Milion ostryg na szczycie góry

No niestety nie podzielam aż takich zachwytów jakie tu czytam nad tą książką... Zamysł książki jest oczywiście bardzo dobry - jako historia radzenia sobie ze stratą ale niestety dla mnie to zabrakło tu czegoś... Jakiegoś takiego dobitnego wątku przewodniego. Bo tak, to niby wiemy oczywiście o co chodzi, niby przeczytaliśmy historię, ale ani mnie jakoś nie ujęła ani nie było czegoś, co by tak naprawdę tą historię prowadziło od początku do końca. Nawet przeczytałem książkę dzisiaj raz jeszcze, by dokładnie ocenić i teraz mogę powiedzieć co mi tu nie pasuje: za dużo drobnych elementów (dziecko się pogubi), brak jednego najważniejszego. No bo są jakieś trzy siostry - Zorze, rodzi się dziewczynka, lubi tkać i tka sobie, jest braciszek, a potem jeszcze jabłko w zaczarowanym ogrodzie z czarownikiem, który potrafił zmieniać postać, dzieci słyszały się na odległość, dziewczynka choruje, braciszek wyrusza w podróż by ją uratować - to już jest ile? co najmniej 8 elementów, z których każdy mógłby być samodzielnym pomysłem na baśń... albo przynajmniej dobitnym punktem przewodnik ale nie, tu jest wszystko razem liźnięte. Mnie to nie przekonuje, to dlatego gdy ją pierwszy raz przeczytałem, to nie wiedziałem nawet co ja przeczytałem, nie przykuło to uwagi, za dużo drobiazgów rozpraszających, dopiero za drugim razem bardziej się skupiłem na drugiej części... I ta druga część - próby, które musi przeżyć chłopiec są właściwie bardzo dobre! Mocny przekaz - jako składowe żałoby, to jest dobrze napisane. Tylko niepotrzebnie przekombinowane wszystko poza nimi ;) Reasumując: książka niesie coś wartościowego... ale dlaczego, och dlaczego, wszystko poza tym nie zostało uproszczone ;) Czytana po raz 1: 23.12.2025, po raz 2: 14.01.2026) 3/5 [6/10]

Co mają wspólnego kury i równość? Zdecydowanie bardzo dużo. Autor książki wręcz idealnie dobrał bohaterów do pokazania młodszym czytelnikom czym jest równość. Jestem pod ogromnym wrażeniem zarówno tekstu, jak i świetnie pasujących tutaj ilustracji. Jeśli jesteście ciekawi, co wydarzyło się w kurniku, zapraszamy. Kury szykują się na trzy tygodnie nieco nudnej, ale zdecydowanie bardzo ważnej pracy. Oto zaczyna się Wielkie Wysiadywanie. Kury znalazły sposób, by umilić sobie ten czas, dbając jednocześnie o swoją kondycję. Grają, szydełkują, czytają książki, chodzą na pilates, a i zastępstwo dla swoich jajek potrafią znaleźć. Wszyscy są zadowoleni... no, prawie wszyscy. Trzem kogutom bardzo się to nie podoba. Przecież kury mają wysiadywać jajka. Filip, Marcel i Maniek ustalają harmonogram wysiadywania, jedzenia i picia. Kury bardzo szybko znajdują sposób na obejście zasad przedstawionych przez koguty. Wkrótce okazuje się, że w powstałym zamieszaniu wszystkie jajka się pomieszały. Ta niezwykle zabawna i ciekawa historia wprowadza najmłodszych do świata równości oraz szanowania wyborów i decyzji innych osób. W niewielkiej ilości tekstu autor zawarł to, co najważniejsze, by dzieci zrozumiały czym jest niesprawiedliwość i że współdziałanie oraz różność przynoszą zdecydowanie więcej korzyści. Nie mogę też przejść obojętnie obok ilustracji, które wręcz wypełniają karty książki. A musicie wiedzieć, że jej format jest naprawdę duży. Ilustracje mogą tutaj pełnić dodatkowe funkcje - świetnie sprawdzą się jako wyszukiwanka, a także będą pomocne w nauce liczenia. My już wiemy, że na pewno sięgniemy po drugą książkę z tej serii.

