Nadzieja

"Baumgartner", autorstwa Paula Austera, to książka z gatunku literatury pięknej. Nie bez powodu budzi fascynację na całym świecie. Jest to powieść wzruszająca, melancholijna, spokojna i intymna. Opowiada o żałobie, nadziei i miłości, a także o sile wspomnień. Kameralna i ujmująca. O czym jest książka? Życie profesora Sy Baumgartnera jest wypełnione wspomnieniami ukochanej, zmarłej żony - Annie. Po długim czasie od tragicznego wypadku - mężczyzna nadal przeżywa stratę. Próbuje zapamiętać, jak i pożegnać się z ukochaną osobą. Niestety nie jest to łatwe zadanie. Profesor przywołuje liczne wspomnienia z przeszłości, jednak codzienność była wcześniej wypełniona towarzystwem cudownej żony. Baumgartner próbuje sobie poukładać życie na nowo, ale jego roztargnienie daje się wielokrotnie we znaki. Bohater największą motywacje odczuwa dopiero w czasie pracy, jaki i wtedy, gdy dowiaduje się, że istnieje szansa opublikowania nieznanej dotąd twórczość ukochanej Annie. Co myślę o książce? Lektura ma powolne tempo i jest stonowana. Czytelnik nie znajdzie tutaj szalonych zwrotów akcji. Za to odkryje historię człowieka przeżywającego głęboką stratę i pozna jego uczucia. Osobiście, współczułam głównemu bohaterowi i kibicowałam mu. Nie chciałam, aby profesor Sy się poddał. Bohater książki jest interesującą osobą. To uczony, który próbuje dokończyć swoje dzieło literackie. Przemyślenia Baumgartnera, które śledzi czytelnik, są oryginalne i trafne. Bardzo podobała mi się refleksja o "bólu fantomowym", który towarzyszy stracie - zarówno tej fizycznej ( gdy człowiek staje się okaleczony ), jak i psychicznej/duchowej ( gdy człowiek straci najbliższą osobę ). Właśnie tym filozoficznym stwierdzeniem, autor zrobił na mnie największe wrażenie. "Baumgartner" to kameralna i romantyczna historia. Najbardziej w tekście ujmuje jego intymność. Autor ukazał, że siła miłości, przekracza wszelkie bariery ( także czas ), a ból po stracie wymyka się z definicji. Natomiast pamięć bywa złudna i czasami determinuje nasze dalsze życie. W moim subiektywnym rankingu, oceniam tę książkę na 7,5/10⭐ i serdecznie ją polecam.

Zbiór wyostrzonych obserwacji społecznych – rozmów i zachowań uchwyconych w kolejce miejskiej, na stacji czy w supermarkecie. Autorka przeplata je doniesieniami medialnymi na temat wojen i polityki, które opatruje krótką refleksją lub dobitnym komentarzem. Całość przypomina dokumentalną kronikę pozbawioną wodolejstwa. To nienagannie poprowadzony, surowy zapis codzienności, który zmusza do przyjrzenia się temu, co zazwyczaj mijamy obojętnie.

Ostatnie powieść noblisty !!! Wszyscy bez wyjątku pisarze iberoamerykańscy zaczynali swoją karierę literacką jako komuniści lub lewacy. Nie powinno to dziwić, bo tylko tacy mieli szansę na reklamę, tłumaczenia i milionowe nakłady we wszystkich krajach świata, w zamian mieli pełnić dla Sowietów rolę pożytecznych idiotów i tuby propagandowej socjalizmu. Jeśli byli jacyś lepsi, pozostali nieznani, bo nie tłumaczeni i reklamowani. Do teraz nic się nie zmieniło, wystarczy być stalinistką, podpisać Rezolucję popierającą wykonanie wyroku śmierci na księdzu katolickim (Józef Lelito),albo ogłosić się feministką, pomachać tęczową flagą dreptając w pochodzie i wszędzie deklarować, że nie ma się nic wspólnego z Kościołem katolickim, i co? I Nobel. Nie przeszkadza fakt, że nie potrafi się składać zdań w coś sensownego, a książki ledwo odbijają się od grafomani, którą maskuje, szantażują czytelnika, stwierdzeniem, że nie pisze dla idiotów (sic!). W latach 70-tych była popularna seria prozy iberoamerykańskiej, dziesiątki książek, różnych autorów, których już nikt nie pamięta. Kilku pisarzy się przebiło i zdobyło uznanie: Llosa, Marquez, Cortazar, Fuentes. Część z nich po zdobyciu sławy zmieniła swoje poglądy polityczne, czemu trudno się dziwić, w końcu to ludzie inteligentni. To literatura inna niż europejska, ale wcale nie gorsza. Wiele tych książek przeczytałem z prawdziwą przyjemnością, jedne są lepsze, inne takie sobie, dlatego dla tych, które przeczytałem, zbiorcze 8 gwiazdek. Ta należy do jednych z lepszych. POLECAM !!!

