Miłek z Czarnego Lasu

Ukochana z dzieciństwa. Przezabawny zbiór historyjek o Heli - naprawdę genialny. Uwielbiałam tę książkę w pierwszych klasach szkoły podstawowej. Rozwalił mnie rozdział, w którym Hela odwiedza mamę w pracy... Naprawdę warto przeczytać i trochę się pośmiać:)

Rodzina Ciumków to: mama, tata, siedmioletni Grześ oraz pięcioletnia Kaśka. Na początku myślałam, że książka będzie hmm...ciut zrzędliwa. Najpierw niezadowoleni rodzice, bo zamiast wyprawić Kaśce piąte urodziny w sali zabaw, to zaprosili dzieci do siebie. "Na szczęście" jeden chłopiec miał ospę, więc nie mógł przyjść, rodzice stwierdzili "przynajmniej tyle" ???? Potem niezadowolone dzieci, bo większość nie lubiła galaretki, która była na torcie, a jeśli któreś ją tolerowało, to nie ten smak. Potem marudzenie przy prezentach. No ileż można?:)) bynajmniej ja na takich ostentacyjnie, głośno marudnych urodzinach nie byłam:)) Później już odetchnęłam z ulgą, gdyż akcja powieści rozwija się w przyjemniejszych tonach. Ciumkowie niewątpliwie są zabawną rodziną, niejednego mogą porządnie rozbawić. Chociażby sytuacja, w której tata tłumaczy zaciekawionej córce, jak sadzi się kwiaty. Takiego obrotu sprawy ani ja, ani córka nie spodziewałyśmy się :)) Książka ujmująca, warto skusić się też na kolejne części. My mamy taki zamiar. Jedynie czego mogę się doczepić to drażniąca polszczyzna. "Ileśmy przejechali?" - nie słyszałam, żeby któryś siedmiolatek zadawał pytanie w tak dziwnej formie. Dalej: "Jeszcze pożałujecie żeście...." I nie chodzi o poprawność, chociaż nawet językoznawcy krytykują praktykowanie takiej wymowy, ale o to, że ta forma jest iście irytująca! Ja córce zamieniałam i czytałam w sposób normalniejszy, aby nie podłapała języka, który brzmi fatalnie, i którym po prostu się nie posługujemy. Ot, mała uwaga ;-)

Poczciwy duszek Maciek, trochę Casper, mierzy się z problemami całek kamienicy. Jest trochę lokalnego folkloru w postaci przepychanek sąsiedzkich, niemało absurdu i bardzo, bardzo, bardzo wiele mrówek. Maciek to taka fujara trochę, więc pomimo swoich stu lat nawala się jak meserszmit syropkiem na kaszel no i to mi się akurat nie podoba w książce dla dzieci. Reszta jest szalona i nieprawdopodobna, ale nie jest niepoprawna.

Po tylu zachwytach i rekomendacjach - wypożyczyliśmy. Historia smoka, który wylazł z kanalizacji i zamieszkał w rodzinie Fisiów ubawiła mnie mocno. Pompon to taki współczesny, spolszczony Alf, nawet niewielki koci wątek ma podobne ujęcie. Dzieci poczekają nieco na lekturę, bo nie wydają mi się grupą docelową. Całość raczej dla ukształtowanego odbiorcy. Moja nadwrażliwość wyłapała niepotrzebny w książce dla dzieci produkt placement (może i zabawne, że dinosmoczyca nazywa się Pepsikola, ale czy potrzebne?) i poczuła się zraniona twierdzeniem dziewczynki o bracie, że nie znajdzie jej żelków, choćby zdechł. Dziewczynka kłamie, bo musi, razem z bratem kłamią, bo muszą, dopiero gdzieś później jest zdanie, że marnie się czuje z tym kłamaniem, ale musi. Ciekawe. No i czy jedną z najczęściej opisywanych cech smoka musi być odbijanie się po jedzeniu (określane wprost jako bekanie)? Czy jego jedzenie musi być obrzydliwe? Czy jedną z ilustracji musi być piesek robiący kupę? Nie wiem, w jakim celu autorka wprowadza do książki dla dzieci zajawkę komiksu o Barbarelli - toć współczesne dziecko sobie "wygugla" i... I po co? Wiadomo wszak, że co się zobaczy, to już się nie "odpaczy". Na plus: baaaardzo świetne ilustracje (poza tą z pieskiem), za nie - zwyczajowo - dodatkowa gwiazdka.

