Najlepsi. Kowboje, którzy polecieli w kosmos

Cena nieważkości" Niesamowicie dobra! Ale mnie wciągnęła! Pochłonęłam ją w 4 dni. Jak na mnie - mega szybko 😁 I tak. Ta książka uświadomiła mi jeden fakt - niby wiem, a jednak nic nie wiem. Znacie nazwisko Hermaszewski? Ja też. To ten koleś, co poleciał w kosmos. Ale jak to się stało! No ja nie wiedziałam. Dopóki nie przeczytałam tej książki. A wiedzieliście, że Gagarin w kosmosie był tylko nieco ponad godzinę? Ja nie wiedziałam. Ale czytając tę książkę dotarło do mnie, że mało co wiem o kosmonautach. No to sobie sprawdziłam co nieco 😁 Na prawdę warto

Ku zdziwieniu tematyką jedna z lepszych książek na jaką trafiłam. Udało się oddać duch czasów, ale również ludzi, którzy podjęli się ekspedycji - na plus fakt, że dokładnie opisano tylko kilka, a nie całą ekipą, co nie doprowadziło do bałaganu w opowieści. Czy warto ginąć za odkrycia? Zdecydowanie tak. Cena jaka została zapłacona za dzienniki, obserwacje, wnioski, nowe tereny, nieznane gatunki zwierząt i roślin była warta tego trudu. Co ważne również został zauważony wpływ na lokalnych mieszkańców zimnych terenów i ich problemy m.in. z alkoholem - skłania to również do myślenia o innych konsekwencjach podbojów. Osobiście pomimo dużej ilości stron książka mnie wciągnęła i przez te kilka godzin można faktycznie poczuć się jak na wyprawie. Znamy ich harmonogram, wiemy co jedzą, z czym się zmagają i niestety jakie trudne decyzje muszą podejmować, a o przetrwaniu decyduje łut szczęścia. Warto poszerzyć swoją perspektywę oraz zagłębić się w inne odkrycia morskie, bo to one doprowadziły do zwiększenia horyzontów i możliwości dla obecnych cywilizacji.

Książka bardzo mi się podobała, chociaż to nie krótka , a bardzo krótka historia Dzikiego Zachodu. Szkoda,że temat nie został bardziej zgłębiony, bo jest naprawdę ciekawy. Reportaż skupia się głównie na losach Indian z plemienia Lakotów od czasów kiedy na ich czele stał wódz Szalony Koń, a potem jego następca Siedzący Byk. Trzecim , współczesnym bohaterem był Russell Means, w młodości awanturnik nie stroniący od używek i bijatyk, później działacz na rzecz Indian, polityk i aktor. Z dużym zainteresowaniem ale też i że smutkiem przeczytałam o masakrach Indian przez białych, o rezerwatach, gwałtach , pobiciach, zabójstwach i amerykanizowaniu czerwonoskórych. Chyba za mało się o tym mówi, a przecież to również barbarzyńskie ludobójstwo i tragedia całej społeczności Indian. Mimo, że czuję niedosyt informacji, zdecydowanie polecam tę książkę.

Książka jest pięknie wydana, prawdziwy rarytas dla mapofili, ale mam nadzieję, że nie tylko !!! To fascynująca antologia geograficznych pomyłek, mitów i zmyśleń, przedstawiająca wyspy - widma, mityczne krainy i potwory umieszczone na dawnych mapach. Bogato ilustrowana łączy historię kartografia z opowieściami o ludzkiej naiwności i żądzy sławy. Autor jest określany jako twórca bestsellerowych albumów. Polecam !!!

Rozdziały naprzemiennie opisują zjawisko porwań samolotów w USA oraz słynną parę porywaczy- Rogera Holdera i Cathy Kerkow. Fragmenty książki poświęcone tej parze napisane są w stylu powieści fabularnej, do czego na początku byłam sceptycznie nastawiona, ale koniec końców nie było źle. Książka choć ma bogatą bibliografię, to miałam wrażenie że można było by coś jeszcze dodać.

