Miasto Wyrzutków, tom 1: Mężczyzna, który gromadził rupiecie

Po przeczytaniu po prostu gapisz się w ścianę. Ładny styl graficzny, który przywodzi mi raczej na myśl komiksy o bardzo lekkiej i pozytywnej tematyce, ale tu tak nie ma. Mimo lekko podjętego tematu stresu pourazowego historia jest warta przeczytania. Czy są to totalne wyżyny kreatywności? Ciężko powiedzieć, bo z jednej strony tematyka z komiksu zostaje w głowie przez parę godzin, ale szybko z niej wyparowuje.

Jeden z najbardziej intrygujących komiksów jakie kiedykolwiek czytałem. Moim zdaniem jego siła tkwi przede wszystkim w fabułę, w pomyślę na postać tytułowego bohatera, jakim jest Judasz Iskariota. Chyba w żadnym artykule, książce, dokumencie itp. nie spotkałem się z takim spojrzeniem na największego zdrajcę w dziejach ludzkości. Ale czy napewno zdrajcę? I to właśnie jest osią tej historii. Jaka była naprawdę rola Judasza w Bożym planie? Czy Iskariota rzeczywiście zdradził? Czy mógł postąpić inaczej? Czy dysponował wolną wolą przy podejmowaniu decyzji, która zaważyła na losach całej ludzkości? I właśnie o tym jest ta opowieść. A wszystko to okraszone niezwykle plastycznymi, pełnymi artyzmu, kadrami Jakuba Rebelki. Czy warto ? Nawet nie powinniście się zastanawiać.

Rycerz Janek jest wielki zatem komiks o jego przygodach również musi taki być. Ogromny album, z wielkimi, kolorowymi planszami ukazującymi absurdalny świat fantasy, w którym autorzy kpią z wszystkich i wszystkiego, co tylko nawinie im się pod nóż. Mamy zatem tutaj do czynienia z porządną, a do tego krwawą (choć bez przesady), satyrą, gdzie tytułowy Rycerz Janek intelektem nie grzeszy, za to ma kupę mięśni, wielki miecz oraz nadzwyczaj szlachetne serce. Rzuć mu hasło "Krwiożercze demony przybyły" i wybiegnie z karczmy przez ścianę, aby ratować sytuację. Przy czym przytoczony przykład, autentycznie ma miejsce w tym komiksie. Przyznaję, że dawno nie miałem do czynienia z tak udaną satyrą klasycznego fantasy. Swego czasu liczył w duchu, że będzie tym seria "Rat Queens", od której jednak odbiłem się niczym piłeczka kauczukowa. "Rycerz Janek" zapowiada się o niebo lepiej, choć oczywiście też jest przedstawiony w zupełnie innej konwencji niż wspomniana wyżej seria. Tutaj od pierwszej strony czytelnik doskonale wie, że całość opiewa żartem, kpiną i nieraz sporą dawką brutalności, choć to nadal nie "Kran", gdzie zwłokami smarowano ściany. Swoją drogą, może ktoś w końcu wyda tą serię u nas na nowo, bo jest zacna. Wracając do naszego Rycerza Janka to pomaga on w tym albumie obalić pewnego złego i chciwego księcia. Tutaj autorzy ostro się pobawili koncepcją, odnośnie realiów podatkowych, jak wyglądają elity rządzące, podatki i tak dalej. Na deser mamy super broń i tajemniczy posąg, któremu oczywiście składa się krwawe ofiary. Czysty majstersztyk, przy którym nieraz wybuchałem gromkim śmiechem. Ciężko mi nawet wybrać ulubioną scenę, bo jest ich od groma i w ten sposób w zasadzie przedstawiłbym tutaj połowę komiksu. Warto też wspomnieć, ze sama konwencja mocno uległa zmianie, o czym możemy się dowiedzieć na końcu w materiałach dodatkowych. Obrazują one dobitnie ile pracy włożono w powstanie tego tomu i jaką drogę przeszedł Rycerz Janek nim zmierzył się (po raz kolejny) z biurokracją. Przynajmniej w jakimś stopniu. Czekam zatem na drugi tom i liczę, że Rycerz Janek znów uratuje sytuację w swoim iście heroicznym, wielki stylu.

