rozwiń zwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Naku*wiam zen

Okładka książki Naku*wiam zen autora Maria Peszek, 9788367406512
Logo plebiscytu Książka Roku Książka Roku 2022
Okładka książki Naku*wiam zen
Maria Peszek
7,0 / 10
Logo plebiscytu Książka Roku Książka Roku 2022
Wydawnictwo: Marginesy biografia, autobiografia, pamiętnik
336 str. 5 godz. 36 min.
Kategoria:
biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:
papier
Data wydania:
2022-10-12
Data 1. wyd. pol.:
2022-10-12
Liczba stron:
336
Czas czytania
5 godz. 36 min.
Język:
polski
ISBN:
9788367406512
Inne
#0 Top 100
1 nagroda
1 nagroda
Średnia ocen
7,0 7,0 / 10
348 opinii 2156 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Naku*wiam zen w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Naku*wiam zen

kasiaman55
kasiaman55
książek na półce przeczytane 4787 napisanych opinii 1097

Oceny książki Naku*wiam zen

Średnia ocen
7,0 / 10
2156 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
102 ocen
9
165 ocen
8
545 ocen
7
697 ocen
6
387 ocen
5
120 ocen
4
57 ocen
3
37 ocen
2
21 ocen
1
25 ocen

Opinia

avatar
1453
1403
Mister
02.10.2025
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam
,
Przeczytane w 2025 r.
,
Oceniona na 9*

Maria Peszek postanowiła przeprowadzić wywiad-rzekę ze swoim ojcem, Janem. I nie jest to zwyczajna rozmowa. Zetknęło się w niej bowiem dwoje niezwykle oryginalnych artystów, a przy tym ludzi szalenie inteligentnych, wrażliwych, świadomych siebie i swoich emocji. Do tego oboje mają gigantyczny dystans do świata i do siebie. Jest to książka, która pojawiła się w moim życiu we właściwym momencie. Zaczyna się bowiem od konfrontacji poglądów dotyczących sytuacji, gdy człowiek znajduje się na życiowym zakręcie. Gdy wiele, zbyt wiele spraw zaczęło się wymykać, zaczynamy zapadać w mrok i jest się na granicy zwariowania. Gdy lecimy w przepaść, staczamy się w prawdziwe otchłanie, a jedynym towarzyszącym nam uczuciem jest rozpacz. Gdy jest się w dole, w ciemności, totalnie wypalonym i wyniszczonym, jak stępiony ołówek, który próbuje coś narysować i nie może. Gdy jesteśmy człowiekiem totalnie przegranym, będącym na granicy pogrążenia w ciemnym świecie, w którym zadajemy sobie pytanie: czy ja w ogóle jestem jeszcze zdolny do miłości?
Maria Peszek zadaje ojcu pytania z perspektywy osoby, która ciągle szuka schronienia, ulgi, wsparcia, podpowiedzi. Kogoś będącego w kryzysie wiary w człowieka i świat. Osoby pozbawionej złudzeń, którą zawiodło wszystko, w co wierzyła. Bo dokonała w życiu wyborów nieszczególnie bezpiecznych. Kogoś, kto funkcjonuje poza lub obok wspólnoty ludzkiej, której niekoniecznie chce być częścią, ale to „obok” wcale nie jest przyjemne. I jest tam pusto.
To rozmowa o próbie ratunku, o tym, co zrobić, żeby iść dalej, gdy ma się dziurę po wyrwanym sercu. I gdy zostaje tylko gorycz i żal.
Jan Peszek szalenie mi zaimponował swoimi odpowiedziami na te i wiele innych pytań. Ile głębi jest w tym człowieku, ile życiowej mądrości. Ta książka nie jest gotową receptą na to, jak żyć i być szczęśliwym. Ale pomaga zrozumieć bardzo wiele mechanizmów rządzących nami, naszymi instynktami, a w konsekwencji decyzjami. To książka o prawie do bycia innym, do wyboru własnej drogi. O tym, że odstawanie, choć bolesne, może być źródłem siły. Mnie pomogła bardzo. Zwłaszcza cytatem, który wrył się w mój mózg i będzie jedną z nadrzędnych maksym, którą będę się do końca życia kierował: „Jeśli musisz wybierać pomiędzy bezpieczeństwem a wolnością, zawsze wybierz wolność”.