Niezwykła książka. Dzięki niej możemy zobaczyć przez magiczne soczewki, ciekawe życie dinozaurów oraz zobaczyć jakie rośliny i inne stworzenia wówczas chodziły po świecie. Niesamowita podróż, która prowadzi nas po dawnych dziejach ziemii. Podglądanie dawnego świata jest fascynujące i magiczne i zajmuje wiele godzin. Jesteśmy ogromnymi fanami tej serii. Serdecznie polecamy.

Niezwykle ciekawa i nietypowa książka, która w zabawny, a zarazem rzetelny sposób opowiada o tym, jak zmieniały się nawyki higieniczne ludzi na przestrzeni wieków. Autor w lekki, czasem humorystyczny sposób przybliża fakty, które z jednej strony mogą szokować, a z drugiej – bawią i uczą. To świetna lektura dla osób ciekawych historii codzienności, które chcą poszerzyć swoją wiedzę w nieoczywisty sposób. Czyta się ją szybko i z dużym zainteresowaniem – zaskakuje niemal na każdej stronie.

Fajna :) Tyle jest książek o dzieciach pasjonujących się śpiewem, malarstwem czy sportem. Ale o tych, których pasją jest matematyka - jest już zdecydowanie mniej. Ta historia świetnie pokazuje, jak matematyka otacza nas ze wszystkich stron. I choćby się miało złe skojarzenia z tym przedmiotem z czasów szkolnych, to trzeba przyznać, że to rzeczywiście fascynująca dziedzina nauki.

10/10 Dlaczego zacząłem dosyć krótką książkę o świętach Bożego Narodzenia początkiem grudnia a skończyłem ją początkiem lutego? Bo żal było ją kończyć! :) Ta książka jest po prostu doskonała dla każdego fana świąt. Można z niej dowiedzieć się mnóstwa ciekawych rzeczy, związanych właśnie z tym cudownym czasem. Wszystko okraszone jest lekkością, dobrym humorem i pięknymi obrazkami. I uwaga: wydawać by się mogło, że to książka tylko dla dzieci. Nic bardziej mylnego! To książka dla wszystkich a czytanie jej to prawdziwa przyjemność. Serdecznie polecam!

Książka jest gruba, duża i ciężka, ma grube kartki, duże litery... i niewiele treści. Jak na swój format, zadziwiająco mało treści (nie tylko ja to zauważyłem) i szczerze mówiąc irytuje mnie to BARDZO i nic tu nie pomoże twarda oprawa i ładne rysunki (one są naprawdę ładne ale niewiele to zmienia). To takie: "zróbmy dwa razy ładniej, weźmy trzy razy więcej" - a takiego czegoś nie popieram. Nie mówiąc już o tym, że nie da się jej czytać na leżąco - jest za ciężka. To wszystko (i to co zaraz napiszę) sprawia, że zupełnie nie jest warta swojej ceny okładkowej - no przykro mi. A jako używana, też nie jest warta cen jakie osiąga. Dobra już, to nie jest najważniejsze (ale mnie irytuje). Zwłaszcza, że treść... też mnie jakoś nie porwała. Dosłownie żadna baśń mnie nie poruszyła (no może ostatnia: "Wiadomość od zająca", i może jeszcze "To, co nieuniknione"), nie zapadła w pamięć (pomijając tą, która przypomina "Kumę Śmierć" braci Grimm, ale tą znam od dziecka i owszem, to jest moja ulubiona baśń braci Grimm). Te baśnie mogłyby być w o czymkolwiek, niewiele by to zmieniło... No może jestem trochę zbyt krytyczny ale po tomiku baśni o śmierci, które miały niby pomóc nam się z nią oswoić, spodziewałem się jednak chyba jakichś głębokich przesłań, a tak naprawdę poza pojedynczymi (jak w tych wyżej wymienionych baśniach), to nie za bardzo tu jakieś są... To po prostu zbiór baśni związanych ze śmiercią. Równie dobrze można by napisać zbiór baśni związanych z roślinami albo z podróżami albo z czymkolwiek innym. Być może moje oczekiwania były zbyt wysokie. To wszystko nie znaczy jednak, że lektura nie dała mi przyjemności - to są baśnie, baśnie zawsze dobrze się czyta ;) Więc mimo wszystko to była przyjemna lektura i jeśli ktoś ma okazje i lubi baśnie - zapraszam. Ale jeśli ktoś nie ma okazji, to nie warto wydawać na nią 30-40zł (o cenie okładkowej nawet nie wspomnę), no chyba że jest się aż tak wielkim fanem baśni ;) "Bez względu na to, jak straszna jest śmierć, życie toczy się dalej. Nieustannie budujemy domy, nasi bracia nieprzerwanie przekazują swe dziedzictwo. Ale jeszcze nigdy nie istniała na ziemi twarz, która bez końca może patrzeć prosto w Słońce." (str.206 - "Gilgamesz z Uruk szuka nieśmiertelności") '"Póki żyję, nie zamierzam umierać." - zasłyszane od staruszka w barze.' (str. 197) (czytana: 1-21.01.2024) 4-/5 [6/10]

