Morderstwo po północy

Choć już od pierwszych zdań prychałam na bzdury, jakie pisze autorka (17-latek zajmujący się niemowlakiem, a potem robiący dwa doktoraty - akurat!, "amerykańska medycyna", bo w innych częściach świata nie mają medycyny, ciągłe nawiązania do chirurgii, amerykański pracoholizm - bohaterka w kółko myśli o pracy, a zainteresowanie czymś innym traktuje jak jakieś przestępstwo, wypożyczanie randomowym ludziom zabytkowych rękopisów - ta część "współczesna" jest absolutnie bzdurna), a motyw przenosin w czasie uważam na jeden z najgłupszych w literaturze, to całkiem wciągnęłam się w część historyczną, skupioną na rywalizacji między Sieną a Florencją - intrydze z czasów epidemii dżumy - niż romansie. Doceniam, ze autorka oparła się pokusie, by jej bohaterka próbowała ingerować w historię. W sumie powieść okazała się lepsza, niż się spodziewałam. Tylko że wyjaśnienie dlaczego Siena tak ucierpiała w wyniku epidemii jakieś takie nie za mądre, nieprzemyślane, a szczegółów tego brak...Do przemyślenia: czy ktoś chciałby żyć w średniowieczu, nawet w tak urokliwym miejscu, jak Siena czy Florencja.

„Morderstwo ma motyw” autorstwa Pana Francisa Duncana to klasyczny kryminał osadzony w sielankowej angielskiej wiosce Dalmering, gdzie dochodzi do brutalnego morderstwa jednej z organizatorek amatorskiego przedstawienia teatralnego. Na miejscu zbrodni pojawia się emerytowany sklepikarz i detektyw-amator, Mordecai Tremaine, który dzięki bystremu umysłowi i umiejętności obserwacji zaczyna rozplątywać sieć lokalnych sekretów i skrywanych motywów. Choć początek powieści wprowadza powoli, w miarę rozwoju akcji napięcie rośnie, a zagadka staje się coraz bardziej intrygująca. Tremaine, postać pełna ciepła i inteligencji, prowadzi śledztwo z wyczuciem i klasą, przypominając takich detektywów jak Hercule Poirot czy panna Marple. Autor pokazuje nam, że zbrodnia zawsze ma swoją przyczynę, która często tkwi głęboko w ludzkich emocjach, zazdrości, lęku lub zemście. Pokazuje też, że prawda, choć bywa ukryta za fasadą pozorów, może zostać odkryta dzięki cierpliwości, empatii i logicznemu myśleniu. Francis Duncan to pseudonim artystyczna autora, który tak naprawdę nazywał się William Underhill i żył w latach 1918–1988). Był brytyjskim pisarzem, który zasłynął serią detektywistyczną z Mordecaiem Tremaine’em. Jego twórczość przywołuje klimat tzw. złotego wieku kryminału, czerpiąc inspirację z Agathy Christie i innych klasyków gatunku. Po latach zapomnienia jego książki zostały na nowo odkryte i przetłumaczone na wiele języków, w tym polski, ciesząc się uznaniem fanów spokojnych, logicznych zagadek kryminalnych z eleganckim angielskim sznytem.

Uwielbiam książki tej autorki. Zresztą, chętnie sięgam po romansy historyczne. Niestety, nie jest to najlepsza książka autorki. Najciekawsza dla mnie była "Wiktoria". Książka wydaje mi się zbyt obszerna. Niektóre fragmenty są zbędne. Ale ogólnie warto się wczytać w historię Cory Cash.

Książkę kupiłam na wyprzedaży. Zainteresował mnie tytuł i to, że jej akcja toczy się w wiktoriańskiej Anglii. Para prywatnych detektywów dostaje zlecenie, aby odnaleźć upośledzoną dziewczynę, która została żoną farmera. Temat ciekawy i poprowadzony w interesujący sposób. Momentami trudno było się od książki oderwać. Książka ma niepowtarzalny klimat, autor pokazuje Londyn taki, jaki był : brudny, śmierdzący i niewiarygodnie biedny. Jednak to nie sam temat mnie wciągnął, bardziej zainteresował mnie problem podejścia do ludzi niepełnosprawnych umysłowo, chociażby z tego powodu książka jest warta polecenia.