Prześliczna książeczka dla dzieci młodszych i starszych, dorosłych też ucieszy. Standardowy rozmiar, twarda oprawa, czarno-białe ilustracje. Dużo elementów fantastycznych wbudowanych w realistyczną treść. Bardzo zgrabnie przeprowadzone. Jest to polska Mary Poppins. Na razie pierwsza część. Agata jest nową nianią pięciorga rodzeństwa: Matyldy, Piotrusia, Nieznośnych Trojaczków. Rodzice dzieci musieli wyjechać do Papui-Nowej Gwinei, aby badać zwyczaje tamtejszych plemion. Na gwałt szukali opiekunki do dzieci na czas wyjazdu. Nie było to takie proste, gdyż wesoła gromadka wyraźnie protestowała przeciw oddelegowaniu rodziców i nie dopuszczała żadnej wychowawczyni do siebie. Dzieciaki tak potrafiły dawać się we znaki , że kolejne kandydatki uciekały , gdzie pieprz rośnie. Nagle Agata , dziewczyna z rudym warkoczem , która pojawiła się nie wiadomo skąd na swojej złotej damce - rowerze okazała się zupełnie inna niż poprzednie . Z początku niechęć dzieci przeobraziła się w szacunek i bezwarunkowe oddanie. Agata stała się ich powierniczką sekretów, wspierająca je na każdym kroku. Była niezwykła i wiele potrafiła. Znała wschodnie sztuki walki, umiała przemieszczać się w wymiar równoległy świata. Wprowadziła rodzeństwo w inne kręgi życia - magii, fantastyki, wyobraźni i wielkich marzeń. Dom rodzinny odkrył przy niej swoje niezwykłe tajemnice. Już nic nie było takie samo. Jeżeli chcecie poznać te sympatyczne dzieciaki i ich cudowną, empatyczną, niezwykłą nianię, odbyć podróż do równoległego świata maleńkiej postaci zwanej Manu, zapraszam do lektury. Bardzo wciągająca nawet dla dorosłych. Piękna i ciepła. Zatoniecie w lekturze, w świecie fantazji i czasu zadumania, zmian pogodowych za oknem, przy wtórze fruwających złotych liści jesiennych w Waszych ogrodach. Agata poprowadzi do krainy dobrego nastroju ze słońcem włącznie.

Świetna książka! Wysłuchaliśmy fragmentu w sieci i potem musieliśmy kupić własny egzemplarz - z odzysku - nie było sposobu, żeby się uwolnić od tej historii. Co się może stać, kiedy dwoje przedszkolaków pozostawi się pod opieką nastolatków - na dłużej? Literacka jazda po bandzie + super poczucie humoru.

Wraz z moim Pięciolatkiem świetnie bawiliśmy się czytając o przygodach Dużego oraz jego trzech kotów: Zofii, Gienia i Hermana. Te gadające, psocące i niezwykle cwane sierściuchy dostarczają czytającym masę śmiechu, ciepłych emocji, a przy ostatniej historii to i wzruszenia. Polecamy Czytelnikom i Wielbicielom Kotów w każdym wieku!

