Miłość z odzysku

Urocza, chwytająca za serce, pełna humoru i super się czyta po prostu płynie się z fabułąz podziwia widoki, towarzyszy bohaterom. Książka daje dużo fajnych wskazówek i wspierających życiowych lekcji. Otula ciepłem i dobrym słowem. Jest też nutka tajemnicy i zagadki. Wszystko to sprawia, że cudownie spędzałam czas i na pewno sięgnę po kolejne książki Doroty Mili 😊😊🌞🩷

Piękny pomysł na fabułę. Płomienny romans, długie i szczęśliwe życie dwojga zakochanych i ich dzieci. Na początku trochę przemocy domowej, znudzenie małżeństwem, na końcu intratny biznes, który okazał się dopiero odkrytą pasją głównej bohaterki. No mogłoby być tak fajnie... Tyle, że ta przemoc to taka spłycona, oprawca nagle rozpływa się we mgle, nie zostaje pociągnięty do odpowiedzialności i słuch wszelki po nim ginie. A mogłoby być tak fajnie, gdyby autorka pociągnęła ten wątek.... W ogóle tych epizodycznych tematów, które mogłyby wnieść wiele do treści, było dużo: Alzeimer, znęcanie się nad zwierzętami, samotne macierzyństwo/tacierzyństwo, zdrada, choroba kardio, by na koniec zafundować kolejną piekną opowiastkę z Krywego. Niestety, niektóre to zaledwie wzmianki, a główną oś utworu stanowi romans jakich wiele. Powieść pisana pod konkretnego czytelnika. Mało wymagającego, oczekującego powieści lekkiej, łatwej i przyjemnej. Ja raczej szukam mocniejszych bodźców.

Joanna Kruszewska "Czas leczy rany" wydawnictwo Filia .... Przy porannej krzątaninie nie dali po sobie poznać,że wczoraj padła jakaś uszczypliwość,że drobna złośliwość mogła komuś sprawić przykrość.Dawid,złapawszy kęs kanapki,pobiegł na balkon wypatrywać babci,Lena sprzątała niespiesznie po śniadaniu,stawiając przed mężem kubek z kawą,jedną ręką ogarniała bałagan,drugą coś sprawdzała w telefonie. .... Helena mieszka z rodziną na podlasiu.Uwielbia swoją prace w cukierni bo to Ona odmieniła to miejsce.W ostatnich tygodniach nie może normalnie porozmawiać z mężem,pomimo wielu prób. Rodzice Heleny tworzą bardzo udany związek tak przynajmniej wszystkim się wydaje i na to wygląda.Kiedy pojawia się Małgorzata rodzinna sielanka zmienia się w wiele goryczy.Gośka próbuje zabrać Lenie wszystko to czego Ona nie miała w życiu,zaczyna od poznania jej męża.Kiedy dowiaduje się kto jest jej ojcem,postanawia go odnaleźć. Leszek dowiaduje się o swojej domniemanej córce i jest szczery ze swoją żoną i wyznaje jej całą prawdę. Czy Leszej pogodzi się z żoną? Co planuje Małgorzata? Moja ocena 3/5 Książkę czytałam jak na mnie dość długo,nie było dla mnie żadnego zaskoczenia.Po przeczytaniu zadałam sobie tylko jedno pytanie czy wybaczyłabym zdradę?I powiem Wam że nie. Miłego czytania osobom które poznają ten tytuł.

Lekturka lekka, miła i bardzo przyjemna. Perypetie zawodowe, rodzinne i miłosne Alicji i Piotra. Poznali się dzięki Terpentynie, rudej suczce w typie szpica. I to chyba bardziej ona jest główną bohaterką tej książki. Polecam na odmóżdżenie 👍 bo książka napisana jest z dużą dawką humoru.

