Dostaliśmy po dziecku

Ciekawa krótka książka, która opowiada o dziewczynce Marysi oraz kucyku Szczęściara. Bardzo zazdrości swojej koleżance która dostała pięknego konia. Marysia myśli że jej kuc jest do niczego. Okazuje się że mama dziewczynki zgłosiła ją na konkurs skoków w którym ma startować koleżanka ze swoim nowym koniem. Marysia jest przekonana że da się ośmieszyć. Wspiera ją jej najlepsza przyjaciółka Anna i wszyscy z rodziny. POLECAM:D

Po czym poznać dobrą książkę dla dzieci? Odpowiedź na pytanie jest prosta: Po tym, że dziecko zamiast iść spać wkurza rodzica ciągłymi błaganiami w stylu: "Błagam, jeszcze jeden rozdział!" "Wstanę rano na bank tylko jeszcze poczytaj!", "Mamo proszę jeszcze chwilkę!" Szału można dostać. Przy Ciumkach było o tyle odmiennie, że sama chętnie czytałam kolejne opowiadania zawarte w książce. "Ciumkowe historie w tym jedna smutna" są wyjątkowym zbiorem opowiadań o czteroosobowej rodzinie, która jest zwykłą rodzinką jakich wiele. Mama, tata, syn i córka są bohaterami historyjek pokazujących codzienne życie oraz sprawy, które są ważne. Mama i tata są wyjątkowo ciepłymi i tolerancyjnymi rodzicami natomiast pociechy Grzegorz i Kasia jak większość dzieci mają problemy, które wspólnie należy rozwiązać. Grześ przeżywa wielki stres związany z pierwszą spowiedzią, Kasia nie może doprosić się tiulowej sukienki do trenowania baletu. Moje serce zdobyła historia o tym, jak Ciumkowi rodzice spotkali się i zakochali, natomiast moja Starsza prawie płakała kiedy Ciumkom zdechł pies. Opowiadań w książeczce jest dwadzieścia. Ciekawe jest to, że opowiadania te są ujęte w różne formy. Pomiędzy zwykłymi opowiadaniami można znaleźć wiersz; jest też forma dramatu użyta w utworze pt. "Niezwykła ciocia Kazia - dramat w jednym akcie". Wszystkie opowiadania mają jedną wspólną cechę - są napisane tak lekkim językiem, że czytelnik kończąc jedno opowiadanie z wielką ochotą przewraca kartkę i zabiera się za lekturę kolejnego. Książka jest ślicznie wydana. Poręczny format, twarda okładka, bardzo żywe kolory - to wszystko powoduje, że książka jest bardzo przyjazna dla dzieci. Całość dopełniają piękne ilustracje Surena Vardaniana. Coś pięknego. W trakcie lektury rodzą się ogromne emocje. Są opowiadania, przy których płakałyśmy ze Starszą ze śmiechu, ale są też takie, które czytałam szybko bo widziałam, że Starsza bardzo się wzrusza. Jest też opowiadanie, którego Starsza najzwyczajniej w świecie się bała. Do dzisiaj nie zostało ono przeczytane do końca. Książeczka jest wyjątkowa. Mam nadzieję że w czasach księżniczek, bakuganów i innych infantylnych bohaterów zwykli Ciumkowie obronią się i szturmem zdobędą Wasze serca.

Dostałam kiedyś tę książkę od mamy, gdy wróciła ze spotkania. Powiedziała że specjalnie ją dla mnie wzięła, bo dostała autograf z podpisem "o Alicji dla Alicji". Co prawda sama książka zbytnio mnie nie wciągnęła, ale mam ją do dzisiaj na pamiątkę. Jest to fajna lektura na luźne wieczory dla młodszych osób i nie tylko.