Bardzo dobra publikacja - można się z niej mnóstwo nauczyć - ale mocno nierówna pod względem stylu. Najlepsze części (od których na szczęście zaczyna się książka) są fascynujące i wciągają na całego, ale te gorsze są z kolei dość nużące. Jednak tak jak już wspomniałam, to nie treść staje się nagle nudniejsza, w żadnym wypadku! Po prostu w części, która przechodzi do opisu mięsożerców (gdzieś za 150 stroną, czyli prawie w połowie) z niezrozumiałych dla mnie powodów autor zaczyna nieustannie powtarzać te same krótkie opisy, tzn. nigdy niemal nie znajdziecie samego słowa "teropody", ale "teropody o ostrych zębach w typie tyranozaura", nie zwyczajnie "zauropody", ale "długoszyje zauropody takie jak diplodok". Co nie drażniłoby, gdyby to były rzadko używane pojęcia, ale oba padają w książce non stop. Zatem ma się nieładne wrażenie, że albo autor ma czytelników za idiotów z pamięcią złotej rybki, albo uległ pragnieniu lania wody dla zwiększenia liczby stron - albo i to, i to. W rozdziałach wcześniejszych, gdzie opisywane są grupy prehistorycznych zwierząt faktycznie kompletnie nieznane laikom (rynchozaury, rauizuchy, itd.), takie wizualne dopiski miały przynajmniej logiczny sens, a i tak nie zdawały mi się tak nagminne. Później zabrakło mi również polotu w dygresjach o tym, jak paleontolodzy działają w różnych krajach. Na początku opowiastki autora o kolegach po fachu były naprawdę bardzo barwne i nie mniej ciekawe niż same dinozaury, ale potem spadek literackiej formy zdawał się dotknąć i je. Szkoda, że autor stracił tę wcześniejszą lotność pióra, bo pomijając zniżkę formy, to sama treść jest cały czas wspaniała. Na kartach książki pełno jest niesamowitych odkryć, o których nie miało się pojęcia, a sposób dojścia do takich a nie innych wniosków w ich badaniach jest sprawnie wytłmaczony. Jest nawet dogłębnie opisana bibliografia, nie będąca tyko suchą listą pozycji. Bardzo się cieszę, że sięgnęłam po tę pozycję, rozpaliła we mnie chęć dalszego zgłębiania paleontologii. Z samych wątków książki, to osobiście byłam tylko zawiedziona brakiem opisu spinozaura i jego kuzynów, przecież to taka unikalna grupa dinozaurów. O tyranozaurze mamy cały rozdział, inne duże teropody też są długo opisywane, a spinozaur leży i kwiczy. :( Co jest tym bardziej dziwne, biorąc pod uwagę fakt, że historia badań nad nim jest niesamowita i świetnie pasowałaby do reszty opisów przygód naukowców. W ogóle zaskakuje praktycznie brak opisu kredowych gatunków z Afryki, i to, że z kredowej Europy mamy tylko Węgry (tak, Europa była wtedy zalana, ale można byłoby chociaż wspomnieć inne jej wyspowe części). Rozczarował mnie też brak zagłębienia się w temat dinozaurów, których ubarwienie znamy - został tylko zasygnalizowany, a jest to przecież coś fascynującego. Za to wszystko niestety musi być minus. A, i jeszcze ważna uwaga co do polskiego wydania: niestety TRAGICZNA KOREKTA. Nie tyle literówki (choć też często się zdarzają), ale wręcz zła odmiana wyrazów w zdaniach (!!) oraz wiele błędnych zapisów nazwisk badaczy i nazw gatunkowych. Szczególnie dobiło mnie to, że za KAŻDYM razem imię Othniela Marsha, naprawdę bardzo znanego dawnego badacza, w głównym tekście widniało jako OthAniel. Tylko jeden podpis pod fotografią był prawidłowy. Wiele, wiele razy podawano też angielskie nazwy dinozaurów zamiast polskich (nie mogło chodzić o międzynarodowe nazwy naukowe, bo te są zapisywane w książce kursywą). Naprawdę duży wstyd na tym polu.