Tadeusza Borowskiego każdy zna, kto skończył szkołę średnią. To nie znaczy wcale, że każdy zna jego poezję, gdyż w szkołach omawia się przede wszystkim „Kamienny świat”, opowiadania z Oświęcimia i z obozu dipisów, wielokrotnie analizowane, sfilmowane i rozsławione na cały świat. Ale o samym autorze informowały tylko prace Tadeusza Drewnowskiego, znane głównie polonistom. A także „Zniewolony umysł” Czesława Miłosza, przez lata istniejący tylko w samizdacie. Biografia Marty Byczkowskiej - Nowak, świetnie napisana, oparta na dobrych źródłach, cytująca liczne wstrząsające wiersze Borowskiego nigdy nie publikowane, dobrze ilustrujące jego koleje losu, jest szansą na nadrobienie tej luki i zrozumienie tragicznych losów poety, zakończonych samobójczą śmiercią w roku 1951. Biografia Borowskiego „Nieocalony”, poza przedstawionymi kolejami życia autora, daje również bardzo szerokie, czasem zbyt szerokie tło historyczno – socjologiczne. Szczególnie w pierwszej, przedwojennej części książki jest to dosyć męczące dla czytelnika: natłok postaci, organizacji, szczegółowe relacje o wyborach i zmianach wyborów licznych przyjaciół poety. Jednak z pełnym przekonaniem musze powiedzieć, że to było potrzebne. Inaczej nie sposób byłoby zrozumieć na przykład wieloletniej przyjaźni Borowskiego z poetami związanymi ze Sztuką i Narodem: Andrzejem Trzebiński, Tadeuszem Gajcym i innymi. Za to niezwykle odkrywcze było ukazanie kolei losu poety od czasu jego urodzenia w Żytomierzu, mieście na Wołyniu – w Ukrainie – w Rosji – w Polsce, czy też doświadczenia polskiej rodziny Borowskich z tego okresu. Ojciec w łagrze budował Kanał Biełomorski, matka – „zwiedziła” Syberię nad Jenisiejem, nieletni synowie – tzw. Marchlewszyzcynę, okręg rosyjski za czasów wczesno stalinowskich zasiedlony przez Polaków. Wreszcie repatriacja do Polski dziesięcioletniego Tadeusza i niewiele starszego brata tysiące kilometrów, przez Moskwę, by połączyć się z ojcem zwolnionym właśnie z łagru. Dalej biedowanie w Warszawie. Tadeusz mieszkał w bursie przyklasztornej, ale uczył się w renomowanym gimnazjum Czackiego, na co rodzice wypruwali sobie żyły na słabo płatnych posadkach. Nic dziwnego, że po takich doświadczeniach Borowski nie miał żadnych skłonności do fideizmu, że nie pasował nijak do narodowo nastawionych kolegów z dobrych, inteligenckich domów. Byt określa świadomość. Ten cytat z Marksa jest jednak głęboko prawdziwy. Mimo to młody Borowski przyjaźnił się z wieloma kolegami o całkowicie odmiennych poglądach, co świadczy o tym, że otwarte umysły przedkładają różnice nad podziałami. Dalsze koleje losu Tadeusza Borowskiego są równie dramatyczne. Aresztowany wraz z narzeczoną, trafił do Aurchwitz, potem dwóch innych obozów pracy, wreszcie do obozu dipisów pod Monachium. Miażdżący walec dwóch totalitaryzmów przetoczył się nad nim i nad jego bliskimi, a po 1945 roku totalitaryzm pierwszy znów dał o sobie znać jako jedyna szansa na powrót do Polski. Po takich doświadczeniach jestem w stanie zrozumieć stan ducha Tadeusza Borowskiego i jego zasadnicze trudności z zakorzenieniem się w polskim środowisku literackim. Jego katastrofizm, jego brak wiary w cokolwiek, jego rozpaczliwe wysiłki w celu połączenia się z ukochaną, Marią Rundo. Jego gwałtowny charakter, jego arbitralność poglądów, depresyjność, jego myśli samobójcze, jego wahania nastrojów. Człowiek, któremu po wielekroć usuwał się grunt pod nogami, ma trudności z utrzymaniem równowagi. Nie liczyłam na to, że autorka biografii wyjaśni mi, dlaczego Tadeusz Borowski skończył śmiercią samobójczą. Za to po lekturze doszłam do wniosku, że portret Borowskiego, „Bety” w znakomitym eseju Czesława Miłosza „Zniewolony umysł”, jest głęboko krzywdzący i niesprawiedliwy. Najwyraźniej Miłosz nie potrafił odróżnić kamuflażu od depresji. Z całego serca rekomenduję „Nieocalonego” szczególnie młodszym pokoleniom, którym łatwo przychodzi potępiać w czambuł a to komunę, a to stalinizm, a to inne złe wybory. Łatwo jest potępiać i upraszczać, dużo trudniej – odnaleźć się w ze wszech miar niesprzyjającej rzeczywistości i jeszcze być w stanie napisać dzieła, które przeszły na stałe do historii literatury.

