" w swojej narracji, kreacji bohaterów oraz światotwórstwie jest stosunkowo proste i nie wybija się ponad większość znanych nam tzw. tasiemców, jednak w warstwie symbolicznej i psychologicznej stał na naprawdę wysokim poziomie, co trudno zauważyć z dwóch powodów: po pierwsze trudno to dostrzec przez liczne infantylne elementy fabularne (niektóre bardziej, niektóre mniej udane), a po drugie przez fakt, że cała seria jest bardzo nierówna- co nie powinno dziwić, biorąc pod uwagę fakt, że cykl ten był wydawany przez 15 lat! Jak wspomniałem, ta manga miała swoje dobre, nawet wspaniałe momenty, ale nie brakowało również tych gorszych, a nawet bardzo złych, łącznie z (niestety) końcowymi tomikami. Oceniając jednak "Naruto" jako całość i biorąc pod uwagę fakt, jak bardzo kultowym i wywierającym wpływ na popkulturę, uważam to dzieło za wspaniałe. Mam nadzieję, że nadejdą w Polsce czasy, kiedy manga stanie się pełnoprawnym dziełem kultury, nie ograniczającym się jedynie (w przekonaniu mainstreamu) do dziwnych i infantylnych komiksików, wokół których skupia się jedynie jakaś subkultura i ewentualnie dzieci.

Uniwersum Naruto znam o dzieciaka. Wtedy to naJetix pojawiło się animeNaruto,stworzone na podstawie mangi o tym samym tytule. Tylko u nas pokazało się raptem kilka odcinków i na tym skończył się repertuar. Potem bawiłam się tylko w ninja ze znajomymi na podwórku. *** Na długie lata zapomniałam o Naruto, chłopcu z blond czupryną, o którym mówiły przepowiednie. Do czasu aż na koniec liceum zainteresowałam się literaturą i kulturą japońską, a mój niegdyś ulubiony bohater na nowo znalazł miejsce. Najpierw zaczęłam grać w gry na przeglądarce skojarzone z serią, a później znalazłam miejsce, gdzie mogłam nadrobić kolejne odcinki, których nie znałam. Właściwie nadal nie znam, bo jest ich tyle, że głowa mała. Oczywiście główne wątki gdzieś przenikły, więc część zdarzeń znam. *** Mangi nie odważyłam się zebrać, bo przy ilości książek, to podwójna ilość, chyba pobili Margit Sandemo iSagę o ludziach lodu.A raczej na pewno. I tak po różnych poszukiwaniach wpadłam właśnie na nowelki związane z Naruto, a właściwie innymi bohaterami, z którymi Naruto pozostaje w relacji. *** Tak się jakoś zdarzyło, że przeczytałam historię Shikamaru, jednego z ulubionych bohaterów. A tak się składa, że to 2 tom, ale nie pogubiłam się jakoś bardzo. Bardzo przyjemnie czyta się serię nowelek i spogląda z boku na doświadczenia innych postaci. Chociaż na chwilę to one stają się głównymi charakterami. I można dojść do jakiś pobocznych wątków. Historia dobrze jest przetłumaczona na język polski, aczkolwiek mam pewien zarzut z tym związany. Tłumacze chyba bardzo dosłownie zrozumieli swoje zadanie... Postać Naruto pojawia się w nowelce epizodycznie, ale jest. I jest to bohater, który ma swoje charakterystyczne powiedzenie Dattebayo, dla znających, a wydaje mi się, że raczej takie osoby sięgną po nowelki, moim zdaniem nie trzeba tego zmieniać, ponieważ wiadomo o co chodzi. A w historyjce jest przetłumaczone jako tenteges. Co jest ekhem, trochę nie bardzo. Jednak to nie tylko to. Grupa Akatsuki również została przetłumaczona dosłownie jako Brzask, ja rozumiem, że jest to dosłowne znaczenie... Ale w Polskich wersjach te słowa i cechy charakterystyczne, nazwy grup, czy nazwy Jutsu wcale nie są tłumaczone, tylko zostały w japońskiej wersji, tylko zapisane alfabetem łacińskim. Czy to na stronach mówiących o serii, czy grach. Dlatego tak bardzo dziwi mnie ten zabieg, a nawet trochę mi przeszkadzał.