Fascynująca, choć momentami nierówna wyprawa śladami dwunastu ludzi, którzy mieli przywilej stąpania po powierzchni Srebrnego Globu. Autor, brytyjski dziennikarz, wyrusza w podróż po Stanach Zjednoczonych, by odnaleźć żyjących astronautów misji Apollo i zapytać ich o jedno: jak to jest wrócić do normalnego życia po tym, jak dotknęło się innej planety? Siłą tej książki nie jest techniczna strona lotów kosmicznych, lecz ich wymiar psychologiczny i socjologiczny. Smith genialnie wyłapuje kontrast między monumentalnością osiągnięć programu NASA a prozą życia emerytowanych zdobywców kosmosu. Spotykamy ludzi, którzy zostali malarzami, kaznodziejami, biznesmenami, a nawet takimi, którzy po powrocie zmagali się z głęboką depresją. Autor analizuje, jak niemożliwe do opisania doświadczenie wyjścia poza ziemską atmosferę zmieniło ich postrzeganie Boga, polityki i drugiego człowieka. Nostalgia za przyszłością Smith pisze z perspektywy pokolenia, które dorastało w cieniu lądowania na Księżycu i wierzyło, że w roku 2000 będziemy latać na wakacje na Marsa. W książce pobrzmiewa silna nuta melancholii za czasami, gdy ludzkość patrzyła w górę z optymizmem. To nie tylko biografia astronautów, ale też biografia pewnej ery, która skończyła się wraz z ostatnim krokiem Gene’a Cernana na powierzchni Księżyca. Smith pisze stylem bardzo osobistym, niemal pamiętnikarskim. I tu pojawia się powód, dla którego ocena to 6/10. Autor zbyt często zbacza w stronę dygresji o własnym życiu, dzieciństwie i przemyśleniach, które nie zawsze wnoszą coś wartościowego do tematu głównego. Książka jest przez to nieco przegadana i momentami traci tempo. Czytelnik nastawiony na konkretną historię eksploracji może poczuć się znużony opisami podróży wynajętymi samochodami czy detalami z życia prywatnego autora. Podsumowanie: 6/10 „Księżycowy pył” to pozycja wartościowa, bo pokazuje ludzką twarz technologii. Przypomina, że za wielkimi sukcesami stoją krusi ludzie, którzy po powrocie na Ziemię musieli na nowo nauczyć się żyć w grawitacji codzienności. Mimo pewnych dłużyzn i nadmiernego skupienia autora na sobie, jest to lektura obowiązkowa dla tych, których fascynuje nie tyle to, jak polecieliśmy na Księżyc, ale co z nami zrobił ten wielki skok dla ludzkości. To smutna, ale piękna opowieść o tym, że najtrudniejszą misją wcale nie był lot w kosmos, lecz powrót do domu.

Różne miałam przemyślenia w trakcie czytania i pod wieloma względami postać Scotta jako człowieka w tej książce wywoływała we mnie mieszane odczucia i ostatecznie zdecydowałam się odjąć za to trochę z mojej oceny. Niemniej, muszę też przyznać, że "Nieziemskie wyzwanie" to świetne źródło nowej wiedzy o funkcjonowaniu stacji kosmicznej ISS nie tylko z tej ludzkiej i naukowej strony, ale też bardzo technicznej i poniekąd politycznej. Polecam!!

Opowiesc o Pielgrzymach i ich przybyciu do Ameryki ma w sobie cos magicznego i tajemniczego - mit zalozycielski, ktory tak starannie kultywuja Amerykanie. Poszukujacy wolnosci religijnej osadnicy, ktorzy chcieli stworzyc na nowych ziemiach idealna spolecznosc. I takie tez byly poczatki. Pomoc od tubylcow, budowanie podwalin nowej cywilizacji, pierwsze wspolne z Indianami Swieto Dziekczynienia. Ale potem wiele sie zmienilo. Ludzie sa tylko ludzmi i zawsze znajda sie osoby żądne wladzy i dostatku. Zawsze znajdzie sie ktos, kto swoje prywatne cele stawia przed dobrem ogolu. No i zwykle wkrada sie tez polityka, konflikty i wojny. Tak stalo sie rowniez w tym przypadku. Mayflower jest interesujaca ksiazka. Od polowy jednak przeistacza sie w szczegolowy opis wojny krola Filipa. Szkoda, ze w tym wszystkim zgubilo sie tlo spoleczne. Jest ono dla mnie interesujace zarowno po stronie amerykanskiej, jak i indianskiej. Mam poczucie, ze tej ksiazce czegos brak. Na szczescie na mojej polce czekaja jeszcze "Pionierzy". Moze uzupelnia obraz XVII-wiecznej Ameryki.