Ciepła, zabawna, pełna optymizmu książka dla 9-10-latek. Hela z pewnością zaciekawi je swoją normalnością. Dobrze, że są książki, w których opisane jest to, co zwykłe i codzienne: normalne, zdrowe relacje z rodzicami, grupa przyjaciółek, które bardzo się różnią, ale szanują swoją odmienność, pasje i twórcze spędzanie wolnego czasu. Z czystym sumieniem można polecić początkującym miłośniczkom obyczajówek! ;)

Sympatyczna książka od której mój małoletni słuchacz nie chciał się oderwać. Nieustanne były negocjacje o kolejny rozdział. Temat przyjazny dziecku, bo o dwóch dziewczynkach, które znalazły sposób na zarobienie pieniędzy a jednocześnie na posiadanie choćby namiastki psa. Co robiły? Otóż wyprowadzały psy innych ludzi, za niewielką opłatą. Jak im szło dowiecie się z powieści. Oczywiście nie obyło się bez przygód. Polecam.

Bardzo ciekawa książka, nie tylko dla dzieci. Czytałam ja razem ze swoimi wnukami, co i mnie i im sprawiało wiele przyjemności. Można było przenieść się w dawne czasy... Zbliżają się wakacje, Kasia i Krzysiek cichaczem wymknęli się z domu na ryby, zabierając ze sobą nową wędkę taty, lecz przyjaciel, który miał pokazać im świetne miejsce na ryby, nie przyszedł..., cóż było robić, poszli sami. Ryby nie brały, zaczęli się nudzić, Kasia chodząc nad rzeką znalazła niebieskawy kamyk i od tego się wszystko zaczęło. Krzysiek złapał ryby jedną po drugiej, a tata nie wściekał się, że bez pozwolenia wzięli jego wędkę i poszli sami na ryby. Kasia zaczęła podejrzewać, że to ten kamyk ma takie cudowne właściwości, gdy już w wakacje dołącza do nich trójka przyjaciół podzieliła się z nimi tą informacją. Zaczęli sprawdzać, czy tak jest faktycznie i ku ich zdziwieniu, okazało się, że faktycznie, wszystko dzieje się za sprawą kamienia. Wakacje zaczynają się robić bardzo ciekawe, gdy do ich miejscowości zjeżdżają konserwatorzy zabytków, aby uporządkować zbiory w zabytkowym dworku, którego zmarły właściciel zapisał miastu w testamencie wszystkie swoje dobra. Wraz z konserwatorami pojawia się dziwny dla dzieci jegomość, który podaje się za przyjaciela zmarłego właściciela dworku, dzieci niemal od razu czują do niego niechęć, coś im tu nie gra. Czy dzieciom uda się rozwikłać zagadkę tajemniczego kamyka oraz poznać historię dworku sprzed wieków? To już musicie sprawdzić sami. Książkę czyta się bardzo dobrze, mimo tego, że ma trochę inny styl, a dodatkowo część jest pisana archaicznym językiem, który jednak nie jest niezrozumiały nawet dla dzieci, niemal wszystkie wyrazy moje wnuki rozumiały, a młodszym wystarczyło krótko wytłumaczyć. Słuchały z zaciekawieniem i nie mogły doczekać się zakończenia tej historii. Sam styl pisania Pani Beaty Ostrowickiej bardzo mi się spodobał, muszę poszukać innych jej książek, aby poczytać wnukom oraz sprawić im prezenty w postaci książek. Zaraziłam swoje wnuki manią czytania i nie zamierzam z tego rezygnować. Książkę bardzo polecam i dzieciom i starszym, którzy dzięki takim lekturom mogą wrócić do lat dziecięcych...

Książka z dzieciństwa przeczytana po latach. Momentami zabawna, momentami mocno przestarzała (sposób w jaki autorka opisuje Afrykę i zaburzenia odżywiania - niesmaczny), przez większość czasu w porządku i nic więcej. Autorka zdaje się mieć potencjał, ale przez posługiwanie się wyłącznie stereotypami jej styl pisania nie jest odkrywczy i tylko od czasu do czasu wywołuje na twarzy coś więcej niż uśmiech.