Sympatyczna, zabawna, słodko-gorzka historia pierwszej miłości. Co ciekawe: ukazana z perspektywy chłopięcej. Główny bohater, Jacek, chcąc nie chcąc zadurza się w nowej koleżance, Kaśce. Oczywiście robi wszystko, żeby się dziewczynie spodobać, a pomysłów ma na to całkiem sporo. Tylko, że jak to w życiu bywa, coś zawsze krzyżuje mu plany... Z pewnością inaczej będą tę książkę czytać równolatki głównego bohatera - dla nich będzie to pewnie przede wszystkim zabawna historia. O zwyczajnym chłopcu, któremu przytrafiają się pechowe zdarzenia, który musi znosić żarty kolegów, który musi "zmagać się" z pierwszym zakochaniem. Kiedy tę historię czyta dorosły - uśmiecha się pod nosem, ale z innego powodu. Bo ta historyjka przywodzi na myśl własne szczenięce lata i pierwsze nieudane zadurzenia. I to jest właśnie zaleta pisarstwa Pawła Beręsewicza: nie ma ono ograniczeń wiekowych.

Książka zaciekawiła mnie dlatego, że czytałam niektóre książki z serii "Księżycowy kamień". Książka opowiada o wróżkach a konkretnie to o Potilli małej królowej wróżek. Autorką jest Cornelia Funke, która pisze książki dla dzieci i młodzieży. Światowym bestsellerem jest pierwsza część "Atramentowej trylogii". Gdy wróżką zagraża niebezpieczeństwo, Potilla zwraca sią o pomoc do Artura. Artur to nieśmiały chłopiec, który przyjechał do cioci i do kuzynów. Kuzyni Ben i Brunon dokuczają chłopcu z wielu powodów np. że Artur przyjaźni się z Esterką, i że jest niski. Artur nigdy nie widział wróżek więc jest zdziwiony gdy Potilla prosi go o pomoc. Książkę polecam dzieciom w różnym wieku.