To grube, opasłe tomisko czyta się jednym tchem. Nie skupia się na bohaterach w trójgraniastych kapeluszach ani mapach rysowanych przy świecy. To jest książka o ludziach, którzy weszli w środek kontynentu, nie mając pojęcia, czy da się z niego wrócić. Lewis i Clark nie ruszyli w zwykłą podróż. Oni ruszyli w nieznane, które nie miało interesu w tym, żeby ktokolwiek je mapował. Rzeki płynęły nie tam, gdzie powinny. Góry rosły szybciej niż ambicje. Kompas bywał sugestią, a nie prawem. „W poszukiwaniu granic Ameryki” czyta się jak raport z długiego oblężenia, gdzie przeciwnikiem jest przestrzeń, pogoda i własne złudzenia. To jest książka o ludziach, którzy myśleli, że przejdą kontynent jak szeroką ulicę, a trafili na dziki, obojętny świat, który nie znał słowa „misja”. Każda strona pachnie mokrą skórą, prochem i gnijącym zapasem. Autor nie robi z ekspedycji pomnika. Nie ma tu patriotycznych fanfar ani triumfalnych flag na szczytach. Jest za to mozolne przesuwanie granicy o kilka mil dziennie — często wbrew rozsądkowi. Najciekawsze w tej książce nie są mapy. Są momenty, kiedy wyprawa prawie się rozpada: choroby, głód, napięcia między ludźmi i świadomość, że droga powrotna wcale nie jest bliżej niż ta do przodu. Indianie nie są tu tłem. Są żywym testem cywilizacji, która dopiero nadciąga. Spotkania bywają pomocne, nieufne, czasem lodowate — jakby obie strony przeczuwały, że to spotkanie będzie miało konsekwencje dłuższe niż sama wyprawa. Styl książki jest surowy, rzeczowy, ale właśnie przez to uderza. Im mniej emocji na papierze, tym więcej ich w głowie czytelnika. To narracja ludzi, którzy nie mieli czasu na metafory — bo musieli przeżyć kolejny dzień. „W poszukiwaniu granic Ameryki” to książka o narodzinach mitu, cenie map, o tym, że imperia zaczynają się od zmęczonych ludzi brodzących w rzece po pas. To lektura dla tych, którzy wiedzą, że historia nie pachnie chwałą, tylko potem i strachem.

Mam mieszane uczucia. Legendę Amundsena znam od lat, więc siadłem do książki z wielką chęcią poznania jak wyglądała eksploracja dziewiczych terenów w zupełnie innych warunkach sprzętowych czy logistycznych , grubo ponad 100 lat temu. I co? Po pierwsze - co charakterystyczne dla niektórych biografii - lukrowanie kłamstw, rzeczy uznanych za nieetyczne czy po prostu złe postępowanie głównego bohatera wobec innych ludzi. Nikt nie jest idealny i nazwijmy po imieniu, że zrobił coś niegodnego czy że nie liczył się ze zdaniem innych. Nazwijmy to po imieniu. Druga sprawa to forma książki. Całość momentami przypominała kronikarskie sprawozdanie z życia Amundsena. Zabrakło mi pazura, zabrakło mi jakiejś iskry. Autor zebrał masę faktów i swoją lekcję odrobił ale nie czyta się tego z zapartym tchem. Druga połowa książki to było już poczucie obowiązku i walka, żeby dotrwać do końca. Podsumowując: zbyt zachowawcza i chłodna ale rzetelna pod kątem faktograficznym.

Bardzo interesująca książka, przybliżająca sylwetkę wodza Dakotów noszącego przydomek Czerwona Chmura. Autorzy po mistrzowsku wprowadzają czytelnika w świat Indian, poznajemy ich codzienne życie, rytuały i wierzenia religijne, zasady hierarchii w społeczności. Zdecydowanie moja wiedza o Czerwonoskórych poszerzyła się po tej lekturze. Czerwona Chmura był wodzem walecznym i nieustraszonym, a przy tym doskonałym strategiem. Dzięki tym umiejętnościom po raz pierwszy Indianie pokonali armię amerykańską, w latach sześćdziesiątych XIX wieku. Niestety prowadzili oni również bratobójcze walki pomiędzy szczepami . Po przeczytaniu tej książki uzmysłowiłam sobie jak bardzo okrutni byli Indianie, bezwzględnie rozprawiali się z wrogami bezczeszcząc nawet ich martwe ciała. W mojej głowie dotąd istniał obraz Indian krzywdzonych przez białych, wygnanych z własnej ziemi i zamykanych w rezerwatach, a faktycznie jest też druga strona medalu. Rewelacyjna książka, nie dałam kompletu gwiazdek z powodu za obszernych opisów walk pomiędzy białymi i czerwonoskórymi , momentami mnie nużyły, poza tym nie ma się do czego doczepić. Polecam wszystkim zainteresowanym taką tematyką.