#rodzinnewyzwanie2026 Jul Łyskawa "Prawdziwa historia Jeffreya Watersa i jego ojców" Powiedzieć, że ta książka jest dobra to nic nie powiedzieć! Ha! Hu! Ho! Nie mogę Wam napisać o czym ta książka jest, bo suspens całokształtem jest jedną z jej wielu zalet. Ja zdecydowanie nie spodziewałam się po debiucie polskiego pisarza takiej książki! takiej fabuły! takiej formy! To jest mistrzowskie! Chapeaux baux Mr. Łyskawa!!!

Ciepła, poetycka, budząca nadzieję i otulająca. Wspaniałe opisuje Matkę Ziemię widzianą z orbity przez astronautów i kosmonautów. Namacalnie czujemy w niej zachwyt nad pięknem ziemi, księżyca, kosmosu. Uczestniczymy w niektórych przemyśleniach, czujemy zachwyt i strach załogi stacji kosmicznej. Piękna.

1/2026 ⭐️⭐️⭐️⭐️ •współpraca• Kolejna napisana poetycznym językiem książka Anny Ciarkowskiej tym razem sprowadza na nas historię 98-letniej Anny, która chce opowiedzieć swojej wnuczce historię swojego życia. Chwilami bardzo depresyjna, przypominająca o tym, że każdy z nas i z naszych bliskich umrze, a do tego skłaniająca do refleksji nad tym, co i czy w ogóle po nas zostanie, czy kogoś to interesuje i co tak naprawdę w naszym życiu jest warte opowiedzenia. Temat sam w sobie nie jest niczym odkrywczym, ale tego typu książki czyta się dla pojedynczych myśli i języka, jakim są spisywane. Na pewno nie przebrnie się na raz, bo to nawet nie ma sensu - takie książki traktuję jak eseje, czytając po kawałku.

Z przyjemnością wracam do prac Natalii Ginzburg, bo niewiele jest pisarek i pisarzy, którzy z taką głębia potrafią pisać o rzeczach codziennych, zachowując przy tym skromność, ale też nieskomplikowaną poetyckość. Świetne eseje poruszające tematy dzieciństwa, dorastania, wychowywania, pisarstwa, powołania, które zostały ukazane na tle Włoch z połowy XX wieku, kiedy to jeszcze wybrzmiewają dobrze słyszalne i odczuwalne na co dzień echa wojny i faszyzmu.