Co za doskonały pomysł by z Wolfganga Amadeusza Mozarta zrobić utalentowaną myszkę a z Antonio Salieriego wilka :). Józef II Habsburg jako gąsior wyszedł przednio :) Rysunki Gradimira Smudja biją cudownym ciepłem: łagodne kolory i kształty... jest w tym jakaś przytulność, miękkość... i ogląda się to cudownie. Nawet sceny dynamiczne i pełne strachu (jak demoniczna gra na flecie ojca Myszarta) są... miłe. Może to za sprawą przeniesienia do świata zwierząt... widziałem chyba wszystkie zwierzęta jakie żyją na ziemi. W sensie lądowe. Była nawet lisiczka :) Historia luźno nawiązuje do samego Mozarta, to raczej hołd dla jego geniuszu muzycznego... cudownie połączony z geniuszem Gradimira Smudja. Do historii otrzymujemy szkice... których cześć można znaleźć w komiksie. Na przykład genialny rysunek na którym Myszart i Maria-Anna grają razem na skrzypcach. Komiks jest do prawdy uroczy, z pewnością spodoba się i dzieciom i dorosłym. Ja się rozpływałem w tej pięknej przygodzie. Chyba każdy miał chwilę, kiedy chciał być małą myszką... i mieszkać w przytulnej norce... albo fortepianie. I słuchać muzyki Mozarta!

Minimalistyczna, acz zachwycająca warstwa wizualna. Proste rysunki postaci bez twarzy, szczegółowe i niekiedy zachwycające sceny, oszczędne kolory - to działa i sprawia, że jest to komiks naprawdę wyjątkowy. Niestety nieco gorzej z fabułą, bo o ile sam koncept jest naprawdę potencjalnie bardzo dobry, o tyle w trakcie lektury można się po pierwsze nieco pogubić, a po drugie: na koniec zostajemy z mocnym niedosytem. Lekko mówiąc.

Derek skradł moje serce w serii "Łasuch" jako postać o bardzo złożonym rysie psychologicznym, mało oczywista, ale o wyraźnym kompasie moralnym. Historia "Twardziela" pozwala trochę głębiej poznać przeszłość Dereka, to, co go ukształtowało i sprawiło, że był tym, kim był. Dobra historia — o rozliczeniach z przeszłością, wsparciu, potrzebie bliskości. Uwielbiam też akwarelowe krajobrazy Lemire'a.