O twórczości Katherine Applegate słyszałam już jakiś czas temu, jednak do tej pory nie miałam okazji sięgnąć po którąś z jej powieści. Teraz przyszła pora, by to zmienić, a mój wybór padł na Preskota, który tęsknym wzrokiem spoglądał już z półki w moją stronę. Czy ta historia okazała się dobra i godna polecenia? O tym w recenzji poniżej. Pewnego dnia w życiu Jacksona pojawił się on – Preskot. Trochę kot, trochę tygrys, trochę łasuch na fioletowe żelki. Kłopot w tym, że jest niewidzialny. Zjawia się w życiu chłopca akurat w momencie, kiedy w jego rodzinie pojawiają się poważne problemy — kłótnie rodziców szeptem, rosnące stosy rachunków na stole i wiecznie pusta lodówka nie są zapowiedzią pozytywnych zmian. Czy sytuacja Jacksona i jego rodziny ulegnie zmianie? Czy Preskot będzie miał na to realny wpływ? Pierwsze strony powieści wywołały we mnie różne emocje. Z jednej strony miałam świadomość tego, że jest to pozycja kierowana bardziej do młodszych odbiorców, ale z drugiej sam główny bohater wydał mi się aż za bardzo dojrzały, jak na swój wiek, przez co jego postać odrobinę kłóciła się w mojej głowie z myślą, że to historia opowiedziana oczami jeszcze dziecka. Mimo tego jednak nie uważam, że jest to słaba książka, a wręcz przeciwnie. Główny bohater został wykreowany bardzo ciekawie. Jackson to chłopiec, który bardzo poważnie podchodzi do otaczającego go świata — w jego pojmowaniu rzeczywistości nie ma miejsca na niewyjaśnione zagadki, a nauka jest kluczem do wszystkiego. Chłopiec nie do końca potrafi wyjaśnić sobie, dlaczego tak często spotyka Preskota i dlaczego postać ta zachowuje się tak, a nie inaczej. Czytanie o tym, jak postrzega swoich rodziców, ich decyzje czy też w jak racjonalny sposób podchodzi do życia, było naprawdę interesujące. Tytułowy Preskot to z pewnością równie ciekawa postać. Nie wiem, skąd u autorki pomysł na stworzenie takiego bohatera, ale jestem nim zachwycona. Przyznaję się bez bicia, że obecność zwierzaka skutecznie przyciągała moją uwagę i co więcej, wzbudzała coś na podobieństwo współczucia — podświadomie, nawet nie znając jeszcze dalszego ciągu tej historii, przeczuwałam już, co jego obecność może zwiastować. Pióro Katherine Applegate uważam za bardzo dobre. Choć historia kierowana jest do tych młodszych czytelników, to autorka za pomocą swoich umiejętności sprawiła, że i starsi poczują się usatysfakcjonowani lekturą tej pozycji. Bohaterowie są bardzo ciekawi, a sama historia... okrutnie poruszająca i na swój sposób trudna. Autorka ukazuje tutaj trudy życia dalekiego od wygodnego – tutaj bohaterowie muszą mierzyć się z problemami finansowymi, brakiem własnego kąta czy po prostu brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych ludzkich potrzeb. Preskot to z pewnością książka, która trafia wysoko w moim zestawieniu powieści dla młodych czytelników. To taki tytuł, którego lektura pozostawia w czytelniku pewnego rodzaju pustkę i sprawia, że chce się zrobić coś, cokolwiek, byleby pomóc głównym bohaterom. Jeżeli lubicie poruszające historie o mocy dziecięcej wyobraźni i poszukiwaniu nadziei, to ta z pewnością trafi w Wasz gust.