Fascynująca i wielopoziomowa historia, która przybliża nam Europejczykom bogactwo i zróżnicowanie perskiej kultury i mentalności. To jest również bolesna opowieść snuta z perspektywy migrantki, dla której miejsce urodzenia staje się jedynie mglistym wspomnieniem, a pamięć o dawnym życiu prześladuje i nie daje się całkowicie wymazać z głowy. Porównałabym tę powieść do azjatyckiej sagi „Pachinko” bo tutaj również poznajemy losy pewnego irańskiego rodu i wielokrotnie przeskakujemy na linii czasu pomiędzy różnymi członkami rodziny, których to losy odciskały piętno na kolejnych pokoleniach. Niezwykle zaangażowała mnie forma w której główna narratorka Kimja snuje swoją opowieść niczym współczesna Szecherezada, przeskakując z wątku na wątek, mieszając w wielkim tyglu lata, wspomnienia i poszczególne postaci. To jest opowieść o małych i dużych rewolucjach – o sprzeciwie wobec prawa, kultury, obyczajowości, oczekiwaniom społecznym i kształtowaniu swojej własnej tożsamości. Zachwycił mnie zarówno język i styl tej powieści ale i ogromny bagaż emocjonalny jaki zawiera w sobie ta historia.

Wydarzenia opisane w książce rozgrywają się w latach dwudziestych XX wieku - współczesnych autorce, bogato czerpiąc z jej życiorysu, choć ona sama stwierdziła, że główna bohaterka - Pat (Patricia) - to mozaika posklejana z różnych historii kobiet. Pat jest główną bohaterką, a jednocześnie narratorką. To z jej perspektywy poznajemy Nowy Jork, kobiety - przyjaciółki i rywalki, mężczyzn - mężów, kochanków, przyjaciół. Z nią dojrzewamy, z nią zderzamy się ze skutkami rewolucji seksualnej i obyczajowej, na którą paradoksalnie obie płcie nie były gotowe, często mimo pierwotnych deklaracji o postępowych poglądach. Książka napisana błyskotliwie, z humorem i lekko. Mimo trudnej tematyki lektura wciąga i nie nuży. Zaskakuje za to jej aktualność i uniwersalność - wydarzenia mogłyby się rozgrywać w latach dwudziestych XXI wieku i poza prohibicją, wszystko byłoby na tym samym miejscu. Książka bardzo ciekawa i moim zdaniem mogłaby stanowić bardzo dobry zaczątek do dyskusji na temat zmian społecznych, których aktualnie jesteśmy uczestnikami - tych dotyczących rodziny, kobiecości (co jest wysunięte na kartach powieści na pierwszy plan), ale także męskości, która w toku tych wszystkich zawirowań nie pozostaje poza głównym nurtem zdarzeń.

Nie spodziewałam się, że ta książka zrobi na mnie aż takie wrażenie. „Mała empiria” nie jest historią z wielką akcją, tylko raczej spokojnym opowiadaniem o życiu, wspomnieniach i emocjach, ale właśnie dlatego tak dobrze się ją czyta. Momentami miałam wrażenie, jakbym czytała czyjś pamiętnik albo własne myśli sprzed lat. Bardzo podobało mi się to zatrzymanie nad zwykłą codziennością. Autorka potrafi zauważyć rzeczy, obok których na co dzień człowiek przechodzi i nawet się nie zastanawia. Dużo tu nostalgii, trochę smutku, ale też takiej ciepłej prawdy o życiu. Niektóre fragmenty naprawdę dają do myślenia i zostają w głowie na długo po skończeniu książki. To nie jest książka dla każdego, bo trzeba mieć nastrój na coś spokojniejszego i bardziej refleksyjnego, ale ja bardzo lubię takie klimaty. Czytałam powoli, bez pośpiechu, i właśnie dzięki temu odebrałam ją jeszcze mocniej. Daję 8/10, bo to jedna z tych książek, które nie krzyczą, tylko mówią cicho — ale bardzo trafnie.