Polska Rzeczpospolita Ludowa dla sporej grupy ludzi to czasy, które pamiętają i chcą się tą pamięcią podzielić z dziećmi oraz wnukami, aby przestrzec przed totalitaryzmem, pokazać czym kończy się fundamentalizm różnorodnych ideologii, uświadomić, że nawet piękne idee wtłoczone w życie mogą skończyć się fatalnie. Zwłaszcza, kiedy większość osób została wychowana na podziałach i funkcjonowaniu społeczeństwa na zasadzie różnego poziomu uprzywilejowania lub odcięcia od możliwości. Opowieści o przeszłości to cenna lekcja historii. Po takie narzędzie sięga Magdalena Zarębska w książce „Kaktus na parapecie, czyli podróż w przeszłość”. Mikołaj jest przeciętnym nastolatkiem mającym całe mnóstwo zajęć pozaszkolnych. Do tego czas umila mu korzystanie z technologii. Dzięki rodzicom ma dostęp do wielu ciekawych narzędzi, może szlifować języki obce, rozwijać pasje. Jego codzienność toczy się między szkołą i pasjami. Rodzice wspierają go, otaczają opieką, dbają o bezpieczeństwo, co nie zawsze jest przez chłopaka doceniane. Rozpieszczony 4-klasista z powodu fatalnej pogody rozchorowuje się. W tym czasie tata testuje kolejną stworzoną przez siebie grę. Z powodu błędu oprogramowania zostaje przeniesiony do 1979 r., czyli 30 lat wstecz. W tym czasie do przyszłości trafia bardzo podobny do niego Mikołaj z przeszłości. Zamiana miejsc sprawia, że chłopak na własnej skórze doświadcza tego jak dawniej wyglądało życie nastolatków. Bardzo szybko odkryje, że mierzenie się z PRL-owską rzeczywistością nie jest łatwe. Magdalena Zarębska fantastycznie oddała realia Wrocławia z końca lat 70. Widzimy tu niemal puste ulice wielkiego miasta ponieważ niewiele osób miało wówczas samochód. Podróże komunikacją miejską są jedynym sposobem przemieszczania się. Jedyny pojazd w rodzinie traktowany jest z namaszczeniem i używany tylko w wyjątkowych sytuacjach. Szybko okaże się, że jest bardziej rodzinną ozdobą niż samochodem, którym można podróżować poza miasto. Pod pretekstem snucia opowieści o Mikołaju pisarka uświadamia młodym czytelnikom jak dawniej wyglądała samodzielność dzieci, w jaki sposób spędzały czas, jak wielkim wyzwaniem były zakupy. Każdy element rzeczywistości, której musi stawić czoła bohater wprawia go w zdziwienie i przerażenie. Ilość czasu wolnego po lekcjach, możliwość zabaw i samodzielnych wyjść z kolegą, konieczność picia wody ze szklanki, z której piło kilkanaście osób. Szybko zauważa jak bardzo inaczej wygląda miasto niż to z przyszłości. Wrocław bez billboardów, barów z fast foodami jest miejscem całkowicie innym niż to, które zna. Długaśne kolejki, czarno-białe telewizory, ekscytacja każdą nowinką, bardziej społeczne życie, brak telefonów komórkowych i mleko przynoszone przez mleczarza – to tylko niektóre elementy, które podsuwa czytelnikom Magdalena Zarębska, uświadamiająca czytelników jak bardzo żyjemy w pędzie, a czas przelatuje nam przez palce. Nie mogło też zabraknąć takich problemów jak deficyt towarów. Pokazuje młodym czytelnikom, w jaki sposób młodzież urozmaicała sobie czas wolny. Mamy tu popularne gry oraz uświadamianie jak cenną zdobyczą były kapsle. Razem z Mikołajem krok po kroku zdobywamy kolejne wtajemniczenia w grze „życie w PRL-u”. I wszystko byłoby łatwe, gdyby nie to, że uczestniczy on w prawdziwych wydarzeniach, doświadcza na własnej skórze różne ograniczenia. Z każdym dniem pobytu w przeszłości coraz bardziej docenia czasy, w których żył. Marzy o powrocie do dobrze znanego 2009 roku. Czy będzie to możliwe? "Kaktus na parapecie" to ciekawa i zabawna lektura dla młodych czytelników. Dla dorosłych pamiętających tamte czasy będzie to sentymentalna podróż w czasie. Dla mnie dwie rzeczy pokazane w książce są bliskie: miasto, w którym dzieje się akcja, czyli Wrocław oraz końcówka PRL-u z całym mnóstwem uroków z nim związanych. Pokazanie kontrastu między teraźniejszością i przeszłością pozwala na uzmysłowienie sobie jak wiele zmian zaszło w naszym kraju.

Ach ! Zaczarowany dom Matyldy ! Naprawdę... wspaniała książka ! O przyjaźni i o zmierzeniu się z nowymi wyzwaniami ! Książka w niektórych momentach na serio trzyma w napięciu ! Jeśli chodzi o wiek... poleciłabym ją dla osób, które mają od 5 - 11 lat. Ale oczywiście starsi też się nie zawiodą :)

Ależ ta książka mnie poruszyła! Historia Natalii przeniosła mnie do samej Szwecji i obudziła we mnie niespodziewaną chęć odwiedzenia tego kraju. Poznajcie Natalię – mieszkankę Krakowa, otoczoną kochającą rodziną: rodzicami, bliźniaczymi braćmi i dziadkami, z którymi łączy ją szczególna więź. Stabilny, bezpieczny świat dziewczynki burzy wiadomość, że rodzina na dwa lata przeprowadza się do Szwecji. Dla Natalii to katastrofa – musi zostawić przyjaciółki, grupę taneczną, szkołę i wszystkie znane kąty, które dotąd tworzyły jej codzienność. Pierwsze tygodnie w nowym kraju okazują się pełne tęsknoty i niepewności. Z czasem jednak Natalia zaczyna dostrzegać, że obcy świat ma do zaoferowania coś więcej niż tylko brak znanego domu. Poznaje polską rodzinę i zaprzyjaźnia się z Kariną, dziewczynką z niepełnosprawnością, która wnosi do jej życia inną perspektywę. W międzynarodowej szkole słyszy na korytarzach języki z całego świata, uczestniczy w kursie szwedzkiego, dołącza do grupy tanecznej i krok po kroku odzyskuje poczucie, że może być "u siebie". Największą rolę w tej przemianie odgrywa Selma – starsza pani, była artystka, która staje się dla Natalii kimś wyjątkowym. "Moje Bullerbyn" to nie tylko opowieść o emigracji, ale także o dojrzewaniu do zmian, które, choć trudne, potrafią otworzyć zupełnie nowe możliwości. To książka o tęsknocie za bliskimi, ale i o sile nowych więzi. Autorka pięknie pokazuje, jak pasja i marzenia pomagają zakorzenić się w nowej rzeczywistości. W tle pojawia się też ważny społeczny wątek eurosieroctwa – losów dzieci pozostawionych w kraju, gdy rodzice wyjeżdżają do pracy za granicę. Dzięki temu opowieść nabiera głębi, nie gubiąc przy tym dziecięcej perspektywy. To historia ciepła, poruszająca i bardzo bliska doświadczeniom wielu rodzin. Ujęła mnie swoją szczerością i autentycznością – bo choć opowiada o jednym wyjeździe, to tak naprawdę mówi o czymś uniwersalnym: o poszukiwaniu swojego miejsca na świecie.