🥼 RECENZJA 👨‍🦽‍➡️ 🧑‍⚕️ "Szpital na peryferiach" Malwina Ferenz 💎 Czasem w wyniku przytłoczenia codziennymi obowiązkami lub innymi problemami zabierającymi nam sen z powiek potrzebujemy odcięcia się od melancholii naszego życia i wtedy z pomocą mogą nam przyjść lekkie, przyjemne książki, koniecznie doprawione solidną dawką niebanalnego humoru. 😂 Do takiego właśnie rodzaju lektur mogę zaliczyć widniejącą na zdjęciu pozycję. Ach, co to była za świetna komedia! Zapewniam Was, że choć z początku miałam względem niej sceptyczne podejście, szybko zmieniłam zdanie, odpuszczając czujność i z niecierpliwością zagłębiałam się w meandry roztaczanej przez autorkę przezabawnej historii przypadków pozornie nie znających się bohaterów. 🙈 Książka ta jest tak łatwa w odbiorze, że nawet nie wiem kiedy minął mi czas na czytaniu, a pochłonęłam ją w zaledwie jeden dzień. Przez tę opowieść płynie się, jakby tak naprawdę oglądało się komedię ze zwrotami akcji niczym w "Jasiu Fasoli", co chwilę łapiąc się za głowę i zadając sobie pytanie w stylu: "Jakim cudem tak się to potoczyło?" 😅 Autorka opowiada nam historię zaledwie kilku dni, w którym łączą się losy; pary narzeczonych udających się na majówkowy urlop, miliardera w niepasującym jego statusowi aucie i policjanta w pogoni za dwójką złodziei na hulajnogach. Bardzo specyficzne połączenie, nieprawdaż? 🤷‍♂️ Otóż ta szóstka bohaterów, trafiając na ten sam oddział szpitalny, zostaje dosłownie wyśmiana przez los, gdy do tego towarzystwa dołącza wybitnie inteligenty, jak na swój wiek, ośmiolatek. Otóż tak - komedia dopiero wtedy się rozkręca na dobre, a autorka roztacza przed nami cały wachlarz zaplanowanych posunięć i prześmiesznych zdarzeń! 🤭 Oprócz oczywistych wątków, dochodzi do tego parę pobocznych historii, które urzekają lub wprawiają w kolejną salwę śmiechu, jednak nawet w takiej pozornie niewymagającej lekturze, autorka zdołała zawrzeć tzw. plot-twist, zmieniający nasze zdanie o niektórych bohaterach. 🤯 Osobiście od początku coś mi w pewnej osobie nie pasowało, jednak nie wiedziałam co, a ostatecznie dowiedziałam się o sekrecie tej postaci w momencie, gdy już byłam całkowicie pochłonięta przez tą książkę. Idealne trzymanie w napięciu tylko dodawało motywacji do przerzucania kolejnych kartek tego tomiszcza! 📖 Dawno się tak otwarcie i bez ogródek nie śmiałam podczas lektury! Tak więc gwarantuję Wam, że jeśli sięgniecie po tę książkę, musicie liczyć się z niekontrolowanymi wybuchami śmiechu! Zapewniam, że warto! 🤩 #szpitalnaperyferiach #malwinaferenz #komedia #coślekkiego #polecajka #szpital #lekarz #złodzieje #policjant #dzieciak #narzeczeni #ksiądz #miliarder #recenzja #zmniejszamstoshańby #czytam #kochamczytać #lubięczytać #czytanie #książki #bookstagram #readthis #goodvibe #wartoczytac #polecam #ksiazkitopanaceum #smiechtozdrowie #dawkahumoru #śmieszne #napoprawehumoru

Pozycja godna polecenia. Ma wszystko co uwielbiam: tajemnica morderstwa sprzed lat i szalona miłość głównej bohateri przeplatana dobrym humorem... i to wszystko dzieje się w Dziwnówku. Lekko się czyta, pieknie opisane plaża i smakołyki z restauracji "Kotwica" w której kucharz Marcin przyrządza same smakołuki. Wiktoria Popławska - własciciella restauracji z trudną przeszłością i przystojny policjant Gajda, który zadaje wiele pytań to duet wręcz idealny - dokładnie jak w powiedzeniu "kto się czubi ten się lubi" Bardzo Polecam

Akcja dzieje się w tytułowym pensjonacie, prowadzonym przez panią Wiesię. Wiesia to lekarz dusz, do jej pensjonatu przyjeżdżają ludzie ze swoim złanym sercem. Jest to ciepła opowieść dająca nadzieję, że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście. W pensjonacie szuka ukojenia Matylda, która chce. się uwolnić od męża tyrana. Opisana jest też trauma, jaką cały czas przeżywa syn Wiesi, Artur. Czy ci dwoje postanowią razem iść przez życie? W tej części nie ma na to odpowiedzi. Czekam więc na dalszą część.