Czy stwierdzenie, że komiks superbohaterski od pewnego czasu zjada własny ogon, będzie jakimś wielkim nadużyciem? Cóż... Wydaje mi się, że poza paroma perełkami w stylu „Vision” czy „Mister Miracle” nurt trykociarski pogrążył się w lekkiej stagnacji. Rzecz tyczy się jednak przede wszystkim komiksów od dwóch głównych graczy na rynku, jeśli wyjdziemy poza schematy, zaczyna być ciekawiej. Jednym z najlepszych przykładów świeżego podejścia i potraktowania tematyki nieszablonowo jest z pewnością „Czarny Młot”. Czwarty tom głównej serii to (prawdopodobnie) zamknięcie tej opowieści, która poza podstawową serią rozrosła się na kilka mniej lub bardziej interesujących spin-offów. Sprawdźmy, jak prezentuje się to zakończenie. Mieszkańcy Spiral City toczą monotonne, szare życie. Nie zagrażają im żadne siły zła, niepotrzebni są więc superbohaterowie. Ci, którzy wcześniej należeli do drużyny zrzeszającej największych herosów, teraz wydają się w ogóle tego nie pamiętać. Czy tak powinno być, czy też może coś się stało z rzeczywistością? Pułkownik Weird wierzy w drugą z tych opcji, dlatego też zrobi wszystko, co może, by przywrócić pamięć tym, których uważa za swoich towarzyszy. Marzy mi się, żeby kiedyś fabuła komiksu rozrywkowego, opisującego perypetie jakiejś grupy superbohaterów, zakończyła się zupełnie nieszablonowo. Żeby w morzu kolejnych pytań, zagadek, pokazów heroizmu i sytuacji na pierwszy rzut oka nierozwiązywalnych bohaterowie faktycznie odpuścili, dali sobie spokój. Żeby zadowolili się półśrodkiem, szansą, którą otrzymali od losu. Żeby nie walczyli do samego końca, nie poczuwali się do obowiązku, kierując się jakąś wydumaną presją ze strony społeczeństwa lub sentymentem dla własnego dziedzictwa. I wcale nie musi to być zakończenie niekorzystne dla bohaterów, skądże! Ja lubię happy endy. Więc niech im się powiedzie, ale w inny sposób. Tymczasem w drugiej części „Ery zagłady” opowieść okazała się zbyt przewidywalna. Nie zrozummy się źle – zakończenie tego tomu całkiem mi się spodobało, ale raczej nie można powiedzieć, żeby było zaskakujące i niebanalne. Zważywszy na jakość innych dzieł Kanadyjczyka, jest to, małe bo małe, ale jednak rozczarowanie. Druga odsłona „Ery zagłady” wypada najlepiej w momentach, w których Jeff Lemire bawi się motywami fantastycznymi, dostosowując je do fabuły i nadając im taką formę, jakiej w danym momencie potrzebuje. Tak jest na przykład w przypadku otwierających album perypetii pułkownika Weirda, które momentami nieco przypominają Morrisonowy „Doom Patrol” – jak przystało na nazwisko bohatera, wylewa się z nich dziwność – na kolejnych kartach mamy okazję poznać plejadę postaci, które swoją niecodzienną charakterystyką potrafią przyciągnąć uwagę czytelnika. Gdy dodamy do tego wątek kontaktu z twórcami różnych fabuł, robi się jeszcze ciekawiej (tak na marginesie, tu pojawia się ciekawy potencjał na spin-off pełen metanawiązań), co na tym etapie daje odbiorcy prawdziwą frajdę z lektury. Problemem czwartego tomu „Czarnego Młota” jest jednak to, że cała seria ostatecznie okazała się nieco zbyt rozwodniona. Świetnego pomysłu zwyczajnie nie wystarczyło na tak wiele albumów. Pamiętam, jak wielki „efekt wow” towarzyszył mi podczas lektury dwóch pierwszych części głównego cyklu. To samo było przy „Doktorze Starze”. A pozostałe odsłony? Też były dobre, ale już nie olśniewające. Aż doszliśmy do zamknięcia całej opowieści. I tutaj widać, że to, co najlepsze, Lemire dał nam na początku. Fabuła nadal jest dynamiczna i efektowna, ale my już znamy metodę autora, która polega na negowaniu koncepcji rzeczywistości i mieszaniu się realnego świata z ułudą. Tym razem jest to zdecydowanie mniej zaskakujące i angażujące niż wcześniej, choć całość – to trzeba przyznać – nadal czyta się świetnie. Rysunki w tym tomie są dziełem Deana Ormstona (pięć zeszytów) i Richa Tomassa (dwa zeszyty). Obaj stanęli na wysokości zadania, dostarczając prace miłe dla oka i dobrze pasujące do charakteru opowieści. Pierwszy z artystów jest z serią od początku i ponownie udowadnia swoją klasę, rysuje klarownie i przejrzyście, udanie kontynuując tym samym styl zapoczątkowany w „Tajnej genezie”. Z kolei ilustracje Tomassa oddają hołd obrazkom spod znaku „pulp” – jeśli lubi się taki styl, przewracanie kolejnych kartek będzie nader miłe. Jeff Lemire rzadko schodzi poniżej pewnego, stosunkowo wysokiego, poziomu. Niestety, ale zdarzyło mu się to teraz, przy zakończeniu „Czarnego Młota”. Fabuła jest mniej angażująca niż wcześniej – autor chyba nie miał wystarczająco dobrego pomysłu na to, jak zamknąć całą opowieść. Jego propozycja okazała się zbyt przewidywalna, żeby fani, którzy pokochali tę serię za jej początkowe tomy, byli w pełni zadowoleni. Jest to mimo wszystko komiks, który nadal czyta się więcej niż dobrze – Lemire nic nie stracił ze swojego urokliwego gawędziarstwa, jednak patrząc całościowo, spadek jego formy twórczej okazał się widoczny. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - http://zlapany.blogspot.com/2020/11/czarny-mot-era-zagady-czesc-2-recenzja.html oraz na facebookowym profilu serwisu Szortal. Wpis z 14. 08. 2020 - https://www.facebook.com/Szortal/posts/3546640795358622

30 dni nocy to komiks który wzbudza przede wszystkim ciekawość. Fabularnie nie uświadczymy tu fajerwerków ale nie ona jest główną atrakcją. Ilustracje. Ten brudny, jedyny w swoim rodzaju styl. W połączeniu z wszechobecnym czarnym tuszem i jaskrawymi, czerwonymi plaśnięciami tworzy niepowtarzalny, mroczny klimat. Podobnie jak prace Tony'ego Sandoval'a ilustracje Ben'a Templesmith'a ciężko pomylić z kimkolwiek innym.