Już sama nazwa książki mówi Wam zapewne, że będziemy się przyglądać zakazanym miejscom na świecie. To nie niespodzianka, prawda? Ale uwierzcie, że forma w jakiej przedstawiono te miejsca jest fenomenalna. Wyruszamy na podróż... Latającym dywanem. Tak! Czytacie dobrze! Myślę, że wprowadzenie tego fantastycznego elementu w pozycji dla dzieci było mistrzowskim ruchem. Dzieci uwielbiają bajki i nie każdy z młodych książkożerców ma ochotę na jakieś dydaktyczne pozycje, które mogą się kojarzyć ze szkołą. Dzięki temu magicznemu elementowi książka wydaje się spójna, a podróż jeszcze ciekawsza. Odwiedzamy 19 miejsc zlokalizowanych w różnych zakątkach naszego globu. Najpierw mamy krótki opis dotyczący danego miejsca, następne dwie strony przedstawiają najważniejsze ciekawostki dotyczące danego miejsca. Jak się domyślacie każde z tych miejsc charakteryzuje się zupełnie czymś innym 🙂

Świetna opowieść, która traktuje o bliskości, o zaufaniu, o tęsknocie, o wielu innych wielkich rzeczach, które nie pojawiają się tu z nazwy, jednak są obecne na kartach tej historii. Rzecz napisana bardzo lekkim, ale i pełnym w znaczenia językiem. Bardzo przypadła mi do gustu. Rysunki także są całkiem niezłe.

Choć jest to literatura dziecięca, mająca na celu przybliżenie sylwetki zwierząt w różnych kulturach i wierzeniach, jest ona też w stanie trafić do dorosłego odbiorcy. Sympatyczne ilustracje, spostrzegawcze zwroty autorki, mimo niewielkiego pisemnego obszaru czynią ów lekturę niezwykle interesującą. Jako animistka jestem poruszona wstępem, a każdemu kto zastanawia się, czy sięgnąć po ten zbiór, zachęcam do spróbowania.

"Najlepsze historie powstają z połączenia przygód i nauki." Powyższy cytat pochodzi z książki "Skunks i Borsuk" autorstwa Amy Timberlake z ilustracjami Jona Klassena, w której jest trochę przygód, trochę nauki i sporo absurdu. Przygody nie zapierają tchu, nie są niebezpieczne, dzieją się w jednym domu i jego okolicy. Nauka nie jest nudnym wykładem, a dotyczy mineralogii oraz... kur. Tak, tak, kur ;-) Samotnik, mruk borsuk z energetycznym, towarzyskim skunksem, a na dodatek jeszcze kury! Tak, kury! ;-) Czyż to nie absurdalne połączenie? To współczesna opowieść ubrana w baśniowe szaty, ze zwierzęcymi bohaterami o ludzkich cechach. Opowieść o kompromisie i zmianach. O wyjściu ze strefy komfortu, o patrzeniu poza własny nos ;-) Czy cichy, spokojny, uporządkowany borsuk dogada się z hałaśliwym, bałaganiarskim skunksem? Czy też wyrzuci tego współlokatora? Ale skunks tak świetnie gotuje! Polecam tę lekturę (nie tylko dzieciom) :-) A sama pędzę po drugi tom tej historii :-) https://bajdocja.blogspot.com/2022/06/skunks-i-borsuk.html

Cudowna książeczka! Tak, smutna. I nie, nie uważam, żeby smutne książeczki były niewskazane dla dzieci. Nie takie jak ta. Wręcz przeciwnie, w zalewie tylko wesołych, tylko optymistycznych, czy tylko z happy endem, jest potrzebna jak ziarnko pieprzu w dobrej potrawie. Poza tym jest naprawdę piękna. Od zawsze podziwiam autorów, którzy potrafią wlać w tak niewielki tekst tak wiele treści i uczuć. Do tego przepiękne ilustracje Wąsowicza… niesamowita harmonia! Jak dla mnie – 10 na 10!