Motyw ucieczki od przytłaczającej polskiej codzienności prosto w objęcia słonecznej Italii stał się już niemal osobnym gatunkiem literackim. Monika B. Janowska w swojej powieści „Selfie z Toskanią” bierze ten popularny schemat na warsztat, dodając mu jednak sporo autorskiego humoru i dystansu. Moja ocena to solidne 7/10 – to idealna lektura typu „guilty pleasure”, która bawi, odpręża i pozwala na chwilę mentalnego urlopu, nawet jeśli nie oferuje przełomowych odkryć egzystencjalnych. Fabuła: Z deszczu pod toskańską rynnę Główna bohaterka, zmęczona życiowymi zawirowaniami i szarością polskiej rzeczywistości, decyduje się na radykalny krok – wyjazd do Włoch. Toskania jawi się jej jako kraina z pocztówki: cyprysy, wino i wieczne słońce. Rzeczywistość okazuje się jednak nieco bardziej skomplikowana (i zabawna), niż sugerowałyby to idealne zdjęcia na Instagramie. Janowska świetnie ogrywa zderzenie wyobrażeń z realiami życia w regionie, gdzie czas płynie wolniej, ale biurokracja i lokalne układy potrafią być równie irytujące, co w kraju nad Wisłą. Mocną stroną powieści jest jej lekkość i bezpretensjonalność. Autorka ma doskonałe ucho do dialogów i potrafi w komiczny sposób opisać sytuacje, w których każda z nas mogłaby się znaleźć. To nie jest książka o wielkiej traumie, lecz o szukaniu radości w małych rzeczach i o odwadze, by zacząć od nowa, nawet jeśli początki bywają niezdarne. Zamiast budować gęsty nastrój, autorka stawia na jasną paletę barw i dynamizm. Napięcie w powieści wynika głównie z komizmu sytuacyjnego oraz zderzenia kultur. Janowska unika zbędnego patosu, zastępując go ironią i trafnymi spostrzeżeniami na temat współczesnego stylu życia, zdominowanego przez potrzebę dokumentowania każdej chwili (tytułowe „selfie”). Toskania w jej wydaniu jest żywa, głośna i pachnąca bazylią, a nie tylko sielankowym tłem dla romansu. Najważniejsze wnioski i rady płynące z tej lektury to: Problemy podróżują razem z nami: Janowska przypomina, że zmiana szerokości geograficznej nie rozwiązuje wewnętrznych dylematów, choć słońce zdecydowanie pomaga w ich przepracowaniu. Dystans to podstawa: Najważniejszą radą dla czytelnika jest umiejętność śmiania się z własnych potknięć. Bohaterka uczy nas, że perfekcja jest nudna, a najciekawsze historie rodzą się z chaosu. Odwaga ma różne oblicza: Czasem największym aktem heroizmu jest po prostu spakowanie walizki i pozwolenie sobie na błąd. Książka otrzymuje taką notę za świetny warsztat komediowy i umiejętność poprawienia humoru czytelnikowi. Janowska pisze sprawnie, z polotem i dużą dawką empatii dla swojej bohaterki. Brakujące trzy punkty wynikają z pewnej przewidywalności fabularnej – to pozycja, która trzyma się sprawdzonych torów literatury obyczajowej, nie próbując ich przeskoczyć. Momentami opisy włoskich uroków mogą wydawać się nieco zbyt katalogowe, ale w ramach tej konwencji jest to w pełni zrozumiałe. „Selfie z Toskanią” to literacki odpowiednik prosecco – musujące, lekkie i niezwykle przyjemne w odbiorze. Monika B. Janowska stworzyła idealny antydepresant na polską jesień, przypominając, że czasem warto zaryzykować wszystko dla jednego pięknego widoku i kieliszka dobrego wina.