Maria Peszek postanowiła przeprowadzić wywiad-rzekę ze swoim ojcem, Janem. I nie jest to zwyczajna rozmowa. Zetknęło się w niej bowiem dwoje niezwykle oryginalnych artystów, a przy tym ludzi szalenie inteligentnych, wrażliwych, świadomych siebie i swoich emocji. Do tego oboje mają gigantyczny dystans do świata i do siebie. Jest to książka, która pojawiła się w moim życiu we...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

3541 użytkowników ma tytuł Naku*wiam zen na półkach głównych
  • 2 538
  • 943
  • 60
677 użytkowników ma tytuł Naku*wiam zen na półkach dodatkowych
  • 180
  • 175
  • 122
  • 94
  • 40
  • 38
  • 28

Tagi i tematy do książki Naku*wiam zen

literatura polska rozmowa rodzina Peszek życie wspomnienia

Inne książki autora

Więcej
więcej
Maria Peszek
Maria Peszek
Wokalistka, aktorka, autorka tekstów, performerka. Przez dziesięć lat aktywności aktorskiej grała u najważniejszych reżyserów teatralnych i filmowych, tworząc wiele nagradzanych ról. Współpracowała między innymi z Jerzym Grzegorzewskim, Piotrem Łazarkiewiczem, Agnieszką Holland, Piotrem Szulkinem, Kazimierzem Kutzem, Krystianem Lupą. Od 2005 roku koncentruje się głównie na twórczości muzycznej, która okazała się jej prawdziwą pasją. Wydała pięć albumów solowych – miasto mania (2005), maria Awaria (2008), Jezus Maria Peszek (2012), Karabin (2016), Ave Maria (2021). Laureatka prestiżowych nagród: Paszportu „Polityki", Fryderyków, „Człowieka Roku" w plebiscycie Wdechy „Gazety Wyborczej" i Fenomenu „Przekroju". Wywołuje skrajne emocje, jasno i otwarcie wyraża swoje poglądy i jest jedną z najbardziej wyrazistych postaci w przestrzeni publicznej. W 2022 roku zagrała główną rolę kobiecą w miniserialu Netflixa Królowa.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Tyłem do kierunku jazdy Sylwia Chutnik
Tyłem do kierunku jazdy
Sylwia Chutnik
Nie wiem co powiedziałaby na to autorka, ale gdyby tę powieść zekranizować to na napisach czy topoczątkowych czy końcowych powinno lecieć "Pokolenie" Kombii. Nie jest to książka, która wejdzie na moją półkę wszechczasów, ale nie znajdzie się też w otchłani zapomnianych lektur. Jest po prostu średnia, przy czym przyjemnie średnia. Nie zawiodła mnie ani nie zaskoczyła. Idealna lektura na jesienne wieczory, bo opowiada o tym o czym najczęściej podczas owych myślimy - kim jesteśmy, dlaczego to wszystko jest jakie jest, dlaczegonie mówili nam, że będzie trudniej i jak i po co być człowiekiem. Bardzo dobra charakteryzacja babci, która choć na łożu śmierci, pozostaje postacią barwną i wyróżniającą się. Nie ma w niej ani krzty starości, oczywiście na przekór. Magda również walczy z tym czego chciałby od niej świat i cała ta powieść to w zasadzie trwające w każdym pokoleniu zmaganie z samym sobą, światem i narzuconymi normami. Które warto łamać i olewać. Dla siebie i bliskich. Polecam, ale nie jakoś przesadnie.
Albert Wierzbicki - awatar Albert Wierzbicki
ocenił na 6 5 miesięcy temu
Ucieczka niedźwiedzicy Joanna Bator
Ucieczka niedźwiedzicy
Joanna Bator
"Na kobiety w moim wieku nikt nie patrzy, o ile nie włażą na ścieżkę rowerową, i nie grzebią się przy kasie" Ależ te opowiadania były takie "moje" Od samego pierwszego wiedziałam, że ta książka mi się spodoba, zresztą jak i poprzednie tej autorki. Te postacie skrojone tak jakby pode mnie. Po trochę byłam każdą z nich i nie ważne starszą, czy młodszą, kobietą czy nawet "babochłopem". Zaprzyjaźniłam się też ze wszystkimi zwierzakami z tych historii. Z psami, kotami, nietoperzami, niedźwiedzicą, żółwiem, który zajmował się absorpcją i destylacją smutku, a nawet z tym karpiem, po którego w pewną wigilię wyszedł tatuś i... przepadł na 10 lat. Książka, można powiedzieć, jest przesiąknięta smutkiem, ale tym jakimś spokojnym, o zapachu surowej pigwy. Te wszystkie postacie, jakże realne, a jednocześnie jakby nie z tego świata