Młoda pani Sherbrooke

Właśnie zaliczyłam powrót do książek autorstwa Martin Kat i to całkiem udany. Historia Caralee i Ramona – burzliwa, emocjonalna i na swój sposób wciągająca. Przechodząc przez początek książki byłam nieco sceptycznie nastawiona co do dalszych losów, ale z każdą kolejną stroną wiedziałam już, że musi być happy end. W tej historii jest wszystko - nieco brutalności, siły, chęć zemsty, ale także poczucie honoru, chęć i potrzeba wybaczenia, poświęcenie i miłość. Nic tylko, wziąć do ręki i czytać ;)

Wymęczyła mnie nieco ta książka. Bywały fragmenty, które czytałam z przyjemnością, i takie, które mnie nużyły. Mimo wszystko jest to przyzwoity romans, jeśli oczywiście ktoś lubi historie o miłości w scenerii surowego średniowiecza i nie zniechęca go liczba stron. Główna bohaterka strasznie wyidealizowana, piękna, dobra, wyrozumiała, cierpliwa, podziwiana i lubiana, w ogóle to anioł nie kobieta. Nie irytowało mnie to co prawda aż tak jak w "Kwiecie i płomieniu", niemniej jednak kilka razy zdarzyło mi się przewrócić oczami. Stylizowany język całkiem zgrabnie przenosi nas w czasy średniowiecznej Anglii, choć ilość użytego w powieści słowa "dziewka" przyprawiła mnie o ból głowy.

W sunie to za bardzo nie wiem jak ma ująć wrażenia po przeczytaniu tej książki, poza tym że mi się w sumie podobała.Jedna ze wcześniejszych czytelniczek bardzo zgrabnie i trafnie ujęła i podsumowała książkę jednym zdaniem - nastolatka w średniowieczu. Aby jednak uzupełnić to sformułowanie, ta nastolatka dorasta i odnajduje się w tym świecie.

Sięgnęłam po tę książkę gdyż potrzebowałam czegoś lekkiego i zabawnego. I taka właśnie była. Uśmiałam się co nie miara. Zmieniła bym kategorie ponieważ jest tam dużo scen intymnych. Ogólnie książka mi się podobała, w tle ciekawa intryga, postacie niezwykle żywiołowe o ciętych językach.