Tę pozycję poleciła mi mama, nie miałam względem niej wielkich oczekiwań i myślę, że dzięki temu mogłam w pełni docenić jej piękno. Pozycja ta jest napisana w sposób jasny i zrozumiały, nie ma ona ciężkiego języka, jednak pomimo to należy szukać a dokładniej mówiąc należy zastanowić się nad jej przesłaniem. Książka ta pokazuje siłę kobiet, którą każda może w sobie odszukać, ale też uczy że czasem zamiast zemsty warto usiąść, porozmawiać, bo prawda może okazać się całkiem inna. „Schronisko niechcianych żon” to książka, która oprócz siły kobiet, pokazuje też ich omylność i to, że czasem rozwiązaniem wszystkich problemów może być rozmowa, a przy tym należy mieć kogoś na kim będzie można polegać. Myślę, że warto zapoznać się z tą pozycją, ale należy pamiętać by podejść do niej bez większych i głębszych oczekiwań, po prostu przychodzi czas na to by otworzyć się na jej piękno i przesłanie.

"Czasami jedna chwila zmienia całe życie na zawsze." "Pomiędzy życiem a śmiercią istnieje granica cienka niczym kartka papieru. -I dlatego tak ważne jest, by cieszyć się z każdego dnia [...]" Trzy osoby, jedno tragiczne wydarzenie, które połączy losy trójki bohaterów. Jedna chwila, która może zmienić wszystko, odmienić nasze życie… na zawsze. Bardzo poruszająca historia. Wzrusza ale też zmusza do przemyśleń. Piękny przekaz – mimo tragedii - może być jeszcze dobrze. Ważni są ludzie, nie dobra materialne. "Daj nam jeszcze szansę" jest drugim tomem cyklu serii "Dobre chwile", moim zdaniem jeszcze lepszy od poprzedniego. Przeczytałam jednym tchem. Nie ukrywam że długo zwlekałam z przeczytaniem tej książki, ponieważ przy lekturze pierwszej części zalewałam się łzami. Teraz żałuję że przeczytałam dopiero teraz. Obiecuje przeczytać kolejny tom od razu po premierze. Bo będzie kolejna część, prawda, Pani Sylwio? Mam nadzieję że tak. Uwielbiam twórczość Pani Sylwii. Nie tylko dlatego że pisze z mojego rodzinnego Szczecina 😉 Cudownie się czyta sceny z miejsc za którymi tęsknię.

Powieść Anity Scharmach „Mam na imię Ania” to poruszająca, intymna i momentami bolesna historia, która udowadnia, że za fasadą zwyczajnego życia często kryją się dramaty, o których świat woli milczeć. To literatura z nurtu domestic noir wymieszana z dramatem obyczajowym, w której autorka bierze na warsztat temat traumy, przemocy i powolnego procesu odzyskiwania własnej tożsamości. Główną bohaterką jest Anna – kobieta, którą poznajemy w momencie absolutnego kryzysu. Jej dotychczasowe życie w Niemczech, u boku męża, który miał być gwarantem bezpieczeństwa, okazało się złotą klatką, a z czasem – prawdziwym piekłem. Anna pada ofiarą przemocy domowej, która nie zawsze objawia się sińcami na ciele, ale przede wszystkim systematycznym niszczeniem poczucia własnej wartości i psychicznym zniewoleniem. Zdesperowana kobieta podejmuje radykalną decyzję o ucieczce. Wraca do Polski, do rodzinnego miasteczka na Pomorzu, mając nadzieję, że powrót do korzeni pomoże jej złożyć roztrzaskane życie w całość. Fabuła koncentruje się na jej zmaganiach z przeszłością, lękiem przed odnalezieniem przez męża oraz próbami nawiązania nowych, zdrowych relacji. Na drodze Ani staje Adam – mężczyzna, który również dźwiga swój bagaż doświadczeń. Ich spotkanie staje się katalizatorem zmian, jednak droga do spokoju jest wybrukowana bolesnymi wspomnieniami i koniecznością skonfrontowania się z własnymi demonami. Anita Scharmach stworzyła opowieść, która wciąga czytelnika od pierwszych stron, nie dzięki gwałtownym zwrotom akcji, ale dzięki niesamowitemu ładunkowi emocjonalnemu. „Mam na imię Ania” to przede wszystkim wiarygodne studium psychologiczne ofiary, która uczy się na nowo wypowiadać swoje imię z dumą, a nie ze strachem. Autorka unika taniej sensacji. Choć temat przemocy jest brutalny, Scharmach skupia się na tym, co dzieje się „po”. Najciekawszym elementem książki jest opis procesu wychodzenia z traumy – to nie jest prosta linia w górę, lecz droga pełna upadków, ataków paniki i paraliżującego wstydu. Czytelnik współodczuwa z Anią każdy moment zawahania, co jest zasługą bardzo empatycznego i plastycznego stylu pisania autorki. Ważnym aspektem powieści jest ukazanie reakcji otoczenia na powrót „marnotrawnej” bohaterki. Scharmach celnie punktuje mentalność małych społeczności, gdzie plotka bywa groźniejsza od prawdy, ale też pokazuje siłę bezinteresownej pomocy. Postać Adama została nakreślona z dużą subtelnością – nie jest on typowym „rycerzem na białym koniu”, lecz człowiekiem z krwi i kości, który daje Ani to, czego potrzebuje najbardziej: czas i przestrzeń. Reasumując, „Mam na imię Ania” to książka o wielkiej sile rażenia. Choć momentami bywa przygnębiająca, ostatecznie niesie ze sobą ogromną dawkę nadziei. To lektura dla każdej kobiety, która kiedykolwiek poczuła się niewidzialna we własnym życiu, oraz dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć mechanizmy przemocy domowej. Scharmach przypomina, że ucieczka to nie tchórzostwo, lecz pierwszy, najtrudniejszy krok ku wolności. To solidny kawałek literatury kobiecej, który zostaje w sercu na długo po zamknięciu okładki.