jakieś oniryczne, ulotne. Wciąż czegoś poszukujące i to albo zupełnie realnie, domu dla swojej "rodziny", albo spokoju, czy wręcz śmierci. Wszyscy dokonują jakichś wyborów i ponoszą jakieś konsekwencje, samo życie... Opowiadania się łączą jakby nie każde z każdym od razu, niby niechcący i przypadkowo, ale się łączą, dlatego w sumie każdą sytuację możemy obejrzeć właściwie z każdej strony z perspektywy każdej postaci. Jednak ja proponuję zaopatrzyć się w notes, bo tych zdarzeń, osób, imion i nazwisk jest całkiem sporo i naprawdę łatwo się zgubić. Tworzy się z tego taka sieć, trzecie opowiadanie łączy się z drugim, piąte z ósmym, potem ósme znowu z trzecim czy drugim. Bardzo jest to ciekawe rozwiązanie, trzeba naprawdę czytać uważnie, albo notować. Na koniec mogę tylko stwierdzić, że pani Bator po raz kolejny mnie nie zawiodła i pokazała jaką świetną jest opowiadaczką historii.
Żona_Pigmaliona - awatar Żona_Pigmaliona
oceniła na 8 8 miesięcy temu
Fakty muszą zatańczyć Mariusz Szczygieł
Fakty muszą zatańczyć
Mariusz Szczygieł
Witam, jestem w trakcie lektury. Ale już teraz wiem, że, gdy znajoma skończy pisać swoją książkę, będę gotowy spojrzeć na nią - już inaczej - niż kiedyś. Dlaczego? Sam nie potrafię tak pisać, bo jeśli chodzi o reportaż, to znacznie lepiej mi wychodzi malowanie obrazem (zdjęcia), niż pisanie, a ta książka to kwintesencja tego jak należy odczytywać ten gatunek, jakim jest reportaż. Może nie zawsze ma on idealny smak, ale odpowiednio dobrze doprawiony jest jak najbardziej do strawienia. W dziele Mariusza Szczygła, można się rozgościć, bo jest miejsce dla każdego przy stole, i się rozsmakować Jego trafnymi spostrzeżeniami, okraszonymi tekstami z innych dzieł, stanowiących inspirację do dalszego odkrywania. Polecam serdecznie😉
Marek Adamski - awatar Marek Adamski
ocenił na 8 3 miesiące temu
Chodź ze mną Łukasz Orbitowski
Chodź ze mną
Łukasz Orbitowski
Czy to co opisał Orbitowski mogło wydarzyć się naprawdę? Mogło, ale tylko w tych czasach i w tym kraju, który przez wiele lat stał nad przepaścią ale nie zrobił kroku naprzód. Dlatego te cuda na kiju, które Helena postanawia wyjawić swemu dorosłemu synowi Dustinowi, a które stanowią historię jego pochodzenia są dla niego tak abstrakcyjne, że w pewnym momencie podejrzewa matkę o szaleństwo spowodowane chorobą. Chłonie je, próbuje utrwalić w zapisie twardego dysku, bo jak każdy jest ciekaw swoich korzeni i jednocześnie włos mu się jeży na głowie, że jego krucha matka przeżyła i robiła takie rzeczy. Cały ten obraz ociepla postawa matki, która swoje przeżycia wydobywa z pamięci przepuszczając je przez pryzmat wielkiej miłości, w tych czasach tak niedorzecznej i niebezpiecznej jak lądowanie istot sześciopalczastych. Czy Dustin odkryje w sobie gen swojego ojca i jak to wpłynie na jego życie w rodzinie? „Życie polega na sklejaniu rzeczy, które do siebie nie pasują…" To moja pierwsza książka tego autora wybrana świadomie jako dziejąca się w Gdyni, z okazji 100-lecia tego modernistycznego, marynarsko-stoczniowego miasta z morza, które lubię odwiedzać. Uważam, że styl, którym jest napisana ta opowieść, niepozbawiony ostrych słów, czasem celnie, czasem dla picu, to dobrze dobrany rytm do czasów jakie opisuje.
Beata - awatar Beata
oceniła na 7 28 dni temu
Mężczyzna, który uderzy dziecko Radek Kotarski
Mężczyzna, który uderzy dziecko
Radek Kotarski
Jest to seria opowiadań o zwykłych ludziach, których losy delikatnie się przeplatają. Napisana z niezwykłą wrażliwością i wnikliwością, porusza ważne tematy takie jak wojna czy samotność w jednocześnie bardzo prozaiczny sposób. Wyciągnęłam się od pierwszych stron.
Ulam1580 - awatar Ulam1580
ocenił na 8 4 dni temu
Co chcesz powiedzieć światu. Martyna Wojciechowska
Co chcesz powiedzieć światu.
Martyna Wojciechowska