Brzydkie kaczątko bez smutnych momentów! Nie wiem jak Wy, ale ja bardzo lubię opowieść o brzydkim kaczątku. Za przekaz. Dlatego książka "Nie całkiem narwal" też mi się spodobała (choć przyznaję, wybrałam ją tylko ze względu na tytuł 😃). Jest sobie jednorożec Nori, który żyje wśród narwali. Widzi, że lekko odstaje ale się tym nie przejmuje. Jednak pewnego razu trafia do stada jednorożców... 🦄 Co wybierze Nori? Czy będzie żył wśród wodnych przyjaciół z dzieciństwa? Czy przystanie do swojego gatunku? I czy w ogóle... musi wybierać? Ta zmiana podejścia do problemu przynależności mnie oczarowała. Zresztą, czy nie lepiej tłumaczyć dzieciom w ten sposób życia? Zamiast uczyć zamykania się w bańkach własnego gatunku/państwa/religii/itp. - pokazać że najważniejsze jest to gdzie jemu jest najlepiej. I że nie musi to być tylko jedno miejsce 💛 Mała książeczka z wielkim przesłaniem. I cudownie rozegraną końcową ilustracją (narwale i jednorożce + siatkówka plażowa 😃) Polecam!

Jak w atrakcyjny dla dziecka sposób poruszyć temat cierpliwości, czekania? Przeczytać mu książkę o śwince Malince i słoniu Leonie. "Czekanie jest takie trudne!" - ten tytuł mówi sam za siebie. Na przykładzie Leona widzimy, że czekanie na coś może być naprawdę trudne, męczące. Może nas smucić czy złościć. Są jednak rzeczy, na które warto jest poczekać. I z pomocą tej książki można to dziecku wytłumaczyć.

Kocham książki, więc chcę jak najwięcej treści i z tym się wiąże mój problem z tymi osławionymi picturebookami. Nie potrafię wyzbyć się poczucia, że jest tam mało treści, co jest irracjonalne, bo to książka obrazkowa dla dzieci. Zawsze zachwycają mnie piękne ilustracje ale po przeczytaniu ostatniego zdania, mam taki czytelniczy niedosyt. Tutaj było podobnie. Obrazki przepiękne, cudowne, magiczne, zwłaszcza ten gdy Złodziej Opowieści w końcu odkrył ile magii skrywają w sobie książki. Treść, owszem była i mam wrażenie, że nawet trochę więcej niż w poprzednich książkach tego typu w naszej biblioteczce, historia sama w sobie też sensowna, pomysłowa. Sam fakt, że to książka o książkach to już dla mnie wiele znaczy, bo uwielbiam taka literaturę. Ale przeczytałam ostatnie zdanie i byłam trochę zaskoczona, że skończyła się tak nagle. Chyba liczyłam na coś jeszcze. Aczkolwiek poza tą jedną rzeczą, nie mam do czego się przyczepić i nie mogę jej źle ocenić. Bo książka naprawdę jest urocza. Uczy dzieci, że czasem warto zmierzyć się ze swoimi strachami, że warto zaryzykować i stać się odważny, że zaprzyjaźnić można się tak naprawdę z każdym, trzeba tylko chcieć. A także co ważne, że czasem ktoś nie wie, że robi źle, dopóki mu tego nie uświadomimy, więc warto rozmawiać. No i sedno książki - czytanie to niesamowita magia, która łączy nas ludzi z naszymi stworami. ☺️ Moja córeczka najbardziej była zachwycona tym, jak Oliwka zaprzyjaźniła się ze stworem, który kradł książki. ♥️ Więc oceniam 10/10 bo Tata i Córka zachwyceni, no i mama w sumie też. ♥️