Ni to biografia Conrada, ni to analiza biograficzna jego utworów. Ma wady (obiecuje odczytywanie "Jądra ciemności" przez pryzmat podróży autorki śladami Conrada, po czym zapomina o tym już w drugim rozdziale; momentami zbyt nagle przeskakuje między wydarzeniami i opisywanymi dekadami), ale jest solidnie napisana. Z pewnością poszerza wiedzę, a odczytywanie biograficzne utworów Conrada pozwala na ich bogatszą lekturę.

17 grudnia 1903 roku Wilbur Wrighr dokonał pierwszego lotu samolotem napędzanym silnikiem mechanicznym. Książka ta opowiada o rodzinie Wrightów, początkach lotnictwa, ale także o kulisach ich lotów i pokazów. Autor dość sporo miejsca poświęca czterem osobom z familii Wright, bracia Orville i Wilbur, siostra Katherine oraz ojciec Milton tworzyli barwną ekipę - biskup (załapał się na lot po osiemdziesiątce), właściciele sklepu rowerowego oraz nauczycielka. W tym środowisku narodził się z jeden z najważniejszych wynalazków w dziejach ludzkości, czyli samolot silnikowy nazwany "Flyer". Narracja jest prowadzona w interesujący sposób, bo jak wspomina autor, po Wrightach zachowała się całkiem spora spuścizna w postaci listów, pamiętników, ksiąg, dokumentów, ofert. Obserwujemy ich poczynania, obserwacje, podróże, wymianę myśli między sobą czy z innymi wynalazcami. Ciekawe jest też szersze tło wydarzeń i rodząca się rywalizacja między pilotami. Śledzimy Wrightów i ich loty oraz pokazy, których dokonywali w Ameryce i w Europie, gdzie zabierali na pokład różnych pasażerów, w tym pierwszą kobietę (Edith Berg). Także pierwszy lotniczy wypadek śmiertelny w historii należy do Orville'a, który akurat w tym wypadku mocno się potłukł, za to jego pasażer miał mniej szczęścia. Spoglądamy w końcu też na inne wielkie wydarzenia lotnicze, które dokonywały się w tamtym okresie jak przelot Bleriota nad kanałem La Manche czy lot hrabiego de Lambert nad Paryżem. Ta książka ma, jakby to powiedzieć, taką pozytywną aurę. Bo to opowieść o przełamywaniu barier przez człowieka, przesuwaniu granic, biciu rekordów. Trudno też nie darzyć Wrightów sympatią, którzy dogadują się ze sobą bez jakichś większych dram. Do tego ta droga od braku wiary, nieufności dziennikarzy poprzez pokazy, które obserwowały tysiące ludzi aż po zainteresowanie wojska i dalszy rozwój lotnictwa to coś fascynującego. Dużo jest takich uroczych fragmentów jak ten, gdzie bracia znajdują odpowiedni teren do lotów i tam zjednują sobie miejscową ludność albo jak ten gdzie Wilbur sobie chodzi po Paryżu i odwiedza Luwr. A przecież co chwilę ryzykowali życiem latając maszyną zbudowaną w szopie. Na plus również bogaty materiał ilustracyjny.