Historia kradzieży zabytkowych rzeźb z wrocławskich kościołów przedstawiona w zabawny sposób. Śledztwo prowadzone przez policję oraz zatrudnionego przez kurię prywatnego detektywa i jego 13. letniego bratanka doprowadza do wielu humorystycznych sytuacji. Zwiedzamy wrocławskie kościoły... i nie tylko:) , przenosimy się do zamku Książ w czasie II wojny św. gdzie pojawiają się postaci księżnej Daisy i Hansa Franka. Lekka historia, którą się czyta szybko i z przyjemnością. Wątek romansowy niejednokrotnie śmieszny. Czy zakończenie akcji pod kryptonimem "Karmazynowa pantera" was zaskoczy ? Czytałam wiele książek wojennych , wszystkie mi się podobały Malwiny Ferenz, ale ta jest inna-romans, tajemnica, historia. Niestety minusy też są ...dużo literówek, ale :) na miłość boską, one się przecież każdemu wydawcy zdarzają :):):)

Ze zbiorami opowiadań zawsze bywa różnie. Skusiłam się na antologię tekstów autorek, które w większości znam. Nie zawiodła mnie oczywiście Natasza Socha, która wykreowała dosyć ciekawą fabułę, a do tego roztaczała bardzo plastyczne opisy Toskanii. Liliana Fabisińska stworzyła opowiadanie ze zwrotem akcji, osadzone na pięknej Krecie, której klimat udało jej się oddać. Niestety, dwa opowiadania (Majcher i Szarańskiej) miały podobną tematykę, chociaż pewnie nie był to efekt zamierzony - małżeństwa udają się w podróż, by sprawdzić, czy uda im się naprawić relacje (w jednym z tekstów jest to ich pomysł, a w drugim podstęp i akcja trochę się różni, ale da się odczuć podobne emocje). Opowiadanie Majcher uważam za ciekawsze, tekst Szarańskiej jakoś mnie nudził i męczył. Opowiadanie Świętek z akcją w Wenecji i próbą odzyskania narzeczonej było niestety nudne, rozwiązanie sytuacji nadeszło szybko, a dalej nastąpiły opisy zdarzeń, które niczego nie wniosły. Magdalena Wala zastosowała stary, znany schemat - dwoje obcych ludzi przez pomyłkę dostaje pokój ze wspólnym łóżkiem, co prowadzi do romansu - czyta się dosyć przyjemnie, ale bez większego wow.