W trakcie lektury "Dorwać Ramireza" od początku widać fascynację autora amerykańskim kinem akcji. Są pościgi, strzelaniny, jest i intryga, która po prawdzie nie jest aż tak zawiła i poniekąd wydaje się być dobrze nam znana. To również komedia kryminalna, której nigdy nie nakręcił Quentin Tarantino, a mógłby. Nicolas Petrimaux, autor komiksu (scenariusz i rysunki) pisze tutaj intensywnie i zabawnie, a przede wszystkim rysuje tak cudownie, że "Dorwać Ramireza" może w mig stać się w Twoim ulubionym komiksem sensacyjnym, lekkim i przyjemnym. Stylistycznie i ilustracyjnie to rzeczywiście hołd dla filmów akcji z lat 80. (data wydarzeń jasno wskazuje 1987 rok). Kreska Petrimauxa wychodzi lekko z karykatury, a szczególnie widać to przy mimice i deformacji postaci. Idąc dalej trzeba zwrócić uwagę na kolor i detale. Neonowe barwy (żółcie, turkusy, róże, fiolety), bogaty świat i wypełnianie kadrów szczegółami, które potrafią nawiązywać również do tego świata przedstawionego. Przykładem niech będzie plansza ze strony gazety, gdzie wśród artykułów jest mała wzmianka o filmach z fikcyjnym aktorem Petem Ballmanem. Kilkadziesiąt stron dalej, gdy bohaterowie uciekają przed pościgiem (policja, zbiry), w tle widać billboard z filmowym plakatem z tym aktorem. To jest tego rodzaju bogactwo świata i aspekt świadczący o tym, że do swojego autorskiego dzieła Nicolas Petrimaux bardzo się przyłożył. Szybkie przeskoki montażowe, ruch rozpisany na małe kafelki, ujęcia jak z dynamicznej kamery. To komiks filmowy, a "Dorwać Ramireza" czyta się bardzo szybko. Układ kadrów nie pozwala zwolnić, przeskakujemy w ciągłym ruchu przez gesty, dialogi, a dymki spajają rysunki. Narracja w stylu wspomnianego Tarantino, a atmosfera momentami jak z serii Grand Theft Auto (pojazdy to ważna rzecz w tym komiksie!). Fabularnie mamy historię tajemniczego Jacquesa Ramireza zatrudnionego jako serwisant odkurzaczy w firmie Robotop. Jest najlepszy w swoim fachu, wszyscy go lubią. "Muchy by nie skrzywdził", tak o nim mówią. Jest naprawdę uroczy i jest niemową. Zostaje jednak rozpoznany, wszystko zaczyna walić się jak domek z kart. Do Ramireza docierają typki z meksykańskiego gangu, w tle mamy jeszcze historie jak z "Thelmy i Louise" (1991, Ridley Scott), a może nawet bardziej z serialu Zadzwoń do Saula. Dużo tego, ale jest prowadzone przez twórcę z tą samą żelazną konsekwencją. Kończymy pierwszy akt, w momencie ucieczki. Ramirez nie do końca został zdemaskowany, pojawia się olbrzymi zwrot akcji! To komiks kolorowy, z dużą ilością akcji, multimedialny. Tak, ma własną stronę internetową, kod QR w komiksie prowadzi do reklamy odkurzacza (klip na Youtube) z firmy w której pracuje Ramirez. Zatem to nie tylko komiks akcji, to również zabawa i niespodzianki. Wariactwo. Petrimaux nie opowiada historii o jednym człowieku, opowiada historię o całej konwencji. Świadomie pulpowy, z niezwykłą cyfrową dbałością o formę, popkulturowy spektakl.

Ah shit, to jedna z tych historii których bardzo sie boie ze moga okazac sie prawda: kilkoro zwyklych bohaterów, rodzina, dzieciaki i nagle zagrozenie, niewytlumaczalne i wymykajace sie wszelkiemu pojmowaniu. Jak istniec w swiecie, ktory zniknat, a to co z niego pozostato, zalewa anarchia, chaos, glód, smierc i walka o zasoby?