Książka Marca w Klubie Czułej Czytelniczki. To zaskakująco “zwyczajna” historia, mogłaby przydarzyć się każdej z nas. Chociaż opowiada o traumatycznych wydarzeniach jest mocno osadzona we współczesnej codzienności, nie ma w niej niczego nieprawdopodobnego i to czyni ją jeszcze bardziej poruszającą i uwrażliwia. Do tego autorka pisze z rzadko spotykaną szczerością o emocjach towarzyszących dojrzałym kobietom, o ich relacjach, postrzeganiu siebie i wewnętrznej sile. Pięknie pisze, tak, że wiele zdań wchodzi pod żebra, prosto do serducha. Sceny, które zapamiętam: - doskonały fragment o przechodzeniu menopauzy - rozważania bohaterki o „rdzeniu osobowym” - wspomnienia „tego dnia” na sesji terapeutycznej

Gdybym wiedziała, że "Stolik dla dwojga" to zbiór opowiadań, zapewne bym po książkę nie sięgnęła. Po lekturze muszę przyznać, że każda z historii to prawdziwa perełka zapadająca w pamięć. Ciekawi bohaterowie, zaskakujące zwroty akcji i zaskoczenie w postaci ciągu dalszego historii Evelyn znanej z innej książki Towlesa.

Oceniam na 10, jak wszystko co do tej pory przeczytałem autorstwa Jona Fossego. Kolejna pozycja, zdecydowanie dla osób, które nie mają problemu z pozostawaniem długo sam na sam z własnymi myślami. Bo tym właśnie jest ta książka. Myślami przelanymi na papier. Jeśli ktoś ma z tym problem i oczekuje konkretnej fabuły, porywającej historii, akcji jak w Netfliksie, tak zwanej "gotowizny" podanej na tacy, to bardzo mi przykro, mocno się zawiedzie.

Na takie książki trafia się znienacka. Piękna książka, piękne pisanie, piękne mówienie. Czytając czułam zachwyt, co nie zdarza się zbyt często. Χαλεπα τα καλα - Piękno jest piękne. Piękno jest trudne. Piękno jest szlachetne. To cytat z cytatu. Jeśli kochacie tę sztukę, jaką jest używanie słów, pisanie ich, wymawianie ich. Jeśli doceniacie to, co stworzył człowiek: najpierw dźwięki, a potem znaki, które te dźwięki nazywają. Z tych dźwięków i liter stworzył literaturę to „Lekcje greki” Han Kang są literaturą. Jeśli chcecie sobie przypomnieć co to oznacza, to kupcie tę książkę, później przeczytajcie, a na koniec postawcie wśród swoich ulubionych w biblioteczce. Ona po tobie zostanie. Czytam ją powoli, smakując. Jeden rozdział dziennie, bo wiem jak trudno trafić na taką ucztę