Pierwsze, co rzuca się w oczy to bardzo staranne wydanie, ze świetnymi zdjęciami bohaterek reportaży. Kobiety z różnych krajów i kontynentów mają na tyle niecodzienne historie, że warte opowiedzenia. Wyróżniają się z przeciętności, ale w sumie są całkiem zwyczajne. Co je łączy, to siła przetrwania i upór w dążeniu do celu. Inspirujące.
Lamika - awatar Lamika
oceniła na 6 6 miesięcy temu
Darcie pierza Anna Dziewit-Meller
Darcie pierza
Anna Dziewit-Meller
"Darcie pierza" Anny Dziewit-Meller to zbiór felietonów pisanych w latach 2017 – 2021. Mimo iż upłynęło kilka lat och ich publikacji, wcale się nie zestarzały. Wciąż są aktualne – i na tym między innymi polega ich siła. O czym pisze autorka? Niemal o wszystkim, przede wszystkim porusza jednak ważne sprawy społeczne, obyczajowe, polityczne… Odwołuje się też do historii oraz swojej przeszłości, zwłaszcza śląskich korzeni. Dużo miejsca Anna Dziewit-Meller poświęca problematyce dotyczącej kobiet – równouprawnienia (a raczej jego braku), kwestiom zdrowotnym, karierze, macierzyństwu, relacjom rodzinnym i damsko-męskim, seksualności… Autorka nie ucieka od tematów trudnych i wciąż uznawanych za tabu, w związku z tym przemilczanym, zamiatanym pod dywan. W wielu felietonach odnajdujemy nawiązania do polskiego piekiełka – głupoty, chamstwa i bezczelności polityków oraz ich totumfackich, do kondycji służby zdrowia, szkolnictwa, związków zawodowych, reakcja na pandemię covidu… Jest też mowa o życiu, przemijaniu, śmierci, pamięci, miłości, przyjaźni, szacunku, o autorytetach i ich braku. Całość napisana jest błyskotliwie, erudycyjnie, ostrym piórem. Powaga przeplata się to z sarkazmem i inteligentnym poczuciem humoru. POLECAM SZCZERZE !
allison - awatar allison
ocenił na 7 6 miesięcy temu
Jestem dość Magdalena Mikołajczyk
Jestem dość
Magdalena Mikołajczyk
📝 Osobista, współczesna opowieść o kobiecie próbującej odnaleźć siebie w świecie pełnym oczekiwań, presji i nieustannego porównywania się z innymi. Autorka porusza temat zmęczenia byciem „idealną”, potrzeby stawiania granic oraz akceptacji własnych emocji i niedoskonałości. Historia o drodze do momentu, w którym można powiedzieć sobie „jestem wystarczająca” — bez poczucia winy i bez udowadniania czegokolwiek światu. 💭 Moja opinia: Czytam naprawdę dużo i coraz częściej łapię się na tym, że książki już nie ruszają mnie tak, jak kiedyś. Myślałam nawet ostatnio, że chyba już nic nie doprowadzi mnie do łez. I wtedy pojawiła się ona — cała na „wystarczająco”. To książka o niej, o mnie, o Tobie. Napisana językiem wyjątkowo mi bliskim. Poszarpanym, szczerym, momentami jak rozmowa wewnętrzna, którą sama prowadzę w głowie. Trafiła w te najbardziej czułe miejsca, w które zwykle literatura nawet nie próbuje celować. Czytałam i miałam wrażenie, że ktoś wreszcie ubrał w słowa rzeczy, których nie umiałam nazwać. Nie pamiętam, kiedy ostatnio coś tak mnie poruszyło. Nie daję często wysokich ocen — dziesiątki są zarezerwowane dla moich sentymentalnych świętości — ale ta książka naprawdę zasłużyła na więcej niż zwykłe „świetna”. Matko jedyna, jakie to było dobre, potrzebne i… dość 🧡 ⭐ 9/10
Klaudia Śmigielska-Skutecka - awatar Klaudia Śmigielska-Skutecka
oceniła na 9 2 miesiące temu
Szwedzka sztuka kochania. O miłości i seksie na Północy Katarzyna Tubylewicz
Szwedzka sztuka kochania. O miłości i seksie na Północy
Katarzyna Tubylewicz