Bardzo dobry komiks, traktujący o wzajemnym współistnieniu i zależności między ludźmi a przyrodą. Akcja fabuły rozgrywa się w wysokich górach, w masywie Ecrins w Alpach Delfinackich, w południowo-wschodniej Francji. Na zboczach tych trzy- czterotysięczników pasterze wypasają owce, które później trafiają na francuskie stoły (informacja podana przez Les Etagesa w posłowiu na końcu komiksu). Fabuła jest interesująca i intrygująca. Autor skutecznie buduje napięcie potęgując je adekwatnymi ilustracjami. Forma prowadzenie narracji powoduje, że pragniemy się jak najszybciej dowiedzieć kto wygra: człowiek czy natura? To opowieść surowa wręcz ascetyczna, bez żadnych upiększeń, która uderza w samo sedno czytelnika. Zmusza do refleksji nad naszym miejscem w świecie, nad tym, co tak naprawdę jest ważne, gdy pozostaje nam tylko walka o przetrwanie. „Wilk” to powieścią graficzną, którą bardzo dobrze się czyta i ogląda. Ma wiele zalet, dla których warto go poznać: - kreska rysownika jest wyrazista, surowa, a wręcz kanciasta, - obrazy twarzy bohatera i pyska wilka są wyraziste, malujące emocje które przeżywają, - umiarkowana kolorystyka rysunków w różnych odcieniach oddzielających kolejne etapy historii, - ilustracje stonowane na matowym papierze, - czytelna i odpowiedniej wielkości i rodzaju czcionka w dymkach, również dla osób o słabszym wzroku, - na dole strony umieszczone są dodatkowe tłumaczenie tekstu w języku francuskim, który pojawia się w tekście, Książka kupiona w dyskoncie za 10 zł, ale warta dużo więcej. Cieszę się, że ją znalazłam i poznałam. POLECAM fanom komiksów o tematyce obyczajowo – przyrodniczej z rysunkami wysokich gór w tle.

"Skóra z tysiąca bestii" to komiks, który mocno czerpie ze znanych nam baśni i podań ludowych. Główna bohaterka - księżniczka Jeżynka pada ofiarą swego chorobliwie zazdrosnego ojca - króla Jelonka. Przywdziewa on za pomocą czarów tytułową skórę na swoją córkę, sprawiając, że dziewczyna nade wszystko łaknie ludzkiego mięsa. Przypadłość ta skutecznie utrudnia jej odnalezienie swojego ukochanego - księcia Luca. Pomysł na historię bardzo mi się podobał, jednak nie mogłam przyzwyczaić się do kreski i same ilustracje w ogóle mnie nie porwały (choć muszę przyznać, że scena erotyczna była rozrysowana bardzo subtelnie i ze smakiem). Sam fortel, jakiego dopuścił się Lou przy pomocy czarowni... to znaczy wróżki Margot też był pomysłowy, dwuznaczny i zdecydowanie wpisujący się w dzisiejsze czasy.