Wspaniale się tego słuchało! Nie bez znaczenia był fakt, że czytał to Artur Barciś. :) Nawet teraz, pisząc o "Tatusiadzie", słyszę tę jego charakterystyczną prozodię wypowiadanych stwierdzeń, zdziwień, okrzyków i wątpliwości. Krótkie, mądre, zabawne, czasami przewrotne, a niekiedy też smutne opowiastki, w których pierwsze skrzypce gra tata. Za każdym razem poznajemy inną historię, inny problem i innego tatę. W tych opowiadaniach to ojcowie przejmują pałeczkę i stają na wysokości zadania. W dodatku świetnie wywiązują sie ze swojej roli. Polecam małym i dużym. Idealne do słuchania podczas długich podróży. ;)

Ach ! Zaczarowany dom Matyldy ! Naprawdę... wspaniała książka ! O przyjaźni i o zmierzeniu się z nowymi wyzwaniami ! Książka w niektórych momentach na serio trzyma w napięciu ! Jeśli chodzi o wiek... poleciłabym ją dla osób, które mają od 5 - 11 lat. Ale oczywiście starsi też się nie zawiodą :)

Powszechnie wiadomo, że anioły są potrzebne, żeby czuwać nad zabłąkanymi dziećmi, ratować je z opresji, wskazywać właściwą drogę, wspierać i przekazywać ważne wiadomości. Ale anioły nie są ideałami, bywają leniwe, dzikie, płochliwe i nie zawsze pojawiają się na wezwanie. Dlatego ktoś, dawno temu, próbował założyć hodowlę aniołów, aby w razie potrzeby były pod ręką. Swoje rady i spostrzeżenia spisał w formie poradnika. Hodowla nie jest łatwa, po drodze czyhają liczne pułapki. Anielnik musi być usytuowany w odpowiednim miejscu. Trzeba go chronić przed wandalami, deszczem, owadami i drapieżnikami. Kolejne wyzwania to na przykład trening bujania aniołów i unikanie sytuacji (rzadkich), w których mogłyby być agresywne. Nie wiadomo jak Grzegorz Kasdepke wszedł w posiadanie tego niezwykłego poradnika, ważne, że chciał przedstawić nam jego treść. Jeśli więc ktoś chciałby zająć się hodowlą aniołów, powinien przeczytać dokładnie wszystkie wskazówki i cenne porady. Główną bohaterką powieści jest jedenastoletnia Marta, która wraz z młodszym bratem i rodzicami mieszka kątem u ciotki Irenki, siostry ojca. Rodzice Marty często się kłócą, atmosfera bywa napięta i drażliwa, a świadkami sprzeczek są dzieci. Zapracowany ojciec ma wyrzuty sumienia, że nie zapewnił rodzinie godnego życia, sfrustrowana matka topi niezadowolenie w alkoholu i nie potrafi zapanować nad atakami złości, ciocia Irenka też nie jest zadowolona ze swego życia, więc bywa złośliwa. Marta tęskni za rozmowami i rodzinnymi spacerami, czuje się osaczona przez rzeczywistość, w dodatku musi wciąż zajmować się organizowaniem zabaw dla czteroletniego brata. Pewnego razu dziewczynka stojąc na balkonie wypatrzyła w oddali coś niezwykłego… zobaczyła na niebie anioły krążące nad zaniedbanymi ogródkami działkowymi. Oczywiście mimo zakazu, aby nie zapuszczać się nigdy w tamte rejony, wyrusza by z bliska zobaczyć anielnik. Jednak zanim tam dotrze, wpadnie wraz z bratem w niezłe tarapaty. Nie będzie sielsko i anielsko, będzie groźnie i strasznie jak w horrorze. Jak skończy się wyprawia Marty? Jak na zniknięcie dzieci zareagują rodzice? Czy Marta zobaczy anioły? Co takiego będą miały jej do przekazania? Czy dorośli coś zrozumieją i zawalczą o lepsze życie? W dramatycznej historii, która rozegrała się na terenie zaniedbanych ogródków działkowych nie da się nie zauważyć nawiązania do bajki o Jasiu i Małgosi. Baśniowego i trochę strasznego klimatu dodają tej opowieści niepokojące ilustracje. Ponadto co kilka stron znajdziemy szczegółowe informacje hodowli aniołów. Cytowane fragmenty starego poradnika hodowcy aniołów mają charakter naukowy, są uzupełniane ilustracjami oraz opatrzone nazwami w języku łacińskim łacińskimi, jak w starych książkach lekarskich lub zielnikach. Połączenie baśniowego tematu z naukową powagą daje momentami efekty komiczne. Z kolei przygody Marty wzruszają i skłaniają do refleksji. Doceniam wartościowe przesłania zawarte w tej książce, jednak czegoś mi tu brakowało. Może spójności obydwu części, staranniejszego dopracowania wątku obyczajowego, nie aż tak banalnego zakończenia? W moim odczuciu nie jest to najwybitniejsze dokonanie literackie tego pisarza. Powieść rekomenduję dla dzieci w wieku 10+. Tym nieco młodszym powinni ją przeczytać dorośli i przy okazji porozmawiać z dziećmi na temat opisanej historii. Przeczytane w ramach wyzwania czerwcowego 2025. (4) Książka, której bohaterem jest dziecko.