Są książki, które czyta się dla historii. I są takie, które zostają w głowie, bo zmuszają do myślenia o własnym życiu. Szwedzka sztuka kochania należy właśnie do tej drugiej kategorii. To książka o miłości, relacjach i samotności, ale pokazana z trochę innej perspektywy niż ta, do której jesteśmy przyzwyczajeni. Jeśli ciekawi Was, jak wygląda podejście do związków w Szwecji i co z tego może wynikać dla nas, naprawdę warto sięgnąć po tę pozycję. Autorka przygląda się relacjom w szwedzkim społeczeństwie i zestawia je z tym, jak myślimy o miłości w Polsce. Rozmawia z ludźmi, analizuje zwyczaje i pokazuje, jak różne mogą być definicje bliskości, małżeństwa czy partnerstwa. W książce pojawia się temat niezależności, potrzeby wolności, ale też samotności, która w nowoczesnym świecie dotyka coraz więcej osób. To nie jest sucha analiza ani poradnik o tym, jak budować związek. Raczej zbiór obserwacji, które momentami potrafią zaskoczyć, a czasem skłonić do zastanowienia się nad własnymi przekonaniami. Dla mnie to była bardzo ciekawa lektura właśnie przez te różnice kulturowe i odwagę w zadawaniu pytań o to, czym dziś właściwie jest miłość. W czasach, które coraz częściej nazywa się epoką samotności, taka refleksja wydaje się szczególnie potrzebna. Może warto na chwilę zatrzymać się przy tym temacie i sprawdzić, czy nasze wyobrażenia o związku, małżeństwie i partnerstwie nadal są aktualne.
LilkaBegilka - awatar LilkaBegilka
oceniła na 7 30 dni temu
Lata Annie Ernaux
Lata
Annie Ernaux
6,2/10. Od zawsze bardzo lubię Francję i tamtejszą literaturę, sięgnąłem po tę pozycję żeby trochę lepiej zrozumieć co siedzi Francuzom w głowie. Sama forma przypominała mi "Świat wczorajszy" Zweiga, ale była wyraźnie płytsza i bardziej akademicka. Autorka wciela się tu w tzw. zbiorową świadomość. A i tak cały czas pisze o sobie w tym wszystkim, tylko używając do tego trzeciej osoby. To taki przekrój od czasów drugiej wojny światowej, po przemiany społeczne, strajki w 68, kolejne wydarzenia w kraju i na świecie, wybory prezydenckie, wprowadzanie nowych technologii. Autorka kataloguje te wszystkie lata, to się szybko czytało, ale nie zostałem w ogóle zmuszony do pomyślunku czy refleksji. Za to kilka razy aż się wzdrygnąłem jak autorka drążyła temat rewolucji seksualnej i użyła kilku bardzo "lepkich" określeń. Nie byłem chyba gotowy na coś takiego i przez to obniżam ocenę końcową. Mam wrażenie, że Ernaux opisała w swojej książce świat konformistów, którzy płyną z nurtem rzeki. A ja nie jestem, nie byłem i nigdy nie będę takim kolesiem. To było dobre, ale nie rezonowało ze mną po prostu.
Bitel - awatar Bitel
ocenił na 6 1 miesiąc temu
Pogo Jakub Sieczko
Pogo
Jakub Sieczko
Była to książka dziwaczna. Mam wrażenie, że jej format to luźne myśli autora rozpisane gdzieś na kartkach. W wyniku połączenia ich powstała książka. Była momentami emocjonalna ale też czułam jakbym w trakcie musiała układać puzzle żeby zdania łączyły się w coś więcej. Tak jakby nie były na swoim miejscu. Myślę, że jest to minus, który sprawił, że nie żyłam tą historią tak jak chciałam tego doświadczyć.
Im_lirio - awatar Im_lirio
ocenił na 6 26 dni temu
Weź z nią zatańcz Filip Zawada
Weź z nią zatańcz
Filip Zawada
Intymny portret relacji dziecka o nie odciętej pępowinie z matką i cieniem ojca. Powieść o stracie i trudach jej zaakceptowania. Za dużo filozofowania i przypadkowych rozmyślań. Wciąż czekam na powrót autora do formy z "Rozdeptałem czarnego kota...", ale to jeszcze nie teraz.
Oktawian_August - awatar Oktawian_August
ocenił na 6 1 rok temu
Porodzina Natalia Fiedorczuk
Porodzina
Natalia Fiedorczuk
Przyznam, że początek książki jest napisany tak dziwnie i topornie. Jednak kiedy przebrnie się przez te kilka stron okazuje się, że jest to wstęp do naprawdę dobrej, choć ciężkiej lektury. Nie jest tak, że fabuła skupia się tylko na zniknięciu rodziny. To cały długi łańcuch zdarzeń, w których biorą udział ludzie skrzywdzeni, skomplikowani. Nieprzyjemny, choć dobitny obrazek pokazujący różne dysfunkcje w rodzinie i nie tylko.
cAAlineczka - awatar cAAlineczka
oceniła na 7 3 miesiące temu
Bliscy Annie Ernaux
Bliscy
Annie Ernaux