Rzadko sięgam po literaturę polskich autorów, a dotychczasowe doświadczenia często kończyły się odłożeniem książek na półkę w połowie lektury. Tym razem presja była tym większa, ponieważ miałam okazję przeczytać dzieło mojego utalentowanego sąsiada. Obawiałam się, co jeśli nie przypadnie mi do gustu? Nic bardziej mylnego! Z dużą przyjemnością zanurzyłam się w świecie Leszka i Janka. Dziękuję! Marta ;)

Pierwsze 90 stron niezbyt wciągające, ale wiedziałam, że ksiazka porusza ważne tematy, dlatego zawzięłam się i czytałam dalej. Warto przeczytać właśnie ze względu na historię Saneli. Sporą irytację wzbudzała jednak we mnie postać Babci. Z jednej strony szlachetna kobieta, która przygarnęła Elę do siebie i kocha jak własną córkę, z drugiej - osoba narzucająca swoją wolę, zmuszająca Elę do samych piątek, podejmująca decyzje dotyczące edukacji Eli wbrew temu, czego Ela pragnie i potrzebuje.

Sądze, że "Fotografie Nieba" można zaliczyć do paru kategorii książek. Otóż to, do motywujących - poprzez bohatera Tomka książka pokazuję, że mali też dużo mogą. A także do głębokich jako, że moim zdaniem cała sytuacja w jakiej rozgrywa się akcja jest inna niż w słonecznych, bezchmurnych książkach dla młodzieży jak to chłopczyk uratował pieska i wszyscy byli szczęśliwi. Ale o to więcej jest w niej wciągających szczegułów, które nie pozwalają nawet zjeść obiad. Na serio, nie pozwalają.

Prześliczna książeczka dla dzieci młodszych i starszych, dorosłych też ucieszy. Standardowy rozmiar, twarda oprawa, czarno-białe ilustracje. Dużo elementów fantastycznych wbudowanych w realistyczną treść. Bardzo zgrabnie przeprowadzone. Jest to polska Mary Poppins. Na razie pierwsza część. Agata jest nową nianią pięciorga rodzeństwa: Matyldy, Piotrusia, Nieznośnych Trojaczków. Rodzice dzieci musieli wyjechać do Papui-Nowej Gwinei, aby badać zwyczaje tamtejszych plemion. Na gwałt szukali opiekunki do dzieci na czas wyjazdu. Nie było to takie proste, gdyż wesoła gromadka wyraźnie protestowała przeciw oddelegowaniu rodziców i nie dopuszczała żadnej wychowawczyni do siebie. Dzieciaki tak potrafiły dawać się we znaki , że kolejne kandydatki uciekały , gdzie pieprz rośnie. Nagle Agata , dziewczyna z rudym warkoczem , która pojawiła się nie wiadomo skąd na swojej złotej damce - rowerze okazała się zupełnie inna niż poprzednie . Z początku niechęć dzieci przeobraziła się w szacunek i bezwarunkowe oddanie. Agata stała się ich powierniczką sekretów, wspierająca je na każdym kroku. Była niezwykła i wiele potrafiła. Znała wschodnie sztuki walki, umiała przemieszczać się w wymiar równoległy świata. Wprowadziła rodzeństwo w inne kręgi życia - magii, fantastyki, wyobraźni i wielkich marzeń. Dom rodzinny odkrył przy niej swoje niezwykłe tajemnice. Już nic nie było takie samo. Jeżeli chcecie poznać te sympatyczne dzieciaki i ich cudowną, empatyczną, niezwykłą nianię, odbyć podróż do równoległego świata maleńkiej postaci zwanej Manu, zapraszam do lektury. Bardzo wciągająca nawet dla dorosłych. Piękna i ciepła. Zatoniecie w lekturze, w świecie fantazji i czasu zadumania, zmian pogodowych za oknem, przy wtórze fruwających złotych liści jesiennych w Waszych ogrodach. Agata poprowadzi do krainy dobrego nastroju ze słońcem włącznie.