Kornwalia, klify, morze, plaża i zachody słońca, do tego ciasteczka kornwalijskie i historia trzech pokoleń kobiet gotowa... miłość, ktora czeka za rogiem, ale ktora tak trudno docenić i zatrzymać, nie opowiedziana historia, sekrety młodości, rozczarowanie i zaczarowane życiem.... wszystko to i jeszcze wiecej mozna znalezc w tej książce.... polecam

Literacko książce Rooney nie można nic zarzucić. Również fabuła dotyczy ciekawych zagadnień przenikania się polityki z życiem osobistym. Dwa płaszczyzny historyczne, dwie odsłony tej samej osoby i wnikliwie pokazana zależność jednostkowych wyborów od emocji i posiadanej, często niepełnej, wiedzy. Tym, co mnie nie przekonało to pokazanie głównej bohaterki, która przecież przez wiele lat była czynnym szpiegiem, jako delikatnej i bardzo kobiecej, której pewne decyzje po prostu się przydarzają a ona jako " grzeczna dziewczynka" nie chce odmawiać. dla mnie w tym przypadku próba zrozumienia takiej postawy przez autorkę była za bardzo postawą adwokata a ja wolałabym zrozumieć świat ludzi, którzy naprawdę zawierzają jakiej ideologii

Książka kupiona i przeczytana w ramach “wychodzenia ze swojej strefy komfortu”. W Londynie dochodzi do zbrodni. W klubie, w którym spotyka się brytyjska elita dochodzi do morderstwa, a denat to nikt inny jak właściciel owego klubu, a jednocześnie lekarz. Do rozpracowania zbrodni zaproszony zostaje doktor, główny specjalista od trucizn – Frank Tarleton, a wraz z nim, jego młody protegowany – doktor Cassilis, który jak się z biegiem wydarzeń okazuje, może być w sprawę zamieszany. Kto zamordował lekarza i jakie były motywy zbrodni? Nie jest to takie oczywiste, a kolejne odkrywane detale, tylko bardziej mieszają w sprawie... Czuć klimat angielskiego kryminału, rozpustnej szlachty, młodych lekarzy o wysokim statusie, klubu z tematami tabu i zaspokajaniem swoich największych pragnień. Frank Tarleton, niczym Sherlock Holmes, rozpracowuje sprawę trop po tropie, aż wszystko zbiega się ku nieoczekiwanemu zakończeniu.

Sara po śmierci babci dziedziczy dom i wiele tajemnic .Ostatnia wola babci aby pensjonat został odnowiony, tak też uczyniła. Pojawiają się przeszkody i problemy ,ale kto jak nie Sara da radę. Piękna opowieść o wspomnieniach, tajemnicach ,prawdzie i miłości .Polecam.

Toby Hennessy to młody, przystojny i pewny siebie mężczyzna, któremu w życiu zawsze wszystko przychodziło z łatwością. Ma dobrą pracę, kochającą dziewczynę i uważa się za "szczęściarza". Jego beztroskie życie kończy się brutalnie, gdy w jego mieszkaniu dochodzi do włamania. Toby zostaje dotkliwie pobity, co pozostawia u niego trwałe ślady fizyczne i psychiczne. Aby dojść do siebie, Toby przeprowadza się do rodzinnej posiadłości w Dublinie, gdzie opiekuje się swoim umierającym na raka stryjem, Hugo. Dom ten był w dzieciństwie bezpieczną przystanią dla Toby’ego i jego dwojga kuzynów, Susanny i Leona. Spokój zostaje przerwany, gdy syn Susanny znajduje w pniu starego wiązu rosnącego w ogrodzie ludzką czaszkę. Policja rozpoczyna śledztwo, a badania wykazują, że szczątki należą do Dominika Tiernana – kolegi z klasy Toby'ego i jego kuzynów, który zaginął bez wieści w szkole średniej. W miarę postępu śledztwa Toby zaczyna zdawać sobie sprawę, że jego wspomnienia z młodości są niepełne lub zniekształcone... Tana French brawurowo pokazuje bohatera, którego poczucie bezpieczeństwa lega w gruzach, gdy odkrywa, że jego szczęście ufundowano na cudzej krzywdzie. Autorka serwuje nam fascynujący wgląd w mechanizmy wyparcia, uprzywilejowania i tego, jak głęboko życiowe tragedie potrafią przeorać ludzką psychikę. Autorka z precyzją dawkuje napięcie, osaczając czytelnika i bohaterów duszną atmosferą przeszłości, gdzie dawne kłamstwa i rodowe niesnaski tworzą pułapkę bez wyjścia. Mimo że akcja dzieje się w dużej posiadłości, atmosfera jest duszna. Relacje rodzinne między Tobym, wujem Hugo a kuzynami (Leonem i Susanną) są rozpisane bardzo precyzyjnie. Tana French poświęca dziesiątki stron na opisywanie stanów lękowych i fizycznej rekonwalescencji bohatera, co dla czytelników nastawionych na akcję może być drogą przez mękę. „Wiedźmie drzewo” to ambitna, niepokojąca i gorzka powieść o tym, jak jeden przypadek może zburzyć fasadę idealnego życia. To nie jest książka na jeden wieczór, ale na wiele długich godzin analizowania ludzkich charakterów. Serdecznie polecam!