Książka nominowana w 2010 roku do nagrody Bookera za „zapomniany rok” 1970 wydała mi się wielce obiecująca, szczególnie że okładka wabi nazwiskiem tłumacza, Jacka Dehnela, którego umiejętności językowe wysoko cenię i który zresztą – jak się okazało – był inicjatorem polskiego wydania. No i rzeczywiście, jeśli chodzi o warstwę językową, „Jeździe” nie mogę niczego zarzucić. Napisana jest rytmicznie, w czasie teraźniejszym, który wraz z krótkimi zdaniami zwiększa dynamikę wypowiedzi – czyta się więc zachłannie, żeby jak najszybciej przekonać się, co się za chwilę stanie. I tu właśnie przychodzi małe rozczarowanie (a może całkiem duże?), ponieważ w książce Spark dzieje się dużo i mało zarazem. Owszem, to w latach 70. była powieść eksperymentalna, niemniej dzisiaj ta forma niekoniecznie jest już taka odkrywcza. Przełomem w odbiorze „Jazdy” stał się dla mnie dopiero moment, kiedy zamiast jako spójnie rozwijającą się historię, która sprawiała wrażenie, jakby nie mogła się zacząć, potraktowałem ją jako swoisty prequel do kryminalnej zagadki. Nie jako opowieść samą w sobie, lecz zapis wydarzeń, niekoniecznie rządzący się prawidłami powieści. Bo w istocie mamy tu do czynienia z wprowadzeniem do zbrodni, która już się dokonała, o czym zresztą dowiadujemy się z okładki oraz napomknięć w tekście. Czytelnik podąża za Lise, młodą dziewczyną, której zachowanie wydaje się mu chaotyczne i całkowicie niezrozumiałe (przy czym moim zdaniem nie wszystkie jego powody wychodzą na jaw, co samo w sobie utrudniło mi odbiór książki; chyba że na przeszkodzie stanęły jakieś moje niedostatki intelektualne?) i którego zapowiadaną kulminacją jest śmierć. Ogólnie rzecz biorąc, „Jazda” jest pozycją istotnie eksperymentalną – bohaterowie nie zawsze rozmawiają ze sobą, często prowadzą dwutorowe, tylko z rzadka krzyżujące się monologi. Ich motywy pozostają dla nas ukryte, zachowanie bywa sztuczne, nienaturalne. Ja wiem, to wszystko celowy zabieg, ale z dzisiejszej perspektywy ta powieść nie jawi mi się bynajmniej przełomową czy wybitną, choć zajmuje na tyle, abym uznał ją za ciekawą. Losy Lise, dokonywanie przez nią wybory, skłaniają, by mimo wszystko czytać dalej, czerpiąc przyjemność z języka i – było, nie było – niecodziennej formy.

Powieść od pierwszych stron wciągnęła mnie swoją tajemniczością i surralistycznym obrazem przedstwionego świata. Z każdą kolejną stroną liczyłem na uzyskanie klucza do tej tajemnicy, ale okazało się to bardziej skomplikowane niż zakładałem. Była to dla mnie trudna pozycja, opisy momentami się dłużyły, były bardzo szczegółowe i w moim odczuciu trochę odwracały uwagę od głównej historii, ale może właśnie taki był cel, żeby się w nich zgubić, tak jak główny bohater się zgubił. Uważam, że warto po nią sięgnąć, bo w tej przedziwnej książce autor poruszył wiele ważnych motywów. Jest to lektura o zagubieniu i poszukiwaniu siebie; o jednoczesnym poczuciu wolności i zniewolenia; o miłości, potrzebie bliskości i zrozumienia.

Przestroga do czego prowadzą nieleczone zaburzenia osobowości ;) Bardzo polecam jeśli odczuwacie Państwo brak wywodów na temat życia, serwowanych przez błyskotliwych a zarazem trzaśniętych przyjaciół. Miło jest wczuć się w tytułowego psa oraz ich wszystkich wysłuchać. Zakończenie oraz puenta, wbrew opinii niektórych, bardzo przypadły mi do gustu; tak wyobrażam sobie realistyczny koniec tego typu historii.

Etero jest czterdziestoośmioletnią i niezbyt piękną kobietą, która prowadzi sklep z chemią przemysłową. Z racji swojego staropanieństwa bywa dla miejscowych pośmiewiskiem. Jednak Etero bardzo sobie ceni swoją niezależność, nie daje się wtłoczyć w ramy, które nakłada społeczeństwo. Książka kameralna, miejscami wulgarna, zabawna i romantyczna. O życiowych wyborach i ich konsekwencjach. Było to moje pierwsze spotkanie z literaturą gruzińską.

Bardzo sprawnie skonstruowana opowieść - strumień świadomości narratorki, gdzie jedno wydarzenie uruchamia kaskadę wspomnień, emocje prowadzą do wydarzeń, których są echem, wszystko bardzo spójne i wiarygodne psychologicznie. O tym "drugim pokoleniu" migrantów, których doświadczenie przebiega w cieniu cierpień i wyrzeczeń rodziców, przywiezionych z ich ojczyzn traum. Nieme cierpienie tych, którzy jak u nas dzieci pokolenia wojennego, nie mieli "powodów do narzekania". Warto przeczytać, żeby zrozumieć jakie mechanizmy psychologiczne i bariery instytucjonalne stoją za problemami z migracją w Unii Europejskiej. Powieść Navarro bardzo kompleksowo traktuje ten temat.