"Spaceman: An Astronaut's Unlikely Journey to Unlock the Secrets of the Universe" Mike'a Massimino to książka, która, choć ma swoje mocne strony, może nie spełnić oczekiwań wszystkich czytelników, zwłaszcza tych, którzy mieli okazję przeczytać bardziej angażujące relacje astronautów, jak np. "Nieziemskie wyzwania" Scotta Kelly'ego. Massimino opisuje swoją drogę do zostania astronautą w sposób przystępny i osobisty, dzieląc się licznymi anegdotami z dzieciństwa, lat nauki oraz kariery w NASA. Jego styl pisania jest prosty i bezpośredni, co sprawia, że książka jest łatwa do czytania. Autor skupia się na trudnościach, z jakimi musiał się zmierzyć, podkreślając determinację i wytrwałość, które pomogły mu osiągnąć sukces. Jednakże, jeśli porównamy "Spaceman" do "Nieziemskich wyzwań" Kelly'ego, książka Massimino może wydawać się mniej dynamiczna i mniej głęboka. Kelly, mający doświadczenie z najdłuższym pobytem w przestrzeni kosmicznej, dostarcza czytelnikowi bardziej szczegółowych opisów życia na stacji kosmicznej oraz wyzwań związanych z długoterminowym przebywaniem w przestrzeni kosmicznej. Jego relacje są bogate w techniczne detale oraz emocjonalne przeżycia, co sprawia, że książka jest bardziej wciągająca. W "Spaceman" brak jest pewnej intensywności i głębi, które można znaleźć w książce Kelly'ego. Massimino skupia się na bardziej codziennych aspektach życia astronauty, co może nie dostarczać takiej samej dawki ekscytacji i nowości dla czytelników poszukujących bardziej intensywnych relacji z kosmosu. Ponadto, jego narracja momentami może wydawać się zbyt rozwlekła i skupiająca się na mniej istotnych szczegółach, co może wpływać na dynamikę książki. Podsumowując, "Spaceman" Mike'a Massimino to przyjemna i inspirująca lektura, ale może nie spełnić oczekiwań czytelników, którzy szukają bardziej angażujących i szczegółowych relacji z życia astronauty, takich jak te przedstawione w "Nieziemskich wyzwaniach" Scotta Kelly'ego. Jeśli fascynuje Cię kosmos i chcesz poznać historię jednego z astronautów, warto po nią sięgnąć, ale jeśli oczekujesz głębokich przemyśleń i szczegółowych opisów misji kosmicznych, lektura Kelly'ego może być bardziej satysfakcjonująca.