Muszę przyznać i to ze szczerym zdziwieniem, że ta książka mnie naprawdę wciągnęła. Okładka z uporem odpychała mnie od przeczytania tej książki ale tytuł przyciągał bo idealnie pasował mi do wyzwania czytelniczego. Ponad zbliżał się majowy słoneczny weekend, którego dopełnieniem był właśnie lektura lekka i przyjemna, a w tym przypadku okazała się jeszcze z bonusikiem bo wartka akcja wciągała bez reszty. Powieść Pani Rexanne Becnel "Siostry" zaczyna się od narodzin bliźniaczek i raczej nie było by w tym niczego nadzwyczajnego, gdyby nie czasy, w których przyszły one na świat. W średniowieczu bowiem narodziny bliźniąt były niestety kojarzone z siłami nieczystymi. Ponad to uważano że rodzeństwo ma jedną duszę i w łonie matki walczą ze sobą o to które ma pierwsze wyjść na świat. Jak wiadomo wszem i wobec dobro zawsze zwycięża, zatem pierwsze z bliźniaków traktowano jako to przepełnione dobrem, niestety drugie to było samo zło pełne sił nieczystych. Tak też i było w tym przypadku Lady Ella urodziła dwie urocze córeczki, niestety zaraz usłyszała przerażające słowa Lady Harriet, matki swojego ukochanego męża, że "ta druga musi umrzeć". Wyczerpana po ciężkim porodzie, obudziła w sobie resztki sił i postanowiła walczyć o swoje dziecko, przecież jej mąż jest Panem na dworze i jego słowo stanowi tu prawo. Był rok 1135 i na szczęście Ella mogła nadać imiona swoim córkom, pod czujnym oczami rzucającym trudne do rozszyfrowania przekleństwa. I tak oto Beatrix dorastała jako ta pierwsza otoczona ze wszystkich strom miłością i szczęście. Linea natomiast była drugą z bliźniaczek i była tak traktowana jak opowiadały przypowieści. Babka na każdym kroku traktowała ją jako wcielone zło i nie szczędziła jej "przypadkowych" cierpień. Podobnie służba, jedni uciekali na jej widok a inni kreślili znak krzyża. Tylko rodzice i najukochańsza siostra traktowali ją tak jak powinno się traktować członka rodziny. Dzieciństwo Linei nie było zatem usłane różami ale gdy obie dorosły, nadszedł czas by mogła się wykazać i udowodnić że jest tyle samo warta co jej siostra. Beatrix wyrosła na bardzo delikatną i wrażliwą istotę, ale niestety jako najstarsza ma obowiązek wyjść za mąż za znienawidzonego wroga, który podbił ich posiadłość. Siostra oczywiście bez zastanowienia postanawia ratować Beatrix i zamiast nie staje na ślubnym kobiercu. Tak oto Linea wychodzi za mąż i zgodnie z prawem jej mąż jest oficjalnie mężem jej siostry bliźniaczki. W całą intrygę jest oczywiście wtajemniczona babka ale nawet to ani na chwilę nie skłania jej do zmiany zdania na temat drugiej wnuczki. Spisek ten ma oczywiście też drugie dno bardziej istotne dla babki, otóż ratowanie majątku i całej posiadłości. Wszystko zaczyna się układać po stronie rodziny pokonanych a podrobiona żona tak bardzo się stara, ze nikt nawet nie podejrzewa oszustwa. Problem niestety pojawia się bardzo szybko, gdy Linea odkrywa, że zakochała się w swoim mężu, który oczywiście i oficjalnie jest mężem jej ukochanej siostry. Musi wybierać pomiędzy miłością, lojalnością oraz przyglądać się jak jej bliscy cierpią i odchodzą. Przyznaję, że powieść naprawdę mnie wciągnęła a jej klasyfikacja co do rodzaju literatury już na samym początku zdradza zakończenie. Jest to bowiem romans historyczny i jak każda książka tego typu jest skazana na happy and. Mimo wszystko wartka akcja i niespodziewane jej zwroty sprawiają, że czytać się te powieść z przyjemnością i zaciekawieniem. Ponad miłość pojawia się jakby z boku i nie przyćmiewa swym blaskiem wszystkich innych przygód, intryg, namiętności i niestety śmierci i żalu. Każdy kto sięga po literaturę tego typu raczej wie czego się spodziewać, zatem nie ma sensu rozpisywać się nad wyższością powieści tak zwanych z wyższej półki nad klasycznymi romansami. Każda ma przecież inne zadanie i z automatu o każdej wymaga się czego innego. Zatem jeśli macie ochotę na bardzo (bardzo) namiętny romans na tle życia i walki średniowiecznej szlachty to zapraszam. Polecam i obiecuję że wartka akcja wciągnie was ze zdziwieniem. Pozdrawiam serdecznie Zaczytana JOana Pozdrawiam Zaczytana Joana http://epilog-zaczytana-joana.blogspot.com/2017/05/siostry-rexanne-becnel.html

Przeczytałam ze względu na sprzeczne opinie,chciałam sprawdzić kto ma rację.Ale każdy ma swoją. Nie zgodzę się, że ta książka jest lekka i przyjemnie czyta się przez jeden wieczór. Czytając nie miałam takiej cierpliwości, jaką wykazał Julian wobec swojej żony. Mieszane emocje,nie polecam .

Zaczęło się całkiem obiecująco, ale z czasem moje zainteresowanie losami bohaterów i samą historią zaczęło słabnąć. Połowa książki to docinki głównych bohaterów i wzajemne podchody, druga połowa to drama z więzieniem i oskarżeniem o zabójstwo. O ile na początku cięte dialogi Elizabeth i Luciena mnie bawiły, szybko zaczęłam odczuwać przesyt spowodowany wszechobecnym humorem. Później z kolei zrobiło się zbyt łzawo i dramatycznie. Bohaterowie nie wzbudzili u mnie jakiejś większej sympatii. W ogóle mam wrażenie, że jest to dość uwspółcześniony romans historyczny, jak dla mnie brak tu regencyjnego klimatu.

Trudno dokonać jednoznaczej oceny. Czyta się szybko, początek historii bardzo oryginalny, wciągający, po jakimś czasie robi się nudnawo, a pod koniec irytująco. Książka wydaje się zupełnie niespójna, bohaterom całkowicie zmienia się charakter, a im dalej tym więcej absurdalnych zbiegów okoliczności.

