Mózg odporny na stres

Lubię czytać książki o tematyce poświęconej "szczęściu" i z jednej strony nam ludziom niewiele do tego szczęścia potrzeba, a z drugiej trzeba się nieźle napracować żeby to "szczęście" osiągnąć i utrzymać. Ciekawa pozycja, mogąca pomóc w przeprogramowaniu mózgu w kierunku optymistycznego nastawienia do życia.

W zdrowym ciele zdrowy mózg to książka dla wszystkich, którzy chcą się dowiedzieć, jaki wpływ na mózg ma aktywność fizyczna i dlaczego warto uprawiać sport. Jeśli potrzebujecie motywacji, żeby wyjść na spacer - tu ją znajdziecie! Książka bazuje na badaniach naukowych i przedstawia przeróżne aspekty działania mózgu i jak na niego wpływa sport - od kreatywności, przez pamięć, po samopoczucie psychiczne. Wszyscy wiemy, że aktywność fizyczna jest zdrowa, ale nie wszyscy zdajemy sobie sprawę, na jak wiele obszarów wpływa. Jeśli ciekawią Was takie tematy lub po prostu chcecie trochę dodatkowej motywacji, bardzo polecam!

Ogólnie bardzo fajna książka, dużo ciekawej wiedzy polecam jeśli chce się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy na temat jelit oraz zdrowia jednak obniżam ocenę za zbyt dużo przepisów na końcu książki, autor mógł dać jakiegoś linka do strony z przepisami a w miejsce tego przepisów wzbogadzic o dodatkową wiedzę

Książka poruszająca różnie typy osobowości, wg. autorskiego podziału Ericksona. Jest on prosty w zrozumieniu, szczególnie dla osób nie związanych z psychologią. Jednak od czasu jego powstania upłynęło dużo wody i powstały lepsze, bardziej precyzyjne narzędzia. Mimo to polecam. Całość ma przyjemną, spójną formę, a liczne anegdoty i przykłady pozwalają w łatwy sposób przyswoić zamysł autora.

Polecam tę pozycję dla osób, które chcą rozpocząć swoją przygodę z treningiem mindfulness. Książka prowadzi krok po kroku przez każdy tydzień uważności. Zawiera wskazówki, ćwiczenia i nagrania, które umożliwiają praktykę mindfulness. Przejście przez cały 8-tygodniowy program wymaga samodyscypliny, ale zdecydowanie warto. Efekty są zauważalne w codziennym życiu.

Ciekawa książka o tym jak obecna technologia hakuje nasze mózgi i wykorzystuje nasze słabości przeciwko nam samym. W świecie w którym koncentracja i skupienie to coraz większa rzadkość książki jak ta są potrzebne aby uświadamiać ludziom jakie konsekwencje niesie za sobą używanie smartfona czy social mediów. Korzystamy z narzędzi zaprojektowanych aby nas uzależnić. I jak badania pokazują im więcej ich używamy tym gorzej się czujemy i tym mniej efektywni w świecie rzeczywistym jesteśmy.

Obowiązkowa lektura dla każdego. Marzę o świecie, w którym ludzie rozumieją swoje potrzeby, potrafią je nazwać i podchodzą z prawdziwą wolą zrozumienia do potrzeb innych osób. W mojej ocenie książka napisana jest w prosty sposób, co miejscami budzi niezręczność, bo nie wiem czy czytam "biblię" komunikacji bezpośredniej czy kolejny poradnik jak żyć. Mnie osobiście męczył amerykański styl powtarzania tego samego na wiele sposobów, ale na koniec uważam, że to dobry zabieg, pozwalający lepiej poczuć przedstawiony koncept.