Wrzask rebeliantów to całkiem udana pozycja na styku biografii i historii powszechnej. Teoretycznie przedmiotem zainteresowania autora jest Thomas "Stonewall" Jackson, jednak w praktyce jest to także specyficzna, szczątkowa quasibiografia szeregu generałów wojny secesyjnej - zarówno konfederackich, jak i federalnych - z niesławnym McClellanem na czele, przez Pope'a, Longsteeta, Banksa i szereg innych, a na Robercie Lee kończąc. We Wrzasku rebeliantów mgła wojny rozwiewa się przed czytelnikiem wszędzie tam, gdzie pojawia się Jackson, zawiera zaś w nieprzenikniony całun tam, gdzie "Stonewalla" nie ma, oferując mnóstwo wiedzy i ciekawe interpretacje wydarzeń ograniczonych jednak czasoprzestrzennie do "okolic" generała Jacksona. Rzecz jest napisana sprawnie, a przy tym całkiem nieźle na poziomie literackim. Dobrze się to czyta, momentami wręcz jak powieść sensacyjną. Biografie rządzą się nieco innymi prawami niż klasyczne monografie, więc jest to rzecz wybaczalna, a nawet mile widziana. Pewnym problemem jest to, że Gwynn do postaci Jacksona podszedł ciut zbyt czołobitnie. "Stonewall" przedstawiony na kartach tej książki nie jest do końca spójny ze "Stonewallem" w jakiego wierzy autor. Jackson bywał szalenie niekonsekwentny - potrafił naciągać otrzymane rozkazy, czy wręcz posuwać się do niesubordynacji, jeśli mu to pasowało, tylko po to by w innych sytuacjach trzymać się litery poleceń ściśle i bez zastrzeżeń, nawet jeśli nie miało to sensu (a mogłoby pomóc innemu generałowi lub nawet wygrać bitwę). Autor wszystko to opisuje uczciwie, jednak koniec końców zamiata pod dywan. Zawsze ma jakieś usprawiedliwienie dla swojego bohatera, zwykle kierujące ostrze winy i odpowiedzialności ku innym. Trudno też nie zauważyć jak duża część triumfów Jacksona była w rzeczy samej dyskusyjna o tyle, że albo były odniesione ogromnym kosztem, albo nie przyniosły wymiernego sukcesu. I to sprowadza się do kwestii tego co mi brakuje: twardej, inteligentnej analizy. Na ile błędy Jacksona wynikały z czynników obiektywnych (faktem jest, że wszyscy generałowie uczyli się wtedy wojny na nowo, skoro był to konflikt toczony według zupełnie innych standardów niż dotychczasowe), a na ile z tego, że jednak nie był geniuszem? Nie chcę kwestionować legendy wielkiego generała, jednak sądzę, że praca naukowa mu poświęcona powinna podejść do sprawy bez różowych okularów, a nawet wręcz kwestionować i kontestować. Oczywiście powyższe to uwaga, na którą należy spojrzeć z pewnej perspektywy. Wojna Secesyjna to w ogóle bardzo szczególny konflikt i aby realnie ocenić jakość jakiegokolwiek generała należałoby najpierw dojść do porozumienia co było ważniejsze: wygrywanie bitew (lub, częściej, ich nieprzegrywanie) czy raczej oszczędzanie zasobów ludzkich (zwłaszcza z perspektywy Konfederacji). Jackson krwawił swoimi armiami i przy ponad dwukrotnej przewadze przeciwnika ponosił zwykle straty niewiele mniejsze od niego, co w ogólnym rozrachunku czyni jego zwycięstwa - dość dosłownie - pyrrusowymi ("Jeszcze jedno takie zwycięstwo i jesteśmy zgubieni"). Last but not least - mapki - dość słabe. Pojedyncze szkice taktyczne poświęcone np. bitwie pod Antientam nie są w stanie nawet w przybliżeniu ukazać złożonych działań prowadzonych podczas tej bitwy. Koniec końców, to tylko drobiazgi, które nie pomniejszają wartości dzieła. Subiektywna czołobitność autora wobec Jacksona też jest do wybaczenia, zwłaszcza że Gwynn choć stara się manipulować wnioskami, to nie manipuluje faktami: te podaje dość klarownie i uczciwie. Chciałbym też przy tej okazji podkreślić, że ogrom informacji dostarczonych przez autora jest naprawdę unikalnych. Reasumując: Wrzask rebeliantów nie jest ani klasyczną monografią, ani biografią, raczej interesującą hybrydą biograficzno-monograficzną poświęconą zarówno Wojnie Secesyjnej jako takiej, jak i Thomasowi "Stonewall" Jacksonowi i, gratisowo, szeregowi innych generałów. Dzieło napisane jest językiem literackim, więc czyta się je dobrze i przyjemnie. Nie jest to pozycja bezwzględnie wybitna, ale zasługuje na uwagę, a jej zalety przewyższają wady. Do kultowego dzieła McPhersona tej pozycji brakuje dość dużo, jednak nie sądzę by Gwynn w ogóle próbował nawiązać starcie z Battle Cry of Freedom. Dobrze znalazł się w wybranym przez siebie temacie i zaprezentował go wystarczająco wyczerpująco i ciekawie. Ocena ciut na wyrost, ale uznałem, że 7 byłoby jednak niezasłużoną karą.

Dwa lata po opublikowaniu w Polsce Jedwabnych szlaków Petera Frankopana (które mam zamiar sprezentować mężowi na Gwiazdkę), na rynku pojawia się przepięknie wydana wersja tej książki dla młodego czytelnika, wzbogacona ilustracje Neila Packera. Absolutnie świetna książka dla dwóch grup odbiorców. Została stworzona z myślą o (mniej lub bardziej) zainteresowanym historią nastolatku (10-15 lat), ale sprawdziła się też w moim przypadku, całkowicie mnie angażując i zmuszając do myślenia. Czyli spodoba się osobie, dla której historia (obok licealnej fizyki) jest jedną ze szkolnych traum. Edukacja przyzwyczaiła nas do patrzenia na historię z polskocentrycznej perspektywy. Jest to podstawowe założenie - najwięcej uczeń powinien dowiedzieć się o swoim kraju, a o innych tylko tyle, żeby mieć świadomość wydarzeń poza granicami państwa. Peter Frankopan, Brytyjczyk, skreśla w swojej książce edukacyjny nacjonalizm i proponuje coś, czego brakowało mi przez kilkanaście lat edukacji - obraz historii ekonomicznej, a nie politycznej. I czyni to w sposób oszałamiający. Żaden kraj nie funkcjonuje w oderwaniu od innych, żadna gospodarka nie działa w odosobnieniu, a każdy postęp, odkrycie, wyprawa, miały swoje gospodarcze uzasadnienie. Dlaczego podpisanie Deklaracji Niepodległości USA wpłynęło na zintensyfikowanie kolonialnego ucisku w Indiach? Dlaczego Iran zmienił swoją nazwę i to właśnie na taką? A wreszcie - jak towary oferowane przez niektóre państwa wpłynęły na los historii i układ sił na świecie? Odpowiedzi na te pytania są pozornie oczywiste, ale nigdy nie wskazane wprost w toku edukacji (a jeśli tak, to zazdroszczę historyków w szkole). Frankopan proponuje błyskawiczny skrót historii, w którym koncentruje się na szlakach handlowych, najbardziej pożądanych towarach, ich znaczeniu społecznym i ekonomicznym. Czyja gospodarka odczuła negatywnie pojawienie się na europejskich rynkach jedwabiu, kiedy powstał prototyp kontroli granicznej, w czym Chińczycy wyprzedzali Europejczyków - to wciąż nieliczne pytania, na które odpowiada ta książka. Książka, która może okazać się szczególnie ważnym punktem zwrotnym w myśleniu zwłaszcza młodego człowieka, funkcjonującego w europocentrycznej rzeczywistości. Europa nie jest i nigdy nie była centrum świata. Ten środek ciężkości od zawsze był przesunięty w stronę Bliskiego Wschodu, gdzie krzyżowały się szlaki handlowe. I to one, tzw. jedwabne szlaki, stanowią centrum cywilizacji. Od ich drożności, bezpieczeństwa, opłat celnych, sposobów transportu uzależniony był przez wieki rozwój idei. Książka absolutnie warta polecenia.