Tym komiksem bardzo się zainteresowałem po przeczytaniu jego opisu. Oto mamy dziewczynkę, która należy do jednego z licznych gangów ulicznych i jako jedna włamuje się do domu pewnego bogatego jegomościa. O facecie krążą plotki, jakoby był czarnoksiężnikiem bo potrafi tchnąć życie w porcelanowe konstrukty. Dziecko zostaje jednak przyłapane i... tutaj akcja zaczyna się zmieniać, choć osoba oczytana w baśniach rejonów wschodnioeuropejskich raczej łatwo odgadnie, jak całość się potoczy. Czy to źle? Nie dla mnie, bowiem bawiłem się podczas lektury przednio. Nie jestem pewien, czy autorzy tego komiksu, czyli Benjamin Read (scenariusz) i Chris Wildgoose (rysunki), czerpali inspirację z baśni, ale czytając ich dzieło, jak żywe wyrosło mi przed oczami kilka baśni, które poznałem za szczeniaka. Co prawda tam nie było porcelany, a glina, ale i tak część wątków, czyli choćby sam proces ożywiania konstruktów, był bardzo, ale to bardzo podobny. No i akcja nie działa się w Anglii, tylko bodaj na Węgrzech albo w Rosji Carskiej, zaś głównymi bohaterami byli żydzi. Tak, między innymi chodzi o przypowieść o Golemie, ale to nie jedyna historia z konstruktem tego typu. Żałuję tylko, że moje książki leżą gdzieś w domku rodziców na wsi i nie mam teraz do nich dostępu, bo chętnie przytoczyłbym tutaj tytuły poszczególnych opowieści. Dla mnie to jednak ogromny atut, bowiem ułatwiło mi to wejście w świat tego komiksu. Komiks jest na tyle krótki, że wolałbym nie zdradzać za wiele elementów fabuły. Zresztą w pewnym momencie łatwo poskładać wszystkie podpowiedzi ukryte na poszczególnych kadrach i rozwiązać zagadkę "Porcelany". Część zresztą wskazówek mamy na okładce, zatem uważny czytelnik powinien mniej więcej w połowie posiadać niemal kompletne rozwiązanie. Czy to źle? Osobiście tego tak nie odebrałem, bo fabuła oraz rysunki wciągnęły mnie bez reszty. Do tego na końcu jest pięknie opracowany szkicownik, który bardzo dużo wnosi do wrażeń z lektury tego komiksu. Chętnie zatem poczekam na kolejny tom, bo jak wnioskuję taki powstał, gdyż komiks w oryginale wydano w 2013 roku. Jeśli kontynuacja przygód małej ulicznicy będzie na tym samym poziomie, to zapowiada się interesująca przygoda.

Bardzo dobra, wielowątkowa fabuła. Wielokrotnie zatrzymywałem się nad niektórymi "dymkami" żeby przemyśleć. Przedstawiona dystopia czasem nie różni się od naszej rzeczywistości, władzy, życia. Momentami mega celne spostrzeżenia autora. Kreska świetna, bardzo szczegółowa w stylu hard SF. Niestety poważna wada rysunku to twarze wyglądające tak samo, jak manekiny. Ogólnie komiks wart przeczytania.

Na początku czytania, stwierdziłem - o, będzie kolejna pozycja na sprzedaż i zwolni się miejsce na półce.... Czym jednak dalej w las, tym bardziej wciąga :) "Fajnie" narasta sytuacja i daje do myślenia, jak przygotować się na zagrażające nam sytuacje. Ktoś tam napisał poniżej, że historia wypełniona jest niewiarą w człowieczeństwo... w moim odczuciu, pod tym względem jest to bardzo realistyczny przebieg wypadków, co trzeba mieć na uwadze w sytuacjach zagrożenia życia...

Dość dziwny komiks stawiający na obraz, czasami przez kilka stron nie ma żadnego tekstu, nastrój budowany jest tylko na podstawie grafiki, a nie jest ona jakoś szczególnie wybitna. Mimo to poczułam duszną atmosferę miasteczka, grozę ludzkiej bezwzględności i braku empatii. Opowiadania "Loteria" nie czytałam, ale nawet z komiksu wybrzmiewa przekaz, smutny, straszny i nadal aktualny.

Przedostatni tom Czarnego młota przynosi nam wyjaśnienia. Może nie wszystkie wątki zostają tutaj domknięte, ale czytelnik dostaje wiele odpowiedzi. Po zniknięciu Lucy bohaterowie czują, że są blisko rozwiązania tajemnicy jednak ktoś cały czas próbuje im mieszać szyki. Nowy Czarny młot trafia do dziwnego miejsca, z którego można wyjść tylko znajdując odpowiednie drzwi. Koniec tomu to przełom gdzie obecność na farmie zostaje wyjaśniona. Po raz kolejny autorzy dają nam świetny komiks z trzymającą w napięciu akcją, a Lemire w pewnym momencie dodaje tylko smaczku wprowadzając na chwilę postać ze swojego innego komiksu - Łasucha. Z niecierpliwością czekam na finał.