Wydawało mi się, że dopiero co przeczytałam wspomnienia Cecylii Kukuczki, a to już prawie rok minął. Jej wspomnienia to zapadły mi w pamięć, bo za czasów mojej pierwszej młodości w PRL szalała 'kukuczkomania". Większość ludzi śledziła skąpe doniesienia w DT na temat sukcesów naszych himalaistów. Książka Agnieszki Lis jest literacką fikcją opartą na kanwie prawdziwych wydarzeń. Autorka nie skupia sie na postaci "wielkiego" Jerzego. Operuje formą, która ostatnio jest dość popularna, mianowicie pamiętników, a właściwie listów, które nigdy nie miały być wysłane, a nie zdążyły zostać przeczytane. Mamy zatem najważniejsze momenty, w których żona himalaisty zostaje sama, wspierana przez rodziców i wywodzącą się ze starej nomenklatury przyjaciółkę. Mamy opis przygotowań do kolejnych wypraw, które wymagały mistrzostwa w najpowszechniejszym sporcie PRL- załatwianiu. Mamy opis budzących rozbawienie na Zachodzie, chałupniczo wykonanych i przystosowanych elementów wyposażenia wspinaczkowego i dla kontranstu dobra luksusowe- cenniejsze niż złoto artykuły higieniczne czy pieluchy jednorazowe przywiezione zza żelaznej kurtyny. Przyjaciółka głównej bohaterki też jest samotną żoną, potem matką, która jednak nie oczekuje wiecznie na męża w rejsie. Żona himalaisty za to odlicza nerwowo, jeszcze tylko pięć wypraw, jeszcze cztery, byle tylko wytrwać do zdobycia korony Ziemi, i już. Bo wtedy dzieci będą mieć ojca, bo mąż będzie w domu, który łaskawie ofiarowała mu przewodnia siła narodu, choć popierał "garstkę ekstremistów", bo wreszcie będą dwie pensje do utrzymywania rodziny, a nie wieczna zależność od pomocy rodziców. Doskonały, przenikający do kości obraz miłości na tle parszywych czasów. A on zorganizował kolejną wyprawę, bo kiedy pytano "Po co sie chodzi w góry?"- odpwiedź była jedna- "Bo są"

To jedna z tych książek, które czyta się po prostu bardzo dobrze – lekko w formie, ale wcale nie lekko w treści. Historia zaczyna się od straty. Ada traci kogoś, kogo kochała, i razem z nim traci też wiarę w to, że jeszcze kiedykolwiek mogłaby być naprawdę szczęśliwa. Ma córkę, wspierającą rodzinę, jakoś układa sobie codzienność… ale emocjonalnie jest w miejscu, w którym serce raczej się chroni, niż żyje. Kolejne lato przynosi zmiany. W jej życiu pojawiają się dwaj mężczyźni – jeden z przeszłości, drugi zupełnie nowy – i razem z nimi wracają wspomnienia, wątpliwości, lęk przed kolejną stratą, ale też coś, co dawno było uśpione: potrzeba bliskości, ciepła, bycia z kimś naprawdę. To książka bardzo życiowa. O żałobie, o próbie poukładania się po czymś, co rozsypało wszystko. O tym, że czasem chcemy iść dalej, ale jednocześnie strasznie boimy się zrobić ten krok. Dużo tu emocji, takich zwyczajnych, ludzkich – nieprzerysowanych, niecukierkowych. Są momenty ciepłe, są smutniejsze, są takie, w których człowiek po prostu rozumie bohaterkę. Czytało mi się ją naprawdę przyjemnie, od początku do końca. To nie jest historia na raz i do zapomnienia, tylko taka, która zostawia po sobie dobre myśli. O tym, że życie pisze najlepsze scenariusze. Że potrafi bardzo zaboleć, ale też potrafi zaskoczyć czymś dobrym dokładnie wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewamy. I że po najgorszej burzy naprawdę może wyjść słońce. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć – szczególnie jeśli lubi się powieści obyczajowe, które są ciepłe, ale nie naiwne.

Mów do mnie szeptem, tak do mnie mów, tak chyba w jakimś wierszu było napisane. Edyta i Jacek to para która spotyka się przypadkiem, on chce ją nosić na rękach, ona nie jest mu przychylna. Ale życie rozpościera własne ścieżki które się między nimi splatają. Ona pisarka lat 50, dzieci odchowane, zaraz będzie babcią, on z kolei 33 letni facet, pracuje na kutrze, jest sam i potrafi szukać pięknych bursztynów. Ponieważ będzie ciąg dalszy historii dlatego mam nadzieję że im się powiedzie bo kto powiedział że nie mogą być razem? Fajnie spędzony czas, polecam.