Długo nie mogłam się zabrać do tej mangi. Już dawno temu słyszałam o tej serii, ale nigdy nie zagłębiłam się w to na tyle żeby zainteresować się lekturą. Szczęśliwie koleżanka pożyczyła mi pierwszy tom. Manga bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Jej humor jest, według mnie, w punkt. Zwłaszcza jak na "japoński" humor od którego nieraz mnie skręca. Tutaj wogóle tego nie odczułam. Sama abstrakcyjność tego pomysłu, klasa zabójców, bardzo mnie zadawala. Była to przyjemna manga w oderwaniu od innych "cięższych" książek.

Generalnie z Klasą Skrytobójców miałam małe problemy. Po przeczytaniu pierwszego tomu poczułam się trochę zawiedziona i nie mogłam się do końca z tym uczuciem pogodzić. Postanowiłam więc sprawdzić, czy po dalszych tomach będę miała podobne odczucia, czy też coś w tej kwestii się zmieni. Można powiedzieć, że miałam nosa, ponieważ Klasa Skrytobójców okazała się być mangą w typie im dalej w las tym więcej fanu. (...) Całość recenzji na moim blogu (obejmuje ona tomy 1-5*): https://manga-no-tsuki.blogspot.com/2018/12/zabic-belfra-klasa-skrytobojcow-1-5.html ZAPRASZAM! <3 * Oczywiście, gwiazdki dopasowane odpowiednio do tomów.

Dość długo zabierałam się do napisania tej recenzji przez brak czasu, a także moje niezadowolenie związane z zakończeniem Alicyzacji. Rozumiem, mogłam znosić wiele podobnych zachowań wcześniej, gdy bohaterowie byli młodsi, ale najwyraźniej nic się nie zmienili przez ten czas. "Ach, Kirito - szepnęła w myślach Asuna. - Nawet nie potrafię sobie wyobrazić, jak bardzo cierpiałeś, jak bardzo rozpaczałeś. Ale wiem jedno. Twój drogi przyjaciel wciąż żyje w twoim sercu, tak jak we mnie żyje Yuki. Wspomnienia o nim na pewno dadzą ci siłę, by jeszcze raz złapać za miecz i stanąć do walki." To już drugi dzień ostatecznego testu obciążenia. Niby krótko, a w tym czasie tak wiele się zdarzyło, tylu wojowników już straciło życie na polu bitwy. Pozostali przy życiu żołnierze z Podziemia wspierani przez graczy z realnego świata, toczą kolejną, nierówną walkę, która przekracza ich możliwości. Kirito wpada w ręce starego wroga, który ani na chwilę o nim nie zapomniał. Czy w tak rozpaczliwej sytuacji, w jakiej wszyscy się znaleźli, Czarny Szermierz wreszcie się przebudzi, aby wszystko zmienić? Tutaj zarówno walka Asuny, jak i naszego czarnowłosego bohatera z ich najgorszym wrogiem była po prostu sucha i krótka, każda z nich! Po tak długim oczekiwaniu na tą chwilę, liczyłam na coś więcej, a tu taki zawód. Dodatkowo można się pogubić, który bohater w końcu żyje, a który już na zawsze opuścił Podziemie. Najbardziej w tym tomie irytował mnie fakt, że bohaterowie nic się nie zmienili mimo upływu lat. Gdy coś nie idzie po ich myśli, kiedy tylko przegrywają, co robią? Wpadają w płacz, bo tak najłatwiej. Niezależnie, jaka to była walka, ktoś musiał zapłakać, bo jak to tak, żeby zło wygrywało... Ten największy wróg naszych bohaterów, na którego występ tyle czekałam i zastanawiała mnie jego przeszłość, podobnie jak drugiego z oprawców, okazał się jeszcze większym zawodem. Niestety oni są największym minusem, bo ich pobudki wydają mi się po prostu śmieszne. Kolejnym irytującym faktem są wspominki przyjaciół Kirito i Asuny oraz mieszkańców Podziemia. Do tej pory mi to nie przeszkadzało, bo było ciekawą odskocznią, ale tutaj, w trakcie tej bitwy, w jej końcowej, najważniejsze fazie to najzwyczajniej mnie męczyło. Całość ogólnie wypada mało realnie, jest przewidywalnie, schematycznie, nudno. Bez problemu i większego wysiłku można się spodziewać, co nadejdzie. Oczywiście, gdy postaciom brakuje sił i wiary, musi się coś wydarzyć lub przybyć ktoś, kto już po raz enty powraca. Do tego nie mam pojęcia, czemu upatrzył sobie akurat tę dwójkę... Późniejsze zmiany, jakie zachodzą w Podziemiu właściwie nie są przedstawione, niewiele się wie, co do ostatniego prologu tam się działo. Na to trzeba poczekać do dwóch dodatkowych tomów 19-20. I ta końcówka nie sprawiła, że się wzruszyłam czy ucieszyłam. Była tak odrealniona, że jedynie poczułam zażenowanie. Podobał mi się natomiast element kolorowych stron zarówno na początku, jak i końcu tomiku. Wreszcie doczekałam się zaprezentowania wszystkich kluczowych postaci, nie tylko pod względem wizualnym, ale też krótkiej notki o nich. Obrazki w środku tomiku jak zawsze trochę zbyt ciemne, ale dało się je jakoś "odczytać". Posłowie nostalgiczne, Kawahara wspomina czemu tak właściwie powstało Sword Art Online oraz o procesie jego wydania. Co więcej mogę powiedzieć? Dobrnęłam do końca tego zawodu. Nie było tragedii ani szału. Po prostu tomik nijaki, może być, może nie być. Wiadomo, trzeba go przeczytać, żeby zakończyć swoją przygodę z tą historią. Kto wie, może komuś innemu bardziej przypadnie do gustu. Nie namawiam, nie odradzam. "Wygląda na to, że byłem szczęśliwym dzieckiem. Dlatego że z bijącym głośno sercem przemierzałem rozmaite światy, w prawej ręce ściskając ukochany miecz, a w lewej czekającą na zapełnienie mapę. I dlatego, że mogłem trwale wyryć w swojej pamięci całe mnóstwo wspomnień, lśniących jak różnobarwne klejnoty."