Dopamina, czyli C8H11NO2 to samodzielny neuroprzekaźnik działający w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym. Czym jednak tak naprawdę jest i w jaki sposób wpływa na nasz mózg? Co z popularnym mitem definiującym dopaminę jako „hormon szczęścia”? Na te pytania oraz wiele innych stara się odpowiedzieć książka „Mózg chce więcej. Dopamina. Naturalny dopalacz”. Jej autorami są Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long. Daniel Lieberman to amerykański lekarz psychiatra oraz wykładowca na George Washington University, a Michael Long jest m.in. pisarzem, scenarzystą i mówcą publicznym. Jest to ich pierwsza wspólna książka. Oryginalne wydanie ukazało się w księgarniach w 2018 roku pod tytułem „The Molecule of More”. Wydanie polskie zostało opublikowane w 2019 roku przez Wydawnictwo JK w przekładzie Jarosława Irzykowskiego. Według początkowych rekomendacji autorzy „z biografii neuroprzekaźnika uczynili zajmującą lekturę”, a celem książki jest lepsze zrozumienie człowieczeństwa poprzez „pojęcie potęgi i grozy dopaminy”. Książka składa się z siedmiu głównych rozdziałów oraz obszernego wprowadzenia, które zawiera przegląd kluczowych koncepcji związanych z dopaminą m.in. przewijające się przez całą książkę „Cząsteczki chemiczne, kojarzone z tym, co jest na dole.” nazwane przez autorów „związkami tu i teraz (TiT)”. Zawartość książki została szczegółowo przedstawiona w spisie treści: od pierwszego rozdziału o miłości, poprzez narkotyki, panowanie, twórczość i szaleństwo, politykę, aż po postęp i harmonię. Tak szeroki przekrój tematów pokazuje, że autorzy chcieli objąć wszystkie obszary życia, w których dopamina odgrywa ważną rolę. Pierwszy rozdział poświęcony jest miłości. Autorzy przyglądają się w nim, jak dopamina napędza procesy zakochania i pożądania. Przez cały rozdział przywoływana jest jedna anegdota, na podstawie której wyjaśniane są kolejne mechanizmy, co znacząco ułatwia zrozumienie bardziej skomplikowanych procesów. Wprowadzony został tu termin „błąd przewidywania nagrody”. Autorzy odpowiadają na pytania, dlaczego miłość słabnie, tłumaczą mechanizm zauroczenia oraz chemiczne klucze do długotrwałej miłości. Zauważają, że w początkowej fazie związku wszystko wydaje się ekscytujące, a dopamina zalewa mózg nowością i możliwościami. Gdy jednak zanikają niespodzianki, poziom dopaminy spada, miłosna euforia gaśnie, a związek wymaga innych neuroprzekaźników TiT, takich jak oksytocyna, wazopresyna i endorfiny. W rozdziale o uzależnieniach (rozdział drugi) autorzy omawiają mechanizmy działania narkotyków, używek oraz uzależnień, takich jak pornografia czy gry wideo. Podkreślają, że substancje psychoaktywne potrafią skutecznie stymulować obwód pragnienia i tym samym silnie uzależniać (parafrazowane). Dla ułatwienia zrozumienia czytelnikowi przedstawiony zostaje również rysunek wizualizujący opisywane procesy. Szczególnie zapadł mi w pamięć cytat: „Jak wciągnę kreskę, czuję się jak nowy człowiek. A pierwsze, czego chce ten nowy, to kolejna kreska”. Idealnie ilustruje on fakt, że dopamina nie pozwala na zaspokojenie pragnienia, zawsze domaga się więcej, napędzając uzależnienie. Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long podsumowują ten rozdział stwierdzeniem, że używki wywołują nieustający głód substancji, co dobrze oddaje jeden z podtytułów tego rozdziału „Pragnienie jest trwałe, a szczęście ulotne”. W rozdziale zatytułowanym „Panowanie” autorzy pokazują dwie role dopaminy. Pierwszą z nich jako funkcja motywacyjna (dopamina jako kluczowe źródło motywacji do osiągania celów): „Dopamina pragnienia nakłania nas do tego, byśmy chcieli różnych rzeczy. Jest źródłem czystego pragnienia: dopomina się o więcej.” Druga to zaskakująco wytrwałość i samodyscyplina, umożliwiające planowanie i działanie. W rozdziale o twórczości i szaleństwie autorzy zauważają, że osoby o mocno „dopaminergicznym” temperamencie są zwykle bardzo kreatywne i poszukujące nowości. „Sztuka i nauka mają ze sobą więcej wspólnego, niż przypuszcza większość ludzi, gdyż jedno i drugie napędza dopamina.” Jednak nie jest to bez swoich niebezpieczeństw: „...podwyższona aktywność dopaminergiczna może przyćmić systemy TiT, ograniczając zdolność do wchodzenia w relacje z innymi ludźmi i poruszanie się po realnym, doczesnym świecie.” W części poświęconej polityce Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long analizują związki pomiędzy cechami osobowości, a poglądami politycznymi. Twierdzą, że konserwatyści i liberałowie kierują się różnymi motywacjami: liberałowie są napędzani dopaminą wyobrażeniem lepszej przyszłości oraz chęcią zmian. Cytując: „Postępowcy są idealistami wykorzystującymi dopaminę do tworzenia wyobrażeń świata o wiele lepszego niż ten, w którym obecnie żyjemy.”. Z kolei konserwatystom bliższy jest stabilny porządek, co autorzy wiążą z silnym układem TiT. Kolejny rozdział zatytułowany „Postęp” autorzy opisują wpływ dopaminy na wielkie migracje i rozwój cywilizacji. W skrócie, według nich dopamina jako mechanizm nagradzania ryzyka mogła odegrać kluczową rolę w przetrwaniu naszych przodków, którzy wędrowali do nieznanych krain. Ostatni rozdział „Harmonia” ma charakter poradnikowy i próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak zrównoważyć działanie dopaminy i neuroprzekaźników TiT. W tej części autorzy zachęcają do stosowania prostych technik wspierających koncentrację tu i teraz (TiT). Książka Liebermana i Longa opatrzona jest bogatą bibliografią, a autorzy odwołują się do wielu prac z neurobiologii, psychologii i ewolucji. Dodatkowo po każdym rozdziale zachęcają czytelników do dalszej lektury. Obietnice złożone we wprowadzeniu (zwłaszcza te dotyczące rzucania nowego światła na wcześniej zadane pytania) zostały spełnione. Autorzy dostarczają nie tylko licznych anegdot i przykładów, ale także argumentów opartych na badaniach, choć w przypisach mogłyby pojawić się dokładniejsze dane umożliwiające samodzielną weryfikację przez czytelnika. Książka została napisana w sposób przystępny. Autorzy unikają żargonu naukowego, a przy wprowadzaniu bardziej skomplikowanych pojęć każdorazowo je objaśniają. Lektura jest stosunkowo lekka i przyjemna dzięki licznym przykładom z życia codziennego, co skłania do refleksji nad własnymi motywacjami i decyzjami. Pewnym problem tej książki jest jednak skłonność do nadmiernego uwydatniania roli dopaminy, przez co czytelnik może odnieść wrażenie, że stanowi ona niemal uniwersalne wyjaśnienie wszelkich zjawisk od miłości, uzależnień, twórczości, politykę itd. Pewnym ograniczeniem rozdziału poświęconego polityce jest to, że został on silnie osadzony w realiach amerykańskich, przez co traktowałabym go raczej jako analizę konkretnego przypadku. Mimo to książkę oceniam bardzo pozytywnie jako interesujące wprowadzenie do omawianej tematyki.