Bardzo przemawia do mnie styl Ernaux. Jej proza jest prosta, a jednak wysublimowana - niesamowity talent. To trzecia książka autorki po którą sięgnęłam i ponownie wbiła mnie w fotel i zostawiła z mnóstwem refleksji. Dwa pierwsze opowiadania opisujące relacje z rodzicami, to dla mnie majstersztyk. Trzecie - list do siostry - wywołuje inne odczucia, jest bardziej 'suche', momentami jakby pozbawione autentyczności, jednak to przelanie trudnych myśli na papier pewnie miało wymiar autoterapeutyczny, więc czytałam starając się nie oceniać. Uwielbiam jak Annie odnosi się do historii, jak opisuje małe detale, które są jednocześnie ważnymi elementami wspomnień i odczuć. Jej styl, choć często może wydawać się chłodny, dla mnie jest plejadą emocji, świetnie przedstawionych przez udane zabiegi literackie. To książka dotykająca wielu ważnych tematów: relacji, historii rodzinnych, emocji, straty, przemijania, buntu, pokory, choroby, wspomnień, walki, determinacji, adaptacji, mentalności, uprzedzeń, kompleksów, troski (w różnych obliczach), trudów życia, a wreszcie życiowej drogi, która przynosi tak wiele różnorodnych momentów. Wspaniała porcja literatury! 8.5
Marique - awatar Marique
ocenił na 9 18 dni temu
Ostatni rok lekkiego życia Michał Kempa
Ostatni rok lekkiego życia
Michał Kempa
Rzadko tak mam, że biorę książkę, siadam i ją czytam do końca. Tutaj tak się udało wciągnąć ją w jeden wieczór. Pan Michał miał trudniejsze zadanie - musiał usiąść i książkę napisać. I nie było to zadanie najłatwiejsze, o czym wspomina, zwracając się do swojego wydawcy, pana Macieja. Czym jest książka Michała Kempy? Jak sam autor prosił, nie nazwę tego literaturą. To słowotok, opis myśli i sytuacji z okresu grudzień 2020-grudzien 2021 przeplatany z wspomnieniami z wcześniejszych lat. Znajdziemy tu wspomnienie o aferach z szczepionkowych, opis zagranicznych wakacji czy analizę wspólnych świąt z rodziną, czy wiele innych codziennych sytuacji, które we wciągający sposób opisuje pan Michał. "Ostatni rok lekkiego życia" to humorystyczne spojrzenie na okres kwarantanny covidowej w Polsce, w której widoczny jest także strach przed przyszłością (szczególnie w post-scriptum). Przemyślenia Kempy to głos pokolenia Instagrama, a jego odbiór rzeczywistości niejednokrotnie potrafił mnie rozśmieszyć. Książka jest intrygująca i szalona, znajdziemy tam przekreślone słowa i dużo innych zabiegów podkreślających zabawę literackimi formami. To zdecydowanie oryginalna lektura i świetny pomysł na jesienny wieczór 🍁
Katarzynaa97 Kupijaj - awatar Katarzynaa97 Kupijaj
ocenił na 8 1 rok temu
Nic drobniej nie będzie Marcin Wicha
Nic drobniej nie będzie
Marcin Wicha
To taki eklektyczny zbiór. Niewiele w nim elementów, do których autor zdążył już przyzwyczaić czytelnika, to znaczy odniesień do sztuki użytkowej. Za to sporo refleksji różnorakich. Sporo o relacji z dziećmi, tymi dorastającymi zwłaszcza. Dużo o polityce, rzec by można, zaskakująco dużo. Trafiają się również obserwacje codzienności, takie z nieoczywistymi wnioskami. Ot, choćby o tym, czy warto segregować śmieci i posiadać pojemnik na bioodpady. Albo o pandemii, czy może o przedwojennej złotówce i jej wartości nabywczej. A może wolicie hodować żółwia razem z pisarzem, czy jednak bliższa wam tęsknota za dzieckiem - takim, które dorosło  się usamodzielniło. Nie zmienił się za to styl autora. Jest nadal delikatny, niczym skrzydła motyla. Ulotny, a jednocześnie trafiający w punkt. Z dużą przyjemnością można zanurzyć się w lekturze i podywagować razem z pisarzem. Na temat współczesności, przeszłości i powiązaniach między nimi. Polecam.
ilo99 - awatar ilo99
ocenił na 7 1 miesiąc temu
Pawilon małych ssaków Patryk Pufelski
Pawilon małych ssaków
Patryk Pufelski