Drugi i trzeci tom to okazja do lepszego poznania nowej rzeczywistości naszego młodego bohatera. Deku trafia do tytułowej akademii, gdzie będzie musiał się wykazać, by zostać prawdziwym bohaterem. Chłopaka czeka masa szkolnych wyzwań w wariancie ekstremalnym. W końcu nauka bycia bohaterem odbiega trochę od standardowych zajęć licealisty. Obok tego pojawiają się także poważniejsze problemy. All Might traci swoje moce w zastraszającym tempie. Najgorsi złoczyńcy zaczynają coś podejrzewać i szykują się do zgładzenia bohaterów. Deku ma więc niewiele czasu, by opanować nowe moce, z którymi jeszcze sobie nie radzi. Jakby tego było mało, chłopak musi udowodnić, że jest godny bycia następcą największego bohatera i symbolu pokoju na świecie. Oznacza to, że młodzieniec przyjął na siebie niezwykły ciężar. Czy podoła on temu nieludzkiemu wyzwaniu?

Przeczytałem pierwszy tom mangi, na podstawie której powstało jedno z najlepszych anime ostatnich lat. Nie rozczarowałem się, choć zdziwiło mnie, jak szybko brnie tutaj akcja. Manga właściwie popycha nas do przodu, nie pozwalając ani na moment się zatrzymać: czy to, by podziwiać widoki, czy to, by przeżywać emocje bohaterów. Kreska nie jest najlepszych lotów. Wizerunki bohaterów przypominają nieco mangowy styl sprzed lat, za to postacie w tle, na małych kadrach, są narysowane na łapu-capu. Twórcy animacji świetnie poradzili sobie z przeniesieniem tego stylu na ekran, jednak samą mangę ogląda się tak sobie. Wciąż zaskakuje mnie, jak wiele twórcy anime są w stanie od siebie dołożyć, by z prostej historii uczynić coś wspaniałego.