„WIELKA PANDA I MAŁY SMOK” – JAMES NORBURY „Wielka Panda i Mały Smok to książka, którą czytałam dwa lata temu, ale przy okazji świątecznej cudownej atmosfery i noworocznych postanowień wpadła po raz kolejny w moje ręce i przekartkowałam sobie jej strony. Zachwyt, zachwyt i jeszcze raz zachwyt! Prosty przekaz malowniczy, tak cudowny, że serce drży każdą nutą nad mądrością słów spisanych przez Jamesa Norbury’ego. Autor James Norbury cały czas zachwyca się życiem i dzieli się z nami czytelnikami zdobytą wiedzą w trudnym okresie swojego życia. Wówczas natknął się w antykwariacie na książkę o buddyzmie, zachwycił się tym, o czym opowiadała. Dzięki niej zaczął zgłębiać zagadnienia duchowości i medytacji. A im więcej się dowiadywał tym bardziej zdawał sobie sprawę, że nie musi poddawać się nękającym go myślom, że może wszystko co najgorsze przetrwać i przezwyciężyć. Odkrył to, co pozwoliło mu się poczuć szczęśliwym i nie zostawił tego tylko dla siebie. Zapragnął z całego serca podzielić się tym z innymi, stąd ta książka w moich rękach i być może w waszych. Serdecznie ją polecam. To magiczna piękna chwila. Strony z cudownymi ilustracjami, ot taka Panda i Mały Smok wędrują i rozmawiają, są w podróży przez świat, a może przez życie, analizują filozofują udzielają cennych wskazówek, na szczęście na miłość… Dają sporą dawkę inspiracji i wiele bogatych treści choćby takich, że nie tyle ważny jest cel podróży, lecz droga. A jeśli droga to oczywiście w dobrym towarzystwie. Nie ważne dokąd idę, najważniejsze to z kim. Kto jest u mojego boku, że wspólnie razem pokonujemy przeciwności, wspólnie doświadczamy, wspieramy się, trwamy i jesteśmy. Jedną z głównych wartości tej książki, to oprócz bogatej treści są oczywiście niesamowite ilustracje wykonane przez samego autora, to ogromny talent, świetna kreska, prostota kolorów, a mimo to robi niebanalne wrażenie. Wydobywa esencję, smakuje jak dobra herbata, o której tak często rozmawiają Panda z Małym Smokiem. Te ilustracje pomogły wielu ludziom na całym świecie przetrwać ciężki czas w życiu. W każdą ilustrację James Norbury włożył całe swoje serce, dlatego tak bardzo przemawiają do tylu osób. Przekazał dobroć dzięki tez zdobytemu doświadczeniu, kiedy pomagał osobom samotnym, trwającym w leku i depresji. Zszokowało go ogromne ludzkie cierpienie, chciał coś zmienić. Chciał stworzyć lokalną grupę wsparcia, ale zamiast tego zaczął malować i pisać przekazując mądre idee w najprostszy możliwy sposób. Udało się, jest sukces! Książka inspiruje, bohaterowie niczym Mały Książę snują opowieści, podróżują i mimo zgubionej drogi, odkrywają jej piękno. Często rzeczy niezaplanowane potrafią nas zachwycić, oczarować i przemienić. Dostrzegają wspaniałości, których zazwyczaj nikt nie zauważa. Tak często przechodzimy obojętnie wokół czegoś lub kogoś nie zdając sobie sprawy ileż może być szczęścia w niedostrzeżonym momencie życia. Pozostawię kilka cytatów, niech Was zachwycą i zachęca do sięgnięcia po tę wspaniałą książkę. - „Niektórzy ludzie są jak świece. Spalają się, żeby przynieść światło innym”. - „Mały Smoku, czy słyszysz wiatr, który szumi w gałęziach drzew? To natura mówi nam, żebyśmy zatrzymali się na chwilę, oddychali i po prostu byli”. - „Czasem myślę, że nie jestem wystarczająco dobry - zwierzył się Mały Smok. Drzewo wiśni nie porównuje się z innymi drzewami - odrzekła Wielka Panda. Po prostu rozkwita”. - „Wszystkie rzeczy przemijają, mój mały. To właśnie czyni je tak cennymi”. - „- Liście umierają - zauważył Mały Smok. - Nie smuć się z tego powodu - odparła Wielka Panda. – Jesienią natura pokazuje nam, jak piękne może być przemijanie”. - „Jedną z najważniejszych rzeczy, jakie można zrobić dla drugiej osoby, to słuchać jej z uwagą”. - „Kiedy zapalasz latarnię dla kogoś innego, tak naprawdę oświetlasz własną ścieżkę”. Życzę samych przyjemności z czytania, wyruszcie w drogę z Wielką Pandą i Małym Smokiem. Miłej lektury 😊