Kocham, kocham, kocham... Tak samo wspaniała jak pierwsza część, uwielbiam serie "Moje Bullerbyn". Już na samym początku płakałam była taka wzruszająca, ale nie pomyślcie sobie że jest smutna nie, za to jest bardzo mądra. One (tomy tej serii) tak się za każdym razem kończą że nigdy nie mam po nich ochoty na inne książki chce tylko te z serii "Moje Bullerbyn". Niedługo sięgam po następną część, jestem tego pewna :) Polecam ;)

Pięknie zilustrowana i przemyślana książka. Można trochę bliżej poznać dzieciństwo Astrid i zrozumieć skąd wzięły się wydarzenia i zabawy pojawiające się w jej twórczości. Szczególnie wartościowa pozycja dla tych czytelników, którzy znają książki Astrid i lubią jej twórczość.

Sympatyczna książka o przygodach wakacyjnych bystrej Danusi, jej siostry i mamy. Trochę w stylu Chmielewskiej i jej przygód o Teresce i Okrętce. Dla młodych czytelników pewnie rzeczy mogą być niezrozumiałe, choćby policjant wysiadający z... poloneza czy możliwość biwakowania bez oglądania się na kemping. Mogą jednak poczytać, jak ich babcie podróżowały, a policja (właściwie milicja) łapała gangsterów.

"Fredi, dzikie życie chomika" to książka, która utkwiła mi w głowie na długie lata. Pierwszy raz przeczytałam ją będąc we wczesnej podstawówce i od tamtej pory myśli o niej dość często mnie nachodziły. Nie znałam jednak jej tytułu - pamiętałam jedynie skrawki informacji. Nie do opisania było moje szczęście, gdy pewnego dnia w bibliotece przypadkowo natknęłam się na tę książeczkę. Decyzja o jej przeczytaniu była natychmiastowa. Uwielbiałam tę książkę i dziś, przeczytawszy ją ponownie po prawie dziesięciu latach, podoba mi się równie mocno. Biorę oczywiście poprawkę na to, że inaczej postrzegam ją niż jako dziecko, ale to nie wciąż nie przeszkadza w czerpaniu z czytania jej prawdziwej przyjemności. To niezwykła opowieść, pełna humoru, wzruszeń i abstrakcji literackiej tak daleko posuniętej, że jestem w stanie w nią uwierzyć. Fredi jest chomikiem i uwielbia czytać oraz pisać. Czy to nie brzmi szalenie, dziwnie, nawet kosmicznie? Brzmi, ale w książce Dietlofa Reiche jest to najnormalniejsza rzecz pod słońcem. Nikt nie kwestionuje także tego, że sir William jest dystyngowanym kotem z zasadami, a dwie świnki morskie układają satyryczne piosenki. Wszystko jest powszednie i oczywiste. Autora nie obchodzą konwenanse i nie uznaje granic absurdu - dzięki czemu nie obowiązują go żadne limity i może puścić wodze fantazji. To właśnie sprawia, że jest to tak znakomita książka. Wszystko we "Fredim..." mi się podobało. Począwszy od samego zamysłu napisania o chomiku z zacięciem literackim, przez delikatnie sarkastyczny język utworu (kłaniam się tu w stronę świnek morskich), na infantylnej i niewiarygodnej fabule skończywszy. To powieść dla dzieci, której z urzędu została narzucona prostota, ale autor zdołał sprytnie to obejść i ukryć pomiędzy wierszami mocne przesłanie, zachęcające do poszukiwania siebie i spełniania marzeń. A to wszystko w oprawie cudnej historyjki o gryzoniu. Niesamowicie było odświeżyć sobie pamięć i przeczytać książkę, która nieodzownie kojarzy mi się z dzieciństwem, a także odkryć, że moje wyobrażenie o niej nie różniło się wiele od oryginału. To świetne oderwanie od dojrzalszej literatury. Powieść Dietlofa Reiche jest fantastyczną książeczką dla najmłodszych i tych trochę starszych. Mam nadzieję, że będę miała okazję przeczytać ją kiedyś z moimi dziećmi:)