Na odzew wroga nie trzeba było długo czekać. Pomimo ogromnego wsparcia, jakiego udzieliła walczącym Rycerzom, Asuna, nie jest ona sobie w stanie poradzić sama z ciągle rosnącą liczbą wroga. Co tym razem zrobi? A może jednak nie jest sama? Do Podziemia poza nią loguje się ktoś jeszcze... Przypadek niestety chce, że jedna z osób, które przybyły Asunie z pomocą, pojawia się daleko od nich. Postać, która staje jej na drodze jest zdziwiona i zarazem zawstydzona widokiem pięknej przybyszki. Przez nieprzyjemności, jakich niegdyś doświadczył nie jest on w stanie pojąć, jak ktoś taki może okazać wobec niego tyle sympatii... To również dość ciekawy bohater, który sporo w życiu przeszedł. "– Człowiek zabija człowieka... by uratować świnię? – wymamrotała Dee, kręcąc głową, jakby nie mogła w to uwierzyć. – Nie – odparła Leafa cicho. – Zabijam zło... żeby uratować człowieka." Niestety i tak już niewielkie siły świata ludzi zostają jeszcze podzielone, przez co ich szanse maleją. Najgorszy scenariusz z możliwych, tak uwielbiany przez twórców. Walce nie widać końca, a wróg wydaje się być bliski osiągnięcia celu. Gorzej już by nie może, prawda? Ale i to przecież nie może powstrzymać Rycerzy! "Nie wiem, co tobą kieruje, Vectorze. Ale wystarczy choć raz spojrzeć na Asunę, by przekonać się, że nie wszyscy mieszkańcy realnego świata są takimi potworami jak ty. Co oznacza, że jesteś po prostu człowiekiem złym do szpiku kości. Tak czy inaczej, zapłacisz za to. Poznasz ciężar życia Rycerza Integralności Eldriego, oraz wszystkich tych, którzy zginęli na polu bitwy. Powie ci o nim ten jeden cios!" Bohaterowie starają się odwrócić szalę zwycięstwa na swoją stronę, choć nie jest to łatwe zadanie. Dostarczają tym czytelnikowi krwawych walk, wiele niepokojów i smutku. Bez końca walczyć się nie da, każdy ma swoje granice wytrzymałości, a liczba wojowników Krainy Ciemności ciągle wzrasta. "Księżniczko... Nie potrafiłem dać ci wszystkiego, czego w głębi serca pragnęłaś. Nie umiałem obdarzyć cię prawdziwą ojcowską miłością. Widzisz, ja sam kompletnie nie pamiętam swoich rodziców. Ale jedną rzecz wiem na pewno. Rodzice są w stanie oddać życie, by chronić swoje dzieci..." Chociaż przy czytaniu tego tomu towarzyszy ogromny smutek, warto jest po niego sięgnąć.

Tanjirō kończy morderczy trening u mistrza Urokodaki Saconjiego, by przystąpić do ostatecznej i śmiertelnie niebezpiecznej próby. Podczas Egzaminu na Zabójcę Demonów na górze Fujikasane staje oko w oko z przerażającym Przeobrażonym Demonem – istotą, której pokonanie wymaga mistrzowskiego opanowania Techniki Oddechu Wody.

Pierwsze trzy tomy My Hero Academia – Akademia bohaterów rysują dosyć ciekawy świat ze sporym potencjałem. Rzeczywistość, gdzie wszyscy są niezwykli, jest naprawdę interesująca i daje twórcy spore pole do popisu. Jak w takim świecie funkcjonują, służby mundurowe? Jak wygląda rozrywka i czy bohaterowie stają się celebrytami? W przeczytanych przeze mnie tomach mamy lekkie wzmianki na te tematy i mam nadzieję, ze historia przybliży nam funkcjonowanie społeczeństwa tego rodzaju.

Według opisu jest to historia napisana na podstawie mangi ale była konsultowana z autorem. Pierwsza opowieść dotyczy Tomioki i dziewczyny z gór, która chciała pomścić śmierć ojca. Bardzo mi się spodobała między innymi za zaskakujące zakończenie. Drugi rozdział dotyczył Rengoku i jego walki z demonem, który zupełnie nie pasował mi do uniwersum. Ciężko mi się czytało, pomimo że logika nakazuje twierdzić, że takie demony również mogły powstać. Mimo to akurat na tej części zawiodłam się. Humor nieco mi się poprawił gdy widziałam rysunki przedstawiające walki oraz rozdzialik tyczący "zabójców demonów na luzie" czyli streszczenie odcinków pierwszego sezonu w formie uroczych obrazków.