Pamiętnik o prozie życia, o społeczności LGBT, o rodzinie i przodkach, o miłości do zwierząt i o pracy w zoo, o Holokauście, społeczności żydowskiej i sentymencie do Krakowa. Ciepła, swojska, przeplatana humorem historia. Forma pamiętnika sprawia że ciężko momentami się połapać w mnogości poruszanych tematów – o tym kto z rodziny zmarł a kto jeszcze żyje. Liczba przewijających się imion i konekcji rodzinnych momentami przytłaczająca, zwłaszcza że dana osoba często wspomniania jest tylko w postaci jednego zdania. Z fragmentów o pracy w Zoo czuć wypływającą pasję i zanagażowanie, lecz ponownie – bez żadnego wchodzenia w szczegóły o wymogach zwięrzęcia, jego stylu życia, naturalnego środowiska. Z drugiej strony – mamy możliwość śledzenia historii zapisanej w pamiętniku na przestrzeni 10 lat, można więc niemal że poznać Autora - a ciężko go podczas lektury nie polubić. Krótko – lekka lektura na weekend czy wypad na plażę, lecz bez głębszego morału.
Ola - awatar Ola
oceniła na 6 1 rok temu
Nigdy, nigdy, nigdy Linn Strømsborg
Nigdy, nigdy, nigdy
Linn Strømsborg
Bardzo rzadko sięgam po współczesną prozę. Tym razem machał mi korowód czerwonych flag. Bałem się, że książka będzie feministyczna, zbyt młodzieżowa jak dla mnie. Obawy się nie sprawdziły, bo bardzo dobrze się w tej narracji i fabule odnalazłem. Pamiętam jak miałem 25-30 lat i zaczęło się robić bardzo gęsto czemu nie planuję dziecka. Te mądrości rodziców, ciotek, babć. Mimo, że jako młodzi ludzie zaliczali przyspieszone (wymuszone?) śluby z ciążą pod suknią ślubną. ,,Eksperci” od planowania rodziny. I ci niby sprawdzeni znajomi, którym po dziecku coś się kompletnie poprzekręcało i zaczęli przodować w tych złotych radach… Żenujące to było. Tak to odbierałem i odbieram, mimo, że jestem dziś zaangażowanym ojcem 7-latki. I o tym jest ta książka. Bohaterką jest 35-letnia, bezdzietna z wyboru, mieszkanka Oslo. Napisane mądrze.. Wiele osób wychwyci niuanse. Wielu przypomni sobie podobne sytuacje. Niejeden odnajdzie tu jakichś swoich anty-bohaterów. Dobre jest też to, że książka jest obiektywna i nie tworzy antagonizmów na linii: bezdzietni – rodzice. Dla przeciwwagi jest ciekawy (nie cukierkowy) wątek znajomej pary głównej bohaterki, młodych rodziców. Choć te przeskoki fabularne z jednej scenki, w kompletnie inną i jeszcze z retrospekcjami z dzieciństwa, tworzą czasem lekki chaos, to jest to mądra literatura którą (aż się sobie dziwię) bardzo polecam.
wiciu - awatar wiciu
ocenił na 7 1 miesiąc temu
Krótko i szczęśliwie. Historie późnych miłości Agata Romaniuk
Krótko i szczęśliwie. Historie późnych miłości
Agata Romaniuk
Potrzebowałam czegoś, co pozwoli spojrzeć mi na świat z innej perspektywy i potrzebowałam odrobiny zachwytu – i to właśnie dał mi zbiór reportaży Agaty Romaniuk. Nie sięgałam ostatnio po literaturę faktu i zdążyłam zapomnieć, jak bardzo historie realnych (a nie tylko fikcyjnych) postaci mogą być fascynujące. Reportaże bawiły mnie, szokowały, wzruszały. Czasami trudno było mi uwierzyć, że czytam o sytuacjach, które rzeczywiście miały miejsce. Agata Romaniuk opisała historie kolejnych par (czy czasem trójkątów...) z językową prostotą, a przy tym z dużą wrażliwością i uważnością na szczegóły. Podobało mi się, że na końcu zamieszczone są dalsze losy bohaterów opisywanych na kartach książki. A po przeczytaniu ostatniej historii zbierałam szczękę z podłogi (nie powiem dlaczego, teraz musicie przeczytać). Bardzo polecam, jeden z moich ulubieńców 2026 roku.
Inesska - awatar Inesska
oceniła na 8 6 dni temu
Nic się nie działo. Historia życia mojej babki Tomasz Szymon Markiewka
Nic się nie działo. Historia życia mojej babki
Tomasz Szymon Markiewka
Początek książki - bardzo dobry. Opowieść o losach zwykłej wiejskiej kobiety, urodzonej w pierwszej połowie XX w. na polskiej wsi. Z jakiegoś powodu w połowie książki zmienia ona cały koncept opowieści staruszki na przedstawienie suchych faktów i zmian jakie zachodziły u schyłku wieku. Z drugiej strony potrafię zrozumieć, że opowiadanie w kółko o wykonywaniu wiejskich obowiązków może być ciężkie, niemniej jednak czuć, że w pewnym momencie książkę zaczyna się czytać o wiele ciężej.
Arkadiusz Zych - awatar Arkadiusz Zych
ocenił na 6 22 dni temu