Dobra, bogata w treść, wartościowa. Ale skłamałbym gdybym powiedział że czytało mi się przyjemnie. Nie odbieram wartości merytorycznej - tutaj duży plus, ale co się anegdot z życia autorki naczytałem... Jak ktoś lubi dygresje i szeroko-kontekstowe odjazdy od głównych wątków, to będzie zadowolony :)

Książka w bardzo przyjemny i prosty sposób omawia działanie mózgu. Nie ma tutaj jakoś szczególnie dużo szczegółów, dlatego to dobra pozycja dla każdego, kto chce poznać ten organ, ale nic wcześniej o nim nie wiedział. Jedną gwiazdkę odejmuję, bo autorka do połowy książki narysowała różne rysunki mózgu, a dalej robiła do nich nawiązania w postaci "...hipokamp (rys. 5) odpowiada za...", co jest bardzo niewygodne, bo nie miałem pozaznaczonych stron, gdzie są rysunki. Lepszym rozwiązaniem byłyby grafiki na rozkładanej stronie A4 z tyłu książki lub dać grafiki na sam koniec, może nawet kolorowe.

„Pięć języków miłości” to wartościowa książka, która pokazuje, że ludzie różnią się sposobem okazywania i odbierania uczuć. Normalizuje moment, gdy mija pierwszy „haj” zakochania, i podkreśla, że miłość po etapie chemii staje się bardziej świadomą decyzją. Chapman daje konkretne narzędzia do uporządkowania relacji i zwraca uwagę na znaczenie stałej pracy nad związkiem. Mówi o różnych dialektach każdego języka miłości oraz o tym, że sposób, w jaki chcemy otrzymywać uczucia, może ewoluować z czasem, choć dominujący język zwykle pozostaje niezmienny. Minusem jest bardzo prosty styl i liczne powtórzenia. Dla części czytelników może to pomagać w utrwaleniu idei, dla mnie jednak było męczące i sprawiało wrażenie rozwlekania jednej koncepcji. Szkoda, bo przy bardziej zwartej formie potencjał książki zostałby lepiej wykorzystany.

Miałem kiedyś tę nieprzyjemność bycia grubym i pamiętam jak bardzo złe nawyki żywieniowe i higiena życia mi utrudniały schudnięcie. Sporo z tego co świadomie i nieświadomie wdrożyłem do swojej rutyny opisuje właśnie dr Satchin Panda w swojej książce. Znajdziemy tam sporo o funkcjonowaniu organizmu, trawieniu, wpływie światła słonecznego na organizm ludzki, problemy ze snem i inne problemy, które doskwierają współczesnemu człowiekowi. Ta ksiażka to bardzo ciekawa pozycja, którą polecam każdemu, kto chciałby zmienić swoje nawyki, oraz zdrowie.

Jak wiele podobnych książek, to jedna dobra idea rozdmuchana do rozmiaru książki. Nie znaczy to, że nie warto przeczytać. Nawet pomimo chwilami ciężkiego do strawienia przekazu drugorzędnego ("ja to dopiero jestem najlepszym terapeutą; koledzy przysyłają do mnie beznadziejne przypadki, szukają rady; a moi pacjenci! panie! nawet jak specjalnie chcieliby wywrócić terapię do góry nogami, to i tak im pomogę - taki jestem dobry"). A może być i tak, że Jon Frederickson to terapeutyczny supermen. A posągowe postaci zawsze budzą w nas nieufność. Nieistotne. Ważne jest to, że warto zastanowić się nad własnymi kłamstwami. Tymi, które pomagają nam przeżyć kolejny dzień, ale sprawiają, że na koniec takiego dnia można zapytać: "ale co to za życie?".

Kupiłem tę książkę dla żony, a okazała się ona dla mnie początkiem drogi w głąb siebie. Po niej przeczytałem jeszcze wiele podobnych, poszedłem na terapię i bardzo długo oraz samokrytycznie nad sobą pracowałem. Mam do niej bardzo osobisty, emocjonalny stosunek, ale rozumiem, że może ona swoją formą nie trafiać w gusta każdego. Moje życie odmieniła, dała impuls, który sprawił, że jestem dziś całkowicie innym człowiekiem niż byłem zanim trafiła w moje ręce. Nie gwarantuje, że u każdego wywoła tak spektakularny efekt. Dla mnie jednak stała się jedną z najważniejszych książek w życiu.

Bardzo dobra pozycja, która w prosty i przystępny sposób wyjaśnia, skąd bierze się lęk i jak działa nasz mózg, gdy go odczuwamy. Po raz pierwszy trafiłam na tak klarowne omówienie dwóch obszarów mózgu odpowiedzialnych za lęk oraz tego, jak inaczej należy z nimi pracować. W książce znajdują się też proste testy, które pomagają zrozumieć, jaki rodzaj lęku nas dotyczy – oraz konkretne wskazówki i techniki, które pomagają sobie z nim radzić. Bardzo praktyczna i wspierająca pozycja. Polecam!