Historia raczej przeciętna, niczym specjalnie bardzo nie porywa. Mamy kilka ciekawych postaci (jak na przykład Malinda), mamy też postaci nudne jak kluchy w rosole, historia sama w sobie nie jest niezwykła, a co więcej już w połowie książki można się bardzo łatwo zorientować kto jest mordercą i nie ma już żadnego napięcia, chociaż powiem, że finał tak czy inaczej był w pewien sposób zaskakujący. Nie jest to książka wybitna, raczej lekka, do przeczytania na jeden lub dwa wieczory, ma swoje plusy i minusy, czy warto przeczytać? I tak i nie, jeśli nie macie żadnej ciekawszej pozycji do sprawdzenia możecie sięgnąć po to.

Biuro podróży Hej Wakacje organizuje wycieczkę objazdową na szmaragdową wyspę, a uczestników wybiera w drodze konkursu. Osiem różnych osobowości, które jak się okazuje nie są bezproblemowe, wiecznie padający w Irlandii deszcz i wiejący wiatr, Baronowa Raszpla najbardziej roszczeniowa z całej grupy, ciągłe zmiany programu, zatrucie pokarmowe uczestników, to tylko niektóre problemy pilota tej wycieczki Tomka Waciaka, które wraz z kierowcą zielonego autobusu musi ogarnąć. Tym bardziej mu ciężko, że ma problem z alkoholem, a na wycieczkę został wytypowany, bo już żadnego innego pilota nie było. Ale to nie wszystko! Bo zaczynają się tragiczne wypadki i jest pierwszy trup! Świetna książka! Komedia z wątkiem kryminalnym. Autorka ma świetne pióro, cięty język (och jak cudownie przedstawiła jak większość Polaków zachowuje się za granicą!) i specyficzne poczucie humoru, a takiej intrygi nie powstydziliby się najlepsi autorzy kryminałów. Świetnie się bawiłam podczas czytania. Musicie to przeczytać.

34/24/2019 Senne miasteczko. Wszyscy się znają i znają swoje sekrety. Starsze panie, starsi panowie. Wędkowanie i ogrodnictwo. Dlatego trup nie pasuje. A co dopiero więcej trupów. Miła, spokojna lektura, bez pościgów samochodowych, strzelanin itp. Polecam cytat o steku. Na zaostrzenie apetytu :-P

Nie byłabym sobą, gdyby historia starszego, zrzędliwego jegomościa pozostała mi obojętna. Schemat dobrze znany, -enta tego typu pozycja w moim czytelniczym dorobku i zero znudzenia! Zdecydowanie mówimy o faworycie wśród literackich motywów. Niestety, nie bawiłam się tak dobrze jak rok temu, gdy po raz pierwszy miałam przyjemność poznać pióro francuskiej autorki. Wydarzenia w "Przegwizdanym" dzieją się - tak po prostu, podsycając w  czytelniku dyskomfort. Zero gładkiego wprowadzenia, miejscami dość toporne wymiany zdań. Okropnie mi przykro; pozostaje zrzucić to na karb debiutu. Tak prezentuje się ta brzydsza, zaśniedziała strona medalu. Rewers z kolei jest naprawdę przyjemny dla oka. Widać pierwsze podrygi autorki w kreowaniu wcale ciekawych "szaraków". Bohaterów ni to dobrych, ni to złych. Ferdinand jest  chyba pierwszym przypadkiem staruszka, który ma za uszami coś więcej, niż tylko zamiłowanie do nieustannego narzekania. Już, już człowiek myśli, że można się utożsamić, byłoby z kim zbić piątkę... I nagle mina nieco rzednie. To lubimy! Czwórka z minusem, przyjemny start.