Inne materiały dotyczące książki Naku*wiam zen

Teatr bliskości. Premiera spektaklu „Mała empiria” – wygraj podwójną wejściówkę
Aktualności
LubimyCzytać - awatar
LubimyCzytać
15

Teatr bliskości. Premiera spektaklu „Mała empiria” – wygraj podwójną wejściówkę

Marzec w STUDIO przynosi nową propozycję. Kameralny projekt. W piątek, 6 marca 2026 roku, na Scenie Malarnia odbędzie się premiera „Małej empirii” w reżyserii Anny Ilczuk, z Eweliną Żak w roli głównej. Spektakl powstał na podstawie eseju Katarzyny Sobczuk – książki, która stała się jednym z najważniejszych literackich komentarzy do doświadczenia współczesnej dojrzałości. Zapraszamy do udziału w konkursie, w...
Czytaliśmy w weekend – podsumowanie 2022 roku
Varia
LubimyCzytać - awatar
LubimyCzytać
161

Czytaliśmy w weekend – podsumowanie 2022 roku

To już ostatnie dni 2022 roku, a to oznacza, że chcąc lub nie, członkowie zespołu lubimyczytać.pl musieli zasiąść do swoich list przeczytanych pozycji w tym roku. U jednych listy były krótsze, u innych dłuższe, ale ostatecznie udało się wybrać tą jedną jedyną, która zachwyciła najbardziej. Sprawdziliśmy też, po które książki najczęściej sięgali użytkownicy i użytkowniczki lubimyczytać.pl. 
Czytamy w weekend
Varia
LubimyCzytać - awatar
LubimyCzytać
260

Czytamy w weekend

Tak, dobrze patrzycie. Do końca roku zostały tylko dwa miesiące, chociaż jeszcze wczoraj był styczeń. Ale zanim wpadniemy w świąteczną gorączkę i przygotowania do podsumowań roku przed nami pierwszy listopadowy weekend. A do końca roku wciąż jeszcze mnóstwo książek do przeczytania. Olga sięgnie po nowość wydawniczą pióra Marii Peszek. Kinga zabierze się w końcu za zakończenie jednej z zaczętych trylogii, natomiast Tomek myślami jest już przy Mundialu.
Skąd we mnie ta dziura w sercu. Maria Peszek i „Naku*wiam zen”
Aktualności
Adam Horowski - awatar
Adam Horowski
61

Skąd we mnie ta dziura w sercu. Maria Peszek i „Naku*wiam zen”

Pewnego razu Maria zdała sobie sprawę, że twórczo i życiowo utknęła w mrocznym, martwym punkcie. Poszła więc do Jana po pomoc w wydostaniu się ze swojej ciemności, ale ten dostał zawału i prawie umarł. „Prawie” robi jednak dużą różnicę, poszła więc jeszcze raz i tym razem stanowczo powiedziała: „Zanim umrzesz, chciałabym zrozumieć…”. Tak zaczęła się rozmowa, którą większość z nas zapewne chciałaby przeprowadzić z własnym ojcem, zanim ten osiągnie kres życiowej drogi.
Zobacz więcej treści

Cytaty z książki Naku*wiam zen

Więcej
Maria Peszek Naku*wiam zen Zobacz więcej
Maria Peszek Naku*wiam zen Zobacz więcej
Maria Peszek Naku*wiam zen Zobacz więcej
Więcej