Nowe spojrzenie na znane motywy baśniowe ... a jednak chyba bardziej baśnie dla dorosłych niż dla młodszych odbiorców (*jeśli oczywiste owi dorośli lubią konwencję baśni). Na pewno bardzo ładnie wydana i starannie zilustrowana, a więc bardzo przyjemna w lekturze pod względem formy;)

Bardzo oryginalna i bogata w znaczenia książka. Określenie z okładki, że jest to baśń filozoficzna jest bardzo trafne. Mimo niełatwego słownictwa i pojęć dzieci (6 i 8 lat) słuchały z zainteresowaniem A dla dorosłego, - który odczytuje filozoficzne koncepty karmicznego połączenia z przodkami i wspomnień, które mają żywą moc łączenia ludzi - jest to bardzo kreatywna podróż w inne wymiary człowieczeństwa. Należy też wspomnieć, że autor bardzo umiejętnie- obok głównego wątku Tildy i kurzołka -łączy kilka historii i rozwiązania kilku ludzkich nieświadomych siebie cierpień.

Książka na pozór religijna, trochę świąteczna, przy tym bardzo humorystyczna dla dzieci i dorosłych. Twarda okładka. Wyrazista czcionka. Śmieszne kolorowe rysuneczki. Opowieść sprowadza się do wydarzeń religijnych prawdziwych , jakie miały miejsce ponad 2000 lat temu a mianowicie do narodzin Chrystusa. Ale to tylko ten jeden akcent. Nic nie jest nazwane po imieniu , nawet występujący król Herod. Jest to książka drogi , ale nie ludzi tylko puszczonych samopas owiec. Przenosimy się niby do tamtych czasów, ale jesteśmy we współczesnych. Właściwie to dokładnie nie jesteśmy w żadnym czasie bo są one akurat poplątane do granic możliwości. Głównymi bohaterkami jest stado owiec sztuk 7. Każda ma swoje imię: z przedziałkiem na boku, wiecznie zakatarzona, z aparatem nazębnym, ze złamaną nogą w gipsie, w czapce, z opaską na oku, ostatnia. Są same bez opieki , pasterze zniknęli bez śladu. Postanawiają szukać swoich opiekunów, którzy tylko plecaki po sobie zostawili na łące. Przy okazji wędrówki napotykają na różne zwierzaki , jak woła, osła, wielbłądy, którzy przekazują im informacje o wiekopomnym wydarzeniu, które jest tu potraktowane z przymrużeniem oka. Jest gwiazda betlejemska na niebie , która prowadzi do stajenki, w której urodziło się dziecię/ płeć nieznana/, które ma uratować świat. Ciało niebieskie a tu nawet wpadające w czerwień widziane przez różne osobniki jako kometa, jako zastęp aniołów oraz UFO. Tu każda odpowiedź jest dobra. To nie jest żaden paszkwil na religię, nie obraża niczyich uczuć religijnych. To Betlejem z punktu widzenia owiec. Dużo tu absurdów, komicznych sytuacji. Pomieszania z poplątaniem. Nie ma komórek, telewizji ,a jest aparat na zęby. Owce dziwią się ,że jak może dzieciątko rodzić się w żłobie, skoro można było wcześniej zarezerwować miejsce w hotelu. Tego typu przekręty. Książkę może przeczytać każdy i stary i młody , katolik , ateista i każdy jeszcze innej wiary. Myślę, że wszystkim i tak się spodoba. Dzieci małe nie zrozumieją treści. Dla nich będzie tylko Boże Narodzenie i owce idące do stajenki. Ale nie brońmy im tego, czytajmy. Książka jest krytyką na komercjalizację świąt, każdy dorosły to zauważy. Uważam , że bardzo udana pozycja. Coś zupełnie innego, co można czytać i przez cały rok , a nie koniecznie przed gwiazdką. Polecam! Będzie dużo śmiechu i zabawy, porównywanie koordynacji możliwości czasowych z występującymi wydarzeniami. Wybierzecie sobie owcę, którą najbardziej lubicie. My pokochaliśmy prawie jednomyślnie tę w czapce.