To jedna z tych książek, przy których miałam wrażenie, jakbym czytała oryginalną historię napisaną przez Arthura Conana Doyle’a. Klimat klasycznego kryminału detektywistycznego został tu oddany naprawdę świetnie, zarówno w sposobie prowadzenia fabuły, jak i w relacji Sherlocka Holmesa z doktorem Watsonem. Sherlock wraz z doktorem Watsonem zostają poproszeni o odnalezienie zaginionego chłopca, a śledztwo bardzo szybko prowadzi ich do dużo większej sprawy. W tle pojawia się intryga związana ze światem sztuki, fałszerstwami i nielegalnym handlem dziełami, co dodaje historii dodatkowej głębi i sprawia, że fabuła jest wielowątkowa i bardzo wciągająca. Książka czyta się szybko i z ogromną przyjemnością. Akcja jest dobrze poprowadzona, zagadka logiczna, a Sherlock błyskotliwy, momentami ironiczny i dokładnie taki, jakiego pamiętam z klasyki. Doktor Watson pełni tu swoją niezastąpioną rolę obserwatora i kronikarza, co jeszcze bardziej podkręca autentyczność całej historii. To bardzo dobry kryminał detektywistyczny dla fanów Sherlocka Holmesa i klasycznych zagadek kryminalnych.

Efekt Susan" opowiada historię kobiety, w której towarzystwie ludzie zaczynają zwierzać się szczerze ze swoich przeżyć i doświadczeń. Towarzystwo kobiety tak wpływa na innych, że zaczynają mówić przy niej prawdę. Susan wraz ze swoim mężem oraz bliźniakami musiała wyjechać z Indii do Danii, gdzie miała pomóc w rozwiązaniu rządowego problemu, za co miała otrzymać wolność. Skazana w Indiach, otrzyma wolność w Danii, gdy da im to czego od niej oczekują. Ma pomóc rozwiązać zagadkową grupę, która przed laty działa i przewidywała, co ma się wydarzyć. Przewidywała na tyle trafnie, że zaczęło to być podejrzane. Im głębiej Susan zaczęła zagłębiać się w sprawę, tym bardziej tajemniczą zaczęła ona być. Ludzie, którzy mogli posiadać cenne informacje, które mogłyby być przydatne w rozwiązaniu zagadki sprzed lat nagle i w niewyjaśnionych okolicznościach zaczęli umierać. Niemniej jednak Susan postanowiła się nie poddawać i walczyć o swoją wolność. To moja pierwsza książka Peter Hoeg, którą miałam przyjemność czytać, ale niestety ten tytuł mnie rozczarował. Książka napisana jest skomplikowanie i już na samym jej początku można się było pogubić, a później zdecydowanie ciężko jest się odnaleźć. Akcja przeskakuje w różne momenty, a bohaterowie bez większego ładu i składu opowiadają, co widzieli, czy przeżyli. Tytuł książki nawiązuje do niezwykłego daru głównej bohaterki, który nazywany jrst efektem Susan i działa szczerością, którą otwierają się ludzie w jej obecności. Niemniej jednak w książce ten dar głównej bohaterki zanika i staje się praktycznie niezauważalny, czego zdecydowanie mi brakowało. Zbyt wiele wątków, przewijających się bohaterów, którzy nic nie wnosili do akcji książki, a robili wiele zamieszania... Główna bohaterka dla mnie również sama nie wiedziała czego chce, teoretycznie zapewnia o miłości do męża, po czym opowiada o jego licznych zdradach, których się dopuściła o co najgorsze, których nie żałuję. Niestety dla mnie książka okazała się ogromnym rozczarowaniem, szczególnie że naprawdę wiele się po niej spodziewałam.