Rewelacja! Komiks z pięknymi ilustracjami, Fabuła - nie oczywista, język czysty, brak elementów mogących mieć wątpliwości moralne, Hiszpania "Złotego wieku", Peru, "Stare Indie - Nowa Ziemia" Ciekawa była to podróż, Polecam! 😀🥰😝

Gotham City, co za wspaniałe miejsce do życia... Tym razem mamy okazję pozwiedzać ciemne zaułki miasta nie towarzysząc Mrocznemu Rycerzowi a Tommy'emu Monaghanowi, zabójcy na zlecenie, który w dość niecodzienny sposób zdobywa super moce. Tommy znany jako Hitman zaczyna przyjmować coraz to dziwniejsze zlecenia i sprowadza na siebie coraz to liczniejszych wrogów. Tak oto w skrócie prezentuje się fabuła. Scenariusze są raczej dość proste ale nie nudzą ani przez moment. Jest tu miejsce na dużo czarnego humoru, campowych akcji i cringu ale też na kilka poważniejszych momentów. Tommy to typowy anytbohater ale nie sposób go nie lubić, jest przebojowy, ironiczny i sypie żartami jak z rękawa. Ennisowi naprawdę udała się ta postać. Przez kolejne zeszyty twórcy serwują nam coraz bardziej odjechane akcje i raz za razem puszczają oko do fanów ogólnie pojętej popkultury (Sergio Leone!). Komiks ma specyficzny, oldschoolowy klimat, fani wychowani na TM-Semic na pewno się tu odnajdą. Kreska jest ciekawa, nieco przerysowana ale też potrafi zbudować fajny nastrój. Ogólnie połączenie rysunków, karykaturalnej brutalności i czarnego humoru przypominało mi co jakiś czas przygody niejakiego Lobo spod ręki Bisleya. Nie przedłużając bawiłem się świetnie, nawet lepiej niż zakładałem. Czekam niecierpliwie na drugi tom.

Lubię komiksy fantasy, dlatego ochoczo sięgnąłem po pierwszy tom Coda. Doszły mnie słuchy, ze pierwszy zeszyt z tego albumu jest słaby, ale potem akcja nabiera tempa i jest bardzo ciekawie. Rzeczywiście muszę się z tym zgodzić, bowiem początek czyta się straszliwie topornie. Warto jednak wytrwać swoje, bowiem później wydarzenia robią się bardziej klarowne, historia faktycznie ma sens i mimo jazdy na oklepanych schematach, potrafiła mnie czasem zaskoczyć. Zatem na wstępie mogę śmiało rzec, że Coda to naprawdę świetnie zapowiadająca się seria. Na jaki zatem problem cierpi pierwszy rozdział, skoro potem wszystko gra. Cóż... wrzuca czytelnika od razu na głęboką wodę, przez co ten nie ma pojęcia gdzie jest, o co chodzi i w ogóle jak się tutaj znalazł. To bardzo przeszkadza w poznawaniu świata przedstawionego i polubienia głównego bohatera, barda imieniem Hum, który dosiada dość opryskliwego i krwiożerczego, czarnego jednorożca. A raczej pięciorożca. Tak czy inaczej na początku trudno połapać się w tym, o co właściwie chodzi w samej fabule i konstrukcji świata. Hum jest jednocześnie narratorem i prowadzi ten element po przez zapiski w dzienniku, skierowane do swej żony. Wszystko fajnie i w kolejnych rozdziałach nabiera to naprawdę wielkiego znaczenia, ale w pierwszym nie ułatwia to poznania świata. Jest to prowadzone w takiej formie, jakby czytelnik doskonale znał historię bardo, co jest nieprawdą. Dopiero drugi rozdział wyjaśnia wszystkie nieścisłości i sprawia, że łatwo wgryźć się w ten świat, zaś rozdział trzeci nieźle zaskakuje czytelnika. Od razu też ubiegnę tych, co twierdzą, że nigdy nic ich nie zaskoczy. Konstrukcja scenariusza jest tak pomyślana, że za chińskiego pana nie przewidzimy jednego z kluczowych zwrotów akcji trzeciego rozdziału. A jest on obłędnie skonstruowany i bardzo podnosi jakość odbioru całej historii. Zatem jeśli ktoś lubi trochę nietypowe fantasy, przypominające w wielu miejscach postapo, tyle że nie naszego świata, a świata gdzie kiedyś płynęła magia, to ta seria jest dla niego. Główni bohaterowie są świetnie napisani, w późniejszych rozdziałach akcja nabiera tempa i mimo ślimaczego oraz poplątanego startu, pierwszy album Coda czytało mi się bardzo dobrze. Już teraz chętnie sięgnąłbym po album drugi, a najchętniej po całą serię, aby wiedzieć jak potoczą się losy zgryźliwego barda i jego narwanego wierzchowca.