Regan to dobra i bystra dziewczyna. Przychodzi na świat jako druga z bliźniaczek pewnego szkockiego rodu. Początek jej historii jest okrutny i w pewien sposób tragiczny. Nie wie jednak jeszcze, że los ma szykuje dla niej inne przeznaczenie ... Na książkę trafiłam przypadkiem, dzięki pewnej facebook'owej grupie. Historia przepełniona emocjami, jedna akcja goni drugą, przerywnikiem są opisy jednak nie dosyć długie a wystarczające żeby żeby wprowadzić czytelnika w sytuację :) Sceny miłosne są bardzo namiętne i w dobrym guście. Na minus wiek bohaterki i jej partnerów- to znaczy różnica wieku- jednak w tamtych czasach takie niestety były realia. I jeszcze jedno -bohaterka darzyła swoimi uczuciami kilku mężczyzn co prawda był ten jeden jedyny, a ona została ,,przeszkolona" w pewnych celach. Ale aspekt miłości cielesnej przebijał się ponad taką miłość duchową.- zabrakło mi małej iskierki. Podsumowując: Książka jest niezwykle wciągająca, dzięki ,,orientalnej" nutce - poznajemy świat Islamu, a akcja toczy się w pięknej hiszpańskiej Kordobie. Czułam się jakbym czytała ,,Baśnie tysiąca i jednej nocy"

Książka, którą czyta się szybko i lekko, jest to historia przy której pośmiejemy się, odpoczniemy, zrelaksujemy, zapomnimy o trudach dnia, przy której poznamy ociupinkę historii wywłaszczania szkockich górali, którzy szykują się do powstania. Historia miłości i małżeństwa per procura młodziutkiej Anne, filigranowej osóbki, ale jakże twardej i wielkiej duchem. Dziewczyna, która pomimo swojego delikatnego wyglądu, potrafiła zaprowadzić porządek w wielkim zamku i z tymi postawnymi, silnymi mężczyznami. Małżeństwo per procura, obcy nieznany kraj, wielki i zimny zamek, nieprzychylny i ekscentryczny mąż lord Aidanem Tiebauldem, nieznane życie w klanie, to wszystko zupełnie jej nie zraziło – została i świetnie wręcz oskarowo sobie z tym wszystkimi nowościami poradziła. ,,Zamek’’ na spokojnie przeczytałam przez dwa wieczory, ale nie żałuje uwierzcie mi była to świetna odskocznia od mojej ciężkiej pracy w dużej firmie ,,korpo''. Dla zmęczonych i zmaltretowanych trudami dnia codziennego Polecam Gorąco.

Jedna z moich ulubionych książek. Cudowne polaczenie romansu wspolczesnego z historycznym i z czyms paranormalnym. Wszystko dzieje się tak jak w pięknym śnie. Czytalam ja kilka razy i za kazdym kolejnym czułam "to cos". Lekka, wciągająca lektura. Zapewniam ze przeczytacie w jeden wieczór.

Jeszcze Walia czy juz Anglia? Rosecliffe jest zamkiem, a nawet miasteczkiem, na walijskiej ziemi, jednak z angielskim lordem na czele i żona Walijka. Dzięki ich wzajemnej miłości na ich ziemii jest pokój. Niestety nie wszyscy to dostrzegają. Walijscy buntownicy nienadzwidza Anglikow dla samej zasady. Ich przywodca Rhys szczególnie. To jemu jestem z nich zabił ojca... Natomiast Jasper FitzHugh, brat lorda, ach Jasper! Nie ma kobiety która odmówiła by jego prośbie. Przystojny, silny, a o jego zdolnościach lozkowych szepcza kobiety w obu przylegających wioskach. Pozostaje Rhonwen i to ona jest tu pewnie główną bohaterką. Postawiona między lojalnościa do swoich walijskich rodaków, a miłością do Anglika. Jak rozwiązać ten spór jeśli nie ucieczka ? Dlaczego jedna strona musi prawie umrzeć aby bohaterowie zrozumieli że się kochają? Najbardziej ciekawa i intrygująca w mojej ocenie postacią jest jednak bard, Newlin. Jest tam gdzie go potrzebują, mówi zagadkami, jak prorok, przemieszcza się z miejsca w miejsce szybciej niż pociąg pospieszny. Jak on to robi?