Kontynuacja "Córki jubilera" czyli "Klątwa wiecznego tułacza" okazała się nieco lepsza od części pierwszej, gdyż od samego początku zaczęło się robić ciekawie, sporo się działo, było więcej zwrotów akcji i dramatów. Ten tytułowy wieczny tułacz to Żyd, dla którego widmo zbliżającej się II wojny światowej oznaczało wygnanie, poniewierkę, tułaczy los. A często o wiele gorzej, bo śmierć z ręki oprawcy czy w obozie koncentracyjnym. Na początku II Tomu Charlotte ma 23 lata i znów pisze dziennik. Mocno przeżywa śmierć ukochanego Jensa, na szczęście trwa przy niej czeski przyjaciel - Jarosław. Dwukrotnie wyjdzie za mąż i z obecnym jak i byłym mężem oraz jego nową rodziną, będą się wspólnie spotykać i żyć w pełnej symbiozie. Taka wyrozumiałość względem byłego męża zasługuje na podziw tym bardziej, że podczas trwania ich małżeństwa, miał romans z aktualną żoną i spłodził z nią dwójkę pozamałżeńskich dzieci. Obaj mężowie to ludzie kultury i sztuki i w takich kręgach będzie się obracać Charlotta, a my - czytelnicy razem z nią. Zetkniemy się więc z operą, literaturą, malarstwem, modą, biżuterią artystyczną. A propos tej ostatniej, to Lotte doskonali się w sztuce jubilerskiej pod okiem wymagającego mentora - Siegfrieda. Zadziwia i urzeka research jakiego w tym temacie dokonała autorka książki. Te wszystkie szczegółowe opisy technik jubilerskich zadziwiały, działając mocno na wyobraźnię. Ponownie pojawiają się tu ludzie znani z kart historii - przywódcy krajów, znany psychiatra, pisarze, malarze, projektanci mody, kompozytorzy, muzycy, a ich sylwetki zostały przez Panią Knedler zgrabnie wkomponowane w fabułę powieści. Gdy w Niemczech Adolf Hitler dochodzi do władzy, życie Żydów w całej Europie staje się coraz trudniejsze. A warto dodać, że większość bohaterów książki jest narodowości żydowskiej. Od pewnego momentu zaczyna się wyraźnie wyczuwać czające się w powietrzy zło, a wszystko zaczęło się od palenia na stosie żydowskich książek, a dalej było już coraz gorzej. Akcja powieści dzieje się w kilku krajach, między innymi w: Polsce, Austrii, Francji, Anglii. Podczas podróży Charlotte wraz z innymi Żydami statkiem St. Louis na Kubę, skąd później mają się udać do Ameryki, poznaje Izaaka, byłego więźnia Dachau oraz jego 11-letnią córkę Miriam, która po wydarzeniach "kryształowej nocy" przestała mówić i nawiązuje się między całą trójką bardzo silna więź. Na tym liniowcu, mającym przynieść jego pasażerom wyzwolenie spod jarzma nazistów, rozegra się wiele dramatów. Autorka krok po kroku, wolniutko budowała nastrój terroru i grozy jaki niósł ze sobą nazistowski reżim. Często czułam ciarki na plecach. Zdumiewa mnie natomiast, że całkowicie przeskoczyła samą II wojnę światową (opisując zdarzenia tuż przed i tuż po niej), gdyż byłam niezwykle ciekawa jak potoczy się życie bohaterów po jej wybuchu. Trochę dziwny to dla mnie zabieg to "wycięcie" z powieści samego epicentrum wojny. Powieść interesująca, trzymająca w napięciu, grająca mocno na emocjach. Trzeba przeczytać oba tomy, bo inaczej cała historia nie ma sensu. Polecam!

Wciągająca powieść z nutką historii, a zarazem zachęcająca do zobaczenia opisanych w niej zakątków świata. Skojarzenie z literaturą Dana Browna oczywiste, choć być może autor starał się za bardzo na nim wzorować. Pióro lekkie, język barwny - miło się czytało. Szacunek za przemycenie wielu faktów nieznanych przeciętnemu czytelnikówi.