Plotka jest potężną bronią. Rodzicielstwo jest czasami pokonywaniem najgłębszych rozpadlin, z których warto wyjść tylko po to, by zobaczyć promień światła. Przecież nie można całe życie uprawiać marketingu. Trochę prawdy też czasem się przyda. Są ludzie, którzy swoją konstrukcją psychiczną, tak kruchą i delikatną, ożywiają naszą codzienność, jednak cena, którą płacą, jest dla nas niewyobrażalna. Kalorie to takie wredne robaki, które codziennie w nocy zszywają twoje ubrania. Największą wartością jest oryginalność. Istota rzeczy kryje się w jej indywidualnym rozumieniu, nie w postrzeganiu ogólnym. Życie nie jest łatwe, wymaga ostrożności i uważnego zbadania okoliczności. Czasem nasze oczekiwania są najgorszą karą, jaką sami sobie zadajemy. Póżniejszy zawód jest wyrokiem, na który sami się skazaliśmy. Chodzi o to, żeby robić, co nam w duszy gra, a nie to, czego oczekują inni. Strach nie jest namiastką miłości, może jednak stanowić jej zamiennik.

Każda kobieta jest inna, tak samo bohaterki książki, choć mają ze sobą wiele wspólnego. Książka napisana lekkim językiem, mimo że porusza trudną tematykę o zawiłościach ludzkich losów i zaskakującym nie rzadko życiu. Generalnie podobała mi się i nie pojmuję skąd tyle negatywnych opinii, bo książka skłania do refleksji. Jedyny minus,bto wielowątkowość, przez którą można się pogubić, bo perspektywa różnych bohaterów jest w moim odczuciu na plus, ponieważ pozwala spojrzeć na sprawę ooczami drugiej strony. Polecam.

Najważniejsza rzecz, którą chce napisać na sam początek to to, że nic nigdy nie jest takie, jakie się wydaje z zewnątrz lub jakie widzimy na pierwszy rzut oka. Każdy ma swoją tajemnice, ukryte problemy i cierpienie które nosi, a które niekoniecznie wszystkim pokazujemy. Ta książka jest idealnym przykładem właśnie takiego ocenienia osób i późniejszego pokazania jak naprawdę wyglądają. Otworzyło mi to oczy i zmusiło do refleksji. Książka miła, przyjemna, ciekawa, pokazująca wzruszające i osobiste historię bohaterów i to, że literatura zmienia człowieka i łączy. Ekscytujące było dla mnie to jak obcy sobie ludzie cały czas jakoś się mijali w książce, żyjąc po prostu swoimi codziennymi sprawami, jak nieświadomie i przypadkowo są ze sobą powiązani i jak po nitce do kłębka do siebie dochodzą i odkrywają - najciekawsza i najpiękniejsza część książki moim zdaniem. „Zwyczajne cuda” porusza nasze przyziemne problemy, zamartwianie się brakiem miłości i zbiegi okoliczności. Bardzo mi się podobała ta książka i teraz przed świętami zdecydowanie Wam ją polecam ❄️❤️ Miałam z jakiegoś powodu większe oczekiwania co do tej książki i że będzie większe "BUM" magii i miłości, jest to tylko i wyłącznie moje prywatne odczucie i myślę, że w każdym razie zatopicie się w tej lekturze ❤️

"Krokodyl w doniczce" to książka o tym,żeżycie może nas zaskoczyć. 70 letnia Aldona , 0 letni Paweł - pisarz oraz 20-kilkuletnia Kaja , która wprowadza się do bloku na to samo piętro które zameszkują Aldona i Paweł. Aldonie dokuczają niekontrolowane napady gniewu. Paweł w swoim przekonaniu uważa,że jest marnym piasarzem, a Kaja chce niezależności finsowej gdyż praca w biurze ją niesatysfakcjonuje. Dxiwne sploty wydarzeń w ich życiu powodują ,że każdy się zmienia i to na lepsze. Kaja proponuje Pawłowi prowadzenie bloga na FB oraz asystowaniew promowaniu książek. Po długiej niechęci Paweł się godzii uzyskuje w Wydawnictwie umowę o prcę dla dziewczyny. Kaja jest zachwycona. Pomaga również Aldonie podczas choroby( zapalenie płuc), właściwie ratuje życie straszej Pani. Jest ich dobrym duchem. A ludzie są sobie nawzajem potrzebni :) Akcja dzieje się w piękneh nadmorskiej scenerii co jest dla mnie dodatkowym plusem. Polecam.