Diana w głębokiej żałobie i dawno niezaspokojony Marcus spotykają się na jedną noc. Los spłatał im figla i ona zaszła w ciążę, a następnie przeprowadziła się do małego miasteczka, gdzie się okazuje, że mieszka on. Podoba mi się postać Diany, jest silna, niezależna i bardzo dumna. Jest gotowa wychować swoje dziecko samodzielnie i sama kupiła dom i zarządza remontem. Marcus to taki pizduś trochę. Los zmusił go, by zajmował się farmą, nie ma żadnej partnerki i desperacko próbuje uwieść Dianę, mimo tego, że ta nie chce mieć z nim nic wspólnego. I właśnie Marcus i ta jego natarczywość jest powodem, dla którego ta książka nie podoba mi się tak, jak podobałaby mi się bez niego. Nachodzi ją, nie daje jej spokoju. "- [...] Czy naprawdę myślisz, że tego właśnie chciałby twój mąż? Czy był tego rodzaju mężczyzną, który chciałby, abyś przez resztę życia żyła jak zakonnica? - Skąd pewność, że mam zamiar tak żyć? - odparowała ostro Diana. - Jesteś taki pewny siebie, co? Uważasz, że jeśli ty chcesz mnie, to ja muszę także mieć ochotę na ciebie. - Bo mnie chcesz. - Nie." Mało tego, był natarczywy do takiego stopnia, że Diana się go bała i popłakała. "Diana miała wrażenie, Że jeżeli się ruszy, Marcus skoczy na nią jak dzikie zwierzę. Po raz pierwszy, odkąd go poznała, bała się go. Posunęła się za daleko. W obawie, aby się nie zdradzić, powiedziała za dużo. Odwróciła od niego głowę, nie będąc w stanie się odezwać, drżąca ze strachu i ze zdenerwowania. Samotna łza potoczyła się jej po policzku." Są też momenty, gdy zachowuje się jak dziecko, na przykład upiera się, że Diana jest w ciąży z nim (nie mając na to żadnego dowodu), a nawet twierdzi, że zmarły mąż Diany (który nie istnieje, ale on tego nie wiedział) jej nie dawał przyjemności (również bez żadnych dowodów na to). Masakra, duży dzieciak. Końcówka dłuży się. Dla postaci Diany niech ma te 6,5/10

Pogodny i lekki romans historyczny, z komediowymi akcentami. Zamożny hrabia, zarazem atrakcyjny rozpustnik i nieliczący się z nikim arogant chce pozbyć się obowiązku opieki nad swą dorastającą kuzynką, wydając ją szybko i korzystnie za mąż. Zatrudnia guwernantkę, żeby ta przygotowała dziewczę do debiutu w towarzystwie. Guwernantka jako elokwentna i nieustępliwa osóbka często sprzecza się i droczy z pracodawcą. Swoje trzy grosze dorzuca wiecznie narzekająca i męcząca ciotka hrabiego, owdowiała matka młodej kuzynki. Książka relaksująca, bez dłużyzn, sporo zabawnych dialogów, chociaż w końcówce niektóre postaci stają się mniej interesujące (nawet trochę irytujące).

Nużące, irytujące i nie warte czytania. Książka napisana ogólnie bardzo dobrze, lekko się czyta. Niestety bohaterowie pozostawiają wiele do życzenia. Jak już pisały wcześniej czytelniczki - ona ciągle na "nie", aż można zasnąć z nudów a zęby zgrzytają z irytacji. On - wielki wojownik, a ciągle jest czuły i cieplutki jak grzane mleko. Nie polecam, żałuję, że po nią sięgnęłam.

Georgianę i Tristana łączy przeszłość, która ich podzieliła. On ją uwiódł, ona nie mogła mu tego wybaczyć. W efekcie podzieliła ich wzajemna niechęć. Teraz jednak Georgiana postanawia odpłacić mu za jego zachowanie - pokazać, jak nie należy traktować kobiet. Czy jej się uda?

Dobra książka, ale nie rewelacyjna. Czytałam o wiele lepsze pozycje. Według mnie minusem jest główna bohaterka, naprawdę mnie denerwowało jej zachowanie i to jej ciągłe mówienie o swym pochodzeniu, które tak naprawdę jej przeszkadzało najbardziej. Ach można by wiele pisać. Jednak polecam, głównie ze względu na autorkę, którą bardzo lubię i mogę wiele wybaczyć ;)

Wyczaiłam ja ostatnio na jakieś grupie czytelniczej. Byłam ciekawa tej książki, bo jak się okazało jesteśmy w tym samym wieku. W sensie książka i ja. Opis niezły, kojarzyło mi się z takim Harlequinem- które swoją drogę od czasu do czasu lubię czytać. Niestety jakoś nieszczególnie zapadnie mi ta książka w pamięci. Z jednej strony chciałam być wyrozumiała za głównej bohaterki, ale ostatecznie, niestety mnie bardziej irytowała niż zyskała moją sympatię. Główny bohater przypominał mi chłopów z Tindera ze statusem: Jeszcze nie wiem. Chociaż Catherine wydawała się naprawdę dobrą mamą i też szczęśliwą to jedna rzecz mnie odpaliła- no ale to już uwaga do autorki. Wydaje mi się, ze 30 lat chyba dużo się zmieniło jeśli chodzi o zwracanie się do dzieci w stylu jak możesz płakać skoro babcia tak ładnie to dla ciebie przygotowała?... No nie tak się do dzieci mówić nie powinno...