"Łatwo być razem, kiedy wszystko jest w porządku, a trudniej, kiedy trzeba pokonać góry, kiedy jest zimno i wieje wiatr." Miesiąc po ostatnich wydarzeniach, związanych z zabójstwem światowej sławy tenora w neapolskim teatrze, komisarz Luigi Alfredo Riciardi mierzy się z kryminalnym wyzwaniem wyjątkowo brutalnego morderstwa starszej kobiety. Maurizio de Giovanni w drugim tomie funduje czytelnikom mocniej zawiązaną intrygę niż miało to miejsce w pierwszym zatytułowanym "Łzy pajaca. Zima komisarza Ricciardiego". Tym razem wchodzimy w wiosenną aurę miasta, budzącego się do życia po ciężkiej zimie, ale wciąż pozostającego mentalnie w mrocznych zakamarkach ludzkich dusz. Śledztwo próbujące wyjaśnić, komu i dlaczego zależało na śmierci wróżki i lichwiarki nie należy do łatwych. Ricciardi, mężczyzna, który widzi zmarłych w ostatniej chwili ich życia, odbiera ich końcowe myśli, właśnie poprzez "Zdarzenia" czuje się niczym widz w zdegenerowanym teatrze ludzkiego nieszczęścia i cierpienia. Wokół niego roztacza się aura samotnika, niezrozumienia, skrępowania, zdystansowania i milczenia. Jedynie wierny mu bezgranicznie brygadier Raffaele Maione akceptuje osobliwy rytuał niezakłóconego ludzką obecnością wizyty w miejscu zbrodni. Cieszy, że można bliżej poznać Maione, mieć wgląd w jego prywatne życie, w którym pojawiają się perturbacje. Ale i trzydziestoletni Ricciardi musi zmierzyć się z czymś, co w końcu go dopadło. Autor ciekawie przybliża do odkrycia tożsamości zabójcy Carmeli Calise, której zmasakrowane ciało odnaleziono w jej domu, a wykrycie przyczyn zbrodni jest wyjątkowo trudne. W tej odsłonie serii niewiele rzeczy udaje się przewidzieć, jeśli już, to bardziej chodzi o emocje bohaterów. Podążamy tropem tego, w co głęboko wierzy komisarz, że głód i miłość, jak i wynaturzenia tych dwóch odczuć, leżą u źródeł większości zbrodni. Tylko skala czarnych sił kierujących działaniami postaci reprezentuje szeroki wachlarz kolorystyczny. Osoby pojawiające się w kryminale, warto nadmienić, że w licznym gronie, atrakcyjnie prezentują różne typy osobowości i doświadczeń życiowych. Przekonująco odgrywają przydzielone role, wzbogacają fabułę unikalnymi cechami, borykają się z nietuzinkowymi problemami. Giovanni interesująco przybliża ich codzienność, to, co kryje się w ich sercach i umysłach. Nie odkrywa za dużo, ale frapująco naprowadza na kierunki interpretacji, dzięki czemu angażuje czytelnika w rozgrywane sceny. Pokazuje, do czego jest zdolny człowiek, nawet ten pozornie najmniej skłonny do zła. Opisuje nie tylko wiosenny klimat panujący w mieście, ale również faszystowską aurę dyktatury, z polityką jako niebezpiecznym tematem rozmów, żądaniami przedstawiania obrazu życia obywateli jedynie z perspektywy optymizmu i bezpieczeństwa. Bardzo lubię wchodzić w ciekawie skonstruowane powieści kryminalne, z umiejętnie wyważoną proporcją klimatu retro i zagadki kryminalnej, wciągające przebiegiem zdarzeń i zaskakujące zakończeniem. Inna powieść Maurizio de Giovanni przybliżona na Bookendorfinie to "Bękarty z Pizzofalcone", dla odmiany z mocnym brzmieniem włoskiej mafii. bookendorfina.pl

Czy trzeci tom serii może trzymać wciąż wysoki poziom? Ano może... Co tu znowu się działo i zadziało... ...aż zazdroszczę tym, którzy dopiero sięgną po trzeci tom... A do tego handel organami, dalsze kulisy pracy policji (i ciekawy wątek rasizmu w pracy, ale i nie tylko), zresztą...odkrywajcie sami... Emocjonująca lektura gwarantowana... I ten koniec... omujbożekrystepanie...

Wąż z Essex to historyczna powieść obyczajowa z elementami tajemnicy i gotyckiego klimatu, osadzona w wiktoriańskiej Anglii. Akcja rozpoczyna się, gdy Cora Seaborne, niedawno owdowiała i wyzwolona spod despotycznego męża, przenosi się z Londynu do Essex, by badać doniesienia o mitycznym Wężu. Tam poznaje pastora Williama Ransome'a – racjonalistę i człowieka nauki, z którym nawiązuje intensywną, choć skomplikowaną relację. Autorka tworzy gęstą, mglistą atmosferę mokradeł Essex. Styl jest bogaty i literacki, pełen symboliki i niedopowiedzeń.