Poczciwy duszek Maciek, trochę Casper, mierzy się z problemami całek kamienicy. Jest trochę lokalnego folkloru w postaci przepychanek sąsiedzkich, niemało absurdu i bardzo, bardzo, bardzo wiele mrówek. Maciek to taka fujara trochę, więc pomimo swoich stu lat nawala się jak meserszmit syropkiem na kaszel no i to mi się akurat nie podoba w książce dla dzieci. Reszta jest szalona i nieprawdopodobna, ale nie jest niepoprawna.

Książka ta opowiada o niezwykle szalonej babci Laili Karlson i jej wnuczce Iris. Dziadek Iris zmarł i nie ma ona ochoty spędzać wakacji u babci. Tata uważa, że na wsi będzie jej o wiele lepiej i wiele weselej. Iris jest innego zdania i myśli, że to będą najgorsze wakacje w jej życiu. Ale wcale tak nie będzie! Przeżyją razem z babcią aż 19 przygód ( nie licząc wstępnej)! Iris jest wielbicielką liczenia i liczy wszystko np. ile płatków śniadaniowych zjadła. Do babci jadą pociągiem i gdy dojeżdżają na stację dziewczynka dostrzega coś dziwnego. Babcia przyjechała odebrać wnuczkę z peronu. Nie uwierzycie czym ! Motorem ! Ja opowiedziałam wam początek, ale zapewniam, że historie są strasznie śmieszne. Czasem nawet bałam się co będzie dalej! Iris i jej babcia były podejrzane o napad na bank, ścigała je policja, groziło im wiele lat więzienia… Wszystko jednak skończyło się dobrze. Polecam od lat 7. Więcej dziecięcych recenzji na ksiazkoteka.bloa.pl

Książka z kategori Creepy, ale jak dobrze się czytało! Fabuła była pokręcona, chwilami smutna, ale jak bardzo realna . Moja opinia jest jednoznaczna: ZDECYDOWANIE 10\10! .................................................................. ❤️Postacie❤️ Juniper ( Główna bohaterka), Giles ( Kolega, bardzo wrażliwy), Pani Berry, Pan Berry, a reszty nie będę spoilerować 😊. 🧡Fabuła🧡 Straszna, momentami smutna, ale także, czytając , satysfakcjonująca. Spoko 👌 💛Moja opinia:💛 10\10, ponieważ: +2 punkty za pomysł +3 punkty za postacie ( super !) +1 punkt za samo drzewo i... +4 punkty za całość! ...................................................... Szczególnie spodobało mi się podobieństwo do książki ,, Za Niebieskimi Drzwiami'' autorstwa Marcina Szczygielskiego , mojego ulubionego pisarza ❤️. Zapraszam do challengu książkowego 😉! Gorrrrrrąco polecam, każdemu kto chce przeczytać!!! 📖👌