Broń i możliwość jej zakup od ręki. Pasja a obsesja. Niegroźne hobby, jak i wielka odpowiedzialność. Różnice między hobbystami. Polityka, społeczne nastawienie. Autor jest wielkim entuzjastą broni, a jego poglądy są otwarcie liberalno - demokratyczne. Patrząc na chociażby europejskie ogólnikowe standardy posiadania/posługiwania się bronią, USA jest przepaścią. Wywijane naładowaną bronią podczas zajęć strzeleckich, brak wyczulenia na bezpieczeństwo, jak i ingerencja w sprzęt - to tylko część mocno niepoprawnych, aczkolwiek normalizowanych przez niektórych Amerykanów zachowań. Warto zaznaczyć, że broń sama w sobie nie stwarza zagrożenia - zagrożenie stwarzają dopiero ludzie, którzy używają jej nieostrożnie, jak i w celach śmiercionośnych. Autor nie porusza aspektów Europejskich, zagranicznych - jego myślenie o broni nie wychodzi poza USA. Warto przeczytać chociażby dla poznania opinii innych - nie tylko samego autora, ale również osób, które zabierają głos w reportażu, ponieważ ich nastawienie pokazuje, jak kwestie postrzegania broni mogą być różnorodne i indywidualne. 6.5/10

Ta książka to nie fantastyka !!! Puszcza amazońska to piekło na Ziemi, wcale się nie dziwię, że członkowie wyprawy zaginęli bez śladu. Pamiętam kilkanaście lat tem historię niemieckiego podróżnika i zwolennika sportów ekstremalnych, zapomniałem nazwiska. Śmigłowcem został dostarczony gdzieś tam w środek dżungli i miał zrobić sobie przez nią kilkudniową wycieczkę. Dobrze, że miał GPS -a i go uratowali. Przez odbyt do organizmu dostały mu się jakieś bestie, które od środka zaczęły go konsumować, inne robiły to samo dostając się przez skórę.... brrrr. Po pobycie w szpitalu władze Brazylii zamknęły go w więzieniu i oskarżyły o współpracę z koncernami farmaceutycznymi. Zarzucono mu poszukiwanie nieznanych roślin i chęć wywozu ich z kraju, co w Brazylii jest zakazane i karane. Książki, miłośnikom przygód, nie muszę polecać !!!

"Wyprawa Endurance" to doświadczenie przygody, euforii, piękna natury, strachu, przerażenia, niepewności, zwątpienia, woli walki, zimna, bólu, zobojętnienia i nadziei. Zaczynając ją czytać, nie wiedziałam nic o polarnej wyprawie Shackletona oraz jak ona się zakończyła i ta niepewność końca była chwilami nie do zniesienia, ale polecam właśnie takie podejście. Niesamowita przygoda. "Wrak Endurance odnaleziono w miniony weekend (5-6 marca 2022 roku) na głębokości 3008 m."