Co decyduje o naszym sukcesie? Autorka dostrzega i analizuje wagę naszego nastawienia. Rozgranicza to nastawione na TRWAŁOŚĆ i to ukierunkowane na ROZWÓJ. Zachęca nas do podejmowania wysiłku, ale popartego samopoznaniem, próbą określenia swoich mocnych stron, odkrycia pasji. Zachęca do przejęcia odpowiedzialności (locus of control w nas, nie w okolicznościach zewnętrznych czy też w rękach innych ludzi). Poświęca swoją uwagę zagadnieniu talentu, podaje bardzo liczne przykład z życia (szczególnie osób sławnych), podkreślając ich pracę, włożony wysiłek. Uczy, jak interpretować porażkę. Rzeczywiście motywuje, aby działać, tworzyć, kreować ... po prostu rozwijać się!

olecam tę książkę. Jest wartościowa i nauczyła mnie stosowania reguły 5 sekund, która może zaprowadzić mnie do czegoś, czego bym bez niej nie doświadczył. Widziałem opinie, że tę regułę dałoby się przedstawić na kilku stronach i książka jest za długa. Może i tak, ale książka zawiera tyle przykładów aby potwierdzić siłę reguły 5 sekund.

Książka należy do gatunku psychologiczno-motywacyjnych, których celem jest zachęcenie do zmiany swojego życia. Wbrew niektórym opiniom nie uważam, aby była nudna. Szczerze mówiąc, sięgnęłam po nią trochę z przypadku – pożyczyłam ją i zaczęłam czytać, a dopiero później natknęłam się na kilka krytycznych recenzji, które mnie zniechęciły. Jednak moje wrażenia są zupełnie inne i uważam, że książka nie zasługuje na tak niską ocenę. Jest napisana w sposób spójny i przejrzysty, dzięki czemu czyta się ją naprawdę łatwo. Nie znajdziemy tu historii ludzi ani opisów Japonii, ale sięgając po książkę typu self-help, raczej nie powinniśmy się tego spodziewać. To publikacja o samorozwoju, o tym, jak możemy poprawić jakość swojego życia i żyć dłużej. Jeśli ktoś oczekuje wątków fabularnych czy opisu japońskiej kultury, faktycznie może się rozczarować. Natomiast osoby nastawione na literaturę rozwojową raczej nie będą zawiedzione. Osobiście żałuję tylko, że poszczególne zagadnienia nie zostały rozwinięte bardziej szczegółowo. Miałam wrażenie, że każdy temat został jedynie zarysowany i opatrzony kilkoma cytatami.

Kompletnym przypadkiem odkryłam, że jestem WWO i ta książka była jak światełko w ciemności. Zawsze czułam się inna, jakbym nigdzie nie pasowała, mówiono mi, że przesadzam, że wymyślam, wyolbrzymiam, a tym czasem okazało się, że wszystko rzeczywiście jest dla mnie zbyt duże i mam problem, by sobie z tym poradzić. To nie był mój wymysł tylko moja budowa układu nerwowego. Ta książka pokazała mi, że nie oszalałam, że wszystko jest ze mną w porządku, że nie potrzebuję naprawy. Napisana zrozumiałym i przystępnym językiem, nawet dla osoby, która o psychologii ma niewielką wiedzę. Polecam każdemu, kto ma w swoim otoczeniu lub jest osobą wysoko wrażliwą!

Jak na książce o motywacji i szukaniu inspiracji do poprawienia swojego życia naprawdę płynnie i przyjemnie się ją czytało, co mocno mnie zaskoczyło jako inne poradniki z którymi miałam styczniość mocno mnie zniechęciły do swojego gatunku. Co do porad w książce, jeszcze ich nie wdrożyłam w życie więc kiedy to zrobię wrócę tu z moimi odczuciami co do ich skuteczności, aczkolwiek sposób ich przedstawienia i historie osób, które aktywnie ich używają zdecydowanie zachęciły mnie do spróbowania.