Pierwsze 90 stron niezbyt wciągające, ale wiedziałam, że ksiazka porusza ważne tematy, dlatego zawzięłam się i czytałam dalej. Warto przeczytać właśnie ze względu na historię Saneli. Sporą irytację wzbudzała jednak we mnie postać Babci. Z jednej strony szlachetna kobieta, która przygarnęła Elę do siebie i kocha jak własną córkę, z drugiej - osoba narzucająca swoją wolę, zmuszająca Elę do samych piątek, podejmująca decyzje dotyczące edukacji Eli wbrew temu, czego Ela pragnie i potrzebuje.

W książce nie tylko dowiemy się jak rozpocząć samemu hodowlę rybek, ale i zaobserwujemy relacje pomiędzy rodzeństwem oraz rodzicami i dziećmi. Książka napisana jest lekkim, pełnym humoru, a zarazem żywym językiem, który umożliwia dzieciom zrozumienie tego co się dzieje. Książka uzmysłowi dzieciom, że opieka nad żywym stworzeniem to nie tylko chwilowa przyjemność, ale przede wszystkim odpowiedzialność za jego zdrowie i życie. Fajnym elementem są zawarte refleksje dotyczące przywiązania oraz poczucia żalu po stracie przyjaciela. I oczywiście nie mogło zabraknąć tego, co w bajkach najważniejsze - pozytywnych uczuć i szczęśliwego zakończenia. Całości dopełniają czarno-białe ilustracje Przemysława Liputa, które dobrze pasują do treści.

Główny bohater to Radek Cicho, który zostaje zaproszony razem ze swoją przyjaciółką do babci na weekend. W Środzie Śląskiej odbywa się festiwal wina, na którym jest wiele innych atrakcji, które mogą spodobać się dzieciom. W części z nich biorą udział, ale okazuje się, że przede wszystkim zajmują się tajemnicą starej dzwonnicy... Znaleźli tam torbę pieniędzy, które okazały się fałszywe, a rano kartkę, która tych pieniędzy dotyczyła. Dzieciaki postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce, co skutkuje licznymi, niebezpiecznymi przygodami. Z jednej strony dużo się dzieje, z drugiej dzieci powinny poznawać tę książkę z kimś dorosłym, kto mógłby im tłumaczyć, że to tylko książka i nie należy w dany sposób postępować. Znowu mam wrażenie, że autor zaczął kilka wątków, które chciał wykorzystać, ale później o części zapomniał lub je wyciął. Było tego jednak mniej niż w serii o Czarnym Maćku. Córce książka się podobała, ale dużo przy niej rozmawiałyśmy.

Naprawdę polecam jako lekturę dla dziecka. W moim przypadku dziecko słuchało, ja czytałem, a obojgu nam było nieraz do śmiechu. Czytamy ponownie wracając do zabawnych fragmentów opowieści o Zofii, Gieniu i Hermanie, a także o całej reszcie towarzyszących im bohaterów.