Mgły z Donlonu

Książka jest przepięknie wydana i mimo, że część z tych opowiadań pojawiła się już wcześniej np. w WOŚPowych e-bookach (których kupowanie jest moją coroczną tradycją) to cudownie jest mieć je zebrane w formie papierowej i to tak obłędnej. A grafiki i okładka wymiatają! Pod spodem moje wrażenia dotyczące każdego z opowiadań. „Stare klątwy i małe szczęścia” (Dora, Roman) Doskonały wątek prowadzenia śledztwa i uwielbiam to połączenie, gdzie pojawia się Dora, Roman, Katia, Bogna i Witkacy. Złoto. Ale było to też dla mnie dość smutne i przygnębiające troszkę opowiadanie, dlatego jestem wdzięczna za te „małe szczęścia”, które czasami potrafią poprawić najcięższy dzień. No i samo rozwiązanie fabularne było bardzo ciekawe. „Listopadowe dzieci” (Dora) Czytałam to opowiadanie już przy okazji antologii „Cztery pory magii” i i za pierwszym i za drugim razem zrobiło na mnie bardzo duże wrażenie. Nie należy ono do najlżejszych, bo wątek kryminalny opiera się na zaginięciu dzieci, ale poprowadzony jest w doskonały i bardzo przemyślany sposób. To opowiadanie wywołało we mnie bardzo dużo emocji, ale i przemyśleń, idealnie równoważąc poruszający temat. Sama końcówka i przemyślenia Dory, która siłą rzeczy porównuje swoją sytuację z poprzednim Namiestnikiem jest budująca. A czytanie o Dorze, Salci i Mironie zawsze sprawia mi mnóstwo ciepła. „Szwedzkie porządki pośmiertne” (Witkacy i Sęp) Cała koncepcja tego opowiadania jest po prostu genialna. I mimo wybrzmiewającego tematu przemocy domowej, zbrodni i wkurwionego ducha jest momentami naprawdę zabawne i przyjemne. Uwielbiam to uczucie, czytania o magii jak o czymś zupełnie naturalnym i codziennym, a Witkacy z swoim podejściem do życia jest bardzo ludzki i życiowy więc taki drobny szczegół, że widzi duchy nie sprawia, że czuje się jakbym czytała fantastykę tylko opis dnia codziennego. Absolutnie genialne! I pierwszy raz spotkałam się z określeniem szwedzkich porządków pośmiertnych. A jeszcze współpraca Sępa i jego wybrzmiewający charakter to jest coś co tygryski lubią najbardziej. Uwielbiam ten duet! „Klątwa Hexenwaldu” (Dora, Roman) To opowiadanie znałam już z Hardych Baśni i za pierwszym razem jak je czytałam w HB nie wciągnęło mnie aż tak jak teraz. Cała historia wiedźmy z lasu i nawiązania do Jasia i Małgosi budowała genialny, niepowtarzalny klimat. Plus gęsi, które od kiedy przeczytałam to opowiadanie wzbudzają we mnie spory respekt... A jeśli chodzi o piernikowe zakończenie? Ujmujące. Bardzo polecam, jeśli macie ochotę na dużo baśniowego klimatu w nieco krwawej wersji! „All too well (Wersja Salci)” Dobra, ale to było tak urocze, że nie mogę! I terapia bałwanowa!!!! UWIELBIAM. Ja chcę tego więcej. Dora jako mama jest przekochana, chociaż rozumiem Cię Salcia! No i uwielbiam Baala! I jego reakcje i przygotowanie. I miałam skojarzenia z Dorą niedźwiedzicą, z opowiadania Igranie z ogniem (Kurczaczek i Salamandra), kiedy też Dora interweniowała, aczkolwiek tutaj nie było takiego zagrożenia, no i Baal ogarnął sytuację od razu, przygotowany na Dorę w wersji bojowej czekał z już rozwiązaną sytuacją (w ogóle uwielbiam to jak oni wszyscy dbają o Salcie i jej relacje z Dorą i Mironem). Ale (moja refleksja) myślę, że warto rozmawiać z dziećmi/nastolatkami, że gdyby ten (dużo) starszy obiekt westchnień odwzajemniał uczucia to ewidentnie byłoby coś nie tak, i byłoby to zwyczajnie niebezpieczne dla nastolatka/dziecka. No i takie creepy zachowania jakie niestety mają miejsce w życiu codziennym autorka ujęła po prostu w punkt. „Miodożerka na wakacjach” (Natasza Ratel - pierwszy raz pojawiła się w Dzikim dziecku miłości, skądinąd jednej z moich ulubionych powieści). Bardzo się cieszę, że znowu pojawiły się Miodożery! I ogromnie liczę na to, że jeszcze się pojawią (ale jako pelikan i tak wyczekuje cokolwiek powstanie). Bardzo mi się podobało czytanie książki z perspektywy Nataszy, a nie już dobrze mi znanych bohaterów i cudownie jest przedstawiona jej relacja z bratem. Cieszę się również, że w tak krótkim tekście, bo to jednak opowiadanie, wybrzmiał temat straty. Sama koncepcja wakacji w Thronie jest dość zabawna i serio zazdroszczę tego Nataszy, że może wsiąść w samochód zachachmęcony bratu i pojechać do tego magicznego miasta! A jeśli chodzi o wątek pewnych zwłok w bagażniku... Co to byłoby za opowiadanie z Ratelem, a bez trupa? „Rzeczy, które wie o Tobie Fryzjerka” (Dora, Katia) Jak mi miło znaleźć w końcu w jakimś opowiadaniu Nadię! (Jedyna o jakiej kiedykolwiek wcześniej czytałam była największym złolem książki i szczerze jej nie znosiłam). Pierwszy raz usłyszałam o tym, że taka postać się pojawi od autorki na zeszłorocznych Targach Książki w Krakowie (2024), kiedy prosiłam o autografy na książkach. I nie mogłam się doczekać, aż będę mogła to przeczytać. Moja imienniczka jest ujmująca i mimo, że pojawia się dosłownie w tym jednym opowiadaniu wyłącznie, to naprawdę cieplutko mi się zrobiło na serduszku. No i cały wątek zaginięcia i nowej sprawy dla Namiestniczki w Thronie to po prostu złoto. Czyta się to jednym tchem i wszystko idealnie z sobą współgra. I mimo, że za każdym razem jest przykro, kiedy nie udaje się uratować życia ofiary, to to, że Dora nie zostawia niedokończonych spraw i idzie po sprawiedliwość dla swoich owieczek jest za każdym razem podnoszące na duchu. „Sezon na nowożeńców” (Dora i Miron) Miłość wisi w powietrzu, a jeśli ktoś tęsknił za magią miłości Dory to tu ona buzuje w takt spadających zwłok mężczyzn... Dora i Miron mają do rozwiązania sprawę, tym razem pod przykrywką, a wszystko to dzieje się w malowniczym pensjonacie dla zakochanych. Uwielbiam tą atmosferę i uwielbiam relacje tej dwójki. Czułam się troszkę jak przy czytaniu Heksalogii! No i pojawiają się klimaty słowiańskie. Opowiadanie znałam już z antologii Kwiat Paproci, ale bardzo miło było do niego wrócić. I w ogóle ogromnie mi się podoba rozwój samego miasta i to, dokąd zmierza Thorn i jestem coraz bardziej ciekawa co jeszcze czeka jego mieszkańców, a opowiadania z perspektywy różnych bohaterów i ich rozwój oddają dla mnie geniusz autorki, która czuć, że w tworzeniu swoich tekstów podchodzi z wielką pieczołowitością i świetnie rozumie bohaterów, których tworzy. Dla mnie są oni jak żywi i jestem za nich ogromnie wdzięczna. Książka składa się z 8 opowiadań: 1. Stare klątwy i małe szczęścia (Szepty) 2. Listopadowe dzieci (Cztery Pory Magii) 3. Szwedzkie porządki pośmiertne (Wszyscy razem) 4. Klątwa Hexenwaldu (Harde Baśnie) 5. All too well (Wersja Salci) (Półsny) 6. Miodożerka na wakacjach (Harde Bestie) 7. Rzeczy, które wie o Tobie Fryzjerka 8. Sezon na nowożeńców (Kwiat Paproci) Co do chronologii na początku książki (uwielbiam, że jest taka oś czasu podana!), opowiadanie „Stare klątwy i małe szczęścia” jest umieszczone po książce „Katia. Cmentarne love story”, ale jeśli chodzi o końcówkę Katii to dzieje się ona po wydarzeniach tego opowiadania. Spojler (do Katii i opowiadania)! W powieści o Katii, bohaterka zaczyna mieszkać już w Thronie, z kolei w tym opowiadaniu Dora się zastanawia czy Katia kiedykolwiek przeprowadzi się do Thornu, plus złośliwy sąsiad w Katii już się wyprowadził, a tutaj dopiero się wyprowadza. Koniec spojlerów! Dlatego wydaje mi się, że częściowo to opowiadanie dzieje się przed lub już w trakcie fabuły powieści o Katii.

Mam wobec tej nowelki bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony dostajemy istotne informacje fabularne i wyraźnie pogłębia się relacja Idy z Kruchym. Z drugiej strony postać Joanny jest dla mnie potwornie nużąca ze swoimi trzystoma osobowościami – a nawet i z jedną. Stylistycznie opowiadanie mocno odstaje od reszty serii. Jest tu dużo abstrakcji i metafizyki, zdecydowanie więcej, niż jestem w stanie polubić. Całość sprawia wrażenie bardziej eksperymentu niż spójnego elementu świata Szamanki. Szczerze? Mam już dość Joanny jako wiecznego plot device’u, który za każdym razem pcha Idę do przodu. Niech w końcu spłonie na dobre i nie wraca, pls

   Sięgając po "Wzgardę" Pauliny Hendel, liczyłam na dobrą lekturę, zważywszy na to, że jej "Wisielcza góra" bardzo przypadła mi do gustu. Jednocześnie nie wiedziałam, czego mogę się po niej spodziewać, opis został skonstruowany bardzo tajemniczo, zdradzając nam zaledwie szczątki tego, co możemy w niej znaleźć, dzięki czemu ten tytuł jeszcze bardziej przyciągał.    Historia od samego początku miesza w głowie, gdyż z jednej strony wydaje się być zwykłym kryminałem, gdzie policjant wraz ze swoim zastępcą, mają do rozwikłania pewną zagadkę. I tak też jest przez część tej książki, że wciągamy się w naprawdę fajny thriller, w którym wraz z bohaterami próbujemy odkryć tajemnice. Ale! I tutaj Was zaskoczę - mamy wprowadzone elementy magiczne. Mianowicie, zastępcą naszego naczelnika okazuje się być ogr! Żeby nie było za nudno, ogrów znajdziemy w tej książce o wiele więcej i będziemy mogli co nieco dowiedzieć się o ich rytuałach itd.    Szczerze mówiąc, to ta wizja podczas czytania troszkę mi uciekała i gdyby nie częste wspominanie o naszym drugim bohaterze, to mogłabym całkowicie zapomnieć o tym szczególe, gdyż tak wciągnęła mnie ta książka, że te magiczne drobnostki jakoś szybko wyparowywały z mojej głowy, na rzecz śledztwa. A no nie powiem, tutaj trochę się działo. Najważniejszą kwestią było to, że wszystkie tropy prowadziły do domu, w którym kilkanaście lat wstecz doszło do istnej rzezi na całej rodzinie.    Dodatkowym atutem tej historii jest wprowadzenie wątku prawdziwych baśni, tych z obcinaniem pięt itd, w celu zastraszania jednej z bohaterek. No tu byłam szczerze ciekawa, jak rozwinie się ten wątek, jednocześnie byłam wstrząśnięta tym, jak ta osoba była traktowana.    Było tutaj tyle wplecionych wątków, że zabrakłoby mi dnia, by je wymienić. Wprowadzały one chaos, jednocześnie sprawiając, że historia stawała się coraz to ciekawsza. A gdy te wszystkie wątki zaczęły się ze sobą w jakiś pokręcony sposób łączyć - no miło się zaskoczyłam.    To połączenie kryminału i fantastyki było tak pokręcone, a jednocześnie tak dobre, że nie potrafię sensownie opisać tego, jak się czułam podczas czytania. Ta historia wzbudziła we mnie tyle różnych emocji, przez fascynację po zaskoczenie, czasem dezorientację, z racji tego, że tyle się tam działo. Dosłownie wywołała istny mętlik w mojej głowie.    Dziękuję serdecznie wydawnictwu oraz Autorce za możliwość przeczytania jej. Ciężko jest ubrać mi w słowa wszystko, co się tam działo, ale jedno wiem na pewno - muszę sięgnąć po kolejny tom! Polecam!   

Drugi tom nowego wydania rozpoczyna emocjonalne opowiadanie „Gdy zapłacze rajski ptak”, rozwijające wątek harpii Joanny z pierwszej części oraz poruszające temat depresji, poddania się, pragnienia zapadnięcia się w niebyt. Ten fragment historii sprawił, że jeszcze bardziej jestem zakochana w tej mrocznej, a momentami nawet gore serii dziejącej się we Wrocławiu. Załączam jeden z moich ulubionych i mocno wybrzmiewający cytatów: „Nosisz żałobę po własnym życiu, pomimo tylu niezałatwionych spraw. A ja ciągle walczę, choć nie mam już o co. Stąpam po zgliszczach swojego świata. (…) Ogień wypalił wszystko, czym byłam, a to, co zostało, dawno porwał wiatr. I choćbym chciała, nie umiem nad sobą płakać. Bo nie można żałować kogoś, kogo się nienawidzi, mimo że w zasadzie w ogóle się go nie zna. Nienawidzę i płonę, bo teraz jestem ogniem! Nienawidzę się za to, co zrobiłam, bo cokolwiek to było, uwięziło mnie tutaj. Nienawidzę ciebie, bo skoro tu jesteś, zamiast się ratować, zasługujesz na to, by płonąć razem ze mną!”

macie takie serie, do których chcecie wracać tylko po to, by znów spędzić czas z ulubionymi bohaterami? Halo! Potrzebuję kolejnego tomu natychmiast! Vice versa to druga część serii Post scriptum , więc jeśli jeszcze nie znacie pierwszego tomu – nadróbcie go koniecznie. Ale ostrzegam: te książki dosłownie się pochłania. Nie wiem, jak autorka to robi, ale *one się czytają same*. To idealna historia na każdy nastrój – czy jesteś wesoły, czy smutny, czy po prostu szukasz czegoś fajnego do przeczytania. Świetny humor, błyskotliwe dialogi, barwni bohaterowie – jestem absolutnie zakochana w tym uniwersum. Mamy tu ludzi, strzygi, nienormatywnych, magiczne zamieszanie i *tonę* cudownych przygód. To wszystko razem daje klimat, od którego nie da się oderwać. Każda postać to złoto – autorka stworzyła bohaterów, którzy żyją własnym życiem i nie sposób ich nie pokochać. Czuć, że wszystko w tej książce jest przemyślane i napisane z sercem. Jest zabawnie, ale nie głupio – a to naprawdę rzadkie połączenie. Już teraz wiem, że będę wracać do tej serii, bo daje mi dokładnie to, czego szukam w książkach:lekkość, magię i świetnie napisany świat, który totalnie mnie wciąga. I niech ktoś mi powie, że nie warto zakochać się w takim domku pełnym chaosu i miłości!

To książka-pocieszycielka dla samców, którzy myślą, że nie mają szansy zdobyć atrakcyjnej samiczki, bo są kurduplami. Chodzi mi konkretnie o gąsiory, ale jeśli ktoś uważa, że może tyczyć się i ludzi – szerokiej drogi w tej interpretacji. A tak serio „Zagłada puka do drzwi” urzekła mnie od początku. Najpierw zaintrygowała motywem wymuszonego (magią) posłuszeństwa, potem oczarowała humorem oraz podaną w lekkiej, przystępnej formie mądrością. I gęsiami. Jak można przeczytać w opisie, to retelling baśni o gęsiareczce, a ja bym do tego nazwała ją cosy fantasy. Ale nie cosy w stylu kołderkowym, tylko – jakkolwiek to brzmi – bezpiecznym. Nie ma w treści wulgaryzmów ani scenek posuwistych, a gdybym miała celować w grupę wiekową, typowałabym od nastolatków do stulatków. To jedna z tych pozycji, która spodoba się młodzieży, ale spokojnie mogą sięgnąć po nią dorośli. „Zagłada…” opowiada o matce i córce oraz łączącej je toksycznej relacji. Słowo „toksyczna” idealnie odzwierciedla ich więź, gdyż matka traktuje Cordelię jak niewolnicę, cały czas przy tym wmawiając, że wszystko, co robi, robi dla jej dobra. Wyjeżdżają w podróż (przypominającą bardziej ucieczkę), trafiają do domu bogatego rodzeństwa, gdzie matka zagina parol na gospodarza. Cordelia w międzyczasie zbliża się do jego siostry Hester i zaczyna powoli otwierać. Gdy zdradza, kim jest jej matka oraz jakie ma plany względem Dziedzica, kobieta prosi o wsparcie starych przyjaciół. Wspólnie obmyślają strategię uratowania przed zgubą brata – i młodziutkiej bohaterki. Książkę czyta się szybko, bo wciąga i ma prosty styl. Miejscami bywa przewidywalna, ale jej wybaczam. Niektóre problemy rozwiązują się zbyt łatwo, ale to też mi nie przeszkadza. Poczucie humoru Hester oraz cudowne, waleczne gęsi wynagradzają wszystko. Przyznam, że spodobał mi również chowaniec Falada, piękny biały koń (czy raczej „koń”), świetnie opisany i jeżący włos na głowie. Cały czas miałam przy nim skojarzenie z koniem z filmu o braciach Grimm (z Heathem Ledgerem). Nigdy nie zapomnę sceny, w której wybiegał ze stajni z gigantycznym brzuchem, a gdy otworzył pysk, można było zobaczyć, kogo przed chwilą pożarł. Nieco chaotyczna ta moja quazi recenzja, ale chyba wyszłam z wprawy ;) Miałam ostatnio wielki zastój pisarski i dopiero w weekend go – mam nadzieję na dobre – pokonałam. Bez względu na to „Zagładę…” mocno polecam i chętnie przeczytam inne książki autorki. Jeśli lubicie fantasy, które nie jest brutalne, za to bywa urocze i słodkie, zachęcam do testów. "Pokrzywę i Kość" też polecam, za dokładnie te same rzeczy.

Ava Carey ma nosa do wpadania na wszystko, co jest niebezpieczne. Takie wyczucie świetnie przydaje jej się w pracy w Donlońskiej policji magicznej. Dodatkowo panowanie nad cieniami powoduje, że jest niezwykle skuteczna - i dyskretna. Po trzęsieniu ziemi w Donlonie, spowodowanym przez wydarzenia Czerwonego Poniedziałku (tu mamy subtelne nawiązanie do czwartej części serii o Jagodzie Wilczek, ale spokojnie można czytać i bez jej znajomości) magia zaczęła szaleć. Także w Avallonie - tutejszej szkole - nie można czuć się już bezpiecznym. Magia, która niegdyś chroniła swoich, teraz obraca się przeciwko nim... Czy Ava, próbująca rozwikłać tajemnicę śmierci jednego z uczniów i zaginięcia nauczycielki, jest tam bezpieczna? W tej serii nic nie jest z góry określone; pierwotni przyjaciele mogą okazać się wrogami i na odwrót. Brodzimy z bohaterką w cieniach, próbując dotrzeć do prawdy. Czytało się wspaniale, ręce aż się same wyrywają do kontynuacji :)

Książka przeczytana w ramach abonamentu na Legimi. "Sekret prawie byłego męża" autorstwa Anety Jadowskiej to drugi tom serii "Gracje z Ustki", niezwykle wciągającej serii komedii kryminalnych. Autorka jest dla mnie mistrzynią komedii kryminalnych i z przyjemnością sięgam po jej nowe książki w tym gatunku. Humor totalnie do mnie trafia, a kreacja posta i jest po prostu fenomenalna! Mamy tu też wątek związanych ze światem autorów i wydawców, wszak nasze Gracje to pisarki czy to początkujące czy już z ogromną karierą i rozpoznawalne. Sama fabuła jest po prostu świetna, a tajemnice sprzed lat wciąż dają o sobie znać. To jedna z takich książek, które łącza w sobie dobrą zabawę, ważne i wartościowe tematy i motywy. Jest tu piękny motyw przyjaźni, a dodatkowo ukazane relacje między ludźmi - w tym ukazanie i napiętnowanie tych toksycznych zachowań. Ja zdecydowanie jestem zachwycona i ogromnie polecam Wam nie tylko tą książkę, ale i całą serię - trylogię "Garstka z Ustki" też, jeśli jeszcze nie znacie. Audiobooków słucha się świetnie więc bardzo zachęcam również do nich jeśli lubicie słuchać opowieści.

Czy czosnek może być bronią masowego rażenia… wampirzego ego? A może wilkołaki wcale nie są tak groźne, jak się wydaje, zwłaszcza jeśli mają do czynienia z Myszą, czupakabrą i ekipą, która z każdej nadnaturalnej katastrofy potrafi zrobić komedię sezonu? Akcja "W cieniu dnia" rozpoczyna się krótko po wydarzeniach opisanych we "W świetle nocy", ale także mocno wiąże się z dość dramatycznym i szalonym zakończeniem "Vice versa" – dlatego też znajomość wcześniejszych powieści z serii jest wskazana, aby w pełni zrozumieć liczne odniesienia fabularne do obu wspomnianych tytułów. Zaradna, pełna energii Aśka Myszkowska (przez przyjaciół nazywana też Myszą) wciąż próbuje odnaleźć się w swojej niespodziewanej, pośmiertnej codzienności. Mimo że ma pod ręką cały arsenał porad dotyczących wampirzego BHP, które pomagają jej sprawnie poruszać się nie tylko w mroku nocy, ale i w nieco zbyt oślepiającym, upiornie parzącym świetle dnia, wcale nie czuje się zbyt pewnie – bowiem teraz na jej barkach spoczywa odpowiedzialność nie tylko za godne „życie po życiu”, ale także za podrzucone jej przez uczynnego czupakabrę Edzia wampiry: wiekową Wefcię i młodego Pawła. Dwójka ta powoli dochodzi do siebie po traumie, jaką zafundowało im rodzime, siechnickie gniazdo z nieprzystosowaną społecznie, rozmiłowaną w kiczu i neonach Cecylią na czele. Mężnie starają się odnaleźć we współczesnym nienormatywnym świecie, gdzie dieta butelkowa, odpowiednia dawka suplementów, dobre nawodnienie oraz pomysłowy strój à la cierpiący na alergię na słońce szpieg z Krainy Deszczowców umożliwiają im w miarę swobodne funkcjonowanie w nieświadomym istnienia wampirów społeczeństwie. Wydawałoby się, że wszystko zmierza w dobrym kierunku – do momentu, gdy rozhisteryzowana Genowefa wraca ze spotkania osiedlowego kółka emerytów z informacją, że... zaatakowały ją wilkołaki. Jeśli ktoś jeszcze miał wątpliwości – recenzowana pozycja to zwariowana komedia, poziomem upakowanego na swoich kartach chaotycznego dowcipu nieodbiegająca od wcześniejszych powieści autorki. Znajdziemy tu błyskotliwe dialogi, karkołomne, zbudowane ze zdań wielokrotnie złożonych opisy oraz sceny przypominające wizje kogoś w stanie mocno wskazującym na spożycie napoju wysokoprocentowego (jak chociażby wojna międzygatunkowa z wykorzystaniem kimchi jako broni ofensywnej). Podczas lektury czytelnikowi nie pozostaje nic innego, jak dać się porwać opowieści, raz po raz wybuchając śmiechem przy kolejnych nietuzinkowych perypetiach równie niecodziennych bohaterów. Trzeba przyznać, obie okładki tej serii tworzą spójną całość. Świetnie do siebie pasują, tworząc duet, obok którego nie da się przejść obojętnie. Już sam ich widok wywołuje uśmiech i zapowiada to, co czeka w środku. Historię pełną ironii, błyskotliwych dialogów i bohaterów, którzy z każdej sytuacji wychodzą z miną, jakby właśnie uratowali świat przed zombie... albo przynajmniej przed spaleniem tostera. Jak w każdej wcześniejszej książce Wójtowicz, jedną z największych zalet omawianej pozycji są bohaterowie. Choć większość z nich znamy już z poprzednich części, to w "W cieniu dnia" nabrali oni głębi, przestali być tak abstrakcyjni i oderwani od rzeczywistości, pokazując skrywane rozterki, poczucie winy, lęki i marzenia, dzięki czemu stali się naprawdę bliscy czytelnikowi. Poza wspomnianą wcześniej Myśką i kilkukrotnie pojawiającą się strzygą Sabiną, na uwagę zasługuje też oddająca się swej pasji gotowania Genowefa (po setkach lat wychodząca z analfabetyzmu, z zapałem oglądająca programy kulinarne i eksperymentująca z nowymi przepisami), biorący się za bary ze światem zewnętrznym były emo-wampir Paweł, rozbrykany niczym szczeniak (i równie rozczulający) czupakabra Edziu, jak również piątka braci wilkołaków, których łączy z ekipą PS Business Consulting historia skażonego magią patyczka, porwania niechętnej narzeczonej i upokarzającej lekcji pokory. To właśnie kreacja tych pięciu okaleczonych wilczków najmocniej porusza i najdłużej zostaje w pamięci. Dzięki nim pozornie prosta, szalona komedia zyskuje drugie dno i staje się opowieścią o rodzinnych więziach, przedwczesnym dojrzewaniu, odpowiedzialności i tolerancji, a także – czasami bezwzględnej, ale koniecznej – szczerości w relacjach. Co ważne, wszystkie te treści podane są w wyjątkowo przystępny sposób – bez moralizowania czy przesadnej czułostkowości. Wręcz przeciwnie, autorka spogląda na wszystko z przymrużeniem oka, z typową dla siebie ironią i lekkością, nieustannie uśmiechając się porozumiewawczo do czytelnika. W cieniu dnia to naprawdę znakomita kontynuacja bardzo udanej książki (a właściwie – dwóch), która w spójny sposób rozwija wcześniej zarysowane wątki i otwiera drzwi do kolejnych, równie intrygujących. Pozostaje tylko mieć nadzieję, iż nie jest to nasze ostatnie spotkanie z ekipą brzeskich i wrocławskich nienormatywnych. No więc powiedzcie mi, czy odważycie się sięgnąć po książkę, po której już nigdy nie spojrzycie na czosnek tak samo?

Super książka, trochę dziwna, trochę mroczna, trochę miłosna i zdecydowanie przezabawna. Kot Grażyna na pewno rządzi :) Już nie mogę się doczekać drugiej części, którą już zamówiłam i tylko żałuję, że nie mam magicznych mocy, które przywoływały by do mnie książki od razu po ich zakupie.

Jeśli lubicie smoki, pyskate rude bohaterki,a do tego szczyptę rodzinnych tajemnic to gorąco polecam Szept ognia @paulinahendel_autorka . Wciągająca od pierwszej strony świetna fantastyka z niebanalnymi bohaterami, świetne dialogi, cięte riposty i piękne ilustracje w książce.Warto😍 #zbibliotekązapanbrat @po.prostu.wiola #wypożyczamzbiblioteki #booklover #smoki #fantastyka

--- "Fairest" --- Uważam, ze ten tom powinien być raczej przeczytany po zapoznaniu się z co najmniej jedną książką z głównej sagi. Mimo że wydarzenia są umiejscowione wcześniej, to dobrze jest znać obecną Levanę, by w pełni pojąć tragizm i motyw tej postaci, a "Fairest" określiłabym jako dodatkowe opowiadanie dopełniające obraz głównego antagonisty. Po raz pierwszy mamy okazję zajrzeć na księżyc, ale nie jest on aż tak istotny w tej historii. Niestety mało dowiadujemy się z tego jak wygląda tam życie. Tym mięskiem jest bliższe poznanie Levany. "Fairest" skupia się na tym aby przybliżyć nam jej backstory i wyjaśnić skąd wziął się jej mindset, a to wszystko zostało opakowane w retelling złej królowej z królewny śnieżki. Samo założenie tłumaczy dlaczego ta postać nigdy nie była dobra. Mimo to dostajemy coś więcej. Warunki w jakich się wychowywała, to jacy byli jej rodzice, rodzeństwo, bycie cały czas na świeczniku sprawiło, że nie miała skąd zaznać dobroci. Od początku musiała o wszystko walczyć i kryć swoje prawdziwe odczucia za wolą utkaną z kłamstw. Z czasem wszystko co prawdziwe i szczere się zatraciło i została tylko iluzja. To tragiczna opowieść o pogoni za byciem zauważonym, za podziwem, szacunkiem, miłością i bycia czegoś wartym. O wiecznym udowadnianiu innym, że się na coś zasługuje, a mimo to odczuwaniu pustki. Tym razem akcja nie jest aż tak ważna. Na pierwszy plan wysuwa się to, co dzieje się w głowie Levany - mnie to urzekło i uczyniło tę postać ciekawszą. Może nie jest to majstersztyk kreowania nikczemnego bohatera. Ona jest specyficzna. Może nawet chora. Ale w jakiś sposób magnetyczna... i być może na nieodpowiednim stanowisku? Właśnie.. czy zasłużyła na bycie królową? I jeszcze te lustra... Imponuje mi to jak Marissa Meyer do tego podeszła. Bardzo mi się spodobała jedna z końcowych scen. Całości dopełnia ta przepiękna okładka. Moim zdaniem nic dodać, nic ująć. ... Ale to nie wszystko, bo na końcu znajduje się jeszcze dodatkowe opowiadanie.... --- "Mała Androidka" --- I szczerze powiem, że ono głównie zadecydowało o mojej ocenie tej książki. Fenomenalny retelling jednej z baśni. Specjalnie nie ujmuje jakiej, choć to nie tajemnica. Mnie sprawiło ogromną satysfakcję gdy odgadywałam to samodzielnie. Dlatego też nie chciałabym zdradzać ani słowem, co tam można znaleźć. Zaskoczyło mnie to jakich analogii użyła Meyer aby zretellingować tę baśń. Jak połączyła elementy futurystyczne tam, gdzie wydawało się, że nie da się ich unowocześnić. Ponadto nie ma tu cukierkowości. Jest brud, kable i brutalna rzeczywistość. Bardzo dojrzale napisane króciutkie opowiadanie, ale w punkt, że każde dodatkowe słowo byłoby zbędne. Arcydzieło.

Autorka zręcznie rozwija wątki z poprzednich części, tworząc fabułę, która wciąga od pierwszej strony. Główna bohaterka, Deya Riate, powraca do rodzinnych stron, gdzie czeka ją seria nieoczekiwanych wydarzeń. Komiczne nieporozumienia, niebezpieczne śledztwa i mroczne tajemnice sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. Relacja Tiera i Deyi jest pełna napięcia, ale i subtelnych, czułych momentów. Akcja nie zwalnia nawet na chwilę. Klątwy, tajemnice i bolesne lekcje sprawiają, że książkę czyta się z zapartym tchem. Autorka stworzyła uniwersum, w którym magia nie ma granic, a emocje kipią ze stron. To pozycja obowiązkowa dla miłośników magii, przygód, tajemnic i rozwijających się bohaterów. Fani serii znajdą tu humor, dynamiczną akcję i elektryzującą relację głównych postaci. Już nie mogę się doczekać kolejnych części.

„Harde Bestie” SQN 2024, wysłuchane Legimi Znakomite i znane lub tylko znane autorki: Agnieszka Hałas, Aleksandra Janusz, Aleksandra Zielińska, Aneta Jadowska, Anna Hrycyszyn, Anna Kańtoch, Anna Nieznaj, Ewa Białołęcka, Krystyna Chodorowska, Magdalena Kubasiewicz, Marta Kisiel, Martyna Raduchowska, Milena Wójtowicz. Bardzo różnorodne teksty, ja zawsze lubię to, co pisze Agnieszka Hałas. Mam ochotę wrócić do kilku opowiadań.

Bardzo denerwuje mnie to jak wciągnęła mnie ta seria, a zarazem jak mnie ona irytuje!!! Nie wiem czemu męscy autorzy potrafią stworzyć charyzmatycznych męskich młodych bohaterów, którzy nie są nastolatkowo głupkowaci, irytujący a zarazem mają charyzmę. A kobiece autorki tworzą tylko głupiutkie, naiwne i zbuntowane nastoletnie bohaterki. Jak to jest? Na serio dziewczyny w wieku 17/21 zawsze są irytujące i stereotypowo wkurzone na świat dla zasady? Wg mnie nie… Duży minus za konstrukcję bohaterki, w 1 części się buntuje na dar, a jej motywacja jest mega niewiarygodna. W jej wieku każdy chce mieć wyjątkową moc i dostęp do innego świata. W 2 części jej plany na rozwiązanie spraw i śledztwo są baaaardzo głupie! Hierarchia działań, przyczynowo-skutkowe myślenie….kuleje! A mimo to Witek zachwyca się jej dojrzałością 🙃 Kumam jak bohaterka może się zauroczyć, ale sam Ted nie reprezentuje niczego czym może kogoś oczarować a na pewno rozkochać w sobie. Wystarczy, że otworzy buzie… a naiwność z głupotą się wylewa. Nie mogę jej jednak odmówić poczucia humoru i fajnych ripost. Mimo wszystko jest bardzo dobra chemia między bohaterami 🤯 nie wiem jak, ale jest super. Na minus w 2 tomie jest na pewno wieeeele niedopowiedzeń, tajemniczość i brak komunikacji ze strony Witka. Nakręca to akcje, ale przez trywialność całej trudnej sprawy ona na koniec rozczarowuje. Temat złola się ciągnie, a sprawiedliwości brak ;( Książka kończy się wieloma niedopowiedzeniami i trochę na odwal. Dla Witka i tego univerum warto przymknąć oko na minusy, ponieważ mimo wszystko bardzo fajnie się czyta. Tak jak wspomniałam, może nie chce, ale mnie wciąga! Podoba mi się świat demonów, taki „Instytut absurdu” tylko opiekują się jedynie kwestiami demonów. Odkrywany jest dalej świat demonów oraz rozwiązywane są sprawy podopiecznych. A to wszystko przeplatane jest 2 planem: domem i szkołą bohaterki, na duży plus. Te wątki nie są traktowane po macoszemu, mama i rodzeństwo oraz biznes ze szkołą wnoszą fajną dynamikę do akcji! - bohaterka - w 2 tomie jej głupie plany i hierachia rozwiązywania spraw - nie rozumiem oczarowania głównego bohatera przez Ted - tajemnica, niedomówienie, rozwiązywanie sprawy przez Witka w tajemnicy przed Ted…🙄🤦🏻‍♀️ - zakończenie na odwal… - lamentowanie demonów + uniwersum + Czaruś i Strzygomir + chyba potencjalny PRAWDZIWY przyjaciel! + demony wody +Mazury +Witek +postacie poboczne mama, rodzeństwo, salon a w 2 części więcej szkoły i demonicznych znajomych

Powinnam obniżyć ocenę za strasznie głupie wytłumaczenie nieobecności Nevady (tak jakby jakakolwiek siła byłaby ją w stanie odseparować od rodziny kiedy ta była narażona na największe niebezpieczeństwo!), ale kocham ta serię więc co tam. Bałam się że nie polubię Cataliny tak mocno jak Nevady ale duet Andrews po prostu kupuje mnie za każdym razem! Podoba mi sie też to, że nadal nic nie wiemy o Alessandro!

Dobra książka. A przynajmniej ma wiele zalet. Po pierwsze, głównym tu bohaterem jest Dobromir, którego bardzo polubiłam w poprzednich częściach. Lady, do której przekonałam się w drugim tomie i tutaj nie była irytująca. Sama historia, jak zwykle, osadzona w Krakowie zachowała klimat tego miasta. Jeśli chodzi o samą fabułę - niby ciekawa, niby nie do końca wytłumaczona. Wiele aspektów nie zostało rozwiniętych. Ponieważ mamy tutaj Pana Twardowskiego i Zaklęte Lustro. Zakończenie otwarte, bardzo mnie ciekawi co się stało z drugim Dobromirem ? Książkę bardzo szybko się czyta.

Chosen family, święta bez spiny... widać, że to fantasy xD Ale może to ja jestem bitter bo marzę o czymś takim, a potem przychodzi rzeczywistość. Sporo reluję z Florką, zwłaszcza w sferze samooceny i wątpienia w siebie więc całkiem ją lubię jako bohaterkę, ale jest zdecydowanie jest zbyt dobra i naiwna. Znowu to powiem, ale błagam niech te postacie będą bardziej wymiarowe. Od razu przejrzałam postać Ady i poczułam się jakbym czytała młodzieżówkę sprzed 15 lat. Problemem moim z książkami cozy jak już mówiłam wcześniej jest to, że potrafią nieźle przesadzić w tym względzie i zaczyna być infantylnie a problemy i wyzwania są bez żadnych konsekwencji na dłuższą metę. Mimo że nie będzie to moja seria, ale fajnie się słuchało i nie wiem kiedy to minęło. Nie wiem czy zostanie mi w głowie na dłużej, ale bawiłam się całkiem dobrze i w formie audiobooka wleciało jak złoto. Chętnie sięgnęłabym po coś jeszcze innego od tej autorki bo widać, że ma ciekawe pomysły.

"Ucieczka Apsary. Część 2" autorstwa Katarzyny Podstawek i Katarzyny Rutowskiej to niezwykle klimatyczna i wciągająca powieść, którą zdecydowanie zaliczam do tych komfortowych i przez niektórych odpisywanych jako Cozy Fantasy. Tutaj nie ma możliwości przeczytać tylko jednej części - te dwie książki, które widzicie na zdjęciu tworzą jedną niemal idealną całość! Tą historię się wchłania wraz z klimatem i aurą jaką roztaczają jej bohaterowie. Tu nie sposób pozostać niewzruszonym podczas lektury - pełna gama emocji gwarantowana! Uwielbiam kreacje bohaterów, których nie sposób nie pokochać, a innych znienawidzić. Autorki umiejętnie kreują postacie, tak by nikt nie pozostał nam obojętny, a to sprawia, że emocje w nas podczas lektury są jeszcze silniejsze. Mogłabym się zachwycać i zachwycać tą dylogią - mam nadzieję, że pamiętacie jeszcze mój post o pierwszej części - i ciągle miałabym wrażenie, że o czymś zapomniałam wspomnieć. Dlatego na koniec tylko powiem, że ogromnie